4 Księga Mojżeszowa 5

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 5 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

2 Rozkaż synom Izraelskim, aby wyrzucili z obozu każdego trędowatego, i każdego, który cierpi płynienie nasienia, i każdego, który się splugawił nad umarłym;

3 Tak mężczyznę jako i niewiastę wyrzucicie; precz za obóz wyrzucicie je, aby nie splugawili obozu tych, między którymi Ja mieszkam.

4 I uczynili tak synowie Izraelscy, a wygnali je precz za obóz; jako rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelscy.

5 Nad to rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

6 Powiedz synom Izraelskim: Mąż albo niewiasta, gdyby popełnili jakikolwiek grzech ludzki, dopuściwszy się występku przeciwko Panu, a byłaby winna ona dusza:

7 Tedy wyznają grzech swój, którego się dopuścili, i wrócą to, w czem by winni byli cale; a przydawszy jeszcze nad to piątą część, oddadzą onemu, przeciw któremu zgrzeszyli.

8 A jeźliby nie było tego, komu by szkodę trzeba nagrodzić, ona szkoda oddana będzie Panu, i zostanie kapłanowi oprócz barana oczyszczenia, przez którego ma być oczyszczony.

9 Każda też ofiara podnoszenia ze wszech rzeczy poświęconych od synów Izraelskich, którą przyniosą do kapłana, jemu się dostanie.

10 Owe rzeczy poświęcone od kogożkolwiek, jego będą; i kto by co oddał kapłanowi, jemu zostanie.

11 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

12 Mów do synów Izraelskich, a powiedz im: Każdy mąż, którego by żona wystąpiła, i dopuściłaby się grzechu przeciwko niemu;

13 A złączyłby się inszy z nią złączeniem nasienia, a byłoby to skryte przed oczyma męża jej, i taiłaby się, będąc splugawioną, a świadka by nie było przeciwko niej, aniby jej zastano;

14 Jednak przypadłby nań duch zapalczywości, i miałby w podejrzeniu żonę swą, która by splugawiona była; albo żeby przypadł nań duch zapalczywości, i miałby w podejrzeniu żonę swą, która by splugawiona nie była:

15 Tedy przywiedzie on mąż żonę swoję do kapłana, i przyniesie z nią ofiarę jej, dziesiątą część efy mąki jęczmiennej nie lejąc na nią oliwy, ani kładąc na nią kadzidła; albowiem jest ofiara podejrzenia, ofiara śniedna, pamiętna, przywodząca na pamięć grzech.

16 A tak będzie ją ofiarował kapłan, i stawi ją przed oblicznością Pańską.

17 I weźmie kapłan wody świętej w naczynie gliniane, i prochu, który będzie na tle przybytku, weźmie kapłan, a wsypie do wody.

18 Potem postawi kapłan niewiastę przed Panem, i odkryje głowę niewiasty, a da w ręce jej ofiarę śniedną pamiętną; ofiara to śniedna podejrzenia; a kapłan będzie miał w ręce wodę gorzką przeklęstwa.

19 I poprzysięże ją kapłan, i rzecze do niewiasty: Jeźli nie spał kto inszy z tobą, a jeźliś się nie uniosła w grzech nieczysty przy mężu swym, bądź nienaruszona od tej wody gorzkiej przeklęstwa;

20 Ale jeźliżeś ustąpiła od męża twego, i jesteś splugawiona, a kto inny spał z tobą oprócz męża twego:

21 Tedy poprzysięże kapłan niewiastę onę przysięgą przeklęstwa, i rzecze do niej: Niechaj cię poda Pan na złorzeczenie, i na przeklinanie między ludem twoim, przepuściwszy, aby łono twoje wypadło, i żywot twój opuchł:

22 Niechże przenikną te wody przeklęte wnętrzności twoje, aby opuchł żywot twój, i wypadło łono twoje; i odpowie niewiasta: Amen. Amen.

