1 Księga Mojżeszowa 25

1 Księga Mojżeszowa, rozdział 25 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (34 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Mojżeszowa 25 — Biblia Gdańska

1 Potem Abraham pojął drugą żonę, której imię było Ketura.

2 Która mu urodziła Zamrama, i Joksana, i Madana, i Midyjana, i Jesobaka, i Suacha.

3 A Joksan spłodził Sabę, i Dedana; a synowie Dedanowi byli Asurymowie i Letusymowie, i Leumymowie.

4 Synowie zaś Midyjanowi byli Hefa, i Hefer, i Henoch, i Abyda, i Eldaa; wszyscy ci byli synowie Ketury.

5 I dał Abraham wszystko, co miał, Izaakowi.

6 A synom założnic, które miał Abraham, dał upominki; i wyprawił je od Izaaka syna swego, jeszcze za żywota swego, ku wschodowi do krainy wschodniej.

7 Teć są dni lat żywota Abrahamowego, które przeżył, sto i siedemdziesiąt, i pięć lat.

8 I ustawając umarł Abraham w starości dobrej, zeszły w leciech, i syty dni; i przyłączon jest do ludu swego.

9 I pogrzebli go Izaak i Ismael, synowie jego, w jaskini Machpela, na polu Efrona, syna Socharowego, Hetejczyka, które było przeciwko Mamre;

10 Na polu, które był kupił Abraham u synów Hetowych; tam pogrzebiony jest Abraham, i Sara, żona jego.

11 A po śmierci Abrahamowej błogosławił Bóg Izaakowi, synowi jego, a Izaak mieszkał u studni Żywiącego i Widzącego mię.

12 A teć są rodzaje Ismaela, syna Abrahamowego, którego urodziła Hagar, Egipczanka, służebnica Sary, Abrahamowi.

13 I te są imiona synów Ismaelowych w nazwiskach ich, według rodzajów ich: pierworodny Ismaelów, Nebajot; po nim Kedar, i Abdeel, i Mabsan.

14 I Masma, i Duma, i Masa.

15 Hadar, i Tema, Jetur, Nafis i Kedma.

16 Ci są synowie Ismaelowi, i te imiona ich, według miasteczek ich, i zamków ich, dwanaście książąt w familijach ich.

17 A było lat żywota Ismaelowego, sto lat, i trzydzieści lat i siedem lat, i zszedł a umarł, i przyłączon jest do ludu swego.

18 I mieszkali od Hewila aż do Sur, która leży na przeciwko Egiptowi, idąc do Asyryi; przed obliczem wszystkich braci swych umarł.

19 Te zaś są rodzaje Izaaka syna Abrahamowego: Abraham spłodził Izaaka.

20 A Izaak miał czterdzieści lat, gdy sobie pojął Rebekę, córkę Batuela Syryjczyka, z krainy Syryjskiej, siostrę Labana, Syryjczyka, za żonę.

21 Tedy się modlił Izaak Panu za żonę swą, iż była niepłodna; i wysłuchał go Pan, i poczęła Rebeka, żona jego.

22 A gdy się dziatki trącały w żywocie jej, rzekła: Jeźliż tak miało być, dlaczegożem poczęła? Szła tedy, aby się pytała Pana.

23 I rzekł jej Pan: dwa narody są w żywocie twoim, i dwojaki lud z żywota twego rozdzieli się, a jeden lud nad drugi lud możniejszy będzie, i większy będzie służył mniejszemu.

24 A gdy się wypełniły dni jej, aby porodziła, oto bliźnięta były w żywocie jej.

25 I wyszedł pierwszy syn lisowaty, i wszystek jako szata kosmaty; i nazwali imię jego Ezaw.

26 A potem wyszedł brat jego, ręką swą trzymając za piętę, Ezawa i nazwano imię jego Jakób; a Izaakowi było sześćdziesiąt lat, gdy mu się oni narodzili.

27 A gdy urosły one dzieci, Ezaw był mężem w myślistwie biegłym i rolnikiem, a Jakób był mąż prosty mieszkający w namieciech.

28 I miłował Izaak Ezawa, iż jadał z łowu jego; Rebeka zaś miłowała Jakóba.

29 I uwarzył sobie Jakób potrawę, a na ten czas przyszedł Ezaw z pola spracowany.

30 Tedy rzekł Ezaw do Jakóba: Daj mi jeść, proszę cię z tej czerwonej potrawy, bom się spracował: a przetoż nazwano imię jego Edom.

31 Któremu rzekł Jakób: Przedajże mi dziś pierworodztwo twoje.

32 I rzekł Ezaw: Otom ja bliski śmierci, cóż mi po pierworodztwie?.

33 I rzekł Jakób: Przysiążże mi dziś, i przysiągł mu. I sprzedał pierworodztwo swoje Jakóbowi.

34 Tedy Jakób dał Ezawowi chleba, i potrawę z soczewicy, a on jadł i pił, a potem powstawszy odszedł; i pogardził Ezaw pierworodztwem swojem.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Mojżeszowa 25

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Mojżeszowa 25:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Abraham pojął drugą żonę” — Abraham pojął drugą żonę zaraz po ślubie Izaaka z Rebeką, co pokazuje, że Nowe Przymierze wejdzie w życie, zaraz po weselu Baranka.

