4 Księga Mojżeszowa 29

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 29 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (39 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 29 — Biblia Gdańska

1 Miesiąca zaś siódmego w pierwszy dzień jego, zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić; dzień jest wesołego trąbienia waszego.

2 A będziecie ofiarowali całopalenie ku wdzięcznej wonności Panu, cielca młodego jednego, barana jednego, baranków rocznych siedem zupełnych;

3 A na ofiarę śniedną ich z mąki pszennej nagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do cielca, a dwie dziesiąte części do barana.

4 A dziesiątę część jednę do każdego baranka z onych siedmiu baranków;

5 Także kozła jednego z kóz ku ofierze za grzech na oczyszczenie was.

6 Oprócz całopalenia nowego miesiąca, i ofiary śniednej jego, i oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i ofiar ich mokrych według obrzędów ich ku wdzięcznej wonności; ofiara to ognista Panu.

7 Potem dziesiątego dnia tegoż miesiąca siódmego, zgromadzenie święte mieć będziecie, a będziecie trapić dusze wasze; żadnej roboty nie będziecie robić.

8 A będziecie ofiarowali całopalenie Panu ku wdzięcznej wonności: cielca młodego jednego, barana jednego, baranków rocznych siedem; zupełni niech wam będą;

9 A na ofiarę śniedną ich z pszennej mąki nagniecionej z oliwą: trzy dziesiąte części do każdego cielca, dwie zaś dziesiąte części do każdego barana;

10 A dziesiątą część jednę do każdego baranka z onych siedmiu baranków;

11 Kozła z kóz jednego na ofiarę za grzech, oprócz ofiary za grzech na oczyszczenie, i oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i mokrych ofiar ich.

12 W piętnasty zaś dzień tegoż siódmego miesiąca zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić weń; ale obchodzić będziecie święto uroczyste Panu przez siedem dni.

13 I ofiarować będziecie całopalenie na ofiarę ognistą ku wdzięcznej wonności Panu, cielców młodych trzynaście, baranów dwa, baranków rocznych czternaście; i zupełni będą.

14 A na ofiarę ich śniedną z pszennej mąki zagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do każdego cielca z onych trzynaście cielców, dwie dziesiąte części do każdego barana z onych dwóch baranów;

15 A jedna dziesiąta część do każdego baranka z onych czternaście baranków.

16 Także kozła jednego z kóz na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego.

17 Wtórego zaś dnia ofiarować będziecie cielców młodych dwanaście, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych;

18 I ofiarę śniedną ich, i ofiary ich mokre do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich.

19 Nadto kozła jednego z kóz na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i ofiar ich mokrych.

20 Dnia zaś trzeciego ofiarować będziecie jedenaście cielców, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych.

21 I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich;

22 Do tego, kozła jednego na ofiarę za grzech, okrom całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i mokrej ofiary jego.

23 A dnia czwartego ofiarować będziecie cielców dziesięć, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych;

24 Ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich;

25 Kozła też jednego z kóz na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i mokrej ofiary jego.

26 A dnia piątego ofiarować będziecie cielców dziewięć, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych;

27 I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich;

28 Także kozła jednego na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego.

29 A dnia szóstego ofiarować będziecie cielców osiem, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych;

30 I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, i do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, według zwyczaju ich.

31 Nadto kozła za ofiarę za grzech jednego, okrom całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i ofiar mokrych jego;

32 Także dnia siódmego ofiarować będziecie cielców siedem, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych.

33 I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich;

34 Przytem kozła na ofiarę za grzech jednego, oprócz całopalenia ustawicznego i ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego.

35 A dnia ósmego zacne święto mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić.

36 A ofiarować będziecie całopalenie, i ofiarę ognistą ku wdzięcznej wonności Panu, cielca jednego, barana jednego, baranków rocznych siedem zupełnych;

37 Ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do cielca, do barana, do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich.