23 Tedy napisze te przeklęstwa kapłan na księgach, a omyje je oną wodą gorzką;

24 I da się napić niewieście wody gorzkiej przeklęstwa, i przenikną ją wody przeklęstwa, i obrócą się w gorzkość.

25 Potem weźmie kapłan z rąk niewiasty onej ofiarę śniedną podejrzenia, a będzie ją podnosił przed Panem, ofiarując ją na ołtarzu;

26 Weźmie też kapłan na garść pamiętnego z ofiary śniednej, i spali to na ołtarzu, potem da wypić wodę niewieście.

27 A gdy się jej da napić onej wody, stanie się, jeźliby splugawiona była, i wystąpiła grzechem przeciwko mężowi swemu, że ją przenikną wody przeklęstwa, i obrócą się w gorzkość, i opuchnie żywot jej, i wypadnie łono jej, i stanie się niewiasta ona przeklęstwem między ludem swoim.

28 A jeźliby nie była splugawiona niewiasta, aleby czysta była, niewinna zostanie, i dziatki rodzić będzie.

29 Tać jest ustawa podejrzenia, gdyby ustąpiła żona od męża swego, i byłaby splugawiona;

30 Albo żeby na męża przypadł duch zapalczywy, a miałby w podejrzeniu żonę swoję, i postawiłby ją przed Panem, a uczyniłby z nią kapłan wszystko według tej ustawy;

31 Tedy nie będzie mąż on winien grzechu; ale niewiasta ona poniesie nieprawość swoję.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 5:1

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 5:2

Epifania i Bazylea:

„aby wyrzucili z obozu” — pokazuje nam, że mamy odłączyć się od nieoczyszczonych członków W.G., klasy wtórej śmierci, i niepokutujących grzeszników między usprawiedliwionymi. (TP 1929, s. 8)

„każdego trędowatego” — trędowaci są typem na nowe stworzenia, które utraciły korony. Typem na W.G. w jego nieczystym stanie. (TP 1929, s. 8)

„cierpi płynienie nasienia” — są typem na klasę wtórej śmierci, ponieważ ich słabość była przyczyną utraty zdrowia, siły i życia. (TP 1929, s. 8)

„który się splugawił nad umarłym” — są typem na usprawiedliwionych, którzy zostali pokalani mniej i więcej przez wielkie grzechy. (TP 1929, s. 8)

4 Księga Mojżeszowa 5:3

Epifania i Bazylea:

„precz za obóz wyrzucicie” — pokazuje nam, że mamy odłączyć się od nieoczyszczonych członków W.G., klasy wtórej śmierci, i niepokutujących grzeszników między usprawiedliwionymi. (TP 1929, s. 8)

„aby nie splugawili obozu tych, między którymi ja mieszkam” — obecność takich ludzi w pozafigurze między prawdziwym i nominalnym ludem Bożym w wieku Ewangelii daje sposobność przez ich stan do splugawienia tych, którzy nie są splugawieni i przez to możliwość znieważenia Pana, który między nimi mieszka. (TP 1929, s. 8)

4 Księga Mojżeszowa 5:4

Epifania i Bazylea:

„I uczynili tak synowie Izraelscy” — wyobraża fakt, że podczas W.Ew. tacy grzesznicy byli odłączani od prawdziwego i nominalnego ludu Bożego, nie tylko przez prawdziwy Kościół, lecz przez wszystkie denominacje (sekty), mające pewne prawa kościelne względem tego. (TP 1929, s. 8)

„Mojżeszowi” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 5:5

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 5:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Mąż albo niewiasta” — przedstawia każdego z ludzkości w 1000-leciu.

4 Księga Mojżeszowa 5:7

Paruzja (C.T. Russell):

„a przydawszy jeszcze nadto piątą część” — z tego można wnosić, że w 1000-leciu sprawiedliwość będzie wymagała nie tylko zwrotu sumy, ale 20% dodatku do sumy.

