4 Księga Mojżeszowa 10

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 10 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (36 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 10 — Biblia Gdańska

1 Potem Pan rzekł do Mojżesza, mówiąc:

2 Spraw sobie dwie trąby srebrne; robotą ciągnioną uczynisz je, których używać będziesz do zwoływania ludu, i gdyby się wojsko ruszać miało.

3 A gdy zatrąbią w nie, tedy się do ciebie zbieży wszystek lud ku drzwiom namiotu zgromadzenia.

4 A jeźliby w jednę tylko zatrąbiono, tedy się zejdą do ciebie książęta, i hetmani wojsk Izraelskich.

5 Gdyby zaś zatrąbiono głos przerywając, tedy się ruszy obóz leżących na wschód słońca.

6 A gdy drugi raz zatrąbią, głos przerywając, tedy się ruszy obóz leżących na południe; z przerywaniem trąbić będą, gdy się ruszyć będą mieli.

7 Ale gdy zwoływać lud będziecie, trąbić będziecie, a nie będziecie przerywać.

8 A synowie Aaronowi, kapłani, trąbić będą w trąby: i będzie wam to za ustawę wieczną w potomstwie waszem.

9 A gdy wyciągniecie na wojnę w ziemi waszej przeciwko nieprzyjacielowi, któryby was trapił, z przerywaniem w trąby trąbić będziecie; a przyjdziecie na pamięć przed Panem, Bogiem waszym, i zachowani będziecie od nieprzyjciół waszych.

10 W dzień także wesela waszego, i w święta uroczyste wasze, i na nowiu miesięcy waszych, będziecie trąbić w te trąby przy ofiarach waszych całopalnych, i przy ofiarach waszych spokojnych, i przywiodą was na pamięć przed Bogiem waszym; Ja Pan, Bóg wasz.

11 I stało się roku wtórego, miesiąca wtórego, dnia dwudziestego tegoż miesiąca, że się podniósł obłok przybytku świadectwa.

12 I ruszyli się synowie Izraelscy z hufcami swymi z puszczy Synaj, a stanął obłok na puszczy Faran.

13 I ruszyli się najpierwej tak, jako był Pan rozkazał przez Mojżesza.

14 Albowiem ruszyła się chorągiew obozu synów Judowych naprzód z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetman Naason, syn Aminadabów.

15 A nad wojskiem pokolenia synów Isascharowych był hetmanem Natanael, syn Suharów.

16 A nad wojskiem pokolenia synów Zabulonowych był hetmanem Elijab, syn Helonów.

17 Zatem złożono przybytek, i ciągnęli synowie Gersonowi, i synowie Merarego, niosąc przybytek.

18 Ruszyła się zaś chorągiew obozu Rubenowego z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetmanem Elisur, syn Sedeurów.

19 A nad wojskiem pokolenia synów Symeonowych był hetmanem Selumijel, syn Surysaddajów.

20 A nad wojskiem też pokolenia synów Gadowych był hetmanem Elijazaf, syn Duelów.

21 Zatem ruszyli się Kaatytowie, niosąc świątnicę, i stanowili przybytek, aż ci nadciągnęli.

22 Potem ruszyła się chorągiew obozu synów Efraimowych z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetmanem Elisama, syn Ammiudów.

23 Nad wojskiem zaś pokolenia synów Manasesowych był hetmanem Gamalijel, syn Pedasurów.

24 Nad wojskiem zaś pokolenia synów Benjaminowych był hetmanem Abidan, syn Gedeonów.

25 Potem ruszyła się chorągiew obozu synów Danowych zawierając wszystkie obozy z wojski ich, a nad wojskiem jego był hetmanem Achyjezer, syn Ammisaddajów.

26 A nad wojskiem pokolenia synów Eserowych był hetmanem Pagijel, syn Ochranów.

27 A nad wojskiem pokolenia synów Neftalimowych był hetmanem Ahira, syn Enanów.

28 Takieć było ciągnienie synów Izraelskich z hufcami ich; i tak ciągnęli.

29 Potem rzekł Mojżesz do Hobaba, syna Raguelowego Madyjańczyka, świekra swego: My ciągniemy do miejsca, o którem rzekł Pan: Dam je wam. Pójdź z nami, a uczynimyć dobrze, ponieważ Pan obiecał wiele dobrego Izraelowi.

30 Któremu on odpowiedział: Nie pójdę: ale się wrócę do ziemi mojej i do rodziny mojej.

31 I rzekł Mojżesz: Proszę, nie opuszczaj nas; bo ty wiesz, gdzie byśmy na puszczy obóz stanowić mieli, i będziesz przewodnikiem naszym.

32 A jeźliż pójdziesz z nami, i spotka nas to dobre, którem nam Pan uczyni dobrze, i my dobrze uczynimy tobie.

33 I odciągnęli od góry Pańskiej drogą trzech dni, a skrzynia przymierza Pańskiego szła przed nimi drogą trzech dni, aby im upatrzyła miejsce odpocznienia.

34 A obłok Pański szedł nad nimi we dnie, gdy się ruszali z stanowiska.

35 A gdy się ruszyć miała skrzynia, tedy mawiał Mojżesz: Powstań Panie, a niech będą rozproszeni nieprzyjaciele twoi, a niech uciekają, którzy cię nienawidzą, przed obliczem twojem.

36 A gdy zaś stanęła, tedy mówił: Nawróć się Panie do niezliczonego mnóstwa wojska Izraelskiego.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 10

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 10:1

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 10:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Ze srebra” — symbol Prawdy.

Epifania i Bazylea:

„Spraw sobie dwie trąby” — pierwsza trąba - poselstwo Prawdy odnośnie wysokiego powołania; druga trąba - poselstwo Prawdy odnośnie przypisanej i aktualnej restytucji. (TP 1950, s. 18)

„srebrne” — uczynienie trąb ze srebra symbolizuje fakt, że pozafiguralne poselstwa będą prawdziwe. (TP 1961, s. 94)

„robotą ciągnioną uczynisz je” — Wykonanie ich z jednej sztuki srebra przedstawia różne rzeczy: (TP 1961, s. 94) 1/ że wzięte są one tylko z jednego źródła -- z Pisma Św., będącego Słowem Bożym. (TP 1961, s. 94) 2/ że są one we wzajemnej zgodzie i harmonii, jako części jednej całości. (TP 1961, s. 94)

4 Księga Mojżeszowa 10:3

Epifania i Bazylea:

„zatrąbią w nie” — trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87) zatrąbienie w dwie trąby przedstawia danie nominalnemu ludowi Bożemu ogólnych tylko wiadomości dotyczących dwu części Bożego Planu. (TP 1961, s. 95)

„wszystek lud” — symbolizuje lud Boży tylko z imienia. (TP 1961, s. 95)

4 Księga Mojżeszowa 10:4

Epifania i Bazylea:

„w jedną tylko” — zatrąbienie w jedną tylko trąbę przedstawia danie szczegółów na odnośny zarys Planu Bożego. (TP 1961, s. 95)

„zatrąbiono” — trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87)

„książęta” — (oznaczają 12 książąt pokoleń, tak jak w rozdziale 7 tej księgi); przedstawiają przywódców, którzy utracili korony a przewodzili nominalnemu ludowi Bożemu. (TP 1961, s. 95)

4 Księga Mojżeszowa 10:5

Epifania i Bazylea:

„zatrąbiono” — trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87)

„głos przerywając” — [hebr. teruah - na alarm]; Trąbienie na alarm przedstawia proklamację spornego poselstwa. (TP 1961, s. 105,106) To trąbienie przedstawia ogłaszanie spornego poselstwa dotyczącego Mocy Bożej, tak jak to poselstwo działało na nauki Kościołów: Kalwińskiego, Kampbellitów i Wtórych Adwentystów. (TP 1961, s. 105,106)