38 Nadto kozła na ofiarę za grzech jednego, okrom całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego.

39 To ofiarować będziecie Panu w święta uroczyste wasze, oprócz ślubów waszych i dobrowolnych ofiar waszych w całopaleniach waszych, i w śniednych ofiarach waszych, i w mokrych ofiarach waszych, i w spokojnych ofiarach waszych.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 29

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 29:1

Epifania i Bazylea:

„Miesiąca zaś siódmego w pierwszy dzień jego” — DZIEŃ NOWEGO KSIĘŻYCA SIÓDMEGO MIESIĄCA zdaje się przedstawiać na W.Ew. nasze przywileje dotyczące miłosierdzia, przywileje związane z braterską miłością, tj. siódmą łaską wymienioną w 2Piotr.1:5-7, a także siódmą pod względem logicznym choć w niepisanym porządku w dwunastu łaskach reprezentowanych przez drogie kamienie napierśnika arcykapłana, a także przez drogie kamienie murów Nowego Jeruzalemu. (TP 1961, s. 109) dwanaście nowi księżyca przedstawia doświadczenia związane z rozwojem, itd., dwunastu głównych łask. (TP 1983, s. 69,72,73) Jedynie jeden dzień nowiu każdego roku, siódmego nowiu, był świętem uroczystym. (TP 1983, s. 69,72,73) Dzień nowiu księżyca w siódmym miesiącu i jego ofiary zdają się przedstawiać przywileje i połączone z nimi deklaracje, itd., dotyczące niesamolubnej, bezinteresownej miłości, (siódmej łaski wymienionej w 2Piotra 1:5—7). (TP 1983, s. 69,72,73)

„zgromadzenie święte” — Bóg przez Jezusa polecił Swemu antytypowemu ludowi, by odbywał zgromadzenia, wielkie i małe, szczególnie zbiory plonów. (TP 1983, s. 69,72,73) ... wraz z błogosławionymi wzajemnymi doświadczeniami Jego ludu w łasce, wiedzy i służbie. (TP 1983, s. 69,72,73)

„żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić” — bez niepotrzebnej pracy i wysiłków świeckich, bez starań o usprawiedliwienie z uczynków. (TP 1983, s. 69,72,73)

„dzień jest wesołego trąbienia” — Tym zgromadzeniom miały towarzyszyć specjalne proklamacje Prawdy. (TP 1983, s. 69,72,73) Święto trąbienia, pierwszego dnia siódmego miesiąca, zaznaczało początek cywilnego, świeckiego lub rolniczego roku (2 Mojż. 23:16 — jako różniącego się od roku kościelnego, który rozpoczynał się pierwszego miesiąca — 2Mojż. 12:2). Jest ono znane jako Rosh Hashanah (dosłownie, głowa roku). Był to dzień Pamiątki Trąbienia, zgromadzenia świętego i głębokiej uroczystości, publicznego i wyraźnego czytania Prawa Mojżeszowego, płaczu, po którym następowała wielka radość w Panu i Jego błogosławieństwa oraz dzień ucztowania i wysyłania cząstek do tych, którzy nic nie przygotowali (Neh. 8:1—12). Ten dzień wprowadzał to, co czasami jest nazywane „dziesięcioma dniami pokuty” osiągającej szczyt w Dniu Pojednania dnia dziesiątego (który wprowadzał każdy pięćdziesiąty rok Jubileuszowy, rozpoczynający się trąbieniem, kiedy ziemię przywracano prawowitym właścicielom; 3Mojż. 25:9). Ofiary Święta Trąbienia były dodatkiem do regularnych miesięcznych i dziennych ofiar (4 Mojż. 29:6). (TP 1983, s. 69,72,73)

4 Księga Mojżeszowa 29:2

Epifania i Bazylea:

„A będziecie ofiarowali” — Ofiary składane w związku ze Świętem Trąbienia (w. 2—5) mają znaczenie podobne do tego jak w 4Moj. 28:11—22, 27—30). (TP 1983, s. 73)

4 Księga Mojżeszowa 29:6

Epifania i Bazylea:

„oprócz całopalenia ustawicznego” — Ofiary poranne i wieczorne są określone tu jako „całopalenie ustawiczne”. (TP 1983, s. 71)

4 Księga Mojżeszowa 29:7

Epifania i Bazylea:

„Potem dziesiątego dnia tegoż miesiąca siódmego” — DZIEŃ POJEDNANIA przedstawia na W.Ew. doświadczenia związane z ofiarą za grzech całego Chrystusa Głowy i Ciała, a nie ich dzieło pojednania w czasie 1000-lecia. (TP 1961, s. 109) Antytypowy Dzień Pojednania rozpoczął się z poświęceniem Jezusa w 29 roku Pańskim, dziesiątego dnia, siódmego miesiąca i trwa przez cały Wiek Ewangelii a w szerszym znaczeniu obejmuje też Wiek Tysiąclecia. (TP 1983, s. 73) Gdy Jezus był jeszcze w Nazarecie, Jehowa widocznie pobudził Go do poświęcenia się, co jak wierzymy, On uczynił w Dniu Pojednania, dziesiątego dnia siódmego miesiąca (Tishri), jako antytyp cielca na ofiarę za grzech przedstawionego Panu w typowym Dniu Pojednania (3 Mojż. 16), w dziesiątym dniu siódmego miesiąca. To wskazuje, iż Jezus urodził się trzydzieści lat wcześniej w Dniu Pojednania, co w przybliżeniu odpowiada dacie 1 października roku 2 Przed Chrystusem. Wówczas Bóg Go pobudził, by udał się tam, gdzie Jan chrzcił nad Jordanem, do miejsca oddalonego o cztery dni drogi. Jezus udał się w drogę, a gdy przybył, został ochrzczony i wtedy spłodzony z Ducha. (TP 1983, s. 73)

„zgromadzenie święte” — Bóg poinstruował Swój lud, by w szerszym znaczeniu odbył specjalne zgromadzenie w okresie całego Wieku Ewangelii, podczas którego Kościół jest zgromadzany (Ps. 50:5). (TP 1983, s. 73)

„a będziecie trapić dusze wasze” — Był to czas szczególnie przeznaczonym na samozaparcia, na powstrzymywanie się od wykonywania niepotrzebnej pracy świeckiej i nie ufanie w usprawiedliwienie z uczynków. (TP 1983, s. 73)

„żadnej roboty nie będziecie robić” — Jehowa napomniał Swój lud, aby uczynił część przypadającą na Wiek Ewangelii czasem szczególnej uroczystości, zaprzestaniem wszelkiej niepotrzebnej świeckiej pracy. (TP 1983, s. 73)

4 Księga Mojżeszowa 29:8

Epifania i Bazylea:

„A będziecie ofiarowali całopalenie Panu ku wdzięcznej wonności” — Ta ofiara całopalenia stanowi typ manifestowania w Wieku Ewangelii Boskiej akceptacji ofiary Jezusa złożonej na rzecz Maluczkiego Stadka, a która to manifestacja przejawia się w usprawiedliwieniu i uświęceniu Kościoła. (TP 1983, s. 69)

„cielca młodego jednego” — zasługa Jezusa. (TP 1983, s. 69)

„barana jednego” — Kościół. (TP 1983, s. 69) W 4Mojż 29 jeden baran odnosi się wyłącznie do Maluczkiego Stadka, gdyż tylko ono, a nie Wielka Kompania, jest ofiarą za grzech. Z tego powodu ludzka natura Wielkiej Kompanii nie jest przedstawiona w żadnym ze zwierząt. (TP 1983, s. 69)

„baranków rocznych siedem; zupełni niech wam będą” — zupełnie nadaje się do przyjęcia. (TP 1983, s. 69)

4 Księga Mojżeszowa 29:9

Epifania i Bazylea:

„A na ofiarę śniedną ich” — w trakcie nauczania głębokich i płytkich doktryn. (TP 1983, s. 69)

4 Księga Mojżeszowa 29:11

Epifania i Bazylea:

„Kozła z kóz jednego na ofiarę za grzech, oprócz ofiary za grzech na oczyszczenie, i oprócz całopalenia ustawicznego” — ofierze całopalenia z 4Mojż. 29:8 towarzyszy ofiara za grzech — kozła z kóz — co dowodzi, iż ta ofiara całopalenia należy do Wieku Ewangelii i jest związana z ofiarą za grzech Kościoła. (TP 1983, s. 68,69) {Ta ofiara całopalenia (w. 8) stanowi typ manifestowania w Wieku Ewangelii Boskiej akceptacji ofiary Jezusa złożonej na rzecz Maluczkiego Stadka, a która to manifestacja przejawia się w usprawiedliwieniu i uświęceniu Kościoła, jak następuje: zasługa Jezusa (w.8 - młodego cielca) sprawia, że Kościół (w.8 - baran) zupełnie nadaje się do przyjęcia (w.8 - baranków rocznych siedem, zupełnych) w trakcie nauczania głębokich i płytkich doktryn (w.9 - składaniu ofiary śniednej i mokrej), gdy jest ofiarowany jako ofiara za grzech (kozioł z kóz).} Stąd jest to sprawą Wieku Ewangelii. (TP 1983, s. 68,69)

