4 Księga Mojżeszowa 11

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 11 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (35 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 11 — Biblia Gdańska

1 I stało się, że się lud uskarżał niesłusznie, co się nie podobało Panu. Przetoż usłyszawszy to Pan bardzo się rozgniewał, i zapalił się przeciwko nim ogień Pański, i popalił ostatnią część obozu.

2 Tedy wołał lud na Mojżesza; i modlił się Mojżesz Panu, i zgasł ogień.

3 I nazwał imię miejsca onego Tabera: bo się zapalił przeciwko nim ogień Pański.

4 A lud pospolity, który był między nimi, chciwością wielką zjęty odwracał się; i płakali też synowie Izraelscy, mówiąc: Któż nas nakarmi mięsem?

5 Wspominamy sobie na ryby, któreśmy jadali w Egipcie darmo, na ogórki, i na melony, i na łuczek, i na cebulę, i na czosnek.

6 A teraz dusza nasza wywiędła nic inszego nie mając, oprócz tej manny, przed oczyma swemi.

7 A manna była jako nasienie koryjandrowe, a barwa tej jako barwa Bdelijowa.

8 I wychodził lud, a zbierali ją, i mełli w żarnach, albo tłukli w moździerzach a warzyli w kotłach i czynili z niej podpłomyki; a był smak jej jako smak świeżej oliwy.

9 Gdy bowiem padała rosa na obóz w nocy, padała też manna nań.

10 Tedy usłyszał Mojżesz, że lud płakał po domach swych, każdy u drzwi namiotu swego; dla czego zapaliła się popędliwość Pańska wielce, i nie podobało się też to Mojżeszowi.

11 I rzekł Mojżesz do Pana: Czemużeś tak źle uczynił słudze twemu? czemużem nie znalazł łaski w oczach twoich, żeś włożył ciężar tego wszystkiego ludu na mię?

12 Izalim ja począł ten wszystek lud? izalim go ja zrodził, iż mi mówisz: Nieś je na łonie twojem, jako piastun nosi niemowlątko, do ziemi, o którąś przysiągł ojcom ich?

13 Gdzież mam mięso, abym dał wszystkiemu temu ludowi? bo płaczą na mię, mówiąc: Daj nam mięsa, abyśmy jedli.

14 Nie mogę ja sam znieść wszystkiego ludu tego; bo to nad możność moję.

15 A jeźli się tak ze mną obchodzić chcesz, proszę raczej mię zabij, jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich, abym nie patrzył na swoje złe.

16 I rzekł Pan do Mojżesza: Zbierz mi siedemdziesiąt mężów z starszych Izraelskich, które znasz, że są starszymi ludu, i książęta jego, a przywiedź je przed namiot zgromadzenia, i stać tam będę z tobą;

17 A Ja zstąpię, i będę tam mówił z tobą, i wziąwszy z Ducha, który jest w tobie, udzielę im; i poniosą z tobą brzemię ludu, a nie poniesiesz go ty sam.

18 A do ludu rzeczesz: Poświęćcie się na jutro, a będziecie jeść mięso; boście płakali w uszach Pańskich, mówiąc: Któż nas nakarmi mięsem? bo nam lepiej było w Egipcie; i da wam Pan mięsa, i będziecie jedli.

19 Nie przez jeden dzień jeść będziecie, ani przez dwa dni, ani przez pięć, ani przez dziesięć dni, ani przez dwadzieścia dni:

20 Ale przez cały miesiąc, aż polezie przez nozdrza wasze, a zbrzydzi się wam, przeto żeście pogardzili Panem, który jest między wami, a płakaliście przed nim mówiąc: Na cóżeśmy wyszli z Egiptu?

21 I rzekł Mojżesz: Sześć kroć sto tysięcy pieszych jest ludu, między którym ja mieszkam, a tyś powiedział: Dam im mięsa, że będą jeść cały miesiąc.

22 Izali im owiec i wołów nabiją, aby się im dostało? Izali wszystkie ryby morskie zbiorą im, aby dostatek mieli?

23 I rzekł Pan do Mojżesza: Azaż ręka Pańska jest skurczona? teraz ujrzysz, jeśli się wypełni słowo moje, czyli nie.

24 Tedy wyszedł Mojżesz, i opowiedział ludowi słowa Pańskie; a zebrawszy siedemdziesiąt mężów starszych z ludu, postawił je około namiotu.

25 I zstąpił Pan w obłoku, i mówił do niego, a wziąwszy z Ducha, który był w nim, podzielił go między siedemdziesiąt mężów starszych; i stało się, gdy odpoczął nad nimi on Duch, tedy prorokowali, a potem nigdy.

26 Ale zostali byli dwa mężowie w obozie, imię jednego Eldad, a imię drugiego Medad; na których też odpoczął on Duch, bo oni byli napisani, choć byli nie przyszli do namiotu; a tak ci prorokowali w obozie.

27 Tedy przybieżało pacholę, i oznajmiło Mojżeszowi, mówiąc: Eldad i Medad prorokują w obozie.

28 Ale odpowiedziawszy Jozue, syn Nunów, sługa Mojżeszów, jeden z młodzieńców jego, rzekł: Panie mój Mojżeszu, zabroń im.

29 Któremu odpowiedział Mojżesz: Czemuż im ty zazdrościsz dla mnie? Boże daj, aby wszystek lud Pański prorokował, a iżby dał Pan Ducha swego na nie!

30 Wrócił się tedy Mojżesz do obozu, on i starsi Izraelscy.

31 Zatem wyszedł wiatr od Pana, i porwawszy przepiórki od morza, spuścił je na obóz, z jednej strony jako na jeden dzień chodu, z drugiej strony także jako na jeden dzień chodu, około obozu, a jakoby na dwa łokcie były nad ziemią.

32 Tedy wstawszy lud przez cały on dzień i przez całą noc, i nazajutrz przez wszystek dzień zbierali one przepiórki, a kto najmniej nazbierał, miał dziesięć homerów: i nawieszali ich wszędy sobie około obozu.

33 Mięso jeszcze było między zębami ich nie zeżwane, gdy gniew Pański zapalił się na lud, i pobił Pan lud on plagą bardzo wielką.

34 I nazwane jest imię miejsca onego Kibrot Hataawa; albowiem tam pogrzebli lud, który pożądał mięsa.

35 A z Kibrot Hataawy ruszył się lud do Haserotu, i mieszkali w Haserocie.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 11

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 11:1

Epifania i Bazylea:

„I stało się, że się lud uskarżał niesłusznie” — [Na czas Żniwa W.Ew. wiersze 1-3 przedstawiają przesiewanie, które miało miejsce na Wielkanoc 1875 r., jako równoległość pierwszego oczyszczenia świątyni przez Jezusa (Jan 2:13-25)]. Niektórzy niezadowoleni adwentyści zostali w tym czasie przesiani spośród klasy oczyszczonej Świątnicy. Oni szemrali z powodu swojego rozczarowania, iż Jezus nie przyszedł w ciele w 1874 roku. (TP 1958, s. 109,110)

„Pan, bardzo się rozgniewał” — Pan był z nich bardzo niezadowolony. (TP 1958, s. 109,110)

„i zapalił się przeciwko nim ogień Pański” — i poddał ich pod wpływ agitatorów. (TP 1958, s. 109,110)

„i popalił ostatnią część obozu” — [wg AV - "aż do najdalszych części obozu"]; Wynik tego był taki, że niektórzy z nowych stworzeń, inni z usprawiedliwionych, a jeszcze inni z nieusprawiedliwionych w obozie, będąc mniej więcej odrzuconymi ze strony ludu nominalnego, odrzucili Prawdę jaką posiadali o chronologii. Tak więc jako równoległość tych, których Jezus wygnał w czasie pierwszego oczyszczenia świątnicy, oraz tych którzy patrząc ganili Jego postępowanie (Jan.2:13-25) - oni zostali wygnani ze Świątnicy, Dziedzińca i Obozu, tracąc swe poprzednie stanowiska przedstawione przez te trzy miejsca. (TP 1958, s. 109,110)