„tedy się ruszy obóz leżących na wschód słońca” — Były to obozy Judy, Isaschara i Zabulona. Obozy te będące w marszu przedstawiają, że te wyznania toczyły spory o pewne fazy Mocy, koncentrującej się często w ich szafarskich doktrynach. (TP 1961, s. 105,106)

4 Księga Mojżeszowa 10:6

Epifania i Bazylea:

„a gdy drugi raz zatrąbią głos przerywając” — trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87) [hebr. teruah - na alarm]; Trąbienie na alarm przedstawia proklamację spornego poselstwa. (TP 1961, s. 105,106) To trąbienie przedstawia proklamację spornego poselstwa koncentrującego się na Mądrości Bożej w związku z tym jaki to miało wpływ na nauki Kościołów: Greckiego, Rzymskiego i Anglikańskiego. (TP 1961, s. 105,106)

„tedy się ruszy obóz leżących na południe” — Były to obozy Rubena, Symeona i Gada. Wyruszanie tych obozów przedstawia, że wyznania te toczyły spory zwykle odnośnie pewnych faz Mądrości, będącej w ich szafarskich doktrynach. (TP 1961, s. 105,106)

„z przerywaniem trąbić będą, gdy się ruszać będą mieli” — (O wyjściu obozów trzeciego i czwartego mówią wiersze 22-27). (TP 1961, s. 105,106) Trzeci alarm wezwał do marszu obóz trzeci leżący na zachodzie, tj. Efraima, Manasesa i Beniamina. To trąbienie przedstawiało proklamację spornego poselstwa odnoszące się do Sprawiedliwości Bożej -- spory o specjalne fazy Sprawiedliwości, będącej w szafarskich doktrynach Kościołów: Luterańskiego, Kongregaccyjnego i Kwakrów. Marsze odnośnych figuralnych pokoleń przedstawiały, że wyznania te wchodziły w spory odnośnie Sprawiedliwości, gdy one dotykały ich szafarskich doktryn. (TP 1961, s. 105,106) Czwarty alarm poruszył obozy leżące na północy, czyli obozy Dana, Asera i Neftali. Te trzy kolejne obozy przedstawiają Kościoły: Baptystów, Metodystów i Unitarian. Czwarte trąbienie na alarm przedstawia proklamację spornego poselstwa często w kierunku Miłości Bożej na tyle, na ile to poselstwo miało wpływ na ich szafarskie doktryny. Zaś trzy maszerujące pokolenia przedstawiają, że te trzy wyznania wchodziły w spory w obronie swych szafarskich doktryn i zwalczały ataki przeciwko nim skierowane. (TP 1961, s. 105,106) Wymarsz i posuwanie się naprzód wszystkich 12 pokoleń, przedstawia wzrastanie tych wyznań w Prawdy wynikające z ich szafarskich doktryn. (TP 1961, s. 105,106)

4 Księga Mojżeszowa 10:7

Epifania i Bazylea:

„trąbić będziecie, a nie będziecie przerywać” — trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87) Wiersz ten figuralnie poucza jakim sposobem Prawda winna być normalnie podawana nie walczącemu nominalnemu ludowi Bożemu. Możemy używać sporu tylko wtedy, gdy przeciwnicy walczą błędem przeciw Prawdzie, ale w zwykłych okolicznościach życiowych przedstawienie Prawdy za pomocą sporu, może przeszkodzić jej przyjęciu. (TP 1961, s. 107)

4 Księga Mojżeszowa 10:8

Epifania i Bazylea:

„A synowie Aaronowi, kapłani” — synowie Aaronowi przedstawiają tu Podkapłanów W.Ew. (TP 1961, s. 107,108) Pozafiguralne trąbienie było zawsze, w każdej epoce Kościoła, rozpoczynane przez anioła tejże epoki, to znaczy -- z wyjątkiem Kościoła Efezkiego -- przez głównego wodza w gwieździe wchodzącego w skład anioła danej epoki. (1/) Św. Paweł, główny wódz Kościoła Efezkiego, jest jedynym wyjątkiem. Ponieważ on jeszcze nie był w Kościele, Św. Piotr otrzymał przywilej rozpoczęcia trąbienia w trąbę jako pierwszy, co też uczynił, otwierając drzwi wstępu do Kościoła dla wierzących Żydów w czasie zesłania Ducha Św., oraz dla wierzących pogan w 3 i 1/2 roku później. W każdym innym przypadku główny wódz ("książę z ludu" - Micheasza 5:5) każdej gwiazdy, prowadził resztę członków gwiazdy: (TP 1961, s. 107,108) 2/ Św. Jan -- Smyrna (TP 1961, s. 107,108) 3/ Ariusz -- Pergamos (TP 1961, s. 107,108) 4/ Klaudiusz z Turynu -- Tyjatyra (TP 1961, s. 107,108) 5/ Marsiglio -- Sardziech (TP 1961, s. 107,108) 6/ Wessel -- Filadelfia (TP 1961, s. 107,108) 7/ Russell -- Laodyceja. (TP 1961, s. 107,108)

„trąbić będą w trąby” — trąba reprezentuje poselstwo, a trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87)

„i będzie wam to za ustawę wieczną” — Poprzez cały Wiek prawda albo prawdy, które miały nadejść, w ten sam ogólny sposób były traktowane. (TP 1961, s. 107,108)

4 Księga Mojżeszowa 10:9

Epifania i Bazylea:

„A gdy wyciągniecie na wojnę” — Chrześcijańskie wojowanie jest prowadzone przeciwko grzechowi, błędowi, samolubstwu i światowości, które walczą przeciwko nam pod wodzą szatana, świata i ciała. (TP 1961, s. 105,108,109)

„w ziemi waszej” — Ci wrogowie trapią nas w chanaańskim W.Ew., (ziemi) która jest sferą Prawdy i jej Ducha, z której musimy wyprzeć te formy zła. (TP 1961, s. 105,108,109) Mieszkańcy Chanaanu, których Izrael miał wywłaszczyć, wyobrażają różne formy tych czterech elementów zła. Serca nasze i umysły stanowią sferę działania Prawdy i jej Ducha. Ta część, która jest pod władzą nowego stworzenia odpowiada tej części Chanaanu, którą Izrael wydarł od mieszkańców; podczas gdy to co nie jest pod władzą nowego stworzenia odpowiada tej części Chanaanu, która jest w rękach mieszkańców. (TP 1961, s. 105,108,109)

„przeciwko nieprzyjacielowi” — Przeciwko tym wszystkim czterem elementom we wszystkich formach w jakich one występują pod dowództwem szatana, świata i ciała, chrześcijanin musi prowadzić nieustanną walkę. (TP 1961, s. 105,108,109)

„któryby was trapił” — One bowiem w swych licznych formach trapią nowe stworzenie. (TP 1961, s. 105,108,109)

„z przerywaniem” — [hebr. teruah - na alarm]; Trąbienie na alarm przedstawia proklamację spornego poselstwa. (TP 1961, s. 105,108,109)

„w trąby trąbić będziecie” — trąba reprezentuje poselstwo, a trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87) trąbienie na alarm było dane Izraelowi jako obietnica zwycięstwa. (TP 1961, s. 105,108,109)

„a przyjdziecie na pamięć przed Panem” — Wyrażenie przetłumaczone tu "przed Panem" może być również oddane jako "w obliczu (łasce) Pana". Słowo "na pamięć' może być użyte albo dla oznaczenia łaskawego albo niełaskawego pamiętania. Tu one oznaczają, iż chodzi o pamiętanie pełne łaskawości. (TP 1961, s. 105,108,109) W ten sposób tłumacząc znajdujemy w w.9 obietnicę zwycięstwa. (TP 1961, s. 105,108,109)

„zachowani będziecie od nieprzyjaciół waszych” — Jako rezultat daje On wiernym zwycięstwo. Sprawi On to przez wybawienie od grzechu, błędu, samolubstwa i światowości w jakichkolwiek formach one by nie występowały. (TP 1961, s. 105,108,109)

4 Księga Mojżeszowa 10:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Ofiary spokojne” — Typem na przymierze poświęconych Bogu, uczynione przez ludzkość w czasie 1000-lecia.

