4 Księga Mojżeszowa 27

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 27 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 27 — Biblia Gdańska

1 Tedy przyszły córki Salfaada, syna Heferowego, syna Galaadowego, syna Machyrowego, syna Manasesowego, z pokolenia Manasesa syna Józefowego; a te są imiona córek jego: Machla, Noa i Hegla, i Melcha i Tersa;

2 I stanęły przed Mojżeszem i przed Eleazarem kapłanem i przed książęty i wszystkiem zgromadzeniem u drzwi namiotu zgromadzenia, i rzekły:

3 Ojciec nasz umarł na puszczy, a on nie był w poczcie tych, którzy się byli przeciw Panu zbuntowali w spiknieniu Korego; ale dla grzechu swego umarł, nie mając synów.

4 Czemuż by zginąć miało imię ojca naszego z domu jego, przeto, że nie miał syna? dajcie nam dziedzictwo między bracią ojca naszego.

5 Tedy odniósł Mojżesz sprawę ich do Pana.

6 I rzekł Pan do Mojżesza:

7 Dobrze mówią córki Salfaadowe: Daj im koniecznie osiadłość dziedzictwa między bracią ojca ich, a przenieś dziedzictwo ojca ich na nie.

8 Synom także Izraelskim powiedz, mówiąc: Gdyby kto umarł, nie mając syna, tedy przeniesiecie dziedzictwo jego na córkę jego.

9 A jeśliby nie miał i córki, tedy dacie dziedzictwo jego braci jego.

10 A jeśliby i braci nie miał, tedy dacie dziedzictwo jego braci ojca jego.

11 A jeśliby nie było braci ojca jego, tedy dacie dziedzictwo jego pokrewnemu jego, najbliższemu jego z domu jego, aby je odziedziczył. A będzie to synom Izraelskim za ustawę prawną, jako rozkazał Pan Mojżeszowi.

12 Potem rzekł Pan do Mojżesza: Wstąp na tę górę Abarym, a oglądaj ziemię, którąm dał synom Izraelskim.

13 A gdy ją oglądasz, przyłączon będziesz do ludu twego i ty, jako jest przyłączony Aaron, brat twój.

14 Przeto żeście byli odpornymi słowu mojemu na puszczy Syn, przy poswarku zgromadzenia, i nie poświęciliście mię przy wodach przed oczyma ich. Oneć to są wody poswarku w Kades, na puszczy Syn.

15 Tedy rzekł Mojżesz do Pana, mówiąc:

16 Niech opatrzy Pan, Bóg duchów wszelkiego ciała, mężem godnym to zgromadzenie;

17 Któryby wychodził przed nimi, i któryby wchodził przed nimi, i któryby je przywodził, aby nie był lud Pański jako owce, nie mające pasterza.

18 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Weźmij do siebie Jozuego, syna Nunowego, męża, w którym jest Duch mój, a włóż nań rękę swoję;

19 I postaw go przed Eleazarem kapłanem, i przed wszystkiem zgromadzeniem, a dasz mu naukę przed oczyma ich;

20 A udzielisz mu zacności swej, aby go słuchało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich;

21 Który przed twarzą Eleazara kapłana stawać będzie, aby się zań radził sądu Urim przed Panem. Na rozkazanie jego wychodzić będą, on, i wszyscy synowie Izraelscy z nim, i wszystko zgromadzenie.

22 Uczynił tedy Mojżesz, jako mu był rozkazał Pan; a wziąwszy Jozuego postawił go przed Eleazarem kapłanem, i przed wszystkiem zgromadzeniem.

23 I włożywszy nań ręce swe, dał mu naukę, jako mówił Pan przez Mojżesza.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 27

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 27:1

Epifania i Bazylea:

„Tedy przyszły córki Salfaada” — [Salfaad - ostra rana]; (TP 1978, s. 55,56,57) (...nie powinno się ganić brata Johnsona za niedojrzałe zastosowania w E 11, 715 „pięciu córek Salfaada /4 Mojż. 27:1 — 11/ do Młodocianych Godnych); (TP 1978, s. 55,56,57) Te córki stanowią typ tymczasowo usprawiedliwionych, którzy w okresie epifanicznym, po 16 września 1954 roku stali się Duchem oświeconymi, nie spłodzonymi z Ducha, jednostkami zupełnie poświęconymi, to znaczy Poświęconymi Obozowcami Epifanicznymi (TP 1978, s. 55,56,57) Podczas okresu Paruzji, żęcia, (1874— 1914) i podczas okresu Epifanii, lub Apokalipsy, w jej 40-letnim okresie (1914—1954), a od 1954 roku w jej szerszym znaczeniu początkowego zachodzenia na okres Bazylei (Królestwa), wielu znajdujących się wewnątrz lub nazewnątrz Babilonu błogosławiło innych Prawdą paruzyjną lub Prawdą paruzyjną i epifaniczną albo każdą miarą Prawdy posiadanej przez nich, uzdalniającej ich co najmniej do przyprowadzania innych do stanu tymczasowego usprawiedliwienia. W wymienionych okresach ci słudzy Boży przez tę miarę Prawdy jaką posiadali figuralnie ojcowali wielu innym, którzy przez pokutę i wiarę w Jezusa jako Zbawiciela stali się tymczasowo usprawiedliwionymi a po 16 września 1954 roku w okresie Epifanii poświęcili się w pełni i w ten sposób stali się Poświęconymi Obozowcami Epifanii. Ci słudzy za pośrednictwem Słowa doprowadzili innych do tymczasowego usprawiedliwienia symbolicznie ojcując takim w częściowym poświęceniu, poświęceniu do sprawiedliwości. Tego poświęcenia nie należy mieszać z pełnym poświęceniem, jakie w wieku Ewangelii zupełnie poświęconych wprowadzało w stan nowych stworzeń spłodzonych z Ducha, a które od 1881 roku dodatkowo wprowadzało wielu innych zupełnie poświęconych w stan oświecenia Duchem, lecz nie spłodzenia z Ducha. (TP 1978, s. 55,56,57) Wśród tych sług Bożych znajdują się ci, którzy w kościele nominalnym i poza tym kościołem stanowią antytypowego Salfaada, symbolicznych ojców, wprowadzających przez stosowną Prawdę w stan tymczasowego usprawiedliwienia tych, którzy nie są wybitnymi wodzami, lecz skromnymi próbnie usprawiedliwionymi poważnymi poszukiwaczami Prawdy, którzy ostatecznie po 1954 roku stają się zupełnie poświęconymi jednostkami okresu Epifanii, to znaczy klasą Poświęconych Obozowców Epifanii (Salfaad... nie miał synów, tylko córki. (TP 1978, s. 55,56,57) Córki antytypowego Salfaada mają pięć następujących znaków rozpoznawczych: (TP 1978, s. 55,56,57) (a) Są to pokorni, zgłodniali Prawdy, próbnie usprawiedliwieni, ostatecznie po 16 września 1954 roku poświęceni epifaniści — lecz nie wybitni wodzowie z klasy Poświęconych Obozowców Epifanii, gdyż ci wodzowie są pokazani oddzielnie — jako proszący Boga i Chrystusa w związku z dziedzictwem Królestwa antytypowych córek. (TP 1978, s. 55,56,57) (b) One mają symbolicznych ojców, którzy w jakimś stopniu utracili przynajmniej jakiś ważny zarys Prawdy, (TP 1978, s. 55,56,57) (c) One uznają to przynajmniej w jakiejś mierze, (TP 1978, s. 55,56,57) (d) One usiłują coś czynić w tej sytuacji — specjalnie dowiadują się i proszą Pana o Prawdę na temat ich wiecznego dziedzictwa, (TP 1978, s. 55,56,57) (e) One otrzymują przynajmniej oświecenie epifaniczne i wiele z nich przychodzi do Prawdy Epifanii. (TP 1978, s. 55,56,57)

4 Księga Mojżeszowa 27:2

Epifania i Bazylea:

„I stanęły przed Mojżeszem i przed Eleazarem kapłanem i przed książęty i wszystkiem zgromadzeniem u drzwi namiotu zgromadzenia, i rzekły” — Córki antytypowego Salfaada podczas okresu Paruzji i Epifanii pojawiły się publicznie przed Panem Jezusem, Kościołem, wodzami utracjuszy koron i resztą ludu Bożego i przez swoje słowa oraz czyny wyraziły, że uznają przynajmniej w pewnym stopniu, iż ich symboliczni ojcowie w jakimś ważnym względzie stracili Prawdę (w. 3). (TP 1978, s. 57) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 27:3

Epifania i Bazylea:

„Ojciec nasz umarł na puszczy... dla grzechu swego umarł” — Po symbolicznym ojcowaniu takim antytypowym córkom, ci słudzy Boży (zobacz w.1), w warunkach puszczy Paruzji i Epifanii, co najmniej utracili w pewnym ważnym względzie Prawdę Paruzji oraz, albo, Prawdę Epifanii lub pomniejszą miarę Prawdy wystarczającą do przyprowadzania innych do stanu próbnego usprawiedliwienia jakie sami posiadali. (TP 1978, s. 56)