4 Księga Mojżeszowa 11:2

Epifania i Bazylea:

„Tedy wołał lud na Mojżesza” — Te przesiewania spowodowały smutek wśród wierniejszych, którzy błagali Pana Jezusa by powstrzymał to symboliczne palenie. Byli nimi ci, którzy gorąco pragnęli znaleźć przyczynę zawodu w duchu wierzących, nie szemrając. Byli wśród nich bracia Keith, Barbour, Paton, Mann i inni, a przyłączył się do nich później br. Russell. (TP 1958, s. 110,111)

„I modlił się Mojżesz Panu” — Modlitwa Mojżesza do Pana przeciwko ogniowi przedstawia prośbę Pana naszego proszącego Ojca, by sprawił aby przesiewanie nie szkodziło wiernym którzy nie szemrali. (TP 1958, s. 110,111) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„i zgasł ogień” — Odpowiedzią Pana było danie Prawdy niektórym na temat celu i sposobu, a innym na temat czasu powrotu naszego Pana. To zatrzymało nowe spustoszenia powodowane przez przesiewanie. (TP 1958, s. 110,111)

4 Księga Mojżeszowa 11:3

Epifania i Bazylea:

„I nazwał imię miejsca onego Tabera” — Lud dając nazwę miejscu onemu "Tabera" wyobraża, i że lud Boży uznał iż przesiewanie miało szkodliwy skutek na przesiewki. (TP 1958, s. 111)

„bo się zapalił przeciwko nim ogień Pański” — Przesiewanie będące środkiem zniszczenia, należy rozumieć jako przychodzące z Pańskiego zezwolenia. (2Tes.2:9-12). (TP 1958, s. 111)

4 Księga Mojżeszowa 11:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Nakarmi mięsem” — Modlitwy szemraczy gdy zostaną wysłuchane, niekiedy przynoszą ból.

Epifania i Bazylea:

„A lud pospolity” — [hebr. asafsuf]; Ludność mieszana Izraela -- motłoch, pospólstwo -- składa się z wielu narodów, które zostały podbite przez Egipcjan i których obywatele pochwyceni w czasie grabieżczych wypraw wojennych zostali zabrani do niewoli egipskiej. Gdy Izraelici jako niewolnicy zostali uwolnieni przez upokorzonego Faraona i jego egipskich poddanych, nie-izraeliccy niewolnicy przeszli z niewoli na wolność wraz z nimi, gdyż Egipcjanie byli zbyt złamani by powstrzymać ich od odejścia wraz z Izraelitami. (TP 1958, s. 113)

„chciwością wielką zjęty... mówiąc: Któż nas nakarmi mięsem” — Ci niewolnicy towarzyszący Izraelowi byli pierwszymi, którzy zaczęli protestować przeciw mannie i domagać się pożywienia egipskiego. (TP 1958, s. 113) Tak i w Żniwie W.Ew. wielu z tych, którzy nie byli prawdziwymi Izraelitami, jako pierwsi sprzykrzyli sobie Słowo Boże (mannę) otrzymywane na czasie. (TP 1958, s. 113)

„Płakali też synowie Izraelscy...” — Podobnie jak w typie ich duch zaczął zarażać tych, którzy byli prawdziwymi duchowymi Izraelitami, aż i oni sprzykrzyli sobie Słowo Pańskie podawane na czasie i zaczęli tęsknić do innego pokarmu dla serca i umysłu. (TP 1958, s. 113)

4 Księga Mojżeszowa 11:5

Paruzja (C.T. Russell):

„na ryby” — Jak zdolni są wszyscy do zapamiętania przyjemności stanu grzesznego, a zapominania jego trudności.

Epifania i Bazylea:

„Wspominamy sobie” — oni zaczęli pragnąć. (TP 1958, s. 113)

„na ryby” — pogańskich wyznań i nominalnego kościoła. (TP 1958, s. 113)

„na ogórki” — historii. (TP 1958, s. 113)

„i na melony” — wiedzy. (TP 1958, s. 113)

„i na łuczek” — (pory); filozofii. (TP 1958, s. 113)

„i na cebulę” — sztuki. (TP 1958, s. 113)

„i na czosnek” — literatury. (TP 1958, s. 113)

4 Księga Mojżeszowa 11:6

Paruzja (C.T. Russell):

„oprócz tej manny” — Reprezentuje chleb żywy dany światu przez Boga w Chrystusie.

Epifania i Bazylea:

„A teraz dusza nasza wywiędła” — stała się obojętna i bez apetytu, gdy chodziło o mannę. (TP 1958, s. 113,115) Jak Izraelitom sprzykrzyła się literalna manna i jak tęsknili za mięsem egipskim, tak pozaobrazowym Izraelitom, od wiosny 1878 r., zaczęła się przykrzyć Prawda, szczególnie w odniesieniu do Okupu i tęsknili za naukami pozostającymi w harmonii z obecnym złym światem. Wśród ludu w Prawdzie p. Barbour był pierwszym, któremu zaczęło się przykrzyć i który zrzekł się Okupu. Uczynił to wiosną 1878 roku. (TP 1963, s. 78)

„nic inszego nie mając” — oni przez swoje myśli, zamiary słowa i uczynki pogardzili Panem. (TP 1958, s. 113,115)

„oprócz tej manny” — manna przedstawia Pańską Prawdę. (TP 1958, s. 113,115) Manna jest użyta w Biblii jako typ pokarmu dla umysłu i serca, tzn. jako typ Prawdy (1 Kor. 10:3,4), a ponieważ Chrystus jest Prawdą (Jan 14:6), więc przedstawia Go szczególnie jednak jako Okup (Jan 6:31-58). (TP 1963, s. 78)

4 Księga Mojżeszowa 11:7

Epifania i Bazylea:

„A manna” — reprezentuje Prawdę -- Słowo Boże. (TP 1958, s. 115,116,121) Aby wyrazić to inaczej -- Chrystus jest naszym duchowym pokarmem. (TP 1958, s. 115,116,121) Prawda jest tylko opisem o Nim co się tyczy Jego osoby, charakteru, nauk, pracy i stosunków, a On jest również jej Objawicielem. (Jan.6:32-58;14:6). (TP 1958, s. 115,116,121)

„jako nasienie koryjandrowe” — nasienie koryjandrowe jest: (TP 1958, s. 115,116,121) 1/ aromatyczne w swym zapachu -- przez co pokazana jest wartość Prawdy. (TP 1958, s. 115,116,121) Prawda przede wszystkim jest w swej naturze i skutkach pełna wartości, a to dlatego, bo pochodzi z natchnienia Bożego. Jest czysta, dokonała i można na niej polegać, skuteczna, zaspokajająca duszę, wiecznie trwająca. (TP 1958, s. 115,116,121) 2/ chroni przed zepsuciem -- przez co pokazana jest zbawienność Słowa Bożego. (TP 1958, s. 115,116,121) Prawda w swej naturze i skutkach jest zbawienna. Dlatego, bo czyni człowieka "mądrym ku zbawieniu", wyrabia łaski i zbawia. (TP 1958, s. 115,116,121)

„a barwa jej jako barwa Bdelijowa” — Bedellium należy do najjaśniejszych kamieni. Zalety Prawdy figurowane przez kolor manny podobny do bdelliumowej, to: czystość i blask. (TP 1958, s. 115,116,121)

4 Księga Mojżeszowa 11:8

Epifania i Bazylea:

„A wychodził lud” — Działalność Izraelitów w stosunku do manny, wyobrażają działalność duchowego Izraela w stosunku do Prawdy. W tych działaniach przedstawione są procesy umysłowe i uczuciowe względem Słowa Bożego. (TP 1958, s. 122,123)

„a zbierali ją” — Zbieranie przez Izraelitów manny przedstawia uzyskiwanie zrozumienia przez duchowych Izraelitów co do znaczenia Prawdy. (TP 1958, s. 122,123)