Epifania i Bazylea:

„W dzień także wesela waszego” — Dniami radości były wszelkie okresy specjalnego radowania się narodu takie jak: przeniesienie Arki Przymierza (1Kron.15:24; 16:6); poświęcenie świątyni (2Kron.5:12; 7:6); położenie fundamentów pod drugą świątynię (Ezdr.3:10); poświęcenie murów miejskich przy odbudowie Jerozolimy (Neh.12:35,41) i ponowne wprowadzenie świętych obrzędów w świątyni (2Kron.29:27). (TP 1961, s. 109,110) Dni radości przedstawiają, jeśli chodzi o W.Ew., wszelkie nasze doświadczenia, prace, przywileje i osiągnięcia, które dają nam radość w Panu. (TP 1961, s. 109,110)

„w święta uroczyste wasze” — święta uroczyste są wyliczone w 4Moj rozdz. 28 i 29, oraz 3Moj. rozdz. 23. (TP 1961, s. 109,110) SABAT jest typem na nasz odpoczynek w usprawiedliwieniu z wiary, jako że błogosławieństwa 1000-lecia będą nam policzone dzięki wierze. (TP 1961, s. 109,110) ŚWIĘTO PRZEJŚCIA obchodzone w dniu 14 Nisan reprezentuje śmierć Chrystusa i uzyskanie przez nas korzyści w usprawiedliwieniu i braniu udziału wraz z Nim w ofierze za grzech. (TP 1961, s. 109,110) SIEDEM DNI ŚWIĄT PRZAŚNIKÓW reprezentuje różne specjalne radosne doświadczenia życia chrześcijańskiego w czasie siedmiu epok W.Ew., podczas gdy PIERWSZY i OSTATNI dzień, które były świętami uroczystymi przedstawiają jego dwa okresy żęcia. (TP 1961, s. 109,110) ZIELONE ŚWIĄTKI przedstawiają nasz przywilej w Duchu Św. podczas W.Ew. (spłodzenie, ożywienie, wzrost, wzmocnienie, zrównoważenie, skrystalizowanie i narodzenie). (TP 1961, s. 109,110) DZIEŃ NOWEGO KSIĘŻYCA SIÓDMEGO MIESIĄCA zdaje się przedstawiać na W.Ew. nasze przywileje dotyczące miłosierdzia, przywileje związane z braterską miłością, tj. siódmą łaską wymienioną w 2Piotr.1:5-7, a także siódmą pod względem logicznym choć w niepisanym porządku w dwunastu łaskach reprezentowanych przez drogie kamienie napierśnika arcykapłana, a także przez drogie kamienie murów Nowego Jeruzalemu. (TP 1961, s. 109,110) DZIEŃ POJEDNANIA przedstawia na W.Ew. doświadczenia związane z ofiarą za grzech całego Chrystusa Głowy i Ciała, a nie ich dzieło pojednania w czasie 1000-lecia. (TP 1961, s. 109,110) ŚWIĘTO KUCZEK przedstawia na W.Ew. różnych członków pozaobrazowego Izraela, przebywających każdy w swojej własnej klasie, podczas gdy uroczyste święta w PIERWSZY i OSTATNI dzień przedstawiają dwa okresy żęcia. (TP 1961, s. 109,110)

„i na nowiu miesięcy waszych” — Nów księżyca wypadał oczywiście co miesiąc lecz tylko nów siódmego miesiąca był uroczystym świętem (3Moj.23:24; 4Moj.29:1). (TP 1961, s. 109,110) 12 NOWI KSIĘŻYCA przedstawia na W.Ew. 12 okresów poświęconych doświadczeniom związanych z rozwojem itd. 12 głównych łask; podczas gdy obchodzenie ich czyli świętowanie ich wyobraża doświadczenia związane z rozwojem itd. tych 12 głównych łask. (TP 1961, s. 109,110)

„będziecie trąbić w te trąby” — trąba reprezentuje poselstwo, a trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87) dwiema pozafiguralnymi trąbami są dwa wielkie poselstwa W.Ew.: (TP 1937, s. 79) 1/ poczytalne i aktualne zbawienie dla ludzi; (TP 1937, s. 79) 2/ Boskie zbawienie dla Kościoła. (TP 1937, s. 79) Trąbienie w trąby przy tych dwóch formach ofiar w czasie pozafiguralnych dni uroczystych, dni nowiu i dni radości, wyobraża proklamację poselstwa Prawdy o pozafiguralnych ofiarach spokojnych i ofiarach całopalnych w zastosowaniu do myśli tych pozafiguralnych dni uroczystych, dni nowiu i dni radości. (TP 1961, s. 109,110)

„przy ofiarach waszych całopalnych” — wyobrażają Boski objaw przyjęcia ofiar za grzech. (TP 1961, s. 109,110) Podczas W.Ew. Bóg okazuje przyjęcie Jezusowej ofiary za grzech, przez Jezusowe nauczanie, usprawiedliwienie, uświęcenie (tak w człowieczeństwie jaki nowym stworzeniu) i wyzwolenie nas przez Niego. (TP 1961, s. 109,110)

„przy ofiarach waszych spokojnych” — ofiary spokojne przedstawiają nasze śluby poświęcenia, ich przyjęcie i dokonanie. (TP 1961, s. 109,110)

4 Księga Mojżeszowa 10:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Roku wtórego” — W przybliżeniu rok. Ogniwo nr. 21 chron. bibl.

Epifania i Bazylea:

„obłok” — Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 10:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Na puszczy Faran” — Miejsce z którego byli wysłani szpiedzy.

Epifania i Bazylea:

„z puszczy Synaj” — [cierniowy]; przedstawia sferę Judaizmu. (TP 1961, s. 111,112) Znaczenie wyrazu Synaj dobrze opisuje trudne i swarliwe doświadczenia Kościoła, żyjącego wśród Żydów. (TP 1961, s. 111,112)

„a stanął obłok” — Obłok Pański odpoczywający w Faran przedstawia Prawdę wciąż postępującą naprzód, aż staje się światłem oświecającym warunki 1000-lecia. (TP 1961, s. 111,112) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

„Faran” — przedstawia Królestwo. (TP 1952, s. 26) [Faran - jaskiniowy, obfity w liście, albo jaskinie]; (TP 1961, s. 111,112) Przedstawia to warunki podczas 1000-lecia, jako dające schronienie. W kraju tak ciepłym jak Faran bogactwo liści lub jaskiń (pieczar) daje schronienie przed palącym słońcem pustyni. Ten fakt przedstawia obfitość schronienia przed gorącem pokusy (Mat.13:5,6,20,21), które będzie dane rodzajowi ludzkiemu w czasie 1000-lecia, w trzecim dniu (w.33) od chwili, gdy rozpoczęła się wędrówka W.Ew. (TP 1961, s. 111,112)

4 Księga Mojżeszowa 10:13

Epifania i Bazylea:

„I ruszyli się najpierwej tak, jako był Pan rozkazał” — Stwierdzenie, że synowie Izraelscy ruszyli najpierw zgodnie z rozkazem [dosłownie -- ustnym] Boga, wskazuje iż Pan pochwalał te działania 12 wyznań, które są wyobrażone przez pokolenia Izraelskie wyruszające w podróż. (TP 1961, s. 112)