„a on nie był w poczcie tych, którzy się byli przeciw Panu zbuntowali w spiknieniu Korego” — Oni utracili usprawiedliwienie z powodu swego grzechu, błędu, samolubstwa, światowości i pewnej miary samowoli a także, lub, z powodu niedostatecznej oceny posiadanej Prawdy. Jednakże oni nie rekrutują się z tych, którzy odpadli do klasy wtórej śmierci w latach 1908—1911 w przesiewaniu kontradykcjonizmu. (TP 1978, s. 56) Tacy słudzy byli powodem ostrego zawodu i smutku swoich symbolicznych dzieci, gdy te ostatnie rozpoznawały tę utratę Prawdy (Salfaad [ostra rana]). (TP 1978, s. 56) Do tych sług jacy w Epifanii utracili Prawdę w większej lub mniejszej mierze należy, co najmniej w pewnym ważnym względzie, J. F. Rutherford i inni wodzowie Towarzystwa, niektórzy wodzowie P.B.I. i Brzasku, oraz niektórzy wodzowie z innych grup w Babilonie lub spoza Babilonu i niektórzy wodzowie nie będący w żadnej grupie a także wielu nie będących wodzami. Pewne jednostki spośród takich sług zupełnie lub częściowo utraciły Prawdę Paruzji, niektóre Prawdę Paruzji i Epifanii a inne mniejszą miarę posiadanej Prawdy. (TP 1978, s. 56)

4 Księga Mojżeszowa 27:4

Epifania i Bazylea:

„Czemuż by zginąć miało imię ojca naszego z domu jego, przeto, że nie miał syna? dajcie nam dziedzictwo między bracią ojca naszego” — zwróciły się one do Boga i Chrystusa ze specjalną prośbą o Prawdę jako ich wieczne dziedzictwo w Królestwie. W niektórych przypadkach były one w pewnym stopniu uwikłane w taką samą utratę Prawdy, ale po otwarciu ich oczu na to wyraziły Bogu i Chrystusowi swój smutek wynikający z tego uwikłania i starały się upewnić, że perspektywa dotycząca ich dziedzictwa w wiecznym Królestwie nie została zaprzepaszczona. (TP 1978, s. 57)

4 Księga Mojżeszowa 27:5

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 27:6

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 27:7

Epifania i Bazylea:

„Dobrze mówią córki Salfaadowe: Daj im koniecznie osiadłość dziedzictwa między bracią ojca ich, a przenieś dziedzictwo ojca ich na nie” — pełniejsza odpowiedź na stosowne pytania i prośby zaczęła być udzielana pokazując, że Poświęceni Obozowcy Epifanii będą mieli specjalne wieczne dziedzictwo w ziemskiej fazie Królestwa. Odpowiedź była dawana w takich artykułach jak: Quasi-wybrani (włączając antytyp połowy pokolenia Manasesa z dziedzictwem po zachodniej stronie Jordanu); w pytaniach na temat Poświęconych Obozowców Epifanii; na temat potomków antytypowej Ketury; w Psalmie 121 (włączając pagórek Ofel); o Netynejczykach itd. Będzie ona w dalszym ciągu udzielana, jak na przykład w tym artykule i — jeśli Pan pozwoli — w przyszłych pismach. (TP 1978, s. 58)

4 Księga Mojżeszowa 27:11

Epifania i Bazylea:

„Mojżeszowi” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 27:12

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 27:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy Mojżesz” — Bez najmniejszego narzekania, pełen słodyczy i szlachetności w swym poświęceniu się dla Boga i ludu Bożego.

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 27:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Weźmij Jozuego” — Typ na Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 27:21

Epifania i Bazylea:

„Urim przed Panem” — [urim - światła; tummim - doskonałości]; Urim przedstawia nauki Pisma Świętego, a tummim przedstawia cztery wielkie przymioty Boga: moc, mądrość, sprawiedliwość, i miłość. (TP 1977, s. 63) Jesteśmy skłonni przypuszczać, że urim to były światła jakimi promieniowały te drogocenne kamienie, gdy znalazły się w świetle świątnicy najświętszej i że tummim to były drogocenne kamienie w ich pięknościach wydobytych doskonale przez to samo światło. (TP 1977, s. 63)

4 Księga Mojżeszowa 27:22

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 27:23

Epifania i Bazylea:

„przez Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 27

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.