„i mełli w żarnach, albo tłukli w moździerzach” — Mielenie jej w żarnach i tłuczenie w moździerzach przedstawia analityczne procesy przez które ktoś dzieli ją na główne, mniejsze i jeszcze mniejsze części itd.. (TP 1958, s. 122,123) Głównymi częściami Prawdy są: doktryny, przepisy, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie i figury. (TP 1958, s. 122,123)

„a warzyli w kotłach” — gotowanie przedstawia procesy dowodzenia Prawdy, czy to na podstawie dowodów z Pisma Św., rozumu czy faktów, przez które każdy dowodzi jej prawdziwości ku własnej satysfakcji. (TP 1958, s. 122,123)

„i czynili z niej podpłomyki” — przedstawia przygotowywanie Prawdy, by była odpowiednia do przyjęcia przez serce, przez co wytworzyłby się rozwój charakteru, oraz naprawa charakteru własnego i innych indywidualnie lub w grupach, jak również dla rozwoju w doktrynie i w zbijaniu błędów. (TP 1958, s. 122,123) Jedzenie podpłomyków przedstawia przyswajanie Prawdy Pańskiej do osobistego rozwoju w Bożym Słowie, Duchu i pracy. (TP 1958, s. 122,123)

„a był smak jej jako smak świeżej oliwy” — To nasuwa na myśl doskonały smak Słowa Bożego. Smakuje ono myśli i sercu... Duch Św. (oliwa) tegoż Słowa czyni to, że smakuje tak wybornie naszemu Duchowi Św. (TP 1958, s. 122,123)

4 Księga Mojżeszowa 11:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Padała też manna” — Widocznie powstała z rosy przez osobliwą moc Bożą działającą wg naturalnych praw chemii, jeszcze dostatecznie nie zrozumianych.

Epifania i Bazylea:

„Gdy bowiem padała rosa” — W symbolach biblijnych rosa przedstawia: 1/ Prawdę; 2/ Opatrzność. (TP 1958, s. 123,124,125)

„na obóz” — Prawda była podawana dla ludu Bożego. (TP 1958, s. 123,124,125)

„w nocy” — Padanie przez całą noc manny na rosę wskazuje na stopniowy rozwój Prawdy. (Przyp.4:18). (TP 1958, s. 123,124,125) Spadanie manny w nocy przedstawia, że czas na Prawdę przychodzi szczególnie w nocach nieporozumień między Prawdą a błędem, nocach walki przeciw grzechowi, samolubstwu i światowości. (TP 1958, s. 123,124,125)

„padała też manna nań” — Prawda na czasie przychodziła na Prawdę jaka już była podana w czasie minionym. Nadchodzący postęp Prawdy nie odsuwa na bok Prawdy poprzednio otrzymanej. (TP 1958, s. 123,124,125) Szczególną cechą Prawdy jest jej przychodzenie we właściwym czasie, gdy potrzeby, okoliczności i doświadczenia ludu Bożego Jej wymagają. (TP 1958, s. 123,124,125) Te same uwagi stosują się w związku z padaniem manny na rosę jako symbol Boskiej Opatrzności względem Swego ludu. Prawda podawana we właściwym czasie, przychodziła do ludu Bożego dostosowana do jego potrzeb. okoliczności i doświadczeń. (TP 1958, s. 123,124,125)

4 Księga Mojżeszowa 11:10

Epifania i Bazylea:

„Tedy usłyszał” — Na takie niezadowolenie z Prawdy i pożądanie świeckiej religii, historii, nauki, filozofii, sztuki i literatury zwrócił uwagę nasz Pan, w czasie Żniwa W.Ew.. (TP 1958, s. 125)

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„że lud płakał po domach swych” — W każdym kościele wszystkich wyznań i w każdym zborze ludu Prawdy parousyjnej. (TP 1958, s. 125)

„każdy u drzwi namiotu swego” — To niezadowolenie z Prawdy i pożądanie wiedzy świeckiej, miało jednego lub więcej przedstawicieli. Co więcej to niezadowolenie i pragnienie były wyrażane publicznie często przez kapłanów i starszych jako przywódców tych kościołów i zborów Prawdy. Wynika z tego, że było to ogólne zjawisko. (TP 1958, s. 125)

„zapaliła się popędliwość Pańska wielce” — Rozprzestrzeniło się ono tak szeroko, że musiało zwrócić specjalną uwagę Boga, który był bardzo z tego niezadowolony, przekonawszy się, że jedna z Jego wybranych łask została wzgardzona, a rzeczy znacznie niższe były upragnione przez Jego lud; to okazywało niewdzięczność, brak oceny i zepsucie. (TP 1958, s. 125)

„nie podobało się też to Mojżeszowi” — Tego rodzaju postępowanie ludu było również przez naszego Pana uważane za złe. (TP 1958, s. 125)

4 Księga Mojżeszowa 11:11

Paruzja (C.T. Russell):

„rzekł Mojżesz” — Który działał jako reprezentant do dania prawa Zakonu Izraelitom, tak jak Chrystus działał jako reprezentant w zniesieniu go.

Epifania i Bazylea:

„I rzekł” — Mojżesz -- strudzony sługa Boży uskarża się, lecz nie narzeka na tą sytuację i jej wpływ na jego urząd. (TP 1958, s. 126,127) Uskarżanie się naszego Pana było prośbą o informację, a nie skargą nawet uczuciową. (TP 1958, s. 126,127)

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Czemużeś tak źle uczynił słudze twemu?” — Dla niego, jako sługi Bożego, sytuacja ta w tym stanie była utrapieniem. (TP 1958, s. 126,127)

„Czemużem nie znalazł łaski w oczach twoich” — Dla niego nie był to wyraz łaski Bożej. (TP 1958, s. 126,127)

„żeś włożył ciężar tego wszystkiego ludu na mię?” — lecz nadmierny ciężar, jaki Bóg włożył na jego barki. Możemy być pewni, że w pozafigurze Pan nie słowami żalił się przed Bogiem, ale raczej poczucie nadmiernego ciężaru w tej sytuacji wypowiedziało wobec Boga to pozafiguralne uskarżanie. (TP 1958, s. 126,127)

4 Księga Mojżeszowa 11:12

Epifania i Bazylea:

„Izalim ja począł ten wszystek lud? izalim ja go zrodził” — Wyrażenia Mojżeszowe przedstawiają stan myśli naszego Pana w związku z przygniatającym ciężarem, który On niósł, co wskazuje na następującą myśl względem Ojca: czyż ja przez Prawdę byłem ojcem tych wszystkich, którzy wyznają, że są ludem Twoim, przez spłodzenie ich z Ducha przez Prawdę? Czyż ja byłem matką tych wszystkich, rozwijając ich jako nowe stworzenia po spłodzeniu ich z Ducha przez Prawdę? Na oba te pytania oczywiście odpowiedź musi być negatywna. Możemy być pewni, że Jezus wziął na Siebie ciężar poświęconych; ale oni nie byli przyczyną Jego utrapienia; ani usprawiedliwieni nie byli tym ciężarem, ani nawet nie było nim przyprowadzenie nieusprawiedliwionych przez pokutę i wiarę do usprawiedliwienia drogą strofowania ich z grzechu, sprawiedliwości i sądu. (TP 1958, s. 130,131) Tym co Go trapiło było ponoszenie odpowiedzialności za nieusprawiedliwionych i za klasę wtórej śmierci oraz dostarczenie im tego pokarmu dla umysłu i serca, którego tak bardzo pragnęli. (TP 1958, s. 130,131)

„iż mi mówisz” — [ powinno być: "iż mógłbyś mówić"]; Ten przykład odsuwa myśl jakoby Bóg żądał figuralnie uciążliwej rzeczy od Mojżesza, lub pozafiguralnie od Jezusa; bo urząd wodza i nauczyciela nie zawiera w sobie ojcostwa i macierzyństwa wobec wszystkich, których się prowadzi i naucza wraz z odpowiednimi obowiązkami. Nasz Pan miał takie obowiązki tylko wobec Nowych Stworzeń i nie uważał ich za uciążliwe. (TP 1958, s. 130,131)