Epifania i Bazylea:

„Tedy wyznają grzech swój, którego się dopuścili” — Jednak są wypadki, w których więcej złego przyjść by mogło przez takie wyznanie, np. gdyby mąż lub żona stali się niewiernymi, to wyznanie złego mogło by przez to zaszkodzić niewinnej stronie; dlatego w takim wypadku wyznanie powinno być uczynione Panu, a nie małżonce lub małżonkowi. (TP 1929, s. 9)

„i wrócą to, w czemby winni byli cale” — odszkodowanie w typie na pozafigurę znaczy, że grzesznik najpierw ma wynagrodzić na ile jest w stanie to uczynić. (TP 1929, s. 9)

„a przydawszy jeszcze nadto piątą część” — Piąta część (20%), co może być dzielone przez 10, znaczy to co liczba 10 i jej podział, i wyobraża zupełną zdolność do wykonania tego w naturze niższej niż Boska. Dlatego wyobraża, że do wróconej szkody musimy jeszcze dodać więcej, aby zadowolić poszkodowaną osobę. (TP 1929, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 5:8

Paruzja (C.T. Russell):

„zostanie kapłanowi” — Reprezentuje, że podczas 1000-lecia rozpoznawanie złych czynów będzie czynione przez Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„ona szkoda oddana będzie Panu” — to zdaje się wyobrażać myśl, że powinniśmy wykorzenić z naszych charakterów zło, które doprowadziło nas do tego grzechu i uczynić nasze charaktery lepszymi niż były przedtem, aby mogły jeszcze więcej uczcić Boga. (TP 1929, s. 9)

„i zostanie kapłanowi” — Każdy reformacyjny czyn uczci Boga, ponieważ wynagrodzi szkodę Jego charakteru i da korzyść Chrystusowi jako Najwyższemu Kapłanowi, ponieważ pomaga Mu w Jego pracy oczyszczania naszych charakterów. (TP 1929, s. 9)

„oprócz barana oczyszczenia” — baran pojednania wyobraża ofiarowane człowieczeństwo naszego Pana - Jego zasługę. Przyniesienie barana Kapłanowi, wyobraża nasz przystęp do Boga w wierze Chrystusowej zasługi, prosząc o odpuszczenie grzechu z powodu tej zasługi. (TP 1929, s. 9)

„przez którego ma być oczyszczony” — uczynienie pojednania baranem wyobraża przypisanie zasługi naszego Pana dla odpuszczenia naszych grzechów, w ten sposób zadowalając za nas Boską sprawiedliwość. (TP 1929, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 5:9

Epifania i Bazylea:

„ofiara podnoszenia” — Ofiary podnoszenia wyobrażają, że człowieczeństwo ofiarujących przynosi w ofiarowaniu chwałę Bogu. To oddanie chwały jest figurowane przez ustawiczne wznoszenie ramienia ofiary, do góry ku niebu, przez Kapłana. Ofiara podnoszenia jako część ofiary składająca się z ramienia (3Moj.7:32;4Moj.6:20) wyobraża właściwe prowadzenie się -- ofiarującego, czczącego przez to Boga i Chrystusa. (TP 1929, s. 9)

„ze wszech rzeczy poświęconych” — Te właśnie ofiary, poświęcone rzeczy i dary, dla celów W.Ew. wyobrażają cześć, posługi i radości, które są przynoszone przez pokutujących grzeszników Chrystusowi przez ich reformację i dobre prowadzenie się. (TP 1929, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 5:10

Epifania i Bazylea:

„rzeczy poświęcone ... ktoby co oddał kapłanowi” — Te właśnie ofiary, poświęcone rzeczy i dary, dla celów W.Ew. wyobrażają cześć, posługi i radości, które są przynoszone przez pokutujących grzeszników Chrystusowi przez ich reformację i dobre prowadzenie się. (TP 1929, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 5:11

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 5:12

Epifania i Bazylea:

„mąż” — wyobraża Chrystusa jako przyszłego Oblubieńca. (TP 1929, s. 9,10)

„żona wystąpiła i dopuściłaby się grzechu” — wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10)

4 Księga Mojżeszowa 5:13

Epifania i Bazylea:

„A złączyłby się inszy z nią złączeniem nasienia” — popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 10)

„a byłoby to skryte” — Pan nasz wie czy symboliczne wszeteczeństwo jest uczynione lub nie, lecz Pan działa tak jakby nie wiedział. (TP 1929, s. 10)

„męża jej” — wyobraża Chrystusa jako przyszłego Oblubieńca. (TP 1929, s. 10)

4 Księga Mojżeszowa 5:14

Epifania i Bazylea:

„duch zapalczywości” — duch zazdrości wyobraża gorliwość naszego Pana dla symbolicznej czystości Jego małżonki i że nie jest On prędzej zadowolony z niej, aż ją wypróbuje i otrzyma jej objawienie się. (TP 1929, s. 9,10)

„żonę swą, któraby splugawiona była” — wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10)

„żonę swą, któraby splugawiona nie była” — wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10)

4 Księga Mojżeszowa 5:15

Paruzja (C.T. Russell):

„kadzidła” — Reprezentuje modlitwy.

