4 Księga Mojżeszowa 32

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 32 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (42 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 32 — Biblia Gdańska

1 I mieli synowie Rubenowi, i synowie Gadowi bydła bardzo wiele; a obaczywszy ziemię Jazer i ziemię Galaad, że miejsce ono było sposobne dla bydła,

2 Przyszli ciż synowie Gadowi, i synowie Rubenowi, i mówili do Mojżesza i do Eleazara kapłana, i do książąt zgromadzenia, i rzekli:

3 Ziemia Ataret i Dybon, i Jazer, i Nemra, i Hesebon, i Eleale, i Seban, i Nebo, i Beon:

4 Ziemia, którą zwojował Pan przed zgromadzeniem Izraelskiem, jest ziemia sposobna dla bydła, a my słudzy twoi mamy bydła wiele. Przetoż rzekli:

5 Jeźliśmy znaleźli łaskę przed oczyma twemi, niechże będzie dana ta ziemia sługom twym na osiadłość, a niech nie chodzimy za Jordan.

6 Tedy odpowiedział Mojżesz synom Gadowym, i synom Rubenowym: Więc bracia wasi pójdą na wojnę, a wy tu siedzieć będziecie?

7 Czemuż psujecie serce synom Izraelskim, żeby nie szli do ziemi, którą im dał Pan?

8 Takci uczynili ojcowie wasi, gdym je był posłał z Kades Barne ku przeszpiegowaniu tej ziemi;

9 Bo gdy przyszli aż do doliny Eschol, obejrzawszy onę ziemię popsowali serce synom Izraelskim, aby nie szli do ziemi, którą im dał Pan;

10 Skąd zapaliwszy się gniewem Pan, dnia onego przysiągł, mówiąc:

11 Zaiste nie oglądają ludzie ci, którzy wyszli z Egiptu, od dwudziestu lat i wyżej, tej ziemi, o którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi, i Jakóbowi, przeto iż mię cale nie naśladowali;

12 Oprócz Kaleba, syna Jefunowego, Kenezejczyka, i Jozuego, syna Nunowego, ponieważ ci cale naśladowali Pana.

13 I zapalił się gniewem Pan na Izraela, i sprawił, że się tułali po puszczy przez czterdzieści lat, aż poginął wszystek on naród, który czynił źle przed oczyma Pańskimi.

14 A oto, wy powstaliście miasto ojców waszych, plemię ludzi grzesznych, abyście jeszcze przyczynili gniewu zapalczywości Pańskiej przeciwko Izraelowi.

15 Bo jeźli się odwrócicie od naśladowania jego, tedy on też zaniecha go jeszcze na tej puszczy; a tak wy zgubicie ten wszystek lud.

16 Tedy przystąpiwszy do niego rzekli: Obory bydłu i dobytkowi naszemu, i miasta dziatkom naszym tu pobudujemy;

17 Ale sami zbrojno ochotnie pójdziemy przed syny Izraelskimi, aż je zaprowadzimy na miejsce ich, a dziatki nasze będą mieszkały w mieściech obronnych dla obywateli tej ziemi.

18 Nie wrócimy się do domów naszych, aż posiądą synowie Izraelscy każdy dziedzictwo swoje;

19 Ani weźmiemy dziedzictwa z nimi za Jordanem i dalej, ponieważ przychodzi dziedzictwo nasze na nas z tej strony Jordanu na wschód słońca.

20 I rzekł im Mojżesz: Jeźliż uczynicie, coście rzekli, a pójdziecie zbrojno przed obliczem Pańskiem na wojnę;

21 I pójdzie każdy z was zbrojno za Jordan przed oblicznością Pańską, ażby wypędził nieprzyjacioły swoje od oblicza swego;

22 I aż będzie poddana ziemia ona Panu, a potem się wrócicie, i będziecie bez winy przed Panem i przed Izraelem: tedy wam będzie ta ziemia za osiadłość przed obliczem Pańskiem.