„Nieś je na łonie twoim, jako piastun nosi niemowlątko” — Tych On nie chciał nieść jak rodzic do niebieskiego Chanaanu, który będzie w przymierzu związanym przysięgą ale tylko dla wiernych. (TP 1958, s. 130,131)

4 Księga Mojżeszowa 11:13

Epifania i Bazylea:

„gdzież mam mięso” — Nasz Pan w czasie Żniw i w okresie między Żniwami, nie wiedział skądby mógł dostarczyć innego pokarmu, niźli ten jaki przygotował Bóg -- pokarm umysłowy -- dla całego nominalnego i prawdziwego duchowego Izraela. (TP 1958, s. 131)

„bo płaczą na mię” — Nasz Pan był głęboko poruszony w swoich uczuciach przez płacz ludzi domagających się odpowiedniego pokarmu i niemożność dostarczenia go. W wypadku Jezusa ta niemożność była oczywiście prawdziwa we wszystkich zastosowaniach pozafigury i to we wszystkich okresach. (TP 1958, s. 131)

4 Księga Mojżeszowa 11:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad możność moją” — Mojżesz zamiast być szermierzem w sile i mocy, był w rzeczywistości przepracowanym sługą.

Epifania i Bazylea:

„Nie mogę ja sam znieść wszystkiego ludu tego; bo to nad możność moję” — Jest tu przedstawiona niemożność ze strony Mojżesza i Jezusa podołania wszystkiemu czego ich wzmagające obowiązki wymagały w zgodzie z misją jednego i drugiego, a w dodatku niemożność zaspokojenia niezadowolonych ludzi -- co w wypadku Jezusa działo się we wszystkich zastosowaniach tekstu. (TP 1958, s. 132)

4 Księga Mojżeszowa 11:15

Epifania i Bazylea:

„jeśli się tak ze mną obchodzić chcesz” — Mojżesz powiedział, że jeśliby Bóg chciał by on sam nie tylko dokonywał dzieła prowadzenia i nauczania ludu, czego w pewnych granicach i zależności od różnych klas podjął się dokonać, lecz także by zaspokoił niezadowolonych i pożądliwych ludzi w dostarczaniu im pokarmu, którego nie mógł im dostarczyć. Pozafiguralnie Jezusowe uczucia smutku, a nie słowa, wyraziły te myśli do Boga we wszystkich zastosowaniach pozafigury. (TP 1958, s. 132)

„raczej mnie zabij” — to On (Jezus) wolałby śmierć. Nie literalną śmierć, która jest niemożliwa dla istot nieśmiertelnych, lecz symboliczną śmierć, tzn. odłączenie Go od Jego urzędu jako Wodza i Nauczyciela nominalnego i prawdziwego ludu Bożego, który jest odmiennie prowadzony i nauczany w zależności od klasy stojącej przed Bogiem. (TP 1958, s. 132) Nasz Pan jest tak skrupulatny, że raczej wyrzekłby się Swej misji, niż gdyby miał jej nie wypełnić. Pragnął bowiem, by odłączenie Go od tego urzędu nastąpiło natychmiast. (TP 1958, s. 132)

„jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich” — Uważałby On je za łaskę Ojca. (TP 1958, s. 132)

„abym nie patrzył na swoje złe” — i uwolnienie od złego. (TP 1958, s. 132)

4 Księga Mojżeszowa 11:16

Paruzja (C.T. Russell):

„siedemdziesięciu mężów z starszych” — Przypuszczalnie pierwszy Sanhedryn. To odpowiada 70 Ewangelistom, których Chrystus wysłał. To jest typem na starszych czyli dowódców pomiędzy ludem Pana w obecnym czasie.

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Zbierz mi siedemdziesięciu mężów z starszych Izraelskich” — (z pośród tych, którzy byli wybrani na Synaju - 2Moj.18:25). Tych 70 starszych reprezentuje: (TP 1958, s. 133,134,137) w sposób ogólny wszystkich starszych i przywódców pomiędzy ludem Bożym; (TP 1958, s. 133,134,137) a specyficznie są oni figurą -- wyjąwszy Św. Jana -- na drugorzędnych proroków obu Żniw i okresu między Żniwami. Spoglądając na nich z punktu widzenia dwóch Żniw i okresu między nimi przedstawiają dosłownie 70 braci. (TP 1958, s. 133,134,137) To polecenie przedstawia polecenie Boże dane Jezusowi odnośnie Żniwa W.Ew., by zgromadził On pielgrzymów do ogólnej służby, którzy jako tacy byliby ogólnymi starszymi. Tych 70 nie obejmuje posiłkowych pielgrzymów, którzy udawali się w podróże od czasu do czasu i to przy końcu tygodnia, lecz obejmuje takich braci, którzy w praktyce oddawali cały swój czas w służbie pielgrzymskiej, lub w połączeniu z nią oddawali resztę lub prawie całą resztę swego czasu, jakiejś innej gałęzi pracy Pańskiej. (TP 1958, s. 133,134,137) Aby należeć do tych 70 członek musiał zacząć tę służbę co najmniej na rok -- symboliczny dzień -- przed październikiem 1914 roku... (TP 1958, s. 133,134,137) Tych 70 z okresów między Żniwami musiało być dobrze rozwiniętych pod względem umysłu i serca. (TP 1958, s. 133,134,137)

„które znasz” — Byli to tacy o których nasz Pan wiedział, iż posiadają kwalifikacje na ogólne starszeństwo, a nie na lokalne starszeństwo... (TP 1958, s. 133,134,137) Tych 70 z okresów między Żniwami musiało mieć dobre świadectwo nie tylko od braci, ale także od Jezusa. (TP 1958, s. 133,134,137)

„że są starszymi ludu, i książęta jego” — Mieli oni być wybrani spośród starszych ludu Bożego w znaczeniu, że byli specjalnie rozwinięci, jak również spośród wodzów, tak jak figuralnych 70 było wybranych spośród tych, którzy w Synaju byli postanowieni sędziami i urzędnikami... (TP 1958, s. 133,134,137) Tych 70 z okresu między Żniwami musiało mieć poświadczenie nie jako nieznani ludzie, lecz jako uznani wodzowie. (TP 1958, s. 133,134,137)

„a przywiedź je przed namiot zgromadzenia i stać tam będą z tobą” — Wyobraża, że nasz Pan przyprowadził tych, którzy mieli stać się pielgrzymami w pośród braci i dał im między braćmi specjalne stanowisko z Sobą, stanowisko generalnych starszych. (TP 1958, s. 133,134,137) Tych 70 z okresów między Żniwami Jezus przyprowadza by byli Przybytkiem Bożym, czyli Kościołem powszechnym; oni mieli zająć miejsca jako ogólni nauczyciele Kościoła, publicznie, przed Nim całym. (TP 1958, s. 133,134,137)

4 Księga Mojżeszowa 11:17

Paruzja (C.T. Russell):

„udzielę im” — Czyniąc ich umysł mechanicznym, bez wzruszenia ich myśli moralnych.