„Imię której było Ketura” — Typ Przymierza Nowego, czasu Restytucji.

Epifania i Bazylea:

„pojął drugą żonę” — Ketura była nałożnicą (podczas gdy Sara była w całości żoną). Jej synowie nie byli współdziedzicami z Izaakiem, lecz zostali odprawieni z domu Abrahama, aby nie uczestniczyli z Izaakiem w jego dziedzictwie. (1Moj.25:5,6). (TP 1962, s. 66)

„Ketura” — (kadzidło); przedstawia Nowe Przymierze. (TP 1935, s. 72)

1 Księga Mojżeszowa 25:2

Epifania i Bazylea:

„Zamrama” — Zamram (sławny), przedstawia 70 najwybitniejszych członków spośród St.G. i M.G., którzy otrzymają najwybitniejsze stanowiska w ziemskiej fazie Królestwa. (TP 1973, s. 72)

„Joksana” — (łowca ptaków, zwycięzca upadłych aniołów); Joksan przedstawia klasę Godnych (St.G. i M.G.) (TP 1935, s. 72)

„Madana” — (walka) jest typem Poświęconych Obozowców Epifanii, najwyższej klasy wśród quasi-wybranych. Pod zwierzchnictwem Godnych będą oni najzdolniejszymi polemistami na rzecz Prawdy. (TP 1979, s. 15,16,24)

„Midyjana” — (usiłować); Midyjan przedstawia klasę restytucyjną. (TP 1935, s. 72)

„Jesboha” — (opuszczający), jest typem na lojalnych próbnie usprawiedliwionych pogan. (TP 1979, s. 15,16,24)

„Suacha” — (miejsce nizinne, depresja), stanowi typ niewybranej, najniższej klasy, jaka będzie rozwinięta w czasie działania Nowego Przymierza. (TP 1979, s. 15,16,24) SZEŚCIU SYNÓW KETURY SB 99,54

Źródła: TP 35'72; 73'72; 79'15,16,24;

1 Księga Mojżeszowa 25:3

Epifania i Bazylea:

„Joksan” — (łowca ptaków, zwycięzca upadłych aniołów); przedstawia klasę Godnych (St.G. i M.G.) (TP 1935, s. 72)

„Sabę” — (przysięga); Saba przedstawia St.G. (TP 1935, s. 72)

„Dedana” — (skromny); przedstawia M.G. w 1000-leciu pod Nowym Przymierzem. (TP 1935, s. 72)

„Asurymowie” — (mocarze), przedstawia tych M.G., którzy rozwinęli się jako tacy w połączeniu z kaatycką grupą W.G., najwyższą z trzech grup lewickich. (TP 1973, s. 72)

„Letusymowie” — (uciemiężeni), przedstawia tych M.G., którzy rozwinęli się jako tacy w meraryckim oddziale W.G., tzn. w Towarzystwie Strażnicy, gdzie niewątpliwie byli oni i są uciemiężeni. (TP 1973, s. 72)

„Leumymowie” — (ludy), przedstawia tych M.G., którzy rozwinęli się jako tacy w gersonickim oddziale W.G., a którzy w swej ewangelistycznej służbie mieli do czynienia z ludźmi. (TP 1973, s. 72)

1 Księga Mojżeszowa 25:4

Epifania i Bazylea:

„Midyjan” — (usiłować); przedstawia klasę restytucyjną. (TP 1935, s. 72)

„Hefa” — (ciemność); przedstawia tych będących obecnie w ciemności, którzy staną się zwycięzcami w 1000-leciu. (TP 1935, s. 72) jest typem "tych Izraelitów, którzy w Wieku Żydowskim nie byli dostatecznie wiernymi, by zostać St.G. ... ale trzymali się obietnic Abrahamowych i trwali w Przymierzu Mojżeszowym", tj. Żydów z Wieku Żydowskiego lojalnych wobec Przymierza. (TP 1979, s. 15,16)

„Hefer” — (jelonek), symbolizuje tych Żydów, którzy w W.Ew. ale przed uciskiem Jakuba (II fazą) wierzą w obietnice Abrahamowe i Przymierze Mojżeszowe i są im wierni aż do śmierci, przed czasem nawrócenia Izraela. (TP 1979, s. 15,16)

„Henoch” — (zapoczątkowany, nauczanie), jest typem tych Żydów, którzy podczas W.Ew. ale przed 16.09.1954 roku (gdy rozpoczęło się zachodzenie Bazylei w początkowym zazębianiu się) przyjęli Jezusa jako swego Zbawiciela, lecz się nie poświęcili pozostając jednak wiernymi okupowi i sprawiedliwości. (TP 1979, s. 15,16)

„Abyda” — (ojciec wiedzy), stanowi typ tych Żydów, którzy po 16.09.1954 roku, lecz przed nawróceniem Izraela, przyjmują Jezusa za swego Zbawiciela i jako niepoświęceni wierzący pozostają lojalni wobec okupu i sprawiedliwości. (TP 1979, s. 15,16)