23 Ale jeźli tego nie uczynicie, oto zgrzeszycie Panu, a wiedzcie, że grzech wasz znajdzie was.

24 Budujcież tedy miasta dziatkom waszym, i obory bydłu waszemu, a co wyszło z ust waszych, uczyńcie.

25 Tedy rzekli synowie Gadowi, i synowie Rubenowi do Mojżesza, mówiąc: Słudzy twoi uczynią, jako pan nasz rozkazuje.

26 Dziatki nasze, i żony nasze, stada nasze, i wszystkie bydła nasze, zostaną tu w mieściech Galaadzkich;

27 Ale słudzy twoi pójdą wszyscy zbrojno przed Panem na wojnę, jako pan nasz mówi.

28 I przykazał o nich Mojżesz Eleazarowi kapłanowi, i Jozuemu, synowi Nunowemu, i książętom ojców pokoleń synów Izraelskich,

29 I rzekł im: Jeźli przejdą synowie Gadowi, i synowe Rubenowi z wami za Jordan, wszyscy zbrojno na wojnę przed Panem, a będzie pohołdowana ziemia przed wami, tedy im dacie ziemię Galaad w dziedzictwo;

30 Ale jeźli nie zbrojno z wami przejdą, tedy niech mają dziedzictwo między wami w ziemi Chananejskiej.

31 I odpowiedzieli synowie Gadowi, i synowie Rubenowi, mówiąc: Co wyrzekł Pan do sług swoich, to uczynimy;

32 Pójdziemy zbrojno przed Panem do ziemi Chananejskiej, a zostanie przy nas osiadłość dziedzictwa naszego z tej strony Jordanu.

33 Dał tedy Mojżesz synom Gadowym, i synom Rubenowym, i połowie pokolenia Manasesa, syna Józefowego, królestwo Sehona, króla Amorejskiego, i królestwo Oga, króla Basańskiego, ziemię z miasty jej, z granicami, i miasta ziemi onej w około.

34 I pobudowali synowie Gadowi Dybon, i Atarot, i Aroer;

35 I Atrot, i Sofan, i Jazer, i Jegba,

36 I Betnimera, i Betaran, miasta obronne, i obory dla bydła.

37 Synowie też Rubenowi pobudowali Hesebon, i Eleale, i Karyjataim.

38 I Nebo, i Baalmeon, odmieniwszy im imiona, także Sabana; i dali imiona insze onym miastom, które pobudowali.

39 Wtargnęli też synowie Machyra, syna Manasesowego, do Galaad, a wziąwszy je, wygnali Amorejczyka, który tam mieszkał.

40 I dał Mojżesz Galaad Machyrowi, synowi Manasesowemu, i mieszkał w nim.

41 Potem Jair, syn Manasesów, wtargnął, i pobrał wsi ich, które przezwał Chawot Jair.

42 Także Nobe wtargnął, i wziął Kanat z jego wsiami, i nazwał je Nobe od imienia swego.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 32

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 32:1

Epifania i Bazylea:

„I mieli synowie Rubenowi, i synowie Gadowi bydła bardzo wiele” — Dziedzictwo 2 i 1/2 pokoleń na wschodniej stronie rzeki Jordan przedstawia po Tysiącleciu dziedzictwo Małego Stadka (Ruben [oto syn], pierworodny), Wielkiego Grona (Gad [hufiec]) i M. G. (połowy pokolenia Manasesowego [powodując zapomnienie]). (TP 1974, s. 54) Te 2 i 1/2 pokolenia zbliżające się do Chanaanu przedstawiają trzy wybrane klasy: Małe Stadko, Wielkie Grono i M. G. zbliżające się do Tysiącletniego Królestwa. (TP 1974, s. 54) Ich posiadanie ,,bydła bardzo wiele”, gdy zbliżyli się do Jordanu, przedstawia fakt, że trzy wybrane klasy będą karmić wielu Prawdą przy końcu Ewangelii w przygotowaniu do wejścia do nowego Wieku. (TP 1974, s. 54) [występujące tu słowo hebrajskie obejmuje prócz krów i inne zwierzęta]; Zatrzymujący korony (członkowie Maluczkiego Stadka) i tracący korony (członkowie Wielkiej Kompanii) mieli wielką liczbę stronników i sympatyków próbnie usprawiedliwionych i nie usprawiedliwionych. Karmili ich w Wieku Ewangelii prawdami Słowa Bożego. (TP 1981, s. 51)