Epifania i Bazylea:

„A ja zstąpię, i będę tam mówił z tobą” — Zstąpienie Boga do Mojżesza w słupie ognistym, reprezentuje danie przez Jehowę Jezusowi odpowiednich Prawd na tematy potrzebne dla 70 w różnych czasach; Jezus udzielił im Prawdy jako części ich kwalifikacji, które mieli używać przy różnych usługach duchowych. (TP 1958, s. 137,138,159)

„i wziąwszy z Ducha, który jest w tobie, udzielę im” — wyobraża, że Bóg udzielił z Jezusa i przez Jezusa resztę mocy potrzebnej aby uzdolnić 70 do specjalnej pracy; tj. ducha rady, mocy i czci Boga w dostatecznych ilościach, dodatkowo do ducha mądrości, wyrozumienia i znajomości udzielonych im poprzednio przez Prawdę daną im jako część ich kwalifikacji. (TP 1958, s. 137,138,159)

„i poniosą z tobą brzemię ludu” — To pozafiguralne udzielenie im ducha, miało uzdolnić każdego z nich do wykonywania tej części ogólnej pracy, jaką Jezus chciał by każdy z nich wykonywał w każdym zastosowaniu pozafigury. W ten sposób mieli oni nieść wraz z Jezusem ciężar swej służby dla nominalnego i prawdziwego ludu Bożego. (TP 1958, s. 137,138,159)

„a nie poniesiesz go ty sam” — To miało uwolnić Pana naszego od nadmiernej pracy, tak iż nie niósł On Sam całego ciężaru. To na pewno wypełniało się w czasie obydwu Żniw, i w czasie okresu między Żniwami. (TP 1958, s. 137,138,159)

4 Księga Mojżeszowa 11:18

Epifania i Bazylea:

„A do ludu rzeczesz: poświęćcie się na jutro” — Pozafiguralnie Bóg pouczył naszego Pana, żeby powiedział ludziom, którzy pożądali innych rzeczy niż Prawdy, by oddzielili się celem uczestniczenia w błędach, na które Bóg zezwolił wrogowi aby wprowadził pomiędzy nich. Pan nasz... dokonał tego nie słowami lecz działaniami przez które oddalił od wiernych lud pożądliwy; to nastąpiło podczas przesiewania w którym rozdział został dokonany. Było nim przesiewanie przeciwko Okupowi... (TP 1958, s. 138,139)

„a będziecie jeść mięso; boście płakali w uszach Pańskich” — W pozafigurze niezadowolenie ludu z pokarmu, który Pan im dawał, stało się okazja wycofania przez Pana zakazów względem szatana, by nie wprowadzał on błędów pomiędzy lud Boży; po wycofaniu tych zakazów szatan wprowadził błędy przeciwko okupowi. (TP 1958, s. 138,139)

„Któż nas nakarmi mięsem? Bo nam lepiej było w Egipcie” — Pan był niezadowolony, w potrójnym zastosowaniu figury (do Żniw i okresu między nimi), z fałszywych wypowiedzeń i czynów ludu mówiącego, że było mu dobrze, gdy był w zgodzie z pozafiguralnym Egiptem (obecnym złym światem), do którego lud ten należał. (TP 1958, s. 138,139)

„i da wam Pan mięsa, i będziecie jedli” — Pan przez czyny powiedział pozafiguralnemu Izraelowi, że z jego zezwolenia będą zesłane (2Tes.2:9-11) błędy połączone z niewiarą w Okup we wszystkich trzech przesiewaniach przeciwko niemu, przez które przejdzie Kościół w obu Żniwach, jak i w okresie między nimi. (TP 1958, s. 138,139)

4 Księga Mojżeszowa 11:19

Epifania i Bazylea:

„Nie przez jeden dzień jeść będziecie, ani przez dwa dni, ani przez pięć, ani przez dziesięć dni, ani przez dwadzieścia dni” — Określona jest tu długość czasu spożywania mięsa. Pięć okresów z tego wiersza - w sposób przeczący, i jeden okres z wiersza 20 - w sposób twierdzący. Pozafiguralne zwalczanie okupu miało miejsce we wszystkich pięciu przesiewaniach (z których dwa pierwsze rozpoczęły się w r. 33 i 1878, a dwa ostatnie w r. 63 i 1908) w Żniwach i okresie między Żniwami. (TP 1958, s. 139)

4 Księga Mojżeszowa 11:20

Epifania i Bazylea:

„Ale przez cały miesiąc” — (tzn. 30 dni); Liczba 30 jest iloczynem liczby 5 i 6. Liczba 6 jest liczbą zła, czyli niedoskonałości. W tym wypadku są ukazane błąd, grzech i zło. Pięć przesiewań - każde osobno i wszystkie razem - były złem, a zatem ich trwanie może być dobrze przedstawione przez liczbę symbolizującą pięciokrotne zło. (TP 1958, s. 140,141,142) Tak więc symboliczną liczbą 30 dni w czasie Żniw i w okresie między Żniwami, jest, że zły pokarm, czyli błąd, będzie przyjmowany w czasie pięciu złych okresów pięciu przesiewań. Liczba 30 jako dotycząca wszystkich pięciu okresów przesiewania, wg hebrajskiego wyrażenia, obejmuje w sobie całość pięciu przesiewawczych okresów we wszystkich zastosowaniach. (TP 1958, s. 140,141,142)

„aż polezie przez nozdrza wasze” — Ludzie mieli jeść mięso, aż zbierze się im na wymioty, które wystąpią nie tylko przez usta, ale i przez nozdrza. Należy zauważyć iż czas takiego wymiotowania zaczyna się przy końcu "miesiąca" - 30 dni. Wraz z przesiewaniem przeciwników udziału Kościoła w ofierze za grzech, rozpoczęła się nagła odmiana w teoriach nieuznawania okupu, wykazana faktem, że od tego momentu aż do zakończenia Żęcia te teorie stopniowo przestawały oddziaływać na lud Prawdy i Kościół nominalny. Tak też było z punktu widzenia obrazu W.Ew. Wymiotowanie teoriami przeciwnymi okupowi zaczęło się w okresie Reformacji, czyli w okresie Filadelfii i wzrastało coraz bardziej aż do 1846 roku, kiedy klasa Świątnicy została oczyszczona z ostatnich teorii przeciwko Okupowi -- teorii ludzkiej nieśmiertelności. (TP 1958, s. 140,141,142)

„a zbrzydzi się wam” — Te błędy były wstrętne dla symbolicznego smaku i węchu. Z pewnością teorie te niezgodne z okupem były wstrętne dla duchowego węchu, bo nauki te były zepsutym pokarmem wydającym wstrętny odór, tak jak to jest w naturze. (TP 1958, s. 140,141,142)

„przeto żeście pogardzili Panem... a płakaliście przed nim mówiąc: Na cóżeśmy wyszli z Egiptu?” — Przedstawiona jest wielka grzeszność pożądliwych ludzi w oczach Boga, i jest przyczyną tego, że Bóg zesłał... silne złudzenia, mniej lub więcej związane z przeciwstawianiem się okupowi. (TP 1958, s. 140,141,142)

4 Księga Mojżeszowa 11:21

Epifania i Bazylea:

„I rzekł” — Mojżeszowe pytanie przedstawia prośbę naszego Pana o odpowiednią informację; nie wiedział On bowiem gdzie uzyskać tak wielką ilość symbolicznego pokarmu, by zadowolić apetyt pożądliwych ludzi w czasie Żniw i w okresie między nimi. (TP 1958, s. 155)

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 11:22

Epifania i Bazylea:

„Izali im owiec i wołów nabiją” — Zdaje się, że mięso stad reprezentuje prawdy religijne. (TP 1958, s. 155)

„ryby morskie” — reprezentują prawdy świeckie. (TP 1958, s. 155)

4 Księga Mojżeszowa 11:23

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Azaż ręka Pańska jest skurczona?” — Pozafiguralnie przez to pytanie Bóg daje do zrozumienia, że Jego moc nie ogranicza się jedynie do Jezusa zwanego Ramieniem Jehowy i Wykonawcą Jego mocy, lecz poza Nim jest ona dostateczna, oraz będzie użyta by dostarczyć w pozafigurze pokarmu dla pożądliwych ludzi bez posłużenia się Jezusem jako Jego Przedstawicielem. (TP 1958, s. 156)

