4 Księga Mojżeszowa 8

4 Księga Mojżeszowa, rozdział 8 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (26 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

4 Księga Mojżeszowa 8 — Biblia Gdańska

1 Potem Pan rzekł do Mojżesza, mówiąc:

2 Powiedz Aaronowi, a rzecz mu: Gdy zapalisz lampy, siedem lamp przeciwko świecznikowi świecić będą.

3 I uczynił tak Aaron, a przeciwko świecznikowi zapalił lampy jego, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi.

4 A była robota świecznika z ciągnionego złota, i słupiec jego, i kwiaty jego ciągnione były; na ten kształt, jaki był Pan ukazał Mojżeszowi, tak urobił świecznik.

5 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

6 Weźmij Lewity z pośród synów Izraelskich, a oczyść je.

7 A to uczynisz oczyszczając je: Pokropisz je wodą oczyszczenia; ciż ogolą brzytwą wszystko ciało swoje, a uprawszy szaty swe, czystymi będą.

8 Potem wezmą cielca młodego, z ofiarą jego śniedną, mąki pszennej, zagniecionej z oliwą, a cielca młodego drugiego weźmiesz na ofiarę za grzech.

9 I przywiedziesz Lewity przed namiot zgromadzenia, a przyzowiesz wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich;

10 I postawisz Lewity przed Panem, i włożą synowie Izraelscy ręce swe na Lewity;

11 I ofiarować będzie Aaron Lewity na ofiarę przed panem od synów Izraelskich, aby sprawowali posługi Pańskie.

12 Lewitowie zaś będą kłaść ręce swe na głowy onych cielców, a ofiarować będziesz jednego za grzech, a drugiego na ofiarę całopalenia Panu ku oczyszczeniu Lewitów.

13 Potem postawisz Lewity przed Aaronem, i przed syny jego, a ofiarować je będziesz na ofiarę Panu.

14 I odłączysz Lewity z pośród synów Izraelskich, i będą moimi Lewitowie.

15 A potem przyjdą Lewitowie, aby służyli w namiocie zgromadzenia, gdy oczyścisz i poświęcisz je na ofiarę.

16 Albowiem właśnie oddani są mnie z pośród synów Izraelskich; za każde otwierające żywot, za każde pierworodne z synów Izraelskich obrałem je sobie,

17 Gdyż wszyscy pierworodni z synów Izraelskich moi są z ludzi i z bydła: ode dnia, któregom pobił wszystkie pierworodne w ziemi Egipskiej, poświęciłem je sobie.

18 A przyjąłem Lewity miasto wszelkiego pierworodnego z synów Izraelskich.

19 I dałem Lewity darem Aaronowi i synom jego z pośród synów Izraelskich, aby odprawowali służby miasto synów Izraelskich w namiocie zgromadzenia, i oczyszczali syny Izraelskie, aby nie przyszło na syny Izraelskie karanie, gdyby przystępowali synowie Izraelscy do świątnicy.

20 Uczynili tedy Mojżesz i Aaron i wszystko zgromadzenie synów Izraelskich z Lewitami wszystko, co rozkazał Pan Mojżeszowi o Lewitach, tak uczynili z nimi synowie Izraelscy.

21 I oczyścili się Lewitowie, a uprali szaty swoje, i ofiarował je Aaron na ofiarę przed Panem, i oczyścił je Aaron, aby byli czystymi.

22 Dopiero potem przystąpili Lewitowie ku sprawowaniu urzędu swego w namiocie zgromadzenia przed Aaronem i przed syny jego; jako rozkazał Pan Mojżeszowi o Lewitach, tak im uczynili.

23 Rzekł nadto Pan do Mojżesza, mówiąc:

24 To też Lewitom należy: Od dwudziestego i piątego roku i wyżej każdy przystąpi, aby sprawował urząd przy posłudze namiotu zgromadzenia.

25 A w pięćdziesiąt lat przestanie pracować w urzędzie, i więcej służyć nie będzie.

26 Ale nadsługować będzie braci swej w namiocie zgromadzenia straż trzymającym, lecz służby samej odprawować nie będzie. Tak sobie postąpisz z Lewitami w urzędziech ich.

Komentarz do rozdziału: 4 Księga Mojżeszowa 8

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

4 Księga Mojżeszowa 8:1

Epifania i Bazylea:

„Potem Pan rzekł do Mojżesza, mówiąc” — mówi nam o odrębnym poselstwie, które Bóg udzielił Mojżeszowi. (TP 1977, s. 61) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 8:2

Epifania i Bazylea:

„Powiedz Aaronowi, a rzecz mu: Gdy zapalisz lampy, siedem lamp przeciwko świecznikowi świecić będą” — wersja A.R.V. oddaje je o wiele lepiej: „Gdy zapalisz lampy, siedem lamp świecić będzie przed świecznikiem”. (TP 1977, s. 61) To polecenie było dane po to, aby Aaron podczas zapalania świecznika tak stał, żeby swym cieniem nie zasłaniał przestrzeni między pierwszą zasłoną a świecznikiem, ponieważ to jest ta przestrzeń jaka była przed świecznikiem. Przeto podczas zapalania świecznika Aaron miał stać między nim i drugą zasłoną, to znaczy za świecznikiem. Polecenie to w typie było tak podanie, aby wchodzący do świątnicy, któryś z podkapłanów, podczas zapalania świecznika przez Aarona mógł jasno widzieć przestrzeń między pierwszą zasłoną a świecznikiem. Pierwszą rzeczą, na którą on spojrzałby wychodząc spod pierwszej zasłony byłby świecznik nie zasłonięty żadnym przedmiotem. Było ono także dane, alby wskazać, że świecznik otrzymywał swoje światło z świątnicy najświętszej, blisko której stał najwyższy kapłan. Ponadto, na ile to dotyczyło kapłana wchodzącego do świątnicy i stającego przed świecznikiem, było to tak urządzone, by najwyższy kapłan stał nieco w cieniu, za świecznikiem. (TP 1977, s. 61) Świecznik dający światło kapłanom w świątnicy jest typem Kościoła w jego zdolności powodowania oświecenia światłem - nauczania Prawdy - braci, podczas gdy kapłan widzący światło świecznika jest typem braci odbierających oświecenie (otrzymujących Prawdę) od swych nauczających Prawdy braci. Tak więc ilekroć nauczamy któregokolwiek z naszych braci prawdy biblijnej , to działamy w kompetencji przedstawionej przez świecznik udzielający światła. A ilekroć my bywamy oświecani jakąkolwiek prawdą biblijną przez naszych braci, to działamy w kompetencji przedstawionej przez kapłana patrzącego na światło świecznika. (TP 1977, s. 61) Liczba siedem występuje tutaj, aby reprezentować cały Kościół w siedmiu epokach. (TP 1977, s. 61)

4 Księga Mojżeszowa 8:3

Epifania i Bazylea:

„I uczynił tak Aaron, a przeciwko świecznikowi zapalił lampy jego, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi” — wersja A.R.V. oddaje je o wiele lepiej: „I uczynił tak Aaron, on zapalił lampy tak, aby świeciły przed świecznikiem”. (TP 1977, s. 61,62,63) To polecenie było dane po to, aby Aaron podczas zapalania świecznika tak stał, żeby swym cieniem nie zasłaniał przestrzeni między pierwszą zasłoną a świecznikiem, ponieważ to jest ta przestrzeń jaka była przed świecznikiem. Przeto podczas zapalania świecznika Aaron miał stać między nim i drugą zasłoną, to znaczy za świecznikiem. Polecenie to w typie było tak podanie, aby wchodzący do świątnicy, któryś z podkapłanów, podczas zapalania świecznika przez Aarona mógł jasno widzieć przestrzeń między pierwszą zasłoną a świecznikiem. Pierwszą rzeczą, na którą on spojrzałby wychodząc spod pierwszej zasłony byłby świecznik nie zasłonięty żadnym przedmiotem. Było ono także dane, alby wskazać, że świecznik otrzymywał swoje światło z świątnicy najświętszej, blisko której stał najwyższy kapłan. Ponadto, na ile to dotyczyło kapłana wchodzącego do świątnicy i stającego przed świecznikiem, było to tak urządzone, by najwyższy kapłan stał nieco w cieniu, za świecznikiem. (TP 1977, s. 61,62,63) Świecznik dający światło kapłanom w świątnicy jest typem Kościoła w jego zdolności powodowania oświecenia światłem - nauczania Prawdy - braci, podczas gdy kapłan widzący światło świecznika jest typem braci odbierających oświecenie (otrzymujących Prawdę) od swych nauczających Prawdy braci. Tak więc ilekroć nauczamy któregokolwiek z naszych braci prawdy biblijnej , to działamy w kompetencji przedstawionej przez świecznik udzielający światła. A ilekroć my bywamy oświecani jakąkolwiek prawdą biblijną przez naszych braci, to działamy w kompetencji przedstawionej przez kapłana patrzącego na światło świecznika. (TP 1977, s. 61,62,63) Zapalanie świecznika było inną wyłączną funkcją najwyższego kapłana. (TP 1977, s. 61,62,63) Aaron zapalający świecznik jest typem naszego Pana, który po udzieleniu nam potrzebnego oświecenia wprowadza nas w warunki, w których mamy sposobność oświecać naszych braci, a także pobudza nas przez Swego Ducha, Słowo i opatrzności do udzielenia im takiego oświecenia. (TP 1977, s. 61,62,63) Fakt, że nikt prócz najwyższego kapłana nie miał prawa do zapalania świecznika jest typem, że nikt prócz naszego Pana nie może siebie lub innych wprowadzić w sytuacje, w których miałby okazję do oświecania braci i pobudzenia ich do takiej działalności. Pokazuje to zło usiłującego „przedstawiać” siebie samego jako (przypuszczalnego) oświeciciela braci i zło tego, który niezależnie od jasno objawionej woli Pana, usiłuje „przedstawić” i podtrzymywać drugiego jako (przypuszczalnego) oświeciciela braci. To także oznacza zło w prywatnych wysiłkach stania się lub pomagania innym w staniu się (przypuszczalnym) oświecicielem braci niezależnie od zamanifestowanej Pańskiej woli wskazującej na takie działanie. (TP 1977, s. 61,62,63) Światło tak skierowane, aby świeciło przed świecznikiem - między nim i pierwszą zasłoną - symbolizuje fakty, że wszelkie Boskie uznane oświecenie pochodzi od Kościoła i jest udzielane tylko tym którzy pokornie, w cichości, z pragnieniem, w uczciwości i świętości poddają samych siebie Kościołowi w jego zdolności ustanowionego przez Boga oświeciciela braci pod Chrystusem. (TP 1977, s. 61,62,63) Taka postawa jest typowo przedstawiona przez kapłana stojącego przed świecznikiem. Wychodząc spod pierwszej zasłony najpierw dostrzegał światło. Ten fakt jest typem pierwszego przywileju zrozumienia Prawdy nowo spłodzonego Nowego Stworzenia. Zrozumienie przez niego, że światło pochodzi ze świecznika jest typem zrozumienia faktu, że otrzymana Prawda pochodzi od braci. (TP 1977, s. 61,62,63) To, że najwyższy kapłan nie zapalał lamp, gdy stał przed nimi symbolizuje fakt, że w naszym oświeceniu nie jest nam dana widzialna osobista służba naszego Pana bez ludzkiego pośrednictwa. (TP 1977, s. 61,62,63) Cień jaki najwyższy kapłan mógłby rzucić na kapłana zbliżającego się do świecznika, gdyby stał przed nim zapalając go, symbolizuje fakt, że nauczanie nas przez widzialnego naszego Pana, bez ludzkiego pośrednictwa, miałoby skutek oślepiający zamiast oświecający nas. (TP 1977, s. 61,62,63) Najwyższy kapłan stojący za świecznikiem, gdy przygotowywał go, gdy między innymi rzeczami zapalał go, jest typem naszego Pana ukrywającego się za Swymi rzecznikami w czasie nauczania nas, udzielając nam światła nie bezpośrednio, ale przez innych. (TP 1977, s. 61,62,63) Fakt, że był duchową istotą w czasie udzielania stosownego światła jest symbolizowany przez półcień, w którym stał najwyższy kapłan w stosunku do zbliżającego się kapłana podczas wykonywania jakiejkolwiek czynności związanej z przygotowywaniem świecznika. Ponadto najwyższy kapłan przyjął taką pozycję, aby symbolizować fakt, że zapalanie lamp pochodziło z kierunku świątnicy najświętszej - z nieba - a tym samym wskazywało na Boga jako ostateczne Źródło światła oświecającego Kapłanów. (TP 1977, s. 61,62,63) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 8:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Świecznik” — Typ na kompletny Kościół.

„Był z ciągnionego złota” — Symbol Boskiej natury.

„Kwiaty jego” — reprezentuje owoce Kościoła.

Epifania i Bazylea:

„A była robota świecznika z ciągnionego złota” — Jego złoto reprezentuje Boskość Kościoła jako Nowych Stworzeń i nosicieli światła dla braci. (TP 1977, s. 64) To, że był zrobiony z ciągnionego złota przedstawia przekształcanie serc i umysłów w piękne i użyteczne zalety i osiągnięcia w nosicielach światła przez Ducha, Słowo i opatrzności Boże, szczególnie przez te ostatnie w aspektach srogich utrapień. (TP 1977, s. 64)

„i słupiec jego, i kwiaty jego ciągnione były” — Wyrażenie „i słupiec jego, i kwiaty jego” symbolizuje Kościół jako nosiciela światła do braci, który jest na wskroś piękny w myśli i charakterze oraz owocny w dobre uczynki. (TP 1977, s. 64)

„na ten kształt, jaki był Pan ukazał Mojżeszowi, tak urobił świecznik” — Bóg określił, aby w taki sposób Kościół był stworzony, stąd my wszyscy, którzy do Niego należymy „czynem jego jesteśmy stworzeni w Chrystusie Jezusie, ku uczynkom dobrym, które przedtem Bóg zgotował [zarządził], abyśmy w nich chodzili” (Efez. 2:10). (TP 1977, s. 64) Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 8:5

Epifania i Bazylea:

„Potem rzekł Pan” — to zlecenie dowodzi, że Bóg był inicjatorem sprawy oczyszczenia Lewitów. (TP 1938, s. 59)

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 8:6

Epifania i Bazylea:

„Weźmij Lewity z pośród synów Izraelskich” — w tej czynności Mojżesz reprezentuje naszego Pana jako wykonawcę woli Jehowy. Oni (Lewici) mają być odróżnieni od Obozu. Nasz Pan odłączył przewidzianych usprawiedliwionych z wiary od reszty pozafiguralnego Obozu przez serie opatrzności, które obejmowały wpływy działające przed ich urodzeniem, obdarzając ich dziedzicznie skłonnością by stali się pozafiguralnymi Lewitami. (TP 1938, s. 59) Pięć serii doświadczeń powodowało ich odłączenie, nieprzyjazne doświadczenia z grzesznikami w pozafiguralnym Obozie wywoływały cierpienia powodując: (TP 1938, s. 59) 1/ Niezadowolenie z grzechu; (TP 1938, s. 59) 2/ Pragnienie sprawiedliwości; (TP 1938, s. 59) 3/ Zadowolenie z Boga; (TP 1938, s. 59) 4/ Zadowolenie ze sprawiedliwości; (TP 1938, s. 59) 5/ Doświadczenie z religijnymi naukami stosującymi się do pozafiguralnego Obozu. (TP 1938, s. 59)

„a oczyść je” — {słowo oczyszczenie, odnośnie W.Ew. jest użyte w Biblii w węższym i szerszym znaczeniu. W szerszym odnosi się do czyjegoś omycia się (TP 1938, s. 59) 1) z potępienia grzechu, co staje się przez krew Chrystusową. W wąskim znaczeniu odnosi się do czyjegoś omycia się (TP 1938, s. 59) 2) z pod mocy grzechu co staje się przez Słowo poparte opatrznościami.} (TP 1938, s. 59) W tym tekście występuje w wąskim znaczeniu tzn: oczyszczenie z mocy grzechu. (TP 1938, s. 59)

4 Księga Mojżeszowa 8:7

Epifania i Bazylea:

„A to uczynisz oczyszczając je” — W tym tekście słowo oczyść występuje w wąskim znaczeniu tzn.: oczyszczenie z mocy grzechu. (TP 1938) Jest tu pokazane co nasz Pan i żałujący grzesznik czyni względem trzech procesów oczyszczenia... Analiza elementów żalu za grzechy [metanoia]: (TP 1938) A/ Elementy dotyczące grzechów: (TP 1938) 1/ umysłowe przekonanie o grzechu (Jan.8:9), (TP 1938) 2/ serdeczny żal za grzechy (Mat.11:21; 2Kor.7:9-11; Rz.7:24), (TP 1938) 3/ nienawiść do grzechu (5Moj.7:26; Rz.7:15), (TP 1938) 4/ zaniechanie grzechu (Przyp.28:13; Mat.3:8), (TP 1938) 5/ wyznanie grzechu (Ezdr.10:1; Neh.9:2; Przyp.28:13; Mat.3:6; Dz.19:18), (TP 1938) 6/ zadośćuczynienie za grzech (3Moj.6:4,5; Ez.33:15; Łuk.19:8), (TP 1938) 7/ opozycja do grzechu (Rz.7:15,19,23), (TP 1938) B/ Elementy dotyczące sprawiedliwości: (TP 1938) 8/ miłość do sprawiedliwości (Rz.12:9;7:22), (TP 1938) 9/ postępowanie wg sprawiedliwości (Rz.6:19-21; Dz.26:20), (TP 1938) 10/ bój o sprawiedliwość (2Kor.7:11; 10:5; Żyd.12:4). (TP 1938) Powinniśmy rozróżnić między osobistym oczyszczeniem, co ciągnęło się przez cały W.Ew., a oczyszczeniem się W.G. jako klasy, co rozpoczęło się wkrótce po ustawieniu 60 słupa. (TP 1955) Rozumiemy, że pozafiguralni Lewici w ich klasowym oczyszczeniu będą musieli oczyścić się z ich błędów i przyjąć Prawdę Parousii i Epifanii, jak również przezwyciężyć ich grzechy, samolubstwo i światowość. (TP 1955) W tym wierszu odnosi się to do osobistego oczyszczenia. (TP 1955)

„pokropisz je wodą oczyszczenia” — (wodą odłączenia), tj. prawdami epifanicznymi, odnoszącymi się do rozdzielenia się ludu Pańskiego na różne grupy. To znaczy: niech przyjmą Epifanię, prawdy rozdzielające, po części literalnie a częściowo figuralnie i pozafiguralnie, zestawione jako pokarm na czas słuszny, odnoszący się do M.St i W.G, klasy M..G., klasy Wtórej Śmierci, Świata i Chronologii, gdy te różne Prawdy są przedstawiane. (TP 1951, s. 58) wyobraża oczyszczenie od większej i mniejszej korupcji Adamowej. (TP 1950) oczyszczenie jakie otrzymuje się przez wodę Słowa, to jest sprawa stopniowa zakończona z końcem Epifanii. W przeciwieństwie do oczyszczenia przez krew Barankową (Obj.7:14), które jest natychmiastowe. (TP 1938)

„ogolą brzytwą wszystko ciało swoje” — za pomącą ostrej brzytwy prawd Epifanii i ich wyjawień niech ogolą się ze swych symbolicznych włosów tj. władz, jakie do nich nie należą, a które oni w niesprawiedliwy sposób sobie przywłaszczyli.-nr138 (TP 1950) wyobraża oczyszczenie od niewłaściwych twierdzeń do władzy i przywilejów... ostrymi wyjaśniającymi prawdami. (TP 1950) rozumiemy, że brzytwa przedstawia ostre wyjawienia Prawa (Zakonu). Wyrażenie Prawo (Zakon) tak jak ono jest zawarte w pozafiguralnej brzytwie, przedstawia: (TP 1938) 1/ Boską sprawiedliwość (5Moj.4:13; 2Moj.34:28; Rz.2:14,15,27; 7:7-14); (TP 1938) 2/ Kontrakt między Bogiem, a człowiekiem, w którym Bóg posłusznym ofiarował żywot, a wymagał śmierci nieposłusznych (5Moj.30:15-20; Oz.6:7; Gal.2:16;; 3:10-12). (TP 1938) Dwie obecnie formy Zakonu to: 1/ Naturalne prawo (sumienie), 2/ Prawo (Zakonu) Mojżesza, i 3/ (1000-lecie) Nowe Prawo, czyli Przymierze. (TP 1938)

„uprawszy szaty swe” — niech oczyszczą swoje szaty we krwi Barankowej i w wodzie Słowa.-nr138 (TP 1950) wyobraża pozbycie się złych i dobrowolnie popełnionych rzeczy. (TP 1950) to przedstawia, że przewidziani pozafiguralni Lewici usuwają ze swoich zalet jakiekolwiek wady z ich upadłej natury, trzymające się ich, przez zastosowanie do nich oczyszczających części Słowa Bożego. (TP 1938) TP nr138'10 (zamiast nr 138 - numer 51'58); 38'44,59,60,62; 50'53,54; 55'5;

4 Księga Mojżeszowa 8:8

Epifania i Bazylea:

„Potem” — po czynnościach w.7 tzn po żalu za grzechy. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68)

„wezmą” — narzędzia Pańskie... przez kazanie o śmierci Jezusa... głoszenie myśli, które określają ten akt. (Nie dotyczy ten wiersz wykonania ofiary za grzech i całopalenia, lecz głoszenia prawd na ten temat). (TP 1938, s. 59,63,66,67,68)

„cielca młodego” — (na ofiarę całopalenia - w.12) odnosi się do naszego Pana w łączności z Jego osobistą ofiarą wolną od grzechu. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) Ona symbolizuje Boskie zamanifestowane przyjęcie ofiary naszego Pana. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) Bóg objawił Swoje przyjęcie ofiary Chrystusa za tymczasowo - usprawiedliwionych tj. Lewitów W.Ew. przez: (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 1/ przebaczenie im ich grzechów tymczasowo, (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 2/ przypisanie im sprawiedliwości Chrystusowej tymczasowo, (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 3/ przyjęcie ich do przyjaźni z sobą, (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 4/ przygotowanie ich do służby lewickiej podczas W.Ew., (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 5/ danie im sposobności wzrostu w wiedzy lewickiej, charakterze i służbie, (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 6/ posunięcie ich naprzód ku poświęceniu, (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 7/ zaproszenie ich do poświęcenia. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) Cielec ofiary całopalenia dotyczy szczególnie pierwszych trzech Boskich manifestacji. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68)

„z ofiarą jego śniedną” — przez służenie sprawie Bożej wiernym głoszeniem Jego Prawdy, która odzwierciedlała Jego osobę, charakter, Słowo i dzieła. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) Ofiara śniedna z wersetu 8 sugeruje, że jej antytypem jest głoszenie prawdy lub prawd przynoszących Bogu zaszczyt, natomiast ofiara za grzech, wymieniona w połączeniu z ofiarą śniedną, sugeruje myśl, że głoszenie to dotyczy pojednawczej śmierci Chrystusa. Ofiara całopalna wymieniona w związku z ofiarą śniedną sugeruje myśl, że takie głoszenie wyjaśnia, w jaki sposób Bóg manifestuje przyjęcie pojednawczej śmierci Chrystusa. Czyni On to w związku ze stanem, do którego doprowadza werset 8, obiecując przez stosowne głoszenie, że przebaczy pokutującemu i wierzącemu grzesznikowi, przypisze mu sprawiedliwość Chrystusa i przyjmie go do stanu przyjaźni, społeczności, pokoju z Bogiem.-E8'503 (TP 1938, s. 59,63,66,67,68)

„mąki pszennej” — reprezentuje pokarm duchowy. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68)

„zagniecionej z oliwą” — reprezentuje ducha wyrozumienia. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68)

„a cielca młodego drugiego weźmiesz” — odnosi się do naszego Pana w łączności z Jego osobistą ofiarą wolną od grzechu. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68)

„na ofiarę za grzech” — [chatath znaczy 1/ grzech; 2/ ofiara za grzech; 3/ oczyszczenie z grzechu 4/ kara za grzech; 5/ stan grzechu] (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) ...Zauważamy, że poszczególne rodzaje typicznych ofiar nie przedstawiają różnych ofiar antytypicznych, lecz różne zarysy jednej ofiary. Na przykład nasz Pan złożył antytypiczną ofiarę za grzech, całopalną, śniedną, spokojną, dobrowolną, dziękczynną i pochwalną. Nie oznacza to, że złożył siedem różnych ofiar. Nasz Pan złożył tylko jedną ofiarę. Mimo to, złożył antytypy wyżej wspomnianych siedmiu ofiar. Co one oznaczają? Siedem różnych aspektów Jego jednej ofiary: (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 1. Jego ofiara ZA GRZECH podkreśla ten aspekt Jego ofiary, który dokonuje pojednania za grzech. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 2. Jego ofiara CAŁOPALNA podkreśla rezultat tej ofiary u Boga, tj. jej wynikiem jest zamanifestowanie przyjęcia tej ofiary przez Boga. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 3. Jego ofiara ŚNIEDNA podkreśla myśl, że Swoją ofiarę składał służąc prawdą, co przynosiło zaszczyt Ojcu w Jego osobie, charakterze, planie i dziele. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 4. Składanie przez Niego ofiary SPOKOJNEJ podkreśla myśl, że Jego ofiara była wypełnieniem Jego ślubów i przymierza ofiary, zawartego przez Niego z Bogiem. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 5. Jego ofiara DOBROWOLNA podkreśla myśl o składaniu przez Niego ofiary w sposób jak najbardziej chętny i dobrowolny. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 6. Jego ofiara DZIĘKCZYNNA podkreśla myśl, że ofiara Chrystusa była zgodna z miłością obowiązkową, sprawiedliwością, która - przejawiana wobec Boga - zawsze zawiera w sobie wdzięczność należną Bogu; oznacza też, że Jego ofiara nigdy nie była składana w sprzeczności z taką miłością obowiązkową. (TP 1938, s. 59,63,66,67,68) 7. Natomiast ofiara POCHWALNA podkreśla myśl, że ofiara Chrystusa wypływała z miłości bezinteresownej i była nią przepełniona. W ten sam sposób typy odnoszą się do zarysów jednej ofiary Kościoła. Siedem typicznych ofiar nie przedstawia więc siedmiu antytypicznych ofiar, lecz siedem różnych zarysów jednej ofiary Chrystusa i jednej ofiary Kościoła. -E8'502 (TP 1938, s. 59,63,66,67,68)

4 Księga Mojżeszowa 8:9

Epifania i Bazylea:

„przywiedziesz Lewity” — cała służba z pozafiguralnymi Lewitami była wykonana publicznie. (TP 1938, s. 69,70)

„przed namiot” — przed Kościół. (TP 1938, s. 69,70)

„a przyzowiesz wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich” — przedstawia fakt, że rzeczy, uczynione pozafiguralnym Lewitom i dla nich, miały być publicznie dokonane przed wszystkim nominalnym ludem Bożym w pozafiguralnym obozie (przed światem). (TP 1938, s. 69,70)

4 Księga Mojżeszowa 8:10

Epifania i Bazylea:

„I postawisz Lewity” — (zobacz w. 18,19 i 20). (TP 1938, s. 70,71)

„przed Panem” — znaczy, uczynić coś tyczącego się spraw Boskich, pod specjalną Pańską uwagą. (TP 1938, s. 70,71)

„I włożą synowie Izraelscy ręce swe” — włożenie rąk w Biblii ma trzy znaczenia: (TP 1938, s. 70,71) 1/ reprezentacja (tzn, że ten na kogo wkładam ręce reprezentuje mnie 3Moj.8:14; 16:21), (TP 1938, s. 70,71) 2/ udzielanie władzy lub daru (Dz.8:15-24; 1Tym.4:14; 2Tym.1:6; Żyd.6:2), (TP 1938, s. 70,71) 3/ zatwierdzenie, rekomendację, ręczenie za, gwarantowanie za (1Tym.5:22). (TP 1938, s. 70,71) W tym wierszu włożenie rąk występuje w trzecim znaczeniu. (TP 1938, s. 70,71) W pozafigurze odbywało się to przez: pomoc finansową, dającą im możność utrzymania się, dawanie możliwości korzystania z bibliotek, kupowanie ich książek, popieranie ich wykładów itp.. (TP 1938, s. 70,71)

4 Księga Mojżeszowa 8:11

Epifania i Bazylea:

„I ofiarować będzie Aaron Lewity, na ofiarę” — (powinno być: "i Aaron będzie obracał Lewity, na ofiarę obracania"), W tej figurze Aaron reprezentuje naszego Pana jako Arcykapłana. Obracanie Lewitów zdaje się być figurą na długotrwające przygotowanie w celu przysposobienia pozafiguralnych Lewitów do służby Pańskiej. (TP 1938, s. 72)

„przed Panem” — wskazuje, że ta służba była w łączności ze sprawami Bożymi pod bezpośrednim nadzorem Jehowy. (TP 1938, s. 72)

„aby sprawowali posługi Pańskie” — długotrwające przygotowanie pozafiguralnych Lewitów było potrzebne, aby przygotować ich do służby (dotyczy to zarówno umysłu jak i serca). (TP 1938, s. 72)

4 Księga Mojżeszowa 8:12

Epifania i Bazylea:

„Lewitowie zaś kłaść będą ręce swe na głowy onych cielców” — czynność ta reprezentuje o ile dotyczy cielca na ofiarę za grzech, opieranie się wiary, spoleganie na i odpoczywanie na Jezusie jako zastępcy wszystkich grzeszników w śmierci, jako ofiara za grzech. (TP 1938, s. 59,63,66,74,75,76,77)

„a ofiarować będzie jednego za grzech” — nie mamy rozumieć, że to jest figurą na ofiarowanie naszego Pana od Jordanu do Kalwarii... to reprezentuje poczytalne przypisanie przez Chrystusa (ofiarowanie) Swego doskonałego człowieczeństwa, ludzkiego prawa do życia i praw życiowych, żałującym i wierzącym grzesznikom. To ofiarowanie nie reprezentuje czynów dokonanych na ziemi, lecz czyny dokonane w niebie. (TP 1938, s. 59,63,66,74,75,76,77)

„na ofiarę całopalenia” — odnosi się do naszego Pana w łączności z Jego osobistą ofiarą wolną od grzechu. (TP 1938, s. 59,63,66,74,75,76,77) Ona (w.8) symbolizuje Boskie zamanifestowane przyjęcie ofiary naszego Pana. (TP 1938, s. 59,63,66,74,75,76,77) Rozumiemy, że Jego ofiarowanie ofiary całopalnej nie reprezentuje Boskiego objawionego przyjęcia ofiary Chrystusowej. Tutaj reprezentuje pracę, którą nasz Pan wykonuje względem tego objawionego przyjęcia, przed, podczas i po przyjęciu żałującego grzesznika do wiary usprawiedliwiającej, w przyprowadzeniu go do pokoju z Bogiem, w powiększaniu jego wiedzy i sprawiedliwości i w pobudzaniu go do poświęcenia, jako świadectwa, że Bóg przyjął Jego ofiarę za każdą jednostkę, która bywa usprawiedliwiona z wiary. (TP 1938, s. 59,63,66,74,75,76,77)

„ku oczyszczeniu Lewitów” — one miały sprawić oczyszczenie - przebłaganie Lewitów. To reprezentuje oczyszczający skutek ofiary za grzech i ofiary całopalenia naszego Pana odnośnie Lewitów. (TP 1938, s. 59,63,66,74,75,76,77) Powinniśmy rozróżnić między osobistym oczyszczeniem, co ciągnęło się przez cały W.Ew., a oczyszczeniem się W.G. jako klasy, co rozpoczęło się wkrótce po ustawieniu 60 słupa. (TP 1955, s. 5) Rozumiemy, że pozafiguralni Lewici w ich klasowym oczyszczeniu będą musieli oczyścić się z ich błędów i przyjąć Prawdę Parousii i Epifanii, jak również przezwyciężyć ich grzechy, samolubstwo i światowość. (TP 1955, s. 5) W tym wierszu odnosi się to do klasowego oczyszczenia. (TP 1955, s. 5)

4 Księga Mojżeszowa 8:13

Epifania i Bazylea:

„postawisz Lewity przed Aaronem i synami jego” — oznacza to ich poświęcenie się, aby służyli kapłaństwu. (TP 1938, s. 77)

„a ofiarować je będziesz na ofiarę Panu” — oznacza to poświęcenie ich do ustawicznej służby Panu. (TP 1938, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 8:14

Epifania i Bazylea:

„I” — tym sposobem. (TP 1938, s. 87)

„odłączysz Lewity z pośród synów Izraelskich” — (zobacz w.6-13). (TP 1938, s. 87)

„I” — tym sposobem. (TP 1938, s. 87)

„będą moimi Lewitowie” — (staną się); Zgodnie z tym Lewici W.Ew. byli ofiarowani Bogu, nie ażeby składali ofiary, jak to czynili kapłani, ale, ażeby służyli Bogu przez służenie prawdziwym kapłanom i nominalnemu ludowi Bożemu. (TP 1938, s. 87)

4 Księga Mojżeszowa 8:15

Epifania i Bazylea:

„A potem” — po ich poświęceniu. {Dotyczy oczyszczania i obracania, jakie nastąpiło po poświęceniu Lewitów W.Ew.} (TP 1938, s. 87)

„gdy oczyścisz i poświęcisz je” — nasz Pan (Mojżesz) miał nadal dostarczać sposobności służenia Lewitom, zachęcając i wpływając na nich żeby wiernie ich używali. (TP 1938, s. 87)

4 Księga Mojżeszowa 8:16

Epifania i Bazylea:

„Albowiem właśnie oddani są mnie” — (oddani w najwyższym stopniu), Kapłani i Lewici. (TP 1938, s. 88)

„pierworodne” — w figurze pierworodni byli jedną klasą osób, a pokolenie Lewiego, oprócz pierworodnych było drugą klasą osób. Lecz w pozafigurze pierworodni i pozafiguralny Lewi (włączając Kapłanów i "Lewitów") są tymi samymi osobami. (TP 1938, s. 88) Te dwie klasy osób w figurze były użyte, aby reprezentowały, nie dwie klasy osób, lecz jedną klasę osób mającą dwa pokrewieństwa. W pierworodnych jest nam dane pod uwagę ich wyższe stanowisko od tych, co się urodzili po pierworodnych, a w pozafiguralnym pokoleniu Lewiego jest przedstawione ich religijne stanowisko (Kapłani i Lewici). (TP 1938, s. 88) Z poglądu na ich pokrewieństwo do skończonego obrazu, pierworodni W.Ew. mogą być podzieleni na dwie klasy: 1/ tymczasową i 2/ ostateczną. (TP 1938, s. 88) Wszyscy usprawiedliwieni z wiary i wszyscy z nowych stworzeń, ci ostatni do czasu skończenia się ich powołania i wybrania, tj. do czasu śmierci wiernych są tymczasowo pierworodnymi; ponieważ, o ile się tyczy skończonego obrazu, to ci z usprawiedliwionych z wiary, którzy się nie poświęcą - przestają być Lewitami w skończonym obrazie; (TP 1938, s. 88) a ci z nowych stworzeń, którzy nie osiągną zwycięstwa przestają być kapłanami w skończonym obrazie. (TP 1938, s. 88) Z pomiędzy nowych stworzeń w skończonym obrazie w końcu Wieku powstają aktualni pierworodni: (TP 1938, s. 88) 1/ ci utracjusze koron, którzy po oczyszczeniu pozostają wierni jako pozafiguralni Lewici, i (TP 1938, s. 88) 2/ nieutracjusze koron, którzy pozostają wierni jako pozafiguralni Kapłani. (TP 1938, s. 88) M.G. Są więc tymczasowymi pierworodnymi teraz, podobnie i St.G. Będą takimi w następnym Wieku. - Lecz w skończonym obrazie obydwie te klasy jako ostateczni zwycięzcy będą ostatecznymi Lewitami i pierworodnymi. (TP 1938, s. 88)

4 Księga Mojżeszowa 8:17

Epifania i Bazylea:

„pierworodne... człowieka” — 1/ pierworodni z ludzi reprezentowali w skończonym obrazie nowe stworzenia (ten obraz jest tymczasowy dla tymczasowo pierworodnych z klasy usprawiedliwionych. Ci którzy są z ostatecznych pierworodnych są w prawdziwym niebezpieczeństwie i są prawdziwie wybawieni, natomiast tymczasowi pierworodni z usprawiedliwionych, tracąc swoje tymczasowe stanowisko, odpadają do niepierworodnych - zobacz 2Moj.12:3-30). (TP 1938, s. 89) 2/ Pierworodni Izraelici reprezentowali w skończonym obrazie nowe stworzenia ostatecznego M.St. i W.G. (TP 1938, s. 89) 3/ Pierworodni Egipscy reprezentowali w skończonym obrazie nowe stworzenia klasy wtórej śmierci. (TP 1938, s. 89)

„pierworodne... bydlęcia” — reprezentują w skończonym obrazie odpowiednie człowieczeństwo pierworodnych zludzi. (TP 1938, s. 89)

4 Księga Mojżeszowa 8:18

Epifania i Bazylea:

zobacz w.16 i 17. (TP 1938, s. 89)

4 Księga Mojżeszowa 8:19

Epifania i Bazylea:

„I dałem Lewity darem” — słowo darem służy do dania nacisku, że ten dar był całkowicie złożony. (TP 1938, s. 89,93,94)

„Aaronowi” — usprawiedliwieni z wiary, jako Lewici są wpierw całkowicie dani naszemu Panu Jezusowi jako Arcykapłanowi. Zgodnie z tym oni pomagają naszemu Panu wykonać Jego urząd Arcykapłana. (TP 1938, s. 89,93,94) 1/ Gersonici - przez pracę służenia Mu w przyprowadzaniu ludzi przez żal za grzechy i wiarę do usprawiedliwienia i poświęcenia. W pozyskiwaniu nowych Lewitów i Kapłanów. (TP 1938, s. 89,93,94) 2/ Kaaci - przez swoje pisma, którymi dali pozafiguralnemu Obozowi potrzebną informację, wstrzymując ich od błędu. Przez danie uczonych dzieł podkapłaństwu (egzegetycznych, historycznych, językowych, systematycznych), przez które oni stali się pożyteczniejsi naszemu Panu dla Jego służby. (TP 1938, s. 89,93,94) 3/ Meraryci - prze ich działalność jako wydawców i redaktorów Biblii i dzieł Gersonitów i Kaatytów. (TP 1938, s. 89,93,94)

„i synom jego” — usprawiedliwieni z wiary, jako Lewici są potem zupełnie dani Jego podkapłanom {poprzez wykonywanie odpowiedniej (jak wyżej) pracy w służbie dla nich}. (TP 1938, s. 89,93,94)

„i oczyszczali syny Izraelskie” — oczyszczenie, czyli pojednanie, składa się z dwóch zarysów: (TP 1938, s. 89,93,94) 1/z zadowolenia Boga z ludzi, (TP 1938, s. 89,93,94) 2/ z zadowolenia ludzi z Boga. (TP 1938, s. 89,93,94) Lewici nie mieli nic do czynienia z pojednaniem w pierwszym znaczeniu, ponieważ to było uczynione przez kapłanów, reprezentowanych w Aaronie przez ofiary Dnia Pojednania. Ani też Lewici nie sprawowali najważniejszej części drugiego zarysu pojednania, ponieważ to także było uczynione przez kapłanów. (TP 1938, s. 89,93,94) Oni wykonali podrzędną część w drugim zarysie dzieła pojednania. Poprzez swoje nauki i przykład oni zachęcali Izraelitów, aby byli zadowoleni z Jehowy, Jego Słowa i Sposobów. Usprawiedliwieni z wiary byli uprzywilejowanymi pomocnikami nowych stworzeń w tej pracy, i udało im się sprawić w ludziach pewną miarę zadowolenia. (TP 1938, s. 89,93,94)

„aby nie przyszło na syny Izraelskie karanie” — (plagi); w figurze odnosi się to do literalnej plagi lub nieszczęścia. Lewici wiernie wykonując część swojej pracy pojednania odnośnie Izraela, byli skuteczni w utrzymywaniu ich w stanie, w którym plagi im nie dokuczały. Natomiast ich niewierne wykonywanie swej części obowiązków w pracy pojednania - powodowało gwałcenie obowiązków przymierza przez Izraela. W pozafigurze np. wskutek tego w pozafiguralnym Obozie wzrastała zaraza niewiary w okup, niedowiarstwa, kombinacjonizmu, reformizmu, kontradykcjonizmu i rewolucjonizmu w wielu formach tych plag, które karały Obóz, jako nominalny lud Boży. (TP 1938, s. 89,93,94)

„gdyby przystępowali synowie Izraelscy do świątnicy” — to nasuwa myśl o ich pokrewieństwie z Bogiem przez przymierze, które wymagało, ażeby użyli Jego świątnicy w łączności z ich przybliżaniem się, aby Mu służyć. W pozafigurze to nasuwa myśl o Obozie w jego czynnościach względem Boga, Chrystusa, Biblii, grzechu, sprawiedliwości, żalu za grzechy i wiary; ponieważ pod tymi względami, że usprawiedliwieni mają cośkolwiek do czynienia z Bogiem, Chrystusem i z tymi rzeczami. I podczas ich zajęcia się takimi czynnościami oni byli wspomożeni by się utrzymać w zadowoleniu z Boga w znaczeniu powyżej określonym przez wierną służbę Lewitów. (TP 1939, s. 11)

4 Księga Mojżeszowa 8:20

Epifania i Bazylea:

„Uczynili tedy” — podaje fakt wykonania Bożych poleceń w powyższych wierszach przez pozafigury Mojżesza i Aarona. (TP 1939, s. 11)

„Mojżesz” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 8:21

Epifania i Bazylea:

zobacz w. 7,8;

„I oczyścili się Lewitowie” — Powinniśmy rozróżnić między osobistym oczyszczeniem, co ciągnęło się przez cały W.Ew., a oczyszczeniem się W.G. jako klasy, co rozpoczęło się wkrótce po ustawieniu 60 słupa. (TP 1955, s. 5) Rozumiemy, że pozafiguralni Lewici w ich klasowym oczyszczeniu będą musieli oczyścić się z ich błędów i przyjąć Prawdę Parousii i Epifanii, jak również przezwyciężyć ich grzechy, samolubstwo i światowość. (TP 1955, s. 5) Tutaj odnosi się to do osobistego oczyszczenia. (TP 1955, s. 5)

„i oczyścił je Aaron” — Tutaj odnosi się to klasowego oczyszczenia. (TP 1955, s. 5)

Źródła: TP 39'11; 55'5;

4 Księga Mojżeszowa 8:22

Epifania i Bazylea:

zobacz w. 15-19.

„Mojżeszowi” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

Źródła: TP 37'77; 39'11;

4 Księga Mojżeszowa 8:23

Epifania i Bazylea:

„do Mojżesza” — Mojżesz reprezentuje naszego Pana, jako od Boga naznaczonego Wodza, Wykonawcę i Mówcze Narzędzie Boże do pozafiguralnego Izraela. (TP 1937, s. 77)

4 Księga Mojżeszowa 8:24

Epifania i Bazylea:

„od dwudziestego piątego roku i wyżej” — Od 25 lat Lewici zaczęli być ćwiczeni jako pomocnicy, czyli uczniowie Lewitów służących całkowicie, a od 30 lat ich termin się skończył i oni stali się zupełnie ciężko służącymi Lewitami. (4Moj.4:3,23,30,35,39,43,47). (TP 1939, s. 12) Żaden Lewita nie mógł zacząć wykonywać swojej posługi przy przybytku przed ukończeniem 25 lat, reprezentuje to, że niedojrzałym usprawiedliwionym z wiary nie powinno się dawać pracy do wykonania w służbie Pańskiej w urzędowy sposób aż, gdy będą wyćwiczeni odpowiednio do danego urzędu. (TP 1939, s. 12) Rozpoczęcie ciężkiej pracy w 30 (zwykle siły człowieka są najlepsze między 30 a 50 rokiem życia) latach reprezentuje fakt, że odpowiedzialna urzędowa praca wszystkich trze klas pozafiguralnych Lewitów W.Ew. powinna być podejmowana przez nich tylko od tego czasu, gdy ich władze dojdą do najlepszego stanu, po ukończeniu się przygotowania do ich odpowiednich form służby. (TP 1939, s. 12) Pięć lat ćwiczenia się Lewitów reprezentuje to, że znaczny ciąg czasu, zupełnie wystarczający na ich wyćwiczenie, musiał być poświęcony przez usprawiedliwionych na przygotowanie się do ciężkiej służby wymaganej urzędowo od usprawiedliwionych kaznodziei, ewangelistów i świeckich pisarzy, wykładowców na tematy języków, egzegetyki, historii i systematyki, redaktorów, wydawców itp. (TP 1939, s. 12)

„urząd” — odnosi się do ciężkiej pracy w połączeniu z przybytkiem. To odnosi się do wykonywania trudniejszych rzeczy w pracy Lewitów, jak np. niesienie ciężkich części przybytku itp. (TP 1939, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 8:25

Epifania i Bazylea:

„A w pięćdziesiąt lat przestanie pracować” — reprezentuje to, że żaden z Lewitów W.Ew. nie powinien chcieć czynić lub być zachęcany czynić pracę, która jest ponad jego zdolności lub stan. (TP 1939, s. 12) Zwiększające się niezdolności Lewitów po 50 latach wymagały lżejszej pracy, reprezentuje to fakt zmniejszania się przez chorobę, niedostatek itp. ich zdolności i związanej z tym zmniejszaniem odpowiedzialności w służbie. (TP 1939, s. 12) Lewita stający się całkowicie niezdolny do służenia przez chorobę lub starość, reprezentuje tych Lewitów W.Ew., których talenty stały się nieużyteczne dla jakiejkolwiek formy służby z powodu grzechu lub błędu. Taki w ogóle przestał być Lewitą. (TP 1939, s. 12)

„w urzędzie” — odnosi się do ciężkiej pracy w połączeniu z przybytkiem. To odnosi się do wykonywania trudniejszych rzeczy w pracy Lewitów, jak np. niesienie ciężkich części przybytku itp. (TP 1939, s. 12)

„i więcej służyć nie będzie” — odnosi się do ciężkiej pracy w połączeniu z przybytkiem. To odnosi się do wykonywania trudniejszych rzeczy w pracy Lewitów, jak np. niesienie ciężkich części przybytku itp. (TP 1939, s. 12)

4 Księga Mojżeszowa 8:26

Epifania i Bazylea:

„ale nadsługiwać braci swej” — mogli wykonywać lżejszą pracę w łączności z przybytkiem, jak również nauczać ludzi z Obozu o ich obowiązkach i przywilejach, połączonych z przybytkiem. (TP 1939, s. 12)

„służby” — odnosi się do ciężkiej pracy w połączeniu z przybytkiem. To odnosi się do wykonywania trudniejszych rzeczy w pracy Lewitów, jak np. niesienie ciężkich części przybytku itp. (TP 1939, s. 12)

„Tak postąpisz z Lewitami” — to reprezentuje fakt, że Jehowa dał nacisk na pozafigury tych rzeczy naszemu Panu, ażeby On dał baczenie na to, żeby wszystkie powyżej wymienione szczegóły zostały wykonane. (TP 1939, s. 12)

Literatura o rozdziale 4 Księga Mojżeszowa 8

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 4 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.