4 Księga Mojżeszowa 29:12

Epifania i Bazylea:

„W pietnasty dzień tegoż siódmego miesiąca zgromadzenie święte ... przez siedem dni” — Święto Kuczek trwało od 15 do 22. (TP 1983, s. 73) Święto Namiotów, czyli Zgromadzenia, następowało po zebraniu plonów (2 Mojż. 23:16). Lud budował kuczki z różnego rodzaju gałęzi i w nich przebywał pośród wielkiej radości (Neh. 8:14—18). Bóg poinstruował Swój antytypowy lud, by miał dodatkowe zgromadzenie związane z rozwojem i manifestacją różnych klas w Jego Planie i zajmowaniem przez nie właściwych ostatecznych stanowisk przed Nim, szczególnie teraz przy końcu Wieku Ewangelii. (TP 1983, s. 73)

4 Księga Mojżeszowa 29:13

Epifania i Bazylea:

„całopalenie na ofiarę ... cielców młodych trzynaście” — Lud Boży, w związku z takim antytypowym zgromadzeniem święta namiotów, miał przynieść Bogu w swych sercach i życiu, dowody przyjęcia przez Boga ofiary Jezusa. (TP 1983, s. 73,74) W związku z tym powinno się zauważyć, że liczba ofiarowywanych cielców każdego dnia malała od 13 do 7 cielców (wiersze 13, 17, 20, 23, 26, 29, 32). To pokazuje, że w ofiarach ludu było coraz mniej tego, co mogło być manifestowane jako możliwe do przyjęcia przez Boga na skutek Jezusowej zasługi, w miarę jak wzrastająco więcej było objawianych jednostek ludu Bożego w jednej lub drugiej klasie, których członkowie nie należeli do Maluczkiego Stadka lub do niepoświęconej klasy już wymienionej. (TP 1983, s. 73,74)

„baranów dwa” — sprawiającej, iż ofiara Kościoła. (TP 1983, s. 73,74)

„baranków rocznych czternaście” — [2X7] zupełnie nadawała się do przyjęcia. (TP 1983, s. 73,74)

4 Księga Mojżeszowa 29:14

Epifania i Bazylea:

„ofiarę ich śniedną z pszennej mąki nagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do każdego cielca” — Tym ofiarom towarzyszyły stosowne głębsze i płytsze deklaracje — do stopnia pełnych zdolności Jego ludu i z największą miarą Jego Ducha — sławienia Boga za Jezusa w różnych aspektach, jako tego Jedynego, który usuwa grzech i udziela dobrodziejstwa Swego okupowego dzieła. (TP 1983, s. 74)

„dwie dziesiąte części do każdego barana z onych dwóch baranów” — i podrzędnie stosowna deklaracja sławienia Boga za Kościół w jego ofierze. (TP 1983, s. 74)

4 Księga Mojżeszowa 29:15

Epifania i Bazylea:

„A jedna dziesiąta część do każdego baranka z onych czternastu baranków” — Takie deklaracje mają także pokrywać każdy aspekt zasługi Jezusa jako Baranka Bożego. (TP 1983, s. 74)

4 Księga Mojżeszowa 29:16

Epifania i Bazylea:

„Także kozła jednego z kóz na ofiarę za grzech” — także udziału Kościoła w ofierze za grzech. (TP 1983, s. 74)

4 Księga Mojżeszowa 29:38

Epifania i Bazylea:

„okrom całopalenia ustawicznego” — Ofiary poranne i wieczorne są określone tu jako „całopalenie ustawiczne”. (TP 1983, s. 71)

4 Księga Mojżeszowa 29:39

Epifania i Bazylea:

„To ofiarować będziecie Panu” — Bóg przez Jezusa jako Swego Wykonawcę istotnie poinstruował Swój lud Wieku Ewangelii odnośnie tego, co powinno być zrobione, a co nie powinno być zrobione w zakresie antytypów zachowujących święta uroczyste i inne szczególne święta oraz ich ofiary i powiązane z nimi zarządzenia. (TP 1983, s. 74)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 29

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.