„a obaczywszy ziemię Jazer i ziemię Galaad, że miejsce ono było sposobne dla bydła” — [Jazer - wspomożony; później miejscowość odziedziczona przez pokolenie Gada; Galaad - mnóstwo świadectwa]; Kiedy te nowe stworzenia podczas Wieku Ewangelii spostrzegały sferę utracjuszy koron, uznawały, że była dobrą sferą dla wymienionych stronników i sympatyków. (TP 1981, s. 51)

4 Księga Mojżeszowa 32:2

Epifania i Bazylea:

„Przyszli ciż synowie Gadowi, i synowie Rubenowi, i mówili do Mojżesza i do Eleazara ... i do książąt” — Tracący korony i zatrzymujący korony przyszli wówczas do Jezusa, jako do naznaczonego w Boski sposób Wykonawcy, Wodza i Rzecznika ludu Bożego i jako Najwyższego Kapłana, włączając wszystkich głównych wodzów ludu Bożego. (TP 1981, s. 51) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 32:3

Epifania i Bazylea:

„Ziemia Atarot i Dybon i Jazer i Nemra i Hesebon i Eleale i Seban i Nebo i Beon” — Lud Boży Wieku Ewangelii, zwłaszcza ten wybrany, rozwinął liczne organizacje o różnych właściwościach. Wielka Kompania, która miała więcej usprawiedliwionych i nie usprawiedliwionych zwolenników i sympatyków, zbudowała większość tych organizacji, a jej działalność w tym zakresie była mniej lub więcej sekciarska a jakość tej pracy niższa od wykonanej przez Maluczkie Stadko. (TP 1981, s. 52) Gad (W.G.) zbudował: (TP 1981, s. 52) Atarot [korony] i Dybon [niszczenie], Jazer [wspomagany], Nemra [dom czystych wód, porównaj Betnimera, w. 36]; (TP 1981, s. 52) Ruben (M.St.) zbudował: (TP 1981, s. 52) Hesebon [pomysłowość — w dobrem a nie w złem], Eleale [wspinanie się do Boga], Seban [woń, porównaj Sabama, w. 38], Nebo [prorok], Beon [pan domu, porównaj Baalmeon, w. 38]. (TP 1981, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 32:4

Epifania i Bazylea:

„Ziemia, którą zwojował Pan ... jest ziemia sposobna dla bydła, a my słudzy twoi mamy bydła wiele” — Oni powiedzieli, że sfera Prawdy Wieku Ewangelii, z którą się zaznajomili i którą przy pomocy Jehowy podbili, była bardzo stosowną dziedziną z wielką ilością dobrego, odpowiedniego rodzaju duchowego pokarmu i wielką ilością zalet dla ich licznych stronników i sympatyków. (TP 1981, s. 51)

4 Księga Mojżeszowa 32:5

Epifania i Bazylea:

„Jeźliśmy ... niechże będzie dana ta ziemia sługom twym ... a niech nie chodźmy za Jordan” — Dlatego ci utracjusze koron i zatrzymujący korony prosili, że jeśli znaleźli łaskę w oczach Jehowy, niech sfera Prawdy i jej Duch będą im dane jako ostateczne potysiącletnie dziedzictwo, bez konieczności pomagania ludzkości w zdobywaniu jej dziedzictwa w Wieku Tysiąclecia. (TP 1981, s. 51)

4 Księga Mojżeszowa 32:6

Epifania i Bazylea:

„odpowiedział Mojżesz ... Więc bracia wasi pójdą na wojnę, a wy tu siedzieć będziecie?” — Utracjusze koron (Gad) byli na czele proszących, pokazując, że nie okazali właściwej postawy. Raczej, kiedy wielkie odpadanie postępowało i zwyciężał pomillenializm, oni tracili pragnienie pomagania ludzkości tysiącletniej w walce z jej wrogami i w zwyciężaniu ich, a tym samym w osiągnięciu przez nich dziedzictwa. Liczne jednostki z tych nowych stworzeń myślały raczej samolubnie, jedynie o zdobyciu miejsca w niebie i mniejszej lub większej tam bezczynności, a nie o niesieniu pomocy drugim. Bóg jednak pragnie, ażeby wszyscy będący Jego ludem, nawet restytucjoniści (Mat. 25:34—40), żyli niesamolubnie i usiłowali pomagać innym w miarę jak mają ku temu okazję. (TP 1981, s. 51) Jezus jako Boski Wykonawca postawił zarzut przeciwko tym nowym stworzeniom, stawiając pytania, czy ich bracia podczas Tysiącletniego Pośredniczącego Królestwa będą musieli walczyć ze swoimi wrogami bez ich pomocy, wtedy kiedy oni będą bezczynni. (TP 1981, s. 51) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 32:7

Epifania i Bazylea:

„Czemuż psujecie serce synom Izraelskim, żeby nie szli do ziemi?” — Zapytał także, dlaczego w ten sposób chcą zniechęcać swoich restytucyjnych braci przed zdobyciem ich, w Boski sposób wyznaczonego, antytypowego Chanaanu, gdy ten czas nadejdzie. (TP 1981, s. 51)

4 Księga Mojżeszowa 32:14

Epifania i Bazylea:

„A oto, wy powstaliście miasto ojców waszych, plemię ludzi grzesznych, abyście jeszcze przyczynili gniewu zapalczywości Pańskiej przeciwko Izraelowi” — Nasz Pan przypomniał tym nowym stworzeniom stawiającym samolubne prośby, o dwunastu szpiegach przetrząsających Chanaan i także zły raport dziesięciu spośród dwunastu (Jozue i Kaleb stanowili te dwa wyjątki), który zniechęcił Izraelczyków i spowodował ich szemranie, na skutek którego Bóg się rozgniewał i wydał na nich wyrok skazujący ich na czterdziestoletnie wędrowanie po puszczy. I jak to miało wypełnienie w odniesieniu do cielesnego Izraela tak też miało w odniesieniu do Duchowego Izraela w Żniwie Żydowskim z wynikającą z tego antytypową wędrówką po puszczy Wieku Ewangelii (wiersze 8—13). (TP 1981, s. 51) Wówczas nasz Pan stwierdził, że oni podobnie postąpili, że ich samolubnie grzeszna prośba powiększy gniew Jehowy przeciwko Duchowemu Izraelowi i zapewnił, że jeśli będą trwali w tej samolubnej postawie, to skutek odczują restytucjoniści, kiedy pozostaną bez pomocy podczas Tysiąclecia i zginą ( W. 14, 15). (TP 1981, s. 51)

4 Księga Mojżeszowa 32:16

Epifania i Bazylea:

„Tedy przystąpiwszy do niego rzekli: obory bydłu i dobytkowi naszemu, i miasta dziatkom naszym tu pobudujemy:” — Chrześcijanie zajmują różne postawy: (TP 1981, s. 51,52) (1) chrześcijańskich żołnierzy (2 Kor. 10:3—5) w walce o Prawdę i Sprawiedliwość, (TP 1981, s. 51,52) (2) nie walczących, włączając w to (TP 1981, s. 51,52) (a) jednostki podtrzymujące silniejszych braci, (TP 1981, s. 51,52) (b) działających jako „matki” wobec słabych i niedojrzałych, (TP 1981, s. 51,52) (c) jednostki mniej lub więcej nierozwinięte, itd. (TP 1981, s. 51,52) Ci wszyscy są tu pokazani. W odpowiedzi na wymówkę naszego Pana, nowe stworzenia, szczególnie te wierne, prawdą oświecone żyjące przy końcu Wieku, oświadczyły naszemu Panu, uroczyście przyrzekając poczynić odpowiednie zarządzenia i organizacje mające służyć ochronie i dobru ich zwolenników, sympatyków i ich samych jako niedojrzałych nowych stworzeń Wieku Ewangelii. (TP 1981, s. 51,52)