„teraz ujrzysz, jeźli się wypełni słowo moje, czyli nie” — (To miejsce tak jak podane jest w naszych Bibliach, zawiera w sobie myśl, jak gdyby Mojżesz powątpiewał w moc Bożą odnośnie tej sprawy, co nie jest prawdą. Tego dowodzi związek myślowy zawarty w jego pytaniach z wierszy 21 i 22). (TP 1958, s. 156) W pozafigurze Bóg zapewnił Jezusa, że bez Jego współpracy ujrzy On sprawę dokonaną i doświadczy Boskiego spełnienia odnośnie tej obietnicy. Bóg wypełni ją bez pośrednictwa Jezusowego, znosząc ograniczenia względem szatana w jego dążeniu do rozsiewania błędów przeciw Okupowi. (TP 1958, s. 156) Bóg Autor Prawdy, a którym nie ma ciemności (1Jan.1:5), mógł mieć tylko bierny i nie powstrzymujący udział w takiej transakcji. (TP 1958, s. 156) Te rozważania pokazują, że moralnie Jezus-Prawda, nie mógł być czynnikiem rozszerzania błędów, jako właściwego umysłowego pokarmu dla pozafiguralnych pożądliwych ludzi, których karmicielem był szatan. (TP 1958, s. 156)

4 Księga Mojżeszowa 11:24

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„I opowiedział ludowi słowa Pańskie” — Pozafigura Mojżeszowego oznajmienia tych spraw ludowi dokonana była przez naszego Pana nie słowami lecz czynami. Powiadomił On pozafiguralnych Izraelitów przez wydarzenia, oraz pokarm samego przesiewania, o tym, że nie podobali się Bogu i byli oddani przez Niego tak straszliwemu szaleństwu i ucztowaniu jakim było zwalczanie Okupu, oraz związane z nim błędy. (TP 1958, s. 157,167)

„a zebrawszy” — Powoływanie pielgrzymów na stanowiska ogólnego starszeństwa na czas Parousii miało miejsce w czasie żęcia, aż do jego zakończenia; być może, że ostatni z pielgrzymów zostali mianowani na ten urząd, rok przed zakończeniem żęcia dn. 16.09.1914 roku. (TP 1958, s. 157,167) Wybranie przez Mojżesza starszych zdaje się przedstawiać opatrznościowe operowanie przez Jezusa doświadczeniami ewentualnych pielgrzymów, co miało być korzystne przy ich wejściu do pracy pielgrzymskiej. (TP 1958, s. 157,167)

„siedemdziesiąt mężów starszych” — przedstawia 70 podrzędnych proroków obu żniw. (TP 1929, s. 83) Wyrażenie "siedemdziesiąt mężów starszych" wskazuje figuralnie, że byli jeszcze inni starsi z ludu. Czyli, że 70 było naznaczonych po to by byli głównymi starszymi ludu, tzn. generalnymi starszymi -- starszymi nad wszystkimi, a nie nad niewielką grupą (później tych starszych zwano Sanhedrynem). Pozafiguralnie to oznacza, że pielgrzymi byli ogólnie mówiąc, wybrani spośród tych, którzy już byli lokalnymi starszymi w zborach. (TP 1958, s. 157,167) Liczba 70 w wierszach 24 i 25 może być słusznie uważana jako odnosząca się do oficjalnego ciała starszych jako całości, pomimo, że nie wszyscy byli na danym miejscu. (TP 1958, s. 157,167)

„postawił je koło namiotu” — Umieszczenie ich koło przybytku przedstawia umocnienie pielgrzymów przez Pana na urzędy OGÓLNYCH STARSZYCH i "drugorzędnych proroków" w całym Kościele. (TP 1958, s. 157,167)

4 Księga Mojżeszowa 11:25

Epifania i Bazylea:

„I zstąpił Pan w obłoku i mówił do niego” — Zstąpienie Boga do Mojżesza w słupie ognistym, reprezentuje danie przez Jehowę Jezusowi odpowiednich Prawd na tematy potrzebne dla 70 w różnych czasach; Jezus udzielił im Prawdy jako części ich kwalifikacji, które mieli używać przy różnych usługach duchowych. (TP 1958, s. 137,158,160,167) Obłok, w którym zstąpił Pan reprezentuje Prawdę daną we właściwym czasie. (TP 1958, s. 137,158,160,167) To wyjaśnienie Prawdy wśród sporów jest symbolicznie ukazane poza innymi miejscami, przez chwałę Pańską (Jego Mądrość, Sprawiedliwość, Miłość i Moc, tak jak one są objawione w Prawdzie -- to Jego Pozafiguralna Chwała) nagle jaśniejącą nad Namiotem Zgromadzenia. (TP 1961, s. 106)

„a wziąwszy z Ducha, który był w nim, podzielił go siedemdziesiąt mężów starszych” — Nie oznacza, że Bóg zmniejszył moc Mojżesza, dzieląc jego ducha, czyli moc pomiędzy 70. Oznacza to raczej, że Bóg dał 70 ten sam rodzaj mocy, choć nie w tym samym stopniu, w jakim była ona dana Mojżeszowi. (TP 1958, s. 137,158,160,167) W pozafigurze Jehowa naznaczając trzy grypy "70" nie pomniejszył władzy i autorytetu Jezusa, ani też nie odjął Mu żadnej z Jego świętych dyspozycji. To co uczynił, to dał im podobny rodzaj nadzoru, choć nie równy nadzorowi Jezusa; dał im urząd ogólnych starszych, czyli pasterzy, których Książęciem jest Jezus. Częścią takiej władzy były kwalifikacje, które otrzymały trzy grupy "70" uposażające ich w niezbędne umysłowe, moralne i religijne zalety oraz zdolności, umożliwiające wykonywanie funkcji ich urzędu. (TP 1958, s. 137,158,160,167) Liczba 70 w wierszach 24 i 25 może być słusznie uważana jako odnosząca się do oficjalnego ciała starszych jako całości, pomimo, że nie wszyscy byli na danym miejscu. (TP 1958, s. 137,158,160,167) siedemdziesiąt mężów starszych przedstawia 70 podrzędnych proroków obu żniw. (TP 1929, s. 83)

„Tedy prorokowali, a potem nigdy” — [wg. AV "tedy prorokowali i nie zaprzestali"]; To wskazuje, że w skończonym obrazie będzie 70 w każdym ze Żniw, którzy okażą się wiernymi, jak również, że w każdym Żniwie więcej niż 70 dzierżyło urząd oznaczony słowami "drugorzędni prorocy", choć ostatecznie tylko 70 w każdym Żniwie zatrzymało ten urząd do końca. (TP 1958, s. 137,158,160,167)

4 Księga Mojżeszowa 11:26

Epifania i Bazylea:

„w obozie” — Obóz reprezentuje nominalny lud Boży. (TP 1958, s. 134,161)

„Eldad” — Paweł (Żniwo Żydowskie); św. Jan (czas między żniwami); br. Russell (koniec wieku). (TP 1950, s. 70) [umiłowany przez Boga], imię dane br. Russellowi w jego stanowisku jako pielgrzym, to reprezentuje zapewnienia dane naszemu Pastorowi, że Bóg go bardzo miłuje. (TP 1937, s. 37) Namaszczenie br. Russella w pozafiguralnym obozie na parousyjnego Eldada zaczęło się w 1870 roku, zanim zaczęła się Parousia. (TP 1958, s. 134,161) Ostatnia część tego pomazania nastąpiła w październiku 1874 roku, gdy Bóg wyjaśnił mu sposób powrotu naszego Pana. (TP 1958, s. 134,161) W roku 1876 jako pozafiguralny Eldad przyszedł do pozafiguralnego Przybytku -- oczyszczonej Świątnicy. (TP 1958, s. 134,161)

„Medad” — Apollos (Żniwo Żydowskie); Jan Wessel (czas między żniwami); br. Johnson (koniec wieku). (TP 1950, s. 70) [Medad znaczy miłujący]; (TP 1958, s. 134,161)

„na których też odpoczął on Duch” — Pomazanie ich w obozie, a nie około przybytku przedstawia, że ich potrójne pozafigury nie będą jeszcze wśród prawdziwego ludu Bożego, kiedy ich wybór i pomazanie, jako ogólnych starszych, będzie miało miejsce, oraz, że dopiero po ich pomazaniu i prorokowaniu przez jakiś czas, przyjdą i zmieszają się z prawdziwym ludem Bożym. (TP 1958, s. 134,161)

