1 Księga Mojżeszowa 21

1 Księga Mojżeszowa, rozdział 21 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (34 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Mojżeszowa 21 — Biblia Gdańska

1 A Pan nawiedził Sarę, jako był rzekł: i uczynił Pan Sarze, jako był powiedział.

2 Bo poczęła i porodziła Sara Abrahamowi syna w starości jego, na tenże czas, który mu był Bóg przepowiedział.

3 I nazwał Abraham imię syna swego, który mu się urodził, którego mu urodziła Sara, Izaak.

4 I obrzezał Abraham Izaaka, syna swego, gdy był w ośmiu dniach, jako mu był rozkazał Bóg.

5 A było Abrahamowi sto lat, gdy mu się urodził Izaak, syn jego.

6 Tedy rzekła Sara: Śmiech mi uczynił Bóg; ktokolwiek usłyszy, śmiać się będzie ze mną.

7 I rzekła: Któżby to był rzekł Abrahamowi, że Sara będzie karmiła piersiami syny? gdyżem urodziła syna w starości jego.

8 Rosło tedy dziecię, i odstawione jest od piersi; i uczynił Abraham ucztę wielką w dzień odstawienia Izaaka.

9 Potem ujrzała Sara syna Hagary, Egipczanki, przeszydzającego, którego urodziła Abrahamowi;

10 I rzekła do Abrahama: Wyrzuć tę służebnicę, i syna jej; albowiem nie będzie dziedziczył syn tej służebnicy z synem mym Izaakiem.

11 Ale się to bardzo nie podobało w oczach Abrahamowych, dla syna jego.

12 Tedy rzekł Bóg do Abrahama: Niech to przykro nie będzie w oczach twoich z strony dziecięcia, i z strony służebnicy twojej; coćkolwiek rzecze Sara, usłuchaj głosu jej; boć w Izaaku nazwane będzie nasienie.

13 Wszakże i syna służebnicy rozmnożę w naród, przeto iż nasieniem twojem jest.

14 Wstał tedy Abraham bardzo rano, a wziąwszy chleb i łagiew wody, dał Hagarze; i włożywszy to na ramię jej, i z dziecięciem, odprawił ją; która poszedłszy błąkała się po puszczy Beerseba.

15 A gdy nie stało wody w łagwi, porzuciła dziecię pod jednem drzewem;

16 I odszedłszy usiadła przeciw niemu, tak daleko, jako na strzeleniu z łuku; bo mówiła: Nie będę patrzyła na śmierć dziecięcia; a siedząc przeciw niemu, podniosła głos swój, i płakała.

17 Tedy usłyszał Bóg głos dziecięcy, i zawołał Anioł Boży na Hagarę z nieba, i rzekł jej: Cóżci Hagaro? nie bój się, boć usłyszał Bóg głos dziecięcy z miejsca, na którem jest.

18 Wstań, weźmij dziecię, a ujmij je ręką swoją: bo w naród wielki rozmnożę je.

19 Otworzył tedy Bóg oczy jej, że ujrzała źródło wody; a szedłszy napełniła łagiew wodą, i dała pić dziecięciu.

20 I był Bóg z onem dziecięciem, Które urosło, i mieszkało na puszczy, był z niego strzelec dobry z łuku.

21 A mieszkał na puszczy Faran; i wzięła mu matka jego żonę z ziemi Egipskiej.

22 I stało się onegoż czasu, że rzekł Abimelech, i Fikol, hetman wojska jego, do Abrahama mówiąc: Bóg z tobą we wszystkiem, co ty czynisz.

23 A tak teraz, przysiąż mi przez Boga, że mię w niczem podchodzić nie będziesz, ani syna mego, ani wnuka mego; ale według miłosierdzia, którem uczynił z tobą, uczynisz ze mną, i z ziemią, w którejś był przychodniem.

24 Tedy odpowiedział Abraham: Ja przysięgnę.

25 I przymawiał Abraham Abimelechowi o studnią wody, którą mu byli gwałtem odjęli słudzy Abimelechowi.

26 I rzekł Abimelech: Nie wiem kto by to uczynił, nawet i tyś mi nie oznajmił, i jam nie słyszał o tem dopiero dziś.

27 Nabrał tedy Abraham owiec i wołów, i dał Abimelechowi, i uczynili oba przymierze.

28 I postawił Abraham siedmioro owiec z stada osobno.

29 Tedy Abimelech rzekł do Abrahama: Na cóż to siedmioro owiec, któreś postawił osobno?

30 A on odpowiedział: Iż te siedem owiec weźmiesz z rąk moich, aby mi były na świadectwo, żem wykopał tę studnię.

31 Dlatego nazwano miejsce ono Beerseba; albowiem tam obaj przysięgli.

32 A tak zawarli przymierze w Beerseba. Potem wstawszy Abimelech, i Fikol, hetman wojska jego, wrócili się do ziemi Filistyńskiej.

33 I nasadził Abraham drzewa w Beerseba, i wzywał tam imienia Pana Boga wiecznego.

34 I mieszkał Abraham w ziemi Filistyńskiej przez wiele dni.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Mojżeszowa 21

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Mojżeszowa 21:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Abraham” — Figura na Jehowę

1 Księga Mojżeszowa 21:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Abrahamowi było 100 lat” — W 25 lat po uczynionym Przymierzu.

1 Księga Mojżeszowa 21:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Szydzącego” — To pokazuje w jaki sposób cielesny Izrael lekceważył i wyszydzał Duchowego Izraela, jak również klasa kąkolu traktowała klasę pszenicy. To był początek 400 lat udręczenia nasienia Abrahamowego. Izaak w tym czasie miał 5 lat, w 30 lat po uczynionym przymierzu z Abrahamem, a skończyły się wyjściem z Egiptu.