Epifania i Bazylea:

„Tedy przywiedzie on mąż żonę swoją do kapłana” — mąż wiodąc swą żonę do kapłana, wyobraża, że nasz Pan jako prospektywny oblubieniec przyprowadza nominalne Kościoły i prawdziwy Kościół do Samego Siebie jako Najwyższego Kapłana. (TP 1929, s. 9,10,11)

„i przyniesie z nią ofiarę jej” — [ofiara - hebr. minchas]; była to ofiara pokarmu, składająca się z mąki. Ofiara pokarmu wyobraża dziękczynienie i dawanie chwały Panu. Służymy Bogu przez pracę w Jego Planie, chwalimy Boga przez wyznawanie Jego Słowa. (TP 1929, s. 9,10,11)

„dziesiątą część efy” — (dziesiąta część jest ułamkiem liczby 10) wyobraża ofiarę niższą od Boskiej. (TP 1929, s. 9,10,11)

„mąki jęczmiennej” — wyobraża daną od Chrystusa Prawdę nominalnym Kościołom (np. Prawdy szafarskie), i prawdziwemu Kościołowi (Prawdy Parousii i Epifanii). (TP 1929, s. 9,10,11)

„nie lejąc na nią oliwy” — olej wyobraża ducha wyrozumienia. Fakt, że nie było oleju w tej ofierze wyobraża fakt, że żadne nominalne Kościoły, ani prawdziwy Kościół nie mieli ducha wyrozumienia odnośnie znaczenia szczególnych prób. (TP 1929, s. 9,10,11)

„ani kładąc na nią kadzidła” — kadzidło (wonne rzeczy), wyobraża chwałę i cnotę, a że nie było kadzidła na tej ofierze wyobraża fakt, że podczas prób nie miały być dane żadne cnoty ofiarującym. Innymi słowy, nie miało przyjść więcej wiedzy i łaski w Kościołach i Kościele podczas pozaobrazowej próby i mieli posiadać tylko to, co przedtem rozwinęli jako ich pomoc podczas próby. (TP 1929, s. 9,10,11)

„albowiem jest ofiara podejrzenia” — pokarmu. (TP 1929, s. 9,10,11)

„ofiara śniedna” — ofiary śniedne wyobrażają ofiary z punktu widzenia na chwałę i dziękczynienie, które przynoszą Bogu przez świadczenie Jego przymiotów w Jego Planie w głębszych (pokarm) i pojedynczych (napój) prawdach i przez służbę w Jego postępującym Planie. (TP 1929, s. 9,10,11)

„pamiętna” — przeszłych przywilejów. (TP 1929, s. 9,10,11)

„przywodząca na pamięć grzech” — Literalnie, przypomnienie nieprawości, tj objawienie przeszłości. (TP 1929, s. 9,10,11)

4 Księga Mojżeszowa 5:16

Epifania i Bazylea:

„kapłan” — kapłan wyobraża Chrystusa, jako Najwyższego Kapłana. (TP 1929, s. 9,10,11)

„stawi ją przed oblicznością Pańską” — znaczy to, że nominalne Kościoły i prawdziwy Kościół były wprowadzone w publiczne okoliczności łącznie ze służbą Pańską, aby ich wypróbować. (TP 1929, s. 9,10,11)

4 Księga Mojżeszowa 5:17

Epifania i Bazylea:

„kapłan” — kapłan wyobraża Chrystusa, jako Najwyższego Kapłana. (TP 1929, s. 9,10,11)

„wody świętej” — woda była wzięta z umywalni. Woda ta wyobraża Prawdę stosowną do użytku. (TP 1929, s. 9,10,11)