„bo oni byli napisani” — Na podstawie faktu, iż 70 proroków, których Jezus wysłał, różniło się od dwunastu Apostołów (Łuk. 10:1) i faktu, iż święci Paweł i Jan, dwaj z trzech Eldadów, należeli do owych Dwunastu, nie wnosimy że w antytypach należy ich zaliczyć do 70 żniwa żydowskiego i okresu między żniwami. W typie było wybranych tylko 70 starszych, przy czym Eldad i Medad byli dwoma z 70 typicznych starszych (ww. 16, 24 - 26). Nie znaczy to, że starszych było 72, jak różnie utrzymują pisarze żydowscy i rzymscy - pierwsi nazywają ich Sanhedrynem, którego członkami ex-officio (z urzędu) byli Mojżesz i Aaron, i którego członkami zawsze byli izraelscy najwyżsi kapłani. Ci drudzy natomiast nazywają ich kolegium kardynalskim, które gdy jest w komplecie liczy 72 osoby. (TP 1989, s. 111) My natomiast powinniśmy rozumieć, że w żniwie żydowskim prócz świętego Pawła, i w okresie między żniwami prócz świętego Jana, było odpowiednio po 70 "drugorzędnych proroków". Jednak na podstawie tego faktu nie mamy wnosić, że prócz br. Russella jako pielgrzyma było 70 innych pielgrzymów w skończonym obrazie żniwa wieku Ewangelii, bowiem jako pielgrzym był on antytypicznym Eldadem i jednym z 70, lecz jako "on sługa" nie był Eldadem. Brat Russell jako on Sługa (antytypiczny Eleazar) był odpowiednikiem 12 Apostołów a nie tylko świętego Pawła i dlatego jako on sługa nie jest on odpowiednikiem świętego Pawła jako antytypicznego Eldada i jako taki nie jest odpowiednikiem świętego Jana jako antytypicznego Eldada. Z faktu zaś, że owi 70 byli wysyłani po dwóch (Łuk. 10:1) i że święci Paweł i Jan jako antytypiczni Eldadowie w swoich stosownych okresach nie należeli do poszczególnych grup 70 starszych wnosimy iż nie mieli Oni pomocników specjalnych, gdyż w przeciwnym razie byłoby 71 drugorzędnych proroków w tych dwóch grupach. (TP 1989, s. 111)

„choć byli nie przyszli do namiotu” — Br. Russell nie przyszedł do pozafiguralnego namiotu zgromadzenia, czyli Przybytku, tj. do odosobnionej i oczyszczonej Świątnicy aż w 1876 roku. (TP 1958, s. 134,161)

4 Księga Mojżeszowa 11:27

Epifania i Bazylea:

„pacholę” — Pozafigura na Żniwo Żydowskie przejawia się w sekciarskiej stronniczości (w stosunku do Ap. Pawła i Apollosa) niektórych braci korynckich i efezkich zbierających i rozpowszechniających wiadomości. (TP 1958, s. 167) Pozafigurą chłopca na okres między żniwami byli niektórzy plotkujący pół-uczniowie Jezusa, którzy zbierali i rozszerzali nowości i przynosili je do Jezusa i pozaobrazowego Jozuego (faryzeuszy i nauczonych w Piśmie). (TP 1958, s. 167) W stosunku do Medada okresu między żniwami (Wessela), pozafiguralnym chłopakiem zbierającym i rozpowszechniającym plotki była inkwizycja w Heidelbergu, która gdy Jan Wessel był profesorem uniwersytetu w Heidelbergu w r. 1478, zaczęła zbierać dowody przeciw niemu jako heretykowi, dążąc do uwięzienia go. (TP 1958, s. 167) Na Żniwo W.Ew. pacholę to plotkujący świeccy ludzie donoszący duchowieństwu (Jozuemu) o działalności Eldada (br. Russella), szczególnie z powodu rozpowszechniania jego ulotki: "Cel i sposób Powrotu naszego Pana". (TP 1958, s. 167) Zjednoczona Prasa, oraz przynajmniej jeden członek zboru Columbus /Ohio/ byli plotkującym chłopakiem w Żniwie W.Ew. względem Medada (br. Johnsona). (TP 1958, s. 167)

„Mojżeszowi” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 37,77)

„Eldad” — Paweł (Żniwo Żydowskie); św. Jan (czas między żniwami); br. Russell (koniec wieku). (TP 1950, s. 70) [umiłowany przez Boga], imię dane br. Russellowi w jego stanowisku jako pielgrzym, to reprezentuje zapewnienia dane naszemu Pastorowi, że Bóg go bardzo miłuje. (TP 1937, s. 37,77)

„Medad” — Apollos (Żniwo Żydowskie; Jan Wessel (czas między żniwami); br. Johnson (koniec wieku). (TP 1950, s. 70)

4 Księga Mojżeszowa 11:28

Epifania i Bazylea:

„Ale odpowiedziawszy Jozue” — wtrącanie się Jozuego i zazdrosny jego charakter są charakterystyczne dla młodych i postępowych przywódców. (TP 1958, s. 167) Pozafigura na Żniwo Żydowskie przejawia się w sekciarskiej stronniczości (w stosunku do Ap. Pawła i Apollosa) niektórych braci korynckich i efezkich wtrącających się. (TP 1958, s. 167) Pozafigurą na okres między żniwami są nauczeni w piśmie i faryzeusze, to oni byli pozafiguralnym Jozuem, który wśród innych uczniów, wtrącał się w cudze sprawy i zazdrościł Eldadowi z okresu między żniwami. (TP 1958, s. 167) W stosunku do Medada okresu między żniwami (Wessela), duchowieństwo rzymskie zasiadające na stolicy Chrystusa aż do 1878 roku było wtrącającym się i zazdrosnym Jozuem. (TP 1958, s. 167) Na Żniwo W.Ew. Jozuem było zawistne duchowieństwo, które siedząc na stolicy Chrystusowej aż do 1878 roku pragnęło uzyskać od Pana powstrzymanie działalności br. Russella (Eldada). (TP 1958, s. 167) Niektórzy z najważniejszych braci w Domu Biblijnym, którzy podczas nieobecności br. Russella reprezentowali go -- specjalnie ten co siedział na stolicy Chrystusowej -- okazali się Jozuem względem Medada Żniwa W.Ew. (TP 1958, s. 167)

„Mojżeszu” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 11:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpowiedział Mojżesz” — Wskazywało na poddanie się Chrystusa dla udzielenia Kościołowi zaszczytu w boskiej naturze.

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Czemuż im ty zazdrościsz dla mnie” — pozafiguralny Mojżesz zganił zazdrość i wtrącanie się pozafiguralnego Jozuego. (TP 1958, s. 167)

4 Księga Mojżeszowa 11:30

Epifania i Bazylea:

„Wrócił się tedy Mojżesz do obozu” — Udanie się Jezusa i 70 do obozu Żniwa wieku Żydowskiego, występowało w pracy publicznej przez cały czas tego Żniwa. Jezus od Jordanu osobiście wypełniał Swą rolę w tej pracy, a także Jego dwunastu Apostołów, zaś 70 brało w niej udział począwszy od czasu wg Łuk.10:1-6,9. Trwała ona do 69 roku. (TP 1958, s. 170,171) Pozafigura na okres między Żniwami występuje w publicznych działalnościach Jezusa pomiędzy całym prawdziwym Jego ludem tego okresu i w publicznych działalnościach 35 członków gwiazd, oraz w działalnościach ich towarzyszy pomocników. (TP 1958, s. 170,171) Pozafigura na Żniwo W.Ew. wydarzyła się w żęciu dokonanym od 1874 do 1914. W czasie tych 40 lat znacznie większa i skuteczniejsza, niż w którymkolwiek innym 40-leciu w W.Ew., praca publiczna była dokonana przez Jezusa działającego w całym kapłaństwie Parousii i przez 70 pielgrzymów. (TP 1958, s. 170,171) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 11:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Na dwa łokcie” — Przepiórki na wiosnę zwykle przelatują przez Morze Czerwone wielkimi stadami, a będąc zmęczone podróżą, latają nisko, zaledwie na 2 łokcie nad ziemią i dlatego mogą być łatwo chwytane.