„przez Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77) Wyrażenie to przedstawia, że ruszanie naprzód tych wyznań w pozafiguralnym stosunku do rozważanej tutaj podróży było rozpoczęte przez Syna, ale od Ojca (z ust Pańskich). (TP 1961, s. 112)

4 Księga Mojżeszowa 10:14

Epifania i Bazylea:

„ruszyła się... naprzód z hufcami swymi” — ruch M.St. zaczyna zamieniać się na sekciarstwo, którego wynikiem było gromadzenie się licznych zwolenników sekty, skupiających się wokół wodzów (utratników koron) i pociągniętych do nich ofiarowaniem przez tych wodzów pozaobrazowej czaszy misy i łyżki ( w tej to chwili pozaobraz wędrowania dzieci Judy rozpoczyna się). (TP 1961, s. 112,113,114,140)

„chorągiew” — obóz Judy, obejmujący trzy pokolenia na wschód od przybytku ma na swym sztandarze postać lwa, która reprezentuje moc. (TP 1961, s. 112,113,114,140) Moc Boża objawia się w trzech doktrynach: (TP 1961, s. 112,113,114,140) 1/ że ukrzyżowana klasa Chrystusowa jest przedstawiona w Wieczerzy Pańskiej; (TP 1961, s. 112,113,114,140) 2/ że Biblia, jako jedyna wiara chrześcijańska jest centrum chrześcijańskiej jedności; (TP 1961, s. 112,113,114,140) 3/ że chronologia wskazuje na Królestwo, które ma obalić zło, a ustanowić dobro. (TP 1961, s. 112,113,114,140) {Zgodnie z wyjątkiem w 4Moj.2:2, wykazującym iż ponadto, że każdy obóz miał jedną chorągiew, która nie była oznaką pokolenia stojącego na czele odnośnego obozu, każdy z dwunastu pokoleń posiadał swój znak}. (TP 1961, s. 112,113,114,140)

„synów Judowych” — [Juda - pochwalony]; przedstawia kościół Kalwinistyczny (Reformowany, Prezbiteriański). (TP 1961, s. 112,113,114,140) Zwinglii był tym, który w roku 1521 zaczął trąbić w srebrne trąby, tzn. ogłaszać poselstwo, że Wieczerza Pańska przedstawia: (TP 1961, s. 112,113,114,140) 1/ śmierć Jezusa; (TP 1961, s. 112,113,114,140) 2/ wiarę pozyskującą usprawiedliwienie z zasługi Jego ludzkiej natury i życia ofiarowanego aż do śmierci; (TP 1961, s. 112,113,114,140) 3/ współuczestnictwo poświęconych w cierpieniu (choć nie rozumiał on, że z tego wynika również udział Kościoła w ofierze za grzech, a udział taki istnieje). (TP 1961, s. 112,113,114,140) Ogłoszenie tego poselstwa przywiodło do niego Oecolampadiusza jako specjalnego jego pomocnika - towarzysza i innych, którzy połączyli się w rozgłaszaniu tego poselstwa. (TP 1961, s. 112,113,114,140)

„a nad wojskiem jego” — Zbrojni z pokolenia Judy, wyruszający na głos alarmu, przedstawiają specjalnie sporne strony tej sprawy, dotyczące grzechu i błędu, natomiast inni z tego pokolenia przedstawiają szczególnie ich naukę, jeśli chodzi o jej konstruktywne strony dotyczące samej doktryny i etycznego postępowania. (TP 1961, s. 112,113,114,140)

„był hetmanem Naason, syn Aminadabów” — [Naason - subtelny; Abinadab - mój lud jest samowolny]; (TP 1961, s. 112,113,114,140) Wędrówka Judy pod przywództwem Naasona, przedstawia członków Kościoła Kalwinistycznego pod kierownictwem utratników koron, walczących w kontrowersji dotyczącej Wieczerzy Pańskiej zarówno z punktu widzenia argumentacji (zbijania) jak i naprawy, chociaż przedstawiali oni tę naukę w mniej wyraźny sposób, jeśli chodzi o jej doktrynalną i etyczną stronę. (TP 1961, s. 112,113,114,140) Do wodzów utratników koron należą: Jan Kalwin, pod którego przywództwem rozpoczęło się zamienianie tego ruchu w sektę około roku 1538. Dołączyło się do niego wielu zdolnych ludzi takich jak: Beza, Bullinger, Farel oraz Knox i w kilka lat ruch M.St. rozpoczęty przez Zwingliego zamienił się w wyznanie. (TP 1961, s. 112,113,114,140)

4 Księga Mojżeszowa 10:15

Epifania i Bazylea:

„synów Isascharowych” — [Isaschar - wynająć]; Wodzem ruchu M.St, który rozpoczął ten ruch, z czasem przekształcony w sektę -- Kościół Kampbellitów, był Barton Stone. On to w roku 1804 w Tenesse i Kentucky (St. Zjedn.) zaczął głosić doktrynę, że Biblia, jako wiara ludu Bożego jest ośrodkiem jego jedności. W roku 1809 Tomasz Campbell, ojciec Aleksandra Campbella rozpoczął podobny ruch w południowo-zachodniej Pensylwanii i w ten sposób stał się drugim z dwóch, z których Barton Stone jako członek gwiazdy był pierwszy. (TP 1961, s. 114,115)

„był hetmanem Natanael, syn Suharów” — [Natanael - dar Boga; Suhar - mały, pokorny]; (TP 1961, s. 114,115) Aleksander Campbell przyłączył się do tego ruchu i zaczął zamieniać go w sektę. W tej pracy przekształcania ruchu w sektę przyłączyli się do niego: Samuel Rogers, Jan Smith, Tomasza Allen, Walter Scott, Izaak Errett itd.. Rezultatem ich wysiłków było powstanie wyznania Campbelitów, zwanego też Wyznaniem Chrześcijańskim lub Wyznaniem Uczni. (TP 1961, s. 114,115) Od tego punktu zamienienia się ruchu w sektę, pozaobrazowy Isaschar -- Kościół Kampbelitów, (przywódcy bez korony w awangardzie) rozpoczął swą wędrówkę W.Ew. (TP 1961, s. 114,115)

4 Księga Mojżeszowa 10:16

Epifania i Bazylea:

„synów Zabulonowych” — [Zabulon - zamieszkanie]; To pokolenie przedstawia sektę zwaną Adwentystami. Członkiem M.St., który rozpoczął ten ruch przemieniony potem w sektę -- w Kościół Adwentystów był William Miller. W roku 1829 zaczął on głosić, że chronologia dowodzi bliskości Wtórego Przyjścia Chrystusa i nadejścia Królestwa Bożego dla obalenia zła i ustanowienia sprawiedliwości. (TP 1961, s. 138,139) Doktryna ta podkreślała również ideę mocy Bożej jako centralnej we Wtórym Przyjściu Chrystusa i Królestwie. (TP 1961, s. 138,139) Specjalnym towarzyszem brata Millera był brat Wolf, członek M.St.; oni obaj stanowili dwóch towarzyszy wysłanych naprzód. (TP 1961, s. 138,139) Brat Miller był członkiem gwiazdy, a brat Wolf jego specjalnym niegwiezdnym pomocnikiem. (TP 1961, s. 138,139)

„był hetmanem Elijab, syn Helonów” — [Elijab - mój Bóg jest ojcem; Helon - silny]; Wkrótce jednak wodzowie utratnicy koron: Jozue Hines, James i Ellen White, Uriah Smith, Miles Grand itd. przyłączyli się do nich i zaczęli, po zawodzie roku 1844, zamieniać ten ruch w sektę, w wyniku czego ostatecznie powstał Kościół Adwentystów. Ci przywódcy bez koron byli pozaobrazowym Elijabem. (TP 1961, s. 138,139)