„w naczynie gliniane” — garniec wyobraża "podrzędnych proroków", których Pan używa jako specjalnych sług do dania stosownej Prawdy dla próby. (TP 1929, s. 9,10,11)

„i prochu” — Proch z przybytku wyobraża fakty historii Kościelnej, tyczącej stosownych nauk do każdego wypadku. (TP 1929, s. 9,10,11)

„a wsypie do wody” — mieszanie prochu z wodą wyobraża używanie stosownych nauk Biblijnych i faktów historii Kościelnej, aby pokazać historię prawdziwej nauki i złych praktyk i wykazać winę lub niewinność w pozaobrazowej próbie. (TP 1929, s. 9,10,11)

4 Księga Mojżeszowa 5:18

Epifania i Bazylea:

„Potem postawi ... przed Panem” — znaczy to, że nominalne Kościoły i prawdziwy Kościół były wprowadzone w publiczne okoliczności łącznie ze służbą Pańską, aby ich wypróbować. (TP 1929, s. 9,10,11)

„kapłan” — kapłan wyobraża Chrystusa, jako Najwyższego Kapłana. (TP 1929, s. 9,10,11)

„niewiastę” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10,11) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10,11)

„odkryje głowę” — nakrycie głowy oznacza poddaństwo. (TP 1929, s. 9,10,11) 1/ Odkrycie głowy winnej niewiasty wyobraża fakt, że nominalne Kościoły w pozaobrazowej próbie miały wolność do wykonywania własnej woli, a przez ich rozwinięte samolubne i światowe usposobienie objawiły się, że nie byli w harmonii z Pańskim sercem i umysłem. (TP 1929, s. 9,10,11) 2/ Nieprzykryta głowa niewinnej niewiasty, wyobraża fakt, że prawdziwemu Kościołowi była dana wolność woli w pozaobrazowej próbie, przez jego rozwinięte duchowe serce i umysł, że objawiło go niewinnym, ponieważ był w harmonii z naukami i praktykami Pańskiego serca i umysłu. (TP 1929, s. 9,10,11)

„a da w ręce jej” — każdemu nominalnemu Kościołowi Chrystus dał specjalną Prawdę, a prawdziwemu Kościołowi Prawdę Parousii i Epifanii, dla służby i rządzenia się nią przed próbą. (TP 1929, s. 9,10,11)

„ofiarę śniedną” — ofiary śniedne wyobrażają ofiary z punktu widzenia na chwałę i dziękczynienie, które przynoszą Bogu przez świadczenie Jego przymiotów w Jego Planie w głębszych (pokarm) i pojedynczych (napój) prawdach i przez służbę w Jego postępującym Planie. (TP 1929, s. 9,10,11)

„pamiętną” — przeszłych przywilejów. (TP 1929, s. 9,10,11)

„podejrzenia” — miała objawić przeszłe prowadzenie się. (TP 1929, s. 9,10,11)

„a kapłan będzie miał w ręce wodę gorzką przekleństwa” — wyobraża, że nasz Pan Jezus trzyma "podrzędnych proroków" (garniec) jako Jego własność i moc do posługiwania Prawdy i faktów z historii Kościelnej stosownie do każdego nominalnego Kościoła (Obj.1:16) w próbie. Trzymanie w Jego ręce znaczy, że ich broni, wzmacnia, oświeca i używa ze skutkiem, aby zamierzona służba łącznie z pozaobrazową próbą była wykonana, jak również prowadzi itd. inne zarysy ich pracy, nauczanie Prawdy oprócz prób i prowadzenie ogólnej pracy Kościoła w jego innych fazach. (TP 1929, s. 9,10,11)

4 Księga Mojżeszowa 5:19

Epifania i Bazylea:

„I poprzysięże ją” — wyobraża to fakt, że nasz Pan jako Najwyższy Kapłan tak zarządził okolicznościami, gdy skargi nielojalności do Niebieskiego Oblubieńca przeciwko nominalnym i prawdziwemu Kościołowi były uczynione, że odwoływały się one do Boga jako świadka ich niewinności i że byli gotowi do próby, która miała objawić winność lub niewinność, wiążąc się uroczyście do próby, gotowi przyjąć obronę dla niewinności, a potępienie, zniewagę i obrzydłość ze strony innych Kościołów i prawdziwego Kościoła dla winności. (TP 1929, s. 9,10,12)