4 Księga Mojżeszowa 32:17

Epifania i Bazylea:

„Ale sami zbrojno ochotnie pójdziemy przed syny Izraelskimi” — Dwa i połowa pokolenia musiały pomóc swym braciom z dziewięciu i połowy pokolenia w walce i zwyciężaniu swych wrogów po zachodniej stronie Jordanu, zanim same mogłyby osiedlić się we własnym dziedzictwie leżącym na wschód od Jordanu. To jest typem tego jak Maluczkie Stadko, Wielka Kompania i Godni muszą w tysiącletnim pośredniczącym Królestwie angażować się w duchowe walki na rzecz quasi-wybranych i nie wybranych i im pomagać w uzyskiwaniu ich wiecznego dziedzictwa, zanim sami będą mogli osiąść na stałe w swym własnym potysiącletnim dziedzictwie. (TP 1980, s. 25)

4 Księga Mojżeszowa 32:18

Epifania i Bazylea:

„Nie wrócimy się do domów naszych aż posiądą synowie Izraelscy każdy dziedzictwo swoje” — Dalej przyrzekały, że jako chrześcijańscy żołnierze, gdy będzie potrzeba, pójdą i będą walczyć w interesie restytucjonistów, aż ci ostatni osiągną swoje tysiącletnie dziedzictwo, po czym sami osiedlą się na wieki we własnym dziedzictwie. (TP 1981, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 32:19

Epifania i Bazylea:

„Ani weźmiemy dziedzictwa z nimi za Jordanem ... ponieważ przychodzi dziedzictwo nasze na nas z tej strony Jordanu” — Te nowe stworzenia nie pragnęły dziedzictwa restytucyjnego, natomiast potwierdziły pragnienie zdobycia dziedzictwa między wybranymi. (TP 1981, s. 52) ta strona "za Jordanem" (zachodnia) reprezentuje zbawienie restytucyjne. (TP 1967, s. 93,94)

4 Księga Mojżeszowa 32:20

Epifania i Bazylea:

„I rzekł im Mojżesz: Jeźliż uczynicie, coście rzekli ...” — Nasz Pan zapewnił wybranych, że jeśli postąpią tak jak przyrzekli będą bez winy, lecz jeśli tak nie postąpią, to zgrzeszą przeciwko Jehowie a ich grzech będzie ujawniony. (Wiersze 20—23). (TP 1981, s. 52) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 32:23

Epifania i Bazylea:

„grzech wasz” — [chatath znaczy 1/ grzech; 2/ ofiara za grzech; 3/ oczyszczenie z grzechu 4/ kara za grzech; 5/ stan grzechu] (TP 1938, s. 59)

4 Księga Mojżeszowa 32:24

Epifania i Bazylea:

„Budujcież tedy miasta dziatkom waszym, i obory bydłu waszemu, a co wyszło z ust waszych uczyńcie” — Nasz Pan zgodził się z ich słusznymi ochronnymi zarządzeniami, odnoszącymi się do niedojrzałości ich nowych stworzeń, a także ich zwolenników i sympatyków. (TP 1981, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 32:25

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 32:26

Epifania i Bazylea:

„w mieściech Galaadzkich” — Galaad zastępuje tu całą Ziemię Świętą na wschód od Jordanu. (TP 1981, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 32:27

Epifania i Bazylea:

„słudzy twoi pójdą wszyscy zbrojno przed Panem na wojnę” — Dwa i połowa pokolenia musiały pomóc swym braciom z dziewięciu i połowy pokolenia w walce i zwyciężaniu swych wrogów po zachodniej stronie Jordanu, zanim same mogłyby osiedlić się we własnym dziedzictwie leżącym na wschód od Jordanu. To jest typem tego jak Maluczkie Stadko, Wielka Kompania i Godni muszą w tysiącletnim pośredniczącym Królestwie angażować się w duchowe walki na rzecz quasi-wybranych i nie wybranych i im pomagać w uzyskiwaniu ich wiecznego dziedzictwa, zanim sami będą mogli osiąść na stałe w swym własnym potysiącletnim dziedzictwie. (TP 1980, s. 25)

4 Księga Mojżeszowa 32:28

Epifania i Bazylea:

„I przykazał o nich Mojżesz Eleazarowi kapłanowi, i Jozuemu ... i książętom ojców pokoleń” — Jezus jako Boski Wykonawca napominał Samego Siebie, jako Najwyższego Kapłana i jako Tego, który podzieli dziedzictwo, oraz głównych wodzów ludu Bożego do zorganizowania dla 2 1/2 pokolenia w antytypie potysiącletniego duchowego dziedzictwa, jeśli ci ostatni jako chrześcijańscy żołnierze zaangażują się w duchowej walce na rzecz swych braci, lecz jeśli się nie zaangażują otrzymają jedynie zaliczoną im w okresie ich doczesnego życia restytucję (wiersze 28—30). (TP 1981, s. 52) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 32:32

Epifania i Bazylea:

„pójdziemy zborjno przed Panem” — Dwa i połowa pokolenia musiały pomóc swym braciom z dziewięciu i połowy pokolenia w walce i zwyciężaniu swych wrogów po zachodniej stronie Jordanu, zanim same mogłyby osiedlić się we własnym dziedzictwie leżącym na wschód od Jordanu. To jest typem tego jak Maluczkie Stadko, Wielka Kompania i Godni muszą w tysiącletnim pośredniczącym Królestwie angażować się w duchowe walki na rzecz quasi-wybranych i nie wybranych i im pomagać w uzyskiwaniu ich wiecznego dziedzictwa, zanim sami będą mogli osiąść na stałe w swym własnym potysiącletnim dziedzictwie. (TP 1980, s. 25)

4 Księga Mojżeszowa 32:33

Epifania i Bazylea:

„Dał tedy Mojżesz synom Gadowym i ... Rubenowym i połowie pokolenia Manasesa ... królestwo Sehona, króla Amorejskiego i ... Oga, króla Basańskiego, ziemię z miasty jej, z granicami ... w około” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77) Dziedzictwo 2 i 1/2 pokolenia na wschód od rzeki Jordan jest typem potysiącletniego dziedzictwa Maluczkiego Stadka (Ruben /oto syn./, pierworodny), Wielkiej Kompanii (Gad /huf/) i Młodocianych Godnych (połowy pokolenia Manasesa /powodujący zapomnienie/). (TP 1980, s. 25) 9 i 1/2 pokolenia ze swym dziedzictwem po zachodniej stronie rzeki Jordan stanowią typ guasi-wybranych (włączając Poświęconych Obozowców Epifanii, których typem jest druga połowa pokolenia Manasesa z zachodniego brzegu Jordanu) i nie wybranych. (TP 1980, s. 25) Ścisłe i sympatyczne pokrewieństwo w służbie i we wszystkich innych doświadczeniach poświęcenia pomiędzy Młodocianymi Godnymi a Poświęconymi Obozowcami Epifanii jest również pokazane w pozafigurze dwu połówek pokolenia Manasesowego. Ta połowa pokolenia, która miała swoje dziedzictwo na wschód od Jordanu przedstawia Młodocianych Godnych; a ta połowa pokolenia, która miała swoje dziedzictwo na zachód od Jordanu, przedstawia Poświęconych Obozowców Epifanii. Obie więc klasy są z tego samego pozafiguralnego pokolenia, czyli bardzo bliskiego pokrewieństwa. (TP 1972, s. 35) Jezus jako Wykonawca ustalił dla Wielkiej Kompanii, Maluczkiego Stadka i Godnych (reprezentowanych tu przy końcu Wieku przez Młodocianych Godnych) całą sferę Prawdy i jej Ducha zbawienia wyborczego, które zostało podbite przez lud Boży Wieku Ewangelii spod dominacji szatana i błądzicieli. (TP 1981, s. 52) Zauważ, że po raz pierwszy w 4 Mojż. 32:33 jest wymieniona połowa pokolenia Manasesa. Dotychczasowe nie wymienianie go w tym opisie, zdaje się mieć związek z antytypem z tego powodu, że Młodociani Godni nie istnieli przed końcem Wieku i że oni są klasą podrzędną w stosunku do nowych stworzeń. Podczas Wieku Ewangelii klasy wybrane, a w mniejszym stopniu ich usprawiedliwieni i nie usprawiedliwieni zwolennicy i sympatycy, mieli przywilej cieszyć się z bogatej obfitości duchowego pokarmu (mleko) antytypowej ziemi, leżącej po wschodniej stronie Jordanu; z radości, tak obecnej jak i przyszłej (miód); z łask (winogrona); z owoców okupowego dzieła Chrystusa (owoc granatu), itd. (porównaj 4Moj. 13:24; 14:8). Każdy z ludu Bożego, szczególnie spośród wybranych, który nie cieszył się tymi błogosławieństwami, żył poniżej swoich przywilejów! (TP 1981, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 32:34

Epifania i Bazylea:

„I pobudowali synowie Gadowi Dybon, i Atarot, i Aroer” — Lud Boży Wieku Ewangelii, zwłaszcza ten wybrany, rozwinął liczne organizacje o różnych właściwościach. Wielka Kompania, która miała więcej usprawiedliwionych i nie usprawiedliwionych zwolenników i sympatyków, zbudowała większość tych organizacji, a jej działalność w tym zakresie była mniej lub więcej sekciarska a jakość tej pracy niższa od wykonanej przez Maluczkie Stadko (Gad zbudował Dybon [niszczenie], Atarot [korony] i Aroer [ruina]. (TP 1981, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 32:35

Epifania i Bazylea:

„I Atrot, i Sofan, i Jazer, i Jegba” — Lud Boży Wieku Ewangelii, zwłaszcza ten wybrany, rozwinął liczne organizacje o różnych właściwościach. Wielka Kompania, która miała więcej usprawiedliwionych i nie usprawiedliwionych zwolenników i sympatyków, zbudowała większość tych organizacji, a jej działalność w tym zakresie była mniej lub więcej sekciarska a jakość tej pracy niższa od wykonanej przez Maluczkie Stadko (Gad zbudował także Atrot, Sofan [Atroth-shophan, ASV, ukryta korona], Jazer [wspomagany], Jegba [wyniosły]. (TP 1981, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 32:36

Epifania i Bazylea:

„I Betnimera, i Betaran, miasta obronne i obory dla bydła” — Lud Boży Wieku Ewangelii, zwłaszcza ten wybrany, rozwinął liczne organizacje o różnych właściwościach. Wielka Kompania, która miała więcej usprawiedliwionych i nie usprawiedliwionych zwolenników i sympatyków, zbudowała większość tych organizacji, a jej działalność w tym zakresie była mniej lub więcej sekciarska a jakość tej pracy niższa od wykonanej przez Maluczkie Stadko (Gad zbudował także Betnimera [dom czystych wód, porównaj Nemra, w. 3], Betaran [dom górala], miasta obronne, obory dla bydła. (TP 1981, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 32:37

Epifania i Bazylea:

„Synowie też Rubenowi pobudowali Hesebon, i Eleale, i Karyjataim” — Lud Boży Wieku Ewangelii, zwłaszcza ten wybrany, rozwinął liczne organizacje o różnych właściwościach. Wielka Kompania, która miała więcej usprawiedliwionych i nie usprawiedliwionych zwolenników i sympatyków, zbudowała większość tych organizacji, a jej działalność w tym zakresie była mniej lub więcej sekciarska a jakość tej pracy niższa od wykonanej przez Maluczkie Stadko. (Ruben zbudował Hesebon [pomysłowość — w dobrem a nie w złem], Eleale [wspinanie się do Boga], Karyjataim [podwójne miasto]. (TP 1981, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 32:38

Epifania i Bazylea:

„I Nebo, i Baalmeon, odmieniwszy im imiona, a także Sabama” — Lud Boży Wieku Ewangelii, zwłaszcza ten wybrany, rozwinął liczne organizacje o różnych właściwościach. Wielka Kompania, która miała więcej usprawiedliwionych i nie usprawiedliwionych zwolenników i sympatyków, zbudowała większość tych organizacji, a jej działalność w tym zakresie była mniej lub więcej sekciarska a jakość tej pracy niższa od wykonanej przez Maluczkie Stadko. (Ruben zbudował także Nebo [prorok], Baalmeon [pan domu, porównaj Beon, w. 3] i Sabama [woń, porównaj Seban, w. 3]. (TP 1981, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 32:39

Epifania i Bazylea:

„Wtargnęli też synowie Machyra, syna Manasesowego, do Galaad... i wygnali Amorejczyka” — [Machyra - kupiec; Manases - powodujący zapomnienie; Galaad - mnóstwo świadectwa]; Nasz Pan wyznaczył dziedzictwo Młodocianych Godnych wśród wybranych. Ukazali się oni na widowni przy końcu Wieku Ewangelii, po zakończeniu wysokiego powołania w 1881 roku. Ci Młodociani Godni, którzy mieli więcej Prawdy i łask podbili pewną część sfery Prawdy i jej Ducha, wypędzając błądzicieli. (TP 1981, s. 52,53)

4 Księga Mojżeszowa 32:40

Epifania i Bazylea:

„I dał Mojżesz Galaad Machirowi, synowi Manasesowemu, i mieszkał w nim” — [Machyra - kupiec; Manases - powodujący zapomnienie; Galaad - mnóstwo świadectwa]; Nasz Pan wyznaczył dziedzictwo Młodocianych Godnych wśród wybranych. Ukazali się oni na widowni przy końcu Wieku Ewangelii, po zakończeniu wysokiego powołania w 1881 roku. Ci Młodociani Godni, którzy mieli więcej Prawdy i łask podbili pewną część sfery Prawdy i jej Ducha, wypędzając błądzicieli. Nasz Pan dał im bardziej pociągającą sferę, a oni w niej przebywali. (TP 1981, s. 53) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 32:41

Epifania i Bazylea:

„Potem Jair wtargnął i pobrał wioski ich i nazwał je Chawot Jair” — [Jair - oświecający; Chawot Jair - ożywczy, oświecający]; Ci Młodociani Godni, którzy mieli mniej Prawdy i łask, szczególnie z odcinka kościoła nominalnego, także podbili część Prawdy wieku Ewangelii i jej Ducha, lecz mniej pożądanej od tej, którą zajęli antytypowi Machiryci. (TP 1981, s. 53)

4 Księga Mojżeszowa 32:42

Epifania i Bazylea:

„Także Nobe wtargnął i wziął Kanat i nazwał je Nobe” — [Nobe - szczekanie; Kanat - posiadanie]; Najbardziej sekciarscy Młodociani Godni, znajdujący się w kościele nominalnym, otrzymali część najmniej pożądanego odcinka. Oni, mając nieco skłonności do samolubstwa, mniej więcej traktowali ją jako swoją osobistą własność. (TP 1981, s. 53)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 32

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.