4 Księga Mojżeszowa 10:17

Epifania i Bazylea:

„Zatem złożono przybytek” — Złożenie tych części przybytku, które nieśli Gersonici przedstawia przygotowawczą pracę, którą będą wykonywać pozaobrazowi Gersonici celem przyczynienie się do postępu wiedzy, łasce i służbie jako odnoszącej się do pozaobrazowej podróży. (TP 1961, s. 139,140) Pozaobrazowi Meraryci przygotowują swoje materiały i plany do publikowania i rozpowszechniania Biblii, magazynów, traktatów i innych dzieł religijnych. (TP 1961, s. 139,140)

„i ciągnęli” — Wyruszenie Gersonitów i Merarytów wyobraża rozpoczęcie przez ich pozafigury owych służb. (TP 1961, s. 139,140)

„synowie Gersonowi” — praca Gersonitów przedstawiała przywodzenie grzeszników do usprawiedliwienia, oraz usprawiedliwionych do poświęcenia. (TP 1961, s. 139,140)

„i synowie Merarego” — praca Merarytów wyobrażała pracę wydawców, redaktorów itp. przygotowujących pod prasę, drukujących i rozpowszechniających Biblię, kolporterów i usprawiedliwionych właścicieli księgarń, urzędników mających do czynienia z literaturą biblijną, usprawiedliwionych pisarzy i drukarzy literatury Biblijnej. (TP 1961, s. 139,140)

„niosąc przybytek” — Niesienie przez te dwie grupy Lewitów przybytku wyobraża odpowiednie służby pozaobrazowych Gersonitów w pomnażaniu usprawiedliwienia i poświęcenia, oraz pozaobrazowych Merarytów w wydawaniu, publikowaniu i rozpowszechnianiu Biblii, oraz innych chrześcijańskich dzieł. (TP 1961, s. 139,140)

4 Księga Mojżeszowa 10:18

Epifania i Bazylea:

„Ruszyła się” — Ofiarowanie (przez niżej wymienionych przywódców bez korony) pozafiguralnej czaszy, misy i łyżki rozpoczęło pozaobrazową wędrówkę Rubena i jego książęcia. (TP 1961, s. 112,140)

„chorągiew” — obóz Rubena obejmujący trzy pokolenia na południe od przybytku ma na swym sztandarze postać orła, która symbolizuje mądrość. (TP 1961, s. 112,140) {Zgodnie z wyjątkiem w 4Moj.2:2, wykazującym iż ponadto, że każdy obóz miał jedną chorągiew, która nie była oznaką pokolenia stojącego na czele odnośnego obozu, każdy z dwunastu pokoleń posiadał swój znak}. (TP 1961, s. 112,140)

„obozu Rubenowego” — [Ruben - oto syn]; Mądrość jest centralną myślą w szafarskich doktrynach trzech wyznań przedstawionych przez trzy pokolenia w obozie na południe od namiotu zgromadzenia. (TP 1961, s. 112,140) Pokolenie Rubena przedstawiało Kościół Grecko-Katolicki. (TP 1961, s. 112,140) Doktryna szafarska tego kościoła jest następująca: (TP 1961, s. 112,140) Chrystus był specjalnym przedstawicielem Boga we wszystkich Swych twórczych, objawieniowych i opatrznościowych dziełach w Swej PRZEDLUDZKIEJ naturze, w Swym dziele odkupienia w LUDZKIEJ naturze, w Swych dziełach pouczenia, usprawiedliwienia, poświęcenia i wyzwolenia względem Kościoła i świata, oraz w dziełach namiestnictwa w Jego POLUDZKIEJ naturze poprzez cały wszechświat i po nieskończone czasy. (TP 1961, s. 112,140) Członkiem M.St., który rozpoczął ruch M.St. o Chrystusie i Jego urzędzie przedludzkim, ludzkim i poludzkim był Apostoł Jan. (TP 1961, s. 112,140) Będąc Apostołem, a także członkiem gwiazdy Smyrneńskiej, Św. Jan nie miał specjalnego towarzysza pomocnika (nie będąc jednym z pozaobrazowych 70 nauczycieli żyjących w okresie między Żniwami) jakiego mieli inni członkowie gwiazdy między dwoma Żniwami. (TP 1961, s. 112,140) Polikarp jednak, który umarł w roku 155 albo 166, jako pierwszy z 70 pomiędzy dwoma Żniwami i jako członek gwiazdy z pierwszej pary tych 70 (gdyż drugim był Polikrates z Efezu) przyłączył się po śmierci Jana do rozgłaszania tego poselstwa. (TP 1961, s. 112,140)

„był hetmanem Elisur syn Sedurów” — [Elisur - mój Bóg jest skałą; Sedur - szerzący światło]; Niebawem jednak przywódcy z utratników koron ukazali się na scenie, którzy choć zniekształcili w ohydny sposób naukę o przedludzkiej, ludzkiej i poludzkiej osobie Chrystusa przez wprowadzenie trynitaryzmu i nauki Bóg-człowiek, to trzymali się nauki o Jego przedludzkiej, ludzkiej i poludzkiej urzędowej pracy jako specjalnego przedstawiciela boga w dziele stworzenia, objawienia, opatrzności, odkupienia, nauki, usprawiedliwienia, uświęcenia, uwolnienia i władzy nad wszechświatem. (TP 1961, s. 112,140) Tymi przywódcami bez korony byli: Orygenes (225r.), Dionizjusz z Rzymu (260r.), Atanazjusz (320r.), Bazyli (350r.), Grzegorz z Nasjansu (370r.) i Grzegorz z Nysry (380r.). (TP 1961, s. 112,140) Ich działalność sprawiła, że ruch M.St., który rozpoczął Św. Jan, zamienił się w sektę -- w Kościół Grecko-Katolicki. (TP 1961, s. 112,140)

4 Księga Mojżeszowa 10:19

Epifania i Bazylea:

„synów Symeonowych” — [Symeon - uczeń]; Pokolenie Symeon jest figurą na Kościół Rzymsko-Katolicki. (TP 1961, s. 140,141) Członkiem M.St., który rozpoczął trąbienie był Ireneusz uczeń Polikarpa. (TP 1961, s. 140,141) Ireneusz, który był członkiem gwiazdy, ogłosił następującą Prawdę: Tylko jedyny Kościół Boży jest strażnikiem i wykładowcą Prawdy zbawienia. (TP 1961, s. 140,141) Tertulian z Kartaginy w Afryce stał się jego specjalnym towarzyszem i pomocnikiem, lecz nie członkiem gwiazdy. (TP 1961, s. 140,141)

„był hetmanem Selumijel, syn Syrsaddajów” — [Selumijel - pokój Boży; Surysadd - moją skałą jest Wszechmocny]; Niebawem wodzowie z utratników koron, poczynając od roku 251, od osoby Cypriana z Kartaginy w Afryce -- ucznia Tertuliana, przekształcili ten ruch w sektę. Dalszymi szermierzami w tym kierunku byli liczni papieże, poczynając od Korneliusza (251), a kończąc w osobach Grzegorza Wielkiego (590), Damazusa (360), Innocentego (402) i Leona Wielkiego (440). Jeszcze więcej wpływowymi byli Ambroży, Augustyn i Hieronim, którzy wraz z Grzegorzem Wielkim stanowili czterech Ojców Kościoła Rzymsko-Katolickiego. Najważniejszymi z nich wszystkich byli Cyprian i Augustyn, przy czym ten drugi szczególnie, jeśli chodzi o przemienienie ruchu M.St., głoszącego, że Kościół jest jedynym strażnikiem i wykładowcą Prawdy. Wszyscy ci przywódcy z utratników koron ofiarowali swoją czaszę, misę i łyżkę. Byli oni pozaobrazem Selumijela, syna Surysadda. (TP 1961, s. 140,141)