„kapłan” — kapłan wyobraża Chrystusa, jako Najwyższego Kapłana. (TP 1929, s. 9,10,12)

„do niewiasty” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10,12) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10,12)

4 Księga Mojżeszowa 5:20

Epifania i Bazylea:

„od męża” — mąż wyobraża Chrystusa jako przyszłego Oblubieńca. (TP 1929, s. 9)

4 Księga Mojżeszowa 5:21

Epifania i Bazylea:

„Tedy poprzysięże” — wyobraża to fakt, że nasz Pan jako Najwyższy Kapłan tak zarządził okolicznościami, gdy skargi nielojalności do Niebieskiego Oblubieńca przeciwko nominalnym i prawdziwemu Kościołowi były uczynione, że odwoływały się one do Boga jako świadka ich niewinności i że byli gotowi do próby, która miała objawić winność lub niewinność, wiążąc się uroczyście do próby, gotowi przyjąć obronę dla niewinności, a potępienie, zniewagę i obrzydłość ze strony innych Kościołów i prawdziwego Kościoła dla winności. (TP 1929, s. 9,10,12,13)

„kapłan” — kapłan wyobraża Chrystusa, jako Najwyższego Kapłana. (TP 1929, s. 9,10,12,13)

„niewiastę” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10,12,13) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10,12,13)

„aby łono twoje wypadło” — Niewiasta z powodu skurczonego łona kulała. W symbolach biblijnych chodzenie wyobraża prowadzenie się, charakter; proste chodzenie -- sprawiedliwy, kulenie -- niesprawiedliwy charakter. Skurczone łono wyobraża niesprawiedliwe postępowanie każdego nominalnego Kościoła w próbie. (TP 1929, s. 9,10,12,13)

„żywot twój opuchł” — spuchnięcie brzucha wyobraża zepsucie nauk, które nastąpiło przy pozaobrazowej próbie. Tak więc Prawda i fakty historii Kościelnej, które Pan dał przez Jego specjalne ustne narzędzia w czasie próby tych Kościołów w styczności z naukami tych Kościołów, wprowadziła je w jeszcze większe zepsucie i z tej przyczyny choroba rozszerzyła się do nauk tych Kościołów. Tak jak woda w typie popsuła zawartość w brzuchu niewiasty, który z tej przyczyny opóchł. (TP 1929, s. 9,10,12,13)

4 Księga Mojżeszowa 5:22

Epifania i Bazylea:

„aby opuchł żywot twój” — spuchnięcie brzucha wyobraża zepsucie nauk, które nastąpiło przy pozaobrazowej próbie. Tak więc Prawda i fakty historii Kościelnej, które Pan dał przez Jego specjalne ustne narzędzia w czasie próby tych Kościołów w styczności z naukami tych Kościołów, wprowadziła je w jeszcze większe zepsucie i z tej przyczyny choroba rozszerzyła się do nauk tych Kościołów. Tak jak woda w typie popsuła zawartość w brzuchu niewiasty, który z tej przyczyny opóchł. (TP 1929, s. 9,10,12,13)

„wypadło łono twoje” — Niewiasta z powodu skurczonego łona kulała. W symbolach biblijnych chodzenie wyobraża prowadzenie się, charakter; proste chodzenie -- sprawiedliwy, kulenie -- niesprawiedliwy charakter. Skurczone łono wyobraża niesprawiedliwe postępowanie każdego nominalnego Kościoła w próbie. (TP 1929, s. 9,10,12,13)

„niewiasta” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10,12,13) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10,12,13)

„Amen. Amen” — jej odpowiedz znaczy, że zgodziła się przyjąć przysięgę próby objawiającej jej prawdziwy charakter. (TP 1929, s. 9,10,12,13)

4 Księga Mojżeszowa 5:23

Epifania i Bazylea:

„Tedy napisze te przekleństwa kapłan na księgach” — To pokazuje, że przekleństwo było w harmonii z prawem Bożym (napisze w księgi) i ze sprawiedliwością. W pozaobrazie nasz Najwyższy Kapłan dał te przekleństwa jako w harmonii z prawem Bożym i sprawiedliwie zmieszał Prawdy stosownie z historią Kościelną. (TP 1929, s. 13)

4 Księga Mojżeszowa 5:24

Epifania i Bazylea:

„I da się napić” — wyobraża fakt, jak nasz Pan manipulował stosownymi Prawdami w taki sposób, aby dać je pod uwagę wszystkich sekt i prawdziwemu Kościołowi w czasie ich pozaobrazowych prób. (TP 1929, s. 9,10,13)

„niewieście” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10,13) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10,13)

„i obrócą się w gorzkość” — wody stały się gorzkie dla winnej niewiasty, a to znaczy jak niesmaczne były prawdy dla nominalnych Kościołów i W.G., które sprzeciwiały się ich błędom w czasie ich prób. (TP 1929, s. 9,10,13)

4 Księga Mojżeszowa 5:25

Epifania i Bazylea:

„kapłan” — kapłan wyobraża Chrystusa, jako Najwyższego Kapłana. (TP 1929, s. 9,10,13)

„niewiasty” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10,13) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10,13)

„ofiarę śniedną” — ofiary śniedne wyobrażają ofiary z punktu widzenia na chwałę i dziękczynienie, które przynoszą Bogu przez świadczenie Jego przymiotów w Jego Planie w głębszych (pokarm) i pojedynczych (napój) prawdach i przez służbę w Jego postępującym Planie. (TP 1929, s. 9,10,13)

„podejrzenia” — miała objawić przeszłe prowadzenie się. (TP 1929, s. 9,10,13)

„a będzie ją podnosił przed Panem” — (powiewał), wyobraża jak nasz Pan miał używać ustawicznie (powiewać) specjalnymi prawdami w służbie Pańskiej dla nominalnych Kościołów i prawdziwego Kościoła w ich szafarstwie. (TP 1929, s. 9,10,13)

4 Księga Mojżeszowa 5:26

Epifania i Bazylea:

„Weźmie też kapłan garść pamiętnego” — wyobraża ten zarys stosownej prawdy, która była właściwie trzymana i której pomógł do wykazania wierności lub niewierności pozaobrazowych niewiast (nazwana dlatego ofiarą pamiętną w.15,18), wyobraża, że nasz Pan uczynił zupełny i mocny użytek takich prawd w służbie Bożej. (TP 1929, s. 9,10,13,14)

„ofiary śniednej” — ofiary śniedne wyobrażają ofiary z punktu widzenia na chwałę i dziękczynienie, które przynoszą Bogu przez świadczenie Jego przymiotów w Jego Planie w głębszych (pokarm) i pojedynczych (napój) prawdach i przez służbę w Jego postępującym Planie. (TP 1929, s. 9,10,13,14)

„I spali to na ołtarzu” — kapłan ofiarując to jako wonność, wyobraża ofiarowanie przez naszego Pana tych prawd jako godną przyjęcia ofiarę, czyniąc to jako Wódz i Wskaziciel członków Jego Ciała, którzy z Nim i pod Nim w tym ofiarniczym dziele współdziałali. Taka służba była rzeczywiście przyjemną wonnością Panu. (TP 1929, s. 9,10,13,14)

„potem da wypić wodę” — niewiasta pijąc wodę wyobraża, jak nominalne i prawdziwy Kościół zauważyli i badali próbujące prawdy dane od Pana przez Jego sług w danych czasach. (TP 1929, s. 9,10,13,14)

„niewieście” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10,13,14) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10,13,14)

4 Księga Mojżeszowa 5:27

Epifania i Bazylea:

„A gdy się jej da napić” — niewiasta pijąc wodę wyobraża, jak nominalne i prawdziwy Kościół zauważyli i badali próbujące prawdy dane od Pana przez Jego sług w danych czasach. (TP 1929, s. 9,10,14)

„przeciwko mężowi” — mąż wyobraża Chrystusa jako przyszłego Oblubieńca. (TP 1929, s. 9,10,14)