„Eldea” — (bóg wiedzy; potężny wiedzą), przedstawia tych Żydów, którzy będą nawróceni w czasie narodowego nawrócenia Izraela w związku z uciskiem Jakuba i tuż przy jego końcu. (TP 1979, s. 15,16)

1 Księga Mojżeszowa 25:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Abraham” — Przy śmierci Abrahama, gdy miał 175 lat tj około 100 lat po uczynionym przymierzu, 1945 lat przed Chrystusem, czyli 3826 lat wstecz od roku 1881. To koresponduje z 3826 piramidalnymi calami od niższego końca "Studni" do wejścia Piramidy.

„Dał wszystko Izaakowi” — reprezentuje Chrystusa, który będzie w możności błogosławić Ismaela, typ na cielesnego Izraela, jak również wielu synów Ketury, którzy reprezentują świat w ogólności.

1 Księga Mojżeszowa 25:13

Epifania i Bazylea:

„Nebajot, po nim Kedar” — Nebajot (wyżyny), pierworodny Ismaela (którego Bóg słyszy) i Kedar (ciemny), drugi syn Ismaela symbolizują dwa główne podziały Izraela według tego jak byli nazwani w podzielonym Królestwie: Izrael (10 pokoleń pod Efraimem) i Juda (2 pokolenia pod Judą. (TP 1935, s. 72)

1 Księga Mojżeszowa 25:14

Epifania i Bazylea:

„synowie Ismaelowi ... dwanaście książąt” — przedstawiają 12 pokoleń Izraela. (TP 1935, s. 72)

1 Księga Mojżeszowa 25:19

Epifania i Bazylea:

A tak umarła Rachel (TP 1934, s. 57)

1 Księga Mojżeszowa 25:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Większy będzie służył” — W ten sposób pokazane jest, że Pan Bóg wybrał Jakuba i naprzód pokazał to rodzicom.

1 Księga Mojżeszowa 25:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Bliźnięta były” — przypuszczalnie wskazuje, że wiek Żydowski i W.Ew. powinny być równej długości.

1 Księga Mojżeszowa 25:25

Epifania i Bazylea:

„Ezaw” — użyty jest do wyobrażenia drugorzędnych klas: (TP 1927, s. 8) 1/ Nominalnego Cielesnego Izraela (Rz.9:10-13), (TP 1927, s. 8) 2/ Nominalnego Duchowego Izraela (Iz.63:1-6; Abd. 1:21), (TP 1927, s. 8) 3/ W.G. (Żyd.12:16,17). (TP 1927, s. 8)

1 Księga Mojżeszowa 25:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Izaakowi było 60 lat” — lat 85 po Przymierzu Abrahama.

Epifania i Bazylea:

„Jakób” — Wyobraża: (TP 1927, s. 8) 1/ Rzeczywistego cielesnego Izraela (Abd. 1:10-18), (TP 1927, s. 8) 2/ Rzeczywistego duchowego Izraela (Rz. 9:10-13), (TP 1927, s. 8)

1 Księga Mojżeszowa 25:27

Epifania i Bazylea:

„Ezaw był mężem w myślistwie biegłym i rolnikiem, a Jakób był mąż prosty mieszkający w namieciech” — Dodatkowo do innych antytypów Ezaw przedstawia Wielką Kompanię. On rozwijał świeckie usposobienie w kontraście z Jakubem, który rozwijał usposobienie duchowości umysłowej. Wielu spośród Wielkiej Kompanii, szczególnie źli wodzowie, stało się mniej więcej przyziemnymi (Jak.4:4) jak Ezaw, podczas gdy Maluczkie Stadko było uduchowione jak Jakub. Członkowie Wielkiej Kompanii są przedstawieni jako posiadający dwoisty umysł, jako chwiejni (Jak. 1:8). Ezaw na skutek swego materialistycznego, świeckiego usposobienia nie docenił właściwie swego prawa pierworodztwa i towarzyszących mu błogosławieństw Przymierza. Potraktował więc je jako posiadające małą wartość i je sprzedał. Liczni członkowie Wielkiej Kompanii postąpili podobnie ze swym prawem pierworodztwa. (TP 1979, s. 95)

1 Księga Mojżeszowa 25:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy rzekł Ezaw” — typ na cielesnego Izraela i Chrześcijaństwo.

„Do Jakuba” — typ na nowe stworzenie.

„Z tej czerwonej potrawy” — figura na ziemskie rzeczy.

1 Księga Mojżeszowa 25:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Cóż mi po pierworodztwie” — reprezentuje tych co tylko w doczesnym życiu mają nadzieję.

1 Księga Mojżeszowa 25:33

Paruzja (C.T. Russell):

„I sprzedał pierworodztwo” — pokazuje, że nie dbał i mało je cenił.

„Jakubowi” — który tym sposobem prawnie go posiadł.

Literatura o rozdziale 1 Księga Mojżeszowa 25

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.