4 Księga Mojżeszowa 10:20

Epifania i Bazylea:

„synów Gadowych” — [Gad - kompania]; Pokolenie Gada było trzecim pokoleniem w obozie Rubena, znajdując się na południe od namiotu zgromadzenia. (TP 1961, s. 141) Gad jest figurą na Kościół Episkopalny, czyli Anglikański. (TP 1961, s. 141) Członkiem M.St., który rozpoczął ten ruch około 1533 r. zniekształcony później w Kościół Anglikański był Tomasz Cranmer. (TP 1961, s. 141) Znajdując się w sporze z papieżem zatrąbił on w trąby alarmowe, że Jezus i Kościół znajdując się w ciele są podlegli z Bożego nakazu władzom cywilnym w sprawach świeckich. (TP 1961, s. 141) Do Cranmera, który był członkiem gwiazdy, bardzo prędko przyłączył się w tym ruchu Latimer, jego pomocnik i towarzysz, który nie był jednak członkiem gwiazdy. (TP 1961, s. 141)

„był hetmanem Elijazaf, syn Duelów” — [Elijazaf - mój Bóg dodaje; Duel - uznanie potęgi]; Elijazaf przedstawia wodzów utratników koron jak: Elżbietę, Parkera, Grindala, Whitgifta, Hookera, Taylora, Barrowa, Lauda itd. (TP 1961, s. 141)

4 Księga Mojżeszowa 10:21

Epifania i Bazylea:

„Zatem ruszyli się Kaatytowie” — Praca pozaobrazowych Kaatytów polega na dostarczaniu wykładów i książek na tematy religijne, lingwistyczne, interpretacyjne, historyczne i systematyczne. (TP 1961, s. 142,143) Wykonując tę pracę, dokonali oni dzieła przedstawionego przez ich marsz. (TP 1961, s. 142,143)

4 Księga Mojżeszowa 10:22

Epifania i Bazylea:

„chorągiew” — obóz Efraima obejmujący trzy pokolenia na zachód od przybytku ma na swym sztandarze postać wołu, która symbolizuje sprawiedliwość. (TP 1961, s. 112,140) {Zgodnie z wyjątkiem w 4Moj.2:2, wykazującym iż ponadto, że każdy obóz miał jedną chorągiew, która nie była oznaką pokolenia stojącego na czele odnośnego obozu, każdy z dwunastu pokoleń posiadał swój znak}. (TP 1961, s. 112,140)

„synów Efraimowych” — przedstawia kościół Luterański. (TP 1962, s. 44,45) Wszyscy wodzowie Reformacji ogłaszali 4 zasadnicze doktryny: (TP 1962, s. 44,45) 1/ usprawiedliwienie tylko przez wiarę, (TP 1962, s. 44,45) 2/ Biblia jako jedyne źródło i zasada wiary i praktyki, (TP 1962, s. 44,45) 3/ jedyne przewodniczenie Kościołowi przez Chrystusa, (TP 1962, s. 44,45) 4/ jedynym Kapłaństwem -- Kapłaństwo poświęconych i wierzących. (TP 1962, s. 44,45) Luter jednak, gdy ogłaszał wszystkie te cztery poselstwa, główny nacisk kładł na poselstwo pierwsze -- większy niż na pozostałe. (TP 1962, s. 44,45) Ogłosił on tę doktrynę w formie 95 tez, które on przybił na drzwiach kościoła w Wittenberdze. (TP 1962, s. 44,45) Jego pomocnikiem był Filip Melanchton. (TP 1962, s. 44,45)

„był hetmanem Elisama, syn Ammiudów” — [Elisama - mój Bóg słyszy; Ammiud - mój lud jest szanowany]; wodzowie z utratników koron: Fryderyk Mądry i Jan Wytrwały, obaj elektorowie Saksonii, a więc władcy Lutra. Do nich dołączyło się wielkie mnóstwo teologów i wkrótce przez ofiarowanie czaszy, misy i łyżki zaczęło zniekształcać luterański ruch w sektę. (TP 1962, s. 44,45) (W pracy tej, trzeba to ze smutkiem powiedzieć wzięli udział również sam Luter i Melamchton). (TP 1962, s. 44,45)

4 Księga Mojżeszowa 10:23

Epifania i Bazylea:

„pokolenia synów Manasesowych” — [Manases - zapomniany]; Pokolenie Manasesa przedstawia Kościół Kongregacyjny, którego szafarską doktryną jest: (TP 1962, s. 45,46) Równość braci jako Kapłanów przed Bogiem i ich współtowarzyszy względem Boskiej Sprawiedliwości. (TP 1962, s. 45,46) Członkiem M.St. który wystąpił w Anglii przeciw episkopalnej formie rządzenia Kościołem był Robert Browne. Był on członkiem gwiazdy, zaś jego pomocnik i towarzysz Robert Harrison, z którym był on w wieloletnich bliskich stosunkach, nie był członkiem gwiazdy. (TP 1962, s. 45,46)

„hetmanem Gamalijel, syn Pedasurów” — [Gamalijel - rekompensata, albo nagroda Boża; Pedasur - wybawiciel jest skałą]; przedstawiają wodzów utratników koron. (TP 1962, s. 45,46)

4 Księga Mojżeszowa 10:24

Epifania i Bazylea:

„synów Beniaminowych” — [Beniamin - syn prawej ręki]; Pokolenie Beniamina około przybytku wyobraża sekty fanatyczne: Kwakrów, Irwingerytów, Mormonów, "Holiness people" (ludzie świętości), Wolnych Metodystów i różne kulty leczenia przez wiarę, takie jak: Dowieici, Chrześcijańscy Misyjni Sprzymierzeńcy itd.. Ich szafarską nauką jest: (TP 1962, s. 46,47) Prawdziwa religia to znaczy kochać Boga całym sercem, duszą, myślą i mocą, a bliźniego jak siebie samego. (TP 1962, s. 46,47) Jerzy Fox był członkiem M.St., który stał się wodzem ruchu później zniekształconego w fanatyczne sekty, a specjalnie w sektę Kwakrów. (Nie należy go mieszać z Janem Foxem autorem "Dzieje i Pomniki Męczenników"). Był on członkiem gwiazdy Filadelfii. (TP 1962, s. 46,47) Specjalnym towarzyszem i pomocnikiem Foxa był Robert Barclay, autor "Apologii Ludzi zwanych Kwakrami", to dzieło wraz z dziełami Foxa "Pamiętnik" i "Udowodniona Prawda Ewangelii" jest najbardziej sławnym z pism Kwakrów. (TP 1962, s. 46,47)

„hetmanem Abidan, syn Gedeonów” — [Abidan - mój ojciec jest sędzią; Gedeon - mój potężny wojownik]; Wodzowie bez koron, którzy zniekształcili go w sektę Kwakrów. Byli to Penn, Fisher, Pennington itd.. Od czasu do czasu powstawali inni wodzowie bez koron, jako głowy innych fanatycznych sekt potomstwa sekty Kwakrów jak np.: Irving, Józef Smith, Brigham Young, Murray, Dowie, Simpson itd.. (TP 1962, s. 46,47)

4 Księga Mojżeszowa 10:25

Epifania i Bazylea:

„chorągiew” — obóz Dana obejmujący trzy pokolenia na północ od przybytku ma na swym sztandarze ludzką twarz, która symbolizuje miłość. (TP 1961, s. 112,140) {Zgodnie z wyjątkiem w 4Moj.2:2, wykazującym iż ponadto, że każdy obóz miał jedną chorągiew, która nie była oznaką pokolenia stojącego na czele odnośnego obozu, każdy z dwunastu pokoleń posiadał swój znak}. (TP 1961, s. 112,140)