„opuchnie żywot jej” — spuchnięcie brzucha wyobraża zepsucie nauk, które nastąpiło przy pozaobrazowej próbie. Tak więc Prawda i fakty historii Kościelnej, które Pan dał przez Jego specjalne ustne narzędzia w czasie próby tych Kościołów w styczności z naukami tych Kościołów, wprowadziła je w jeszcze większe zepsucie i z tej przyczyny choroba rozszerzyła się do nauk tych Kościołów. Tak jak woda w typie popsuła zawartość w brzuchu niewiasty, który z tej przyczyny opóchł. (TP 1929, s. 9,10,14)

„wypadnie łono jej” — Niewiasta z powodu skurczonego łona kulała. W symbolach biblijnych chodzenie wyobraża prowadzenie się, charakter; proste chodzenie -- sprawiedliwy, kulenie -- niesprawiedliwy charakter. Skurczone łono wyobraża niesprawiedliwe postępowanie każdego nominalnego Kościoła w próbie. (TP 1929, s. 9,10,14)

„niewiasta” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10,14) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10,14)

„I stanie się ... przekleństwem między ludem swoim” — wyobraża jak każdy kościół po wykazaniu się winnym niewierności Niebieskiemu Oblubieńcowi, przez jego postępowanie w błędnych naukach i uczynkach stał się wstrętnym i unikającym (przysięga) i głęboko obrzydliwym (przekleństwo) do prawdziwego i nominalnego ludu Bożego, który brzydzi się tym szczególnym formom symbolicznego wszeteczeństwa. (TP 1929, s. 9,10,14)

4 Księga Mojżeszowa 5:28

Epifania i Bazylea:

„niewiasta” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10,14) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10,14)

„aleby czysta była, niewinna zostanie” — prawdziwy Kościół musiał przejść próby, okazać się wiernym i niewinnym od fałszywych nauk i złych postępków, nie ponosząc obrzydliwości i przekleństwa od innych. (TP 1929, s. 9,10,14)

„dziatki rodzić będzie” — miał być także owocnym w łasce wiedzy i służbie. (TP 1929, s. 9,10,14)

4 Księga Mojżeszowa 5:29

Epifania i Bazylea:

„Tać jest ustawa podejrzenia” — Bóg chce, aby nasz Pan wypróbował wszystkie Kościoły, które twierdzą, że są Jego Oblubienicą, i wymaga aby każdy Kościół poddał się pozaobrazowej probie. (TP 1929, s. 9,14)

„żona” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,14) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,14)

„od męża” — mąż wyobraża Chrystusa jako przyszłego Oblubieńca. (TP 1929, s. 9,14)

4 Księga Mojżeszowa 5:30

Epifania i Bazylea:

„męża” — mąż wyobraża Chrystusa jako przyszłego Oblubieńca. (TP 1929, s. 9,14)

„duch zapalczywy” — duch zazdrości wyobraża gorliwość naszego Pana dla symbolicznej czystości Jego małżonki i że nie jest On prędzej zadowolony z niej, aż ją wypróbuje i otrzyma jej objawienie się. (TP 1929, s. 9,14)

„tej ustawy” — (ustawy podejrzenia), Bóg chce, aby nasz Pan wypróbował wszystkie Kościoły, które twierdzą, że są Jego Oblubienicą, i wymaga aby każdy Kościół poddał się pozaobrazowej probie. (TP 1929, s. 9,14)

4 Księga Mojżeszowa 5:31

Epifania i Bazylea:

„Tedy nie będzie mąż on winien grzechu” — nasz Pan jako Oblubieniec wiernie wypełnił pozafigurę tej ustawy jako mąż i Kapłan. Dlatego stoi przed Bogiem jako godny i zaszczytny Oblubieniec i Kapłan. (TP 1929, s. 9,10,14)

„niewiasta” — 1/ któraby splugawiona była - wyobraża nominalne Kościoły (w denominacjach) które popełniły wszeteczeństwo z królami -- z organizacjami rządowymi, klerykalnymi i arystokratycznymi -- tej ziemi, gdy przyłączyły się do nieświętej łączności. (TP 1929, s. 9,10,14) 2/ któraby splugawiona nie była - wyobraża prawdziwy Kościół. (TP 1929, s. 9,10,14)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.