1 Księga Mojżeszowa 18

1 Księga Mojżeszowa, rozdział 18 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (33 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Mojżeszowa 18 — Biblia Gdańska

1 Potem ukazał mu się Pan w równinie Mamre, a on siedział we drzwiach namiotu swego, gdy był najgorętszy dzień.

2 A podniósłszy oczy swe, obaczył, a oto trzej mężowie stanęli przeciw niemu; i ujrzawszy je, wybieżał przeciwko nim ze drzwi namiotu, i pokłonił się do ziemi.

3 I rzekł: Panie mój, jeźlim teraz znalazł łaskę w oczach twoich, nie mijaj, proszę, sługi swego.

4 Przyniosą trochę wody, a umyjecie nogi wasze, i odpoczniecie pod drzewem.

5 I przyniosą kęs chleba, a posilicie serce wasze; potem odejdziecie, dla tegoście bowiem przyszli do mnie sługi swego. Tedy rzekli: Tak uczyń, jakoś powiedział.

6 I pospieszył się Abraham do namiotu do Sary, i rzekł: Spiesz się: rozczyń trzy miarki mąki światłej, a uczyń podpłomyków.

7 Abraham zaś szedł do trzody, i wziął cielę młode i wyborne, i dał je słudze, który się pospieszył, i nagotował je.

8 Wziął też masła i mleka, i cielę, które był nagotował, i postawił przed nie, a sam stał przy nich pod drzewem; i jedli.

9 I rzekli do niego: Gdzie jest Sara, żona twoja? a on odpowiedział: Oto jest w namiocie.

10 Tedy rzekł Pan: Wrócę się pewnie do ciebie o tymże czasie w rok, a oto, będzie miała syna Sara, żona twoja; a Sara słuchała u drzwi namiotu, które były za nim.

11 A Abraham i Sara byli starzy, i zeszli w leciech,; i przestało bywać Sarze według zwyczaju niewiast.

12 I roześmiała się Sara sama w sobie, mówiąc: Gdym się zestarzała, rozkoszy zażywać będę; i pan mój zestarzał się.

13 Zatem rzekł Pan do Abrahama: Czemu się rozśmiała Sara, mówiąc: Zaż prawdziwie porodzę, gdym się zestarzała? Izali jest co trudnego u Pana?

14 O tymże czasie wrócę do ciebie roku przyszłego, a Sara będzie miała syna.

15 I zaprzała się Sara, mówiąc: Nie śmiałam się; bo się bała. A Pan rzekł: Nie mów tak; boś się śmiała.

16 Potem wstali stamtąd mężowie oni, i obrócili się ku Sodomie; a Abraham szedł z nimi wyprowadzając je.

17 Tedy rzekł Pan: Izali ja zataję przed Abrahamem, co mam uczynić?

18 Ponieważ Abraham pewnie rozmnożon będzie w lud wielki i możny, a w nim będą ubłogosławione wszystkie narody ziemi.

19 Znam go bowiem; przetoż przykaże synom swoim, i domowi swemu po sobie, aby strzegli drogi Pańskiej, i czynili sprawiedliwość i sąd; aby przywiódł Pan na Abrahama, co mu powiedział.

20 Rzekł tedy Pan: Krzyk Sodomy i Gomorry, iż się rozmnożył grzech ich, iż bardzo ociężał;

21 Zstąpię teraz, a obaczę, jeźli się według krzyku tego, który mię doszedł, do końca sprawują; a jeźliż nie, abym się wżdy dowiedział.

22 I obrócili się stamtąd mężowie, i poszli do Sodomy; lecz Abraham jeszcze stał przed Panem.

23 I przystąpił Abraham, i rzekł: Izali też zatracisz sprawiedliwego z niezbożnym?

24 Jeźli snać będzie pięćdziesiąt sprawiedliwych w tem mieście, izali je wytracisz, a nie przepuścisz miejscu temu dla pięćdziesiąt sprawiedliwych, którzy w niem są?

25 Niech to nie będzie u ciebie, abyś uczynić miał rzecz takową, i zabił sprawiedliwego z niezbożnym, a żeby był sprawiedliwy, jako niezbożny. Niech to nie będzie u ciebie. Izali Sędzia wszystkiej ziemi nie uczyni sprawiedliwości?

26 Tedy rzekł Pan: Jeźli znajdę w Sodomie pięćdziesiąt sprawiedliwych w samem mieście, odpuszczę wszystkiemu miejscu dla nich.

27 A odpowiadając Abraham rzekł: Otom teraz zaczął mówić do Pana mego, aczem ja proch i popiół.

28 A jeźliby nie stawało do pięćdziesięciu sprawiedliwych, pięciu, izali wytracisz dla tych pięciu wszystko miasto? I rzekł Pan: Nie wytracę, jeźli tam znajdę czterdziestu i pięciu.