Epifania i Bazylea:

„wiatr” — [ruach]; jako niewidzialna moc. (TP 1985, s. 29) Wiatr o którym tu mowa, przedstawia kontrowersję -- wojnę słowną -- wynikającą z rozpowszechniania Prawdy i opozycji szatana względem niej. Można więc słusznie powiedzieć, że ona pochodzi od Pana. (TP 1958, s. 171,172)

„i porwawszy przepiórki spuścił je na obóz” — W rezultacie tej kontrowersji Pan zniósł zapory, które nie pozwalały szatanowi przedstawiać teorii przeciwnych okupowi (przepiórki) wśród prawdziwego i nominalnego ludu Bożego. (TP 1958, s. 171,172)

„na jeden dzień chodu...” — Wielkie liczby tych przepiórek (wewnątrz obozu i na 15 mil po każdej stronie obozu) przedstawiają liczne formy zwalczania okupu w czasie wszystkich trzech okresów. (TP 1958, s. 171,172)

„a jakoby na dwa łokcie były nad ziemią” — lot ich na dwa łokcie ponad ziemią przedstawia łatwy dostęp jaki te teorie przeciwne okupowi będą miały do ludu. Teorie te przeciwne okupowi oddziaływały na poświęconych, usprawiedliwionych i nieusprawiedliwionych wśród ludu Bożego we wszystkich trzech zastosowaniach tego przesiewania, a nawet na będących za obozem. (TP 1958, s. 171,172)

4 Księga Mojżeszowa 11:32

Epifania i Bazylea:

„Tedy wstawszy lud” — Powstanie ludu reprezentuje, że ich pozafigury w trzech zastosowaniach zwróciły gorliwą uwagę w stronę teorii przeciwnych okupowi. (TP 1958, s. 176,177)

„przez cały on dzień i przez całą noc, i nazajutrz przez wszystek dzień” — Zbierali przepiórki przez 36 godzin. Biorąc pod uwagę, że 36 = 6 x 6, przedstawia ono zupełne i kompletne zło pozafigur biorących udział w zwalczaniu okupu i czas takiego zwalczania. (TP 1958, s. 176,177)

„zbierali one przepiórki” — Zbieranie przez ludzi przepiórek przedstawia, we wszystkich trzech zastosowaniach, zbieranie przez nich teorii i argumentów przeciwnych okupowi tzn. czynienie wysiłków umysłowych, by zrozumieć te teorie i dowieść ich rzekomej prawdziwości. (TP 1958, s. 176,177)

„a kto najmniej nazbierał, miał dziesięć homerów” — (10 homerów = ok. 3789 litra). Hebrajski homer był największą miarą do mierzenia ciał stałych i płynów. Liczba 10 jest liczbą pełnej ludzkiej i duchowej (lecz nie Boskiej) zdolności. Myślą tego jest, że przeciwnicy okupu zebrali tak wiele teorii przeciwnych okupowi ile tylko umysł ludzki i demoniczny jest zdolny wymyśleć w związku z trzema badanymi zastosowaniami. (TP 1958, s. 176,177)

„i nawieszali ich wszędy sobie” — Przedstawia samolubstwo i dogadzanie sobie przeciwników okupu. (TP 1958, s. 176,177)

„około obozu” — Nawieszanie przez lud przepiórek naokoło obozu, przedstawia szeroko rozchodzącą się i rozległą propagandę na rzecz zwalczania okupu, za pomocą której starano się złapać każdego do pozafiguralnego obozu w każdym z trzech zastosowań. (TP 1958, s. 176,177)

4 Księga Mojżeszowa 11:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Plagą bardzo wielką” — Plaga spowodowana żarłocznością.

Epifania i Bazylea:

„Mięso jeszcze było między zębami ich nie zeżwane” — Zanim lud zdołał przeżuć teorie przeciwne okupowi. (TP 1959, s. 10,11)

„gniew Pański zapalił się na lud” — gniew Pański objawił się wydając pozafiguralny lud, w trzech zastosowaniach, na utratę Prawdy i jej ducha a także na przybranie cech złego umysłu i serca, co było charakterystyczne w sprzeciwianiu się okupowi. (TP 1959, s. 10,11)

„i pobił Pan lud on plagą bardzo wielką” — Ponieważ plaga w znaczeniu dosłownym powoduje bóle ciała, wyczerpanie i niemiłe uczucie w naturalnym sercu, oraz błędne rozumowanie i przelotne wyobrażenia w naturalnym umyśle, Bóg posługuje się obrazami plagi, aby symbolizować smutki, utratę Prawdy i jej ducha, oraz zły stan umysłu i serca, objawiający się w przesiewaczach i przesianych. Podobnie jak ludzie dotknięci plagą cierpią ból, znużenie fizyczne i wyobrażają sobie, myślą i mówią najbardziej absurdalne i nielogiczne rzeczy, tak też dotknięci plagą przesiewacze i przesiani doświadczają straty Prawdy i jej ducha, wyobrażając sobie i myśląc o najbardziej niedorzecznych i bezsensownych rzeczach. (TP 1959, s. 10,11)

4 Księga Mojżeszowa 11:34

Epifania i Bazylea:

„I nazwane jest imię miejsca onego Kibrot Hataawa; albowiem tam pogrzebli lud, który pożądał mięsa” — [Kibrot Hataawa - groby żądzy]; Przedstawia określenie stanu, do którego zostali w pozafigurze pożądliwi umysłowo doprowadzeni przez tych, którzy przezwyciężyli przesiewanie i podobny do plagi stan serca i umysłu. (TP 1959, s. 12) Niektórzy z nich pomarli jako członkowie M.St. i byli symbolicznie pogrzebani w stanie Utracjuszy Koron. (TP 1959, s. 12) Niektórzy pomarli jako Utracjusze Koron i zostali pogrzebani w stanie wtórej śmierci. (TP 1959, s. 12) Niektórzy z przesiewaczy i przesianych (w czasie Żniwa W.Ew.) pomarli jako M.G. i byli pogrzebani w stanie Próbnie Usprawiedliwionych. (TP 1959, s. 12) Niektórzy pomarli jako Próbnie Usprawiedliwieni i zostali pogrzebani w stanie Obozu. (TP 1959, s. 12) Niektórzy z obozujących umierali jako tacy i byli pogrzebani w stanie pogańskiego świata. (TP 1959, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 11:35

Epifania i Bazylea:

„A z Kibrot Hataawy” — [Kibrot Hataawa - groby żądzy]. (TP 1959, s. 12,13)

„ruszył się lud do Haserotu” — Koniec pozafiguralnych doświadczeń pożądania jest przedstawiony przez wyruszenie z Kibrot Hataawy. Posuwanie się po drodze do Haserotu przedstawia postęp w łasce, znajomości i służbie, przygotowujących się do bolesnych doświadczeń przedstawionych przez ich przebywanie w Haserocie. (TP 1959, s. 12,13)

„i mieszkali w Haserocie” — [Haserot - wioski]; przedstawia sekciarstwo, bo wiele wiosek razem tworzy miasto, rząd sekciarsko-religijny, a każda z nich małą sektę. Mieszkanie ich w Haserocie przedstawia doświadczenia ludu Bożego z sekciarstwem wielkim i małym. (TP 1959, s. 12,13) Figura tymczasowego obozowania Izraela w Hazerocie po powrocie Marii do obozu, przedstawia ogólnie mówiąc to, że odłamy W.G., które sformowały się gdy pozafiguralna Maria była nieczysta, pozostaną takimi po jej oczyszczeniu się. (TP 1960, s. 45)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 11

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.