„synów Danowych” — [Dan -sędzia]; Dan reprezentuje kościół Baptystów. Ruch M.St. zapoczątkowany przez Baltazara Hubmayera, który był członkiem gwiazdy Filadelfii. (TP 1962, s. 47,48) Szafarska doktryna głosiła: (TP 1962, s. 47,48) Tylko naprawdę usprawiedliwieni i poświęceni są rzeczywistym ludem Bożym. (TP 1962, s. 47,48) Towarzyszem pomocnikiem Hubmayera był Szwajcar zwany imieniem Blaurock (niebieski płaszcz). (TP 1962, s. 47,48) Obaj skończyli śmiercią męczeńską. (TP 1962, s. 47,48)

„hetmanem Achyjezer, syn Ammisadajów” — [Achyjezer - mój brat jest pomocnikiem; Ammisad - mój lud jest potężny]; Wodzowie utratnicy koron jak Simon Menno. (TP 1962, s. 47,48)

4 Księga Mojżeszowa 10:26

Epifania i Bazylea:

„synów Eserowych” — [Aser -szczęśliwy]; Pokolenie Asera wyobraża Kościół Metodystów. Szafarska doktryna Kościoła Metodystów głosi: (TP 1962, s. 48,50) Doskonała miłość jest Boskim ideałem dla ludu Bożego. (TP 1962, s. 48,50) Członkiem M.St. który rozpoczął ten ruch był Jan Wesley. (TP 1962, s. 48,50) Jego pomocnikiem i towarzyszem był Karol Wesley (rodzony brat Jana). Karol stał się jednym z największych i najbardziej płodnych pisarzy hymnów wszystkich czasów. Napisał on około 6000 hymnów. (TP 1962, s. 48,50) Obaj Jan i Karol stali się jedną z par należących do 70 głównych starszych, następnie proroków wysłanych jako 35 par w okresie między Żniwami. (TP 1962, s. 48,50)

„hetmanem Pagijel, syn Ochranów” — [Pagijel - interwencje Boga; Ochran - sprawiający kłopot]; Utratnicy koron tacy jak: Whitefield, Coke, Clark itd., a następnie znowu tacy jak: Watson, Whedon, Simpson, Hurst, Buckley itd. (TP 1962, s. 48,50)

4 Księga Mojżeszowa 10:27

Epifania i Bazylea:

„synów Neftalimowych” — [Neftali - mocujący się]; Pozaobrazem pokolenia Neftali jest Kościół Unitario-Uniwersalistyczny. Szafarska doktryna tego Kościoła jest następująca: (TP 1962, s. 51,52) Jest tylko jeden Bóg, którego najważniejszy przymiot to Miłość. (TP 1962, s. 51,52) Członkiem M.St. który rozpoczął ten ruch był Michał Servetus. (TP 1962, s. 51,52) Jego pomocnikiem i towarzyszem był Laelius Socinus, choć nigdy nie wszedł w bezpośredni, osobisty kontakt z Serwetusem. (TP 1962, s. 51,52)

„hetmanem Ahira, syn Enanów” — [Ahira - mój brat jest wielki; Enana - podobny do źródła]; Wodzowie utratnicy koron, jak siostrzeniec Laeliusa Socinusa, Faustus Socinus. Inni wodzowie, którzy przyłączyli się do tego ruchu i zamienili go w sektę to: Davidis, a w późniejszych stuleciach: Priestley, Cileridge, Channing, Norton, Abbott itd. (TP 1962, s. 51,52)

4 Księga Mojżeszowa 10:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Raguelowego” — Inaczej zwany Jetro, świekier Mojżesza. Jetro znaczy "doskonały", a był nazwany Raguel -- tytuł szefa Madianitów.

„My” — Reprezentuje Kościół Boży.

„Do miejsca” — Niebieskiego Chanaan.

„Pójdź z nami” — Tak my teraz zapraszamy tych, którzy są jeszcze obcymi przymierzu Pana.

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„syna Raguelowego” — przedstawia Boga, którego synem był Izrael - Hobab (Oz.11:1). (TP 1962, s. 52)

„do Hobaba” — [Hobab - miły]; przedstawia Izrael, jako syna Boga. (TP 1962, s. 52)

„świekra swego” — Błędnie nazwany teściem (świekrem) Mojżesza, wynika to z faktu, że słowo "chodhen". oznacza zarówno teścia (świekra), jak i zięcia i pana młodego. (TP 1962, s. 52) Hobab był szwagrem Mojżesza, ponieważ był synem Raguela, Mojżeszowego teścia. (TP 1962, s. 52) Izrael jako syn Boga - Raguela, był więc szwagrem naszego Pana jako Nowego Stworzenia, gdy nasz Pan jako taki był Oblubieńcem (panem młodym) córki Jehowy (Ps.45:11,14). (TP 1962, s. 52) Naturalnie nie powinniśmy przez to rozumieć, że Jezus nie był bezpośrednio Synem Bożym. Punkt widzenia przedstawiony u Oz.11:1 i w Ps.45:11,14 jest raczej punktem widzenia od strony klasy, a nie jednostki. Jezus zaś nie będąc klasą, w typie klasy jest przedstawiony jako zięć Boga z punktu widzenia Jetro (Raguela, Reuela) i jego rodziny (2Moj.1:16-23). (TP 1962, s. 52)

„My ciągniemy do miejsca, o którem rzekł Pan: Dam je wam” — On (Jezus) przedkładał im ofertę wysokiego powołania. (TP 1962, s. 52)

„Pójdź z nami” — Mojżesz proszący w tym obrazie Hobaba by towarzyszył Izraelowi przedstawia naszego Pana, gdy starał się On bezpośrednio o nawrócenie ziemskiego Izraela kiedy był On jeszcze w ciele, lub też gdy starał się o to nawrócenie poprzez Apostołów i innych braci jak Szczepana, Barnabę, Apollosa, Tymoteusza itd., kiedy stał się już duchową istotą w chwale. (TP 1962, s. 52)

„a uczynimyć dobrze” — Często nasz Pan wprost obiecywał Izraelowi wielkie błogosławieństwa (Mat.11:1-4; Jan.6:26-58). (TP 1962, s. 52)

„Ponieważ Pan obiecał wiele dobrego Izraelowi” — Jest tu podane figuralne przedstawienie przez naszego Pana i przez Apostołów pełnych chwały spraw wysokiego powołania przed Izraelem. (TP 1962, s. 52)

4 Księga Mojżeszowa 10:30

Epifania i Bazylea:

„Któremu on odpowiedział: Nie pójdę” — Odmówienie przez Hobaba przyjęcia zaproszenia Mojżesza do towarzyszenia jemu i Izraelowi w wędrówce z Synaju do ziemi Chanaan, jest typem na odmowę Izraela wejścia w sferę Prawdy i Ducha Prawdy, oraz do Królestwa włącznie> Tę odmowę Izrael uczynił w czynie jak i w słowie. Odmowa Żydów w słowie polegała na zaprzeczaniu wszystkiemu co Jezus i Jego uczniowie głosili w czasie Żniwa Wieku Żydowskiego. Ich odrzucenie w czynie okazało się w tym, że prześladowali i ukrzyżowali Jezusa, oraz prześladowali Jego wyznawców. (TP 1962, s. 52,53)

4 Księga Mojżeszowa 10:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Przewodnikiem” — Podobnie niektórzy będą pociągnięci do ludu Pańskiego dla oddania usługi (nie jako starsi). Lud Pana powinien być zawsze gotowy zrobić użytek z każdego ludzkiego narzędzia, które może pomóc w przeprowadzeniu planu Bożego.

Epifania i Bazylea:

„I rzekł” — Napomnienia i nawoływania przez naszego Pana (Izraela by zmienił swoje postępowanie), bezpośrednio gdy był jeszcze w ciele, i pośrednio gdy był już istotą duchową przez głosicieli Jego Prawdy, są pokazane w tym i następnym wierszu. (TP 1962, s. 53)

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Proszę, nie opuszczaj nas” — Te słowa przypominają pełne miłości wezwania Jezusa do Żydów, a specjalnie te, które znajdują się u Jana w 6-8 i 10 rozdziale. Jak one przypominają napomnienia i nawoływania Piotra i Pawła w Dziejach Apostolskich. (TP 1962, s. 53)

„ty wiesz, gdziebyśmy na puszczy obóz stanowić mieli” — Ponieważ Hobab znał dobrze miejsca postoju na puszczy, więc odpowiednio wyobraża Izraela, którego znajomość Prawa i Proroków dała mu wiele Prawdy.

„będziesz przewodnikiem naszym” — To wyobraża jak Jezus i głosiciele Jego Prawdy zaszczycili Izraela, proponując mu pierwsze miejsce jako przywódcy innych, gdyby zgodził się pójść razem z duchowym Izraelem. (TP 1962, s. 53)

Źródła: TP 37'77; 62'53;

4 Księga Mojżeszowa 10:32

Epifania i Bazylea:

„A jeśliż pójdziesz z nami... my dobrze uczynimy tobie” — Apel ten przez swój ton gorącej namowy wskazuje na gorącość pragnienia Mojżesza, by Hobab towarzyszył Izraelowi. To zaś wyobraża specjalnie gorące wezwanie, które Jezus i Jego głosiciele skierowali do Izraela, by go nakłonić do przejścia na stronę Prawdy, gdy skłaniał się on do odrzucenia częstych i pełnych łaski darów Wysokiego Powołania. Dlatego by Izraela uniknął tej straty i wynikających z niego nieszczęść Jezus i głosiciele Jego Prawdy wielokrotnie ofiarowywali z wielką miłością dar błogosławieństw W.Ew. i przywilejów Izraela. Mojżesz do swej obietnicy dodał "czynienie dobrze" Hobabowi ze wszystkiego co Bóg da Izraelowi, pomimo, ze ten odrzucił pierwszą propozycję. Jest to figura na fakt, że Jezus i głosiciele Jego Prawdy obiecali ziemskiemu Izraelowi, że jeżeli Żydzi zmienią cele swego postępowania zostaną wcieleni w Duchowego Izraela ze wszystkimi jego błogosławieństwami i przywilejami, z tym, że ich poprzednie odrzucenie łask nie przyniesie im szkody. (TP 1962, s. 53)

4 Księga Mojżeszowa 10:33

Epifania i Bazylea:

„a skrzynia przymierza Pańskiego” — Boski plan. (TP 1950, s. 18) Kapłani w tym specjalnym przypadku nieśli Arkę. (TP 1961, s. 111,142) Niesienie Arki przez Kapłanów wyobraża pozafiguralne Kapłaństwo przyczyniające się do spełnienia postanowień Jehowy. Arka przedstawiająca Boga i Jego przymioty, oraz Chrystusa i Jego przymioty, funkcje itd., jest jakby skrótem całego Bożego Planu, albo Słowa wprowadzonego w życie. (TP 1961, s. 111,142)

„drogą trzech dni” — wyobrażają trzy tysiącletnie okresy pokryte częściowo przez W.Ew. Bowiem ta wędrówka W.Ew. zaczęła się w 158 lat po rozpoczęciu piątego tysiącletniego dnia, trwała przez cały szósty tysiącletni dzień i ponad 80 lat trwa w czasie siódmego tysiącletniego dnia. (TP 1961, s. 111,142) Trzydniowy marsz wyobraża postęp prawdziwego i nominalnego Kościoła w W.Ew. od jego wyjścia z Judaizmu, aż do Krolestwa. (TP 1961, s. 111,142)

4 Księga Mojżeszowa 10:34

Epifania i Bazylea:

„A obłok Pański” — Prawda na czasie. (TP 1950, s. 18) Słup obłoku i ognia był bez wątpienia figurą na lepsze rzeczy, które miały nadejść. Chociaż Biblia nigdzie wyraźnie nie wspomina rzeczy na które słup jest figurą, to jednak związki w jakich występuje, rzeczy jakich dokonał i sprawy, w łączności z którymi był używany jasno dowodzą, iż jest on figurą na Prawdę i jej Ducha, będące przedstawieniem Bożej obecności wśród ludu Bożego. (TP 1974, s. 12)

„nad nimi” — Kapłani w tym specjalnym przypadku nieśli Arkę nad którą unosił się słup obłoku i ognia. (TP 1961, s. 111) Niesienie Arki przez Kapłanów wyobraża pozafiguralne Kapłaństwo przyczyniające się do spełnienia postanowień Jehowy. Arka przedstawiająca Boga i Jego przymioty, oraz Chrystusa i Jego przymioty, funkcje itd., jest jakby skrótem całego Bożego Planu, albo Słowa wprowadzonego w życie. (TP 1961, s. 111)

4 Księga Mojżeszowa 10:35

Paruzja (C.T. Russell):

„mawiał Mojżesz” — Jako poranna jego modlitwa.

„Powstań Panie” — Widocznie odnosi się do Psalmu 68.brak

Epifania i Bazylea:

„A gdy się ruszyć miała skrzynia” — postęp, który jest łaską, wiedzą i służbą w życiu chrześcijanina jest przedstawiony przez marsz. (TP 1962, s. 53,54)

„Tedy mawiał” — Jezus w pozafigurze ofiarowuje tę modlitwę jako wstawiennictwo za nami i jako akt własny, który - jak On tego bardzo chce (i modli się o to) - ma być urzeczywistniony przez walkę Duchowego Izraela o jego wypełnienie. (TP 1962, s. 53,54)

„Mojżesz” — Chrystus. (TP 1950, s. 18) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

„Powstań” — w bitwie przeciw Twoim i Twego ludu nieprzyjaciołom. (TP 1962, s. 53,54)

„a niech będą rozproszeni” — zupełnie rozbici. (TP 1962, s. 53,54)

„nieprzyjaciele twoi” — grzech, błąd, egoizm i światowość wraz z ich przywódcami: szatanem, światem i ciałem. (TP 1962, s. 53,54)

4 Księga Mojżeszowa 10:36

Paruzja (C.T. Russell):

„tedy mówił” — Jako wieczorną modlitwę.

Epifania i Bazylea:

„a gdy zaś stanęła” — obozowania wyobrażają przechodzenie prób, cierpień i prześladowań w życiu chrześcijanina. (TP 1962, s. 53,54) Defensywną częścią chrześcijańskiego wojowania jest wytrzymywanie ataków wśród prób cierpień i prześladowań. Choć czasowo w wyniku tego nie ma nowego postępu, jednak próby te są wypróbowaniem poprzednich osiągnięć. (TP 1962, s. 53,54)

„tedy mówił” — Pan Jezus modli się o to by Jehowa od ofensywnej walki zwrócił się do obrony swojego ludu. (TP 1962, s. 53,54)

„Nawróć się o Panie” — od ścigania rozproszonych nieprzyjaciół. (TP 1962, s. 53,54) Powrotem tym będzie powrót do warunków 1000-lecia (Faran). (TP 1962, s. 53,54)

„do niezliczonego mnóstwa wojska Izraelskiego” — do bronienia. (TP 1962, s. 53,54) W warunkach 1000-lecia Bóg będzie bronił specjalnie od duchowych nieprzyjaciół liczne tysiące -- cały świat ludzkości -- Izraela 1000-lecia. (TP 1962, s. 53,54)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 10

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.