29 Na to jeszcze mówiąc do niego Abraham rzekł: A jeźliby się ich tam znalazło czterdzieści? i odpowiedział: Nie uczynię nic dla tych czterdziestu.

30 I rzekł Abraham: Proszę niech się nie gniewa Pan mój, że jeszcze mówić będę: A jeźliby się ich tam znalazło trzydzieści? odpowiedział: Nie uczynię, jeźliż tam znajdę trzydziestu.

31 Tedy jeszcze rzekł Abraham: Otom teraz zaczął mówić do Pana mego: A jeźliby się ich tam snać znalazło dwadzieścia? odpowiedział Pan: Nie zatracę i dla tych dwudziestu.

32 Nad to rzekł Abraham: Proszę niech się nie gniewa Pan mój, że jeszcze raz tylko przemówię: A jeźliby się ich tam znalazło dziesięć? Tedy rzekł Pan: Nie wytracę i dla tych dziesięciu.

33 I poszedł Pan skończywszy rozmowę z Abrahamem; a Abraham wrócił się do miejsca swego.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Mojżeszowa 18

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Mojżeszowa 18:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan” — Nie Jehowa, ale Jego Posłannik, Słowo (Logos) w formie człowieka.

„Ukazał mu się” — Na chwilę przyjął postać człowieka, a co różni się bardzo od tego, gdy po pierwszym swym przyjściu, "Słowo stało się ciałem".

1 Księga Mojżeszowa 18:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Trzej mężowie” — Logos tj. Słowo i dwaj aniołowie w ludzkiej formie.

„I pokłonił się” — [Shaw-kaw], oddał pokłon. Jest rzeczą właściwą czcić tych co są w harmonii z Bogiem.

1 Księga Mojżeszowa 18:8

Paruzja (C.T. Russell):

„I jedli” — "Nie zapominajcie ochoty ku gościom, albowiem przez tę niektórzy nie wiedząc, Aniołów za gości przyjmowali". Żyd.13:2.

1 Księga Mojżeszowa 18:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Roześmiała się” — Imię Izaak znaczy "śmiejący się" i wyobraża wielką radość, która ma nastąpić przez pozafiguralnego Izaaka.

1 Księga Mojżeszowa 18:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Izali zataję przed Abrahamem” — Moim przyjacielem. "Lecz nazwałem was przyjaciółmi, bo wszystko comkolwiek słyszał od Ojca mego, oznajmiłem wam". Jan.15:15. "Zaiste nic nie czyni panujący Pan, chyba żeby oznajmił tajemnicę swoją sługom swoim". Amos.3:7.

1 Księga Mojżeszowa 18:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystkie narody” — Nie tylko naród Żydowski.

„Będą błogosławione” — We właściwym czasie.

Epifania i Bazylea:

„będą ubłogosławione” — przez możliwość dostąpienia restytucji (1Moj.12:3; 22:18; 26:4; 28:14; Gal.3:8). (TP 1961, s. 19)

„wszystkie narody ziemi” — ludzie, którzy nie zostali wybrani. (TP 1961, s. 19)

1 Księga Mojżeszowa 18:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Znam go bowiem” — Dałem mu się poznać, uczyniłem z nim przymierze.

1 Księga Mojżeszowa 18:20

Epifania i Bazylea:

iż się rozmnożył grzech= [chatath znaczy 1/ grzech; 2/ ofiara za grzech; 3/ oczyszczenie z grzechu 4/ kara za grzech; 5/ stan grzechu] (TP 1938, s. 59)

1 Księga Mojżeszowa 18:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby się dowiedział” — Wyrażenie to jest wysłowione takim językiem, aby ludzie zrozumieli, że Bogu wiadome są wszystkie sprawy ludzkie.

1 Księga Mojżeszowa 18:22

Paruzja (C.T. Russell):

„I zstąpił Abraham” — nie cieszył się z mającej nastąpić zagłady niepobożnych sąsiadów, ale okazał ducha litości i starał się pośredniczyć.

„Sprawiedliwego” — Wstawienie się Abrahama było za sprawiedliwymi a nie za złymi.

1 Księga Mojżeszowa 18:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie uczyni sprawiedliwości?” — Jakoby powiedział: Panie okaż mi jak to może być sprawiedliwe.

1 Księga Mojżeszowa 18:32

Paruzja (C.T. Russell):

„A jeśliby znalazło się 10” — Abraham przekonał się, że w każdym razie Pan nie był mniej dobroczynny od niego. "Błogosławieni miłosierni". W końcu przekonał się, że Pan Bóg zachował tylko sprawiedliwego i dla niego zbawi także i tych, których zatracił. "Jak są niebiosa wyższe od ziemi, tak moje drogi są wyższe od dróg waszych".

Literatura o rozdziale 1 Księga Mojżeszowa 18

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.