Epifania i Bazylea:

„Potem ujrzała Sara syna Hagary, Egipczanki, przeszydzającego” — Od samego początku zarysowała się rywalizacja o błogosławieństwo Abrahama. I jak Ismael drwił z Izaaka kiedy był dzieckiem, tak Żydzi w swym znacznym rozwoju i sile drwili z antytypowego Izaaka — Jezusa i Jego stosunkowo prostych i niewykształconych naśladowców — i prześladował go. (TP 1983, s. 153)

1 Księga Mojżeszowa 21:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyrzuć służebnicę” — To pokazuje, że Prawo zakonu nie miało mieć żadnej władzy nad dziećmi Bożymi.

„I syna jej” — Który okazał ducha dominującego, tyrańskiego, niepoprawny na on czas w 13 roku życia.

„Nie będzie dziedziczył” — Prawa, przywileje i wolność matki, przywiązane są do dziecka.

Epifania i Bazylea:

„Wyrzuć niewolnicę i i syna jej” — wędrówka po pustyni wyrzuconego Ismaela z wyrzuconą Agar, przedstawia cierpienia i niełaskę Izraela za pogwałcenie Zakonu, z pozafiguralną Agar, podczas W.Ew. (TP 1935, s. 68) Kiedy urodził się Izaak, Sara odrzuciła Ismaela i nie uznawała go już dłużej jako swego syna, a żądała natomiast, aby wszystko należało do Izaaka. Antytyp tego obrazu pokazuje, że od czasu, gdy Bóg rozpoczął rozwijać duchowego Izraela i wskazał na przymierze Sary na mocy którego miał się rozwijać ów duchowy Izrael, od tego czasu stało się jasne, że główna część obietnicy Bożej mówiącej o błogosławieniu świata miała się wypełnić nie przez nasienie Ismaela, cielesnego Izraela, lecz przez nasienie Izaaka, duchowego Izraela. (TP 1983, s. 153)

1 Księga Mojżeszowa 21:12

Paruzja (C.T. Russell):

„W Izaaku” — Przedstawia zasadę wyboru podczas wieku patriarchów.

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Bóg do Abrahama:... Coćkolwiek rzecze Sara, usłuchaj głosu jej” — Aby nadal zachować typ, w którym Abraham mógłby przedstawiać Boga, nakazano mu, aby wypędził Agarę i jej syna na puszczę. Owo wypędzenie obrazowało w typie Boskie niezadowolenie, które spadło na Żydów osiemnaście stuleci temu i sprawiło, że zostali odsunięci od Bożej łaski, tak jak Agara i Ismael zostali odcięci od obecności Abrahama, jego rodziny i opieki. (TP 1983, s. 153)

„boć w Izaaku nazwane będzie nasienie” — Izaak syn Abrahama przedstawia Mesjasza w chwale, Syna Bożego i dziedzica wszystkich obietnic — tego jedynego, przez którego jedynie można otrzymać życie wieczne i przywrócenie do takiej doskonałości, która umożliwi Izraelowi i rodzajowi ludzkiemu zachować w doskonałości Boskie Prawo i przyswoić zasługę daru Bożego, życie wieczne, zgodnie z obejmującym ich Nowym Przymierzem Zakonu dzięki wielkiemu Pośrednikowi — wielkiemu Mesjaszowi, Głowie i Ciału. (TP 1983, s. 153)

1 Księga Mojżeszowa 21:14

Paruzja (C.T. Russell):

„I dziecko” — Ismael jest typem na cielesnego Izraela.

„Dał Hagarze” — Typ na przymierze Zakonu.

Epifania i Bazylea:

„a wziąwszy chleb i łagiew wody, dał Hagarze; i włożywszy to na ramię jej, i z dziecięciem, odprawił ją” — Chleb i woda, które Agara zabrała ze sobą i które przez pewien czas stanowiły jej i Ismaela pożywienie na puszczy obrazują w typie obietnice Boże dane przez Zakon i Proroków, należące nadal do Żydów, którymi przez osiemnaście stuleci żywili się, bez których zginęłaby nadzieja tego narodu. (TP 1983, s. 153)

1 Księga Mojżeszowa 21:15

Epifania i Bazylea:

„A gdy nie stało wody w łagwi, porzuciła dziecię pod jednem drzewem” — Woda otrzymana od Abrahama została wypita. Nic nie pozostało. Ismael umierał. Agara, jego matka, oddaliła się od niego.... (TP 1983, s. 153) Zobaczmy teraz jaki jest tego antytyp. Naród żydowski coraz bardziej odchodził od Zakonu i Proroków, stając się słabym i, jak można się spodziewać, tracił nadzieję. Już miał umrzeć! (TP 1983, s. 153)

1 Księga Mojżeszowa 21:19

Epifania i Bazylea:

„Otworzył tedy Bóg oczy jej, że ujrzała źródło wody; a szedłszy napełniła łagiew wodą, i dała pić dziecięciu” — Tak jak Ismael został uratowany od śmierci przez ową wodę, tak naród izraelski, przedstawiony w typie przez Ismaela, dzięki Boskiej opatrzności, jest tuż przed zrozumieniem, iż przynależna mu część Przymierza Abrahamowego ma ziemski charakter, a nie niebiański, nie duchowy. Naród izraelski znajduje się tuż przed orzeźwieniem i rozpocznie nowy etap swej kariery. Tak, ta kariera jednak nie wyciśnie na nim piętna Ismaelitów ani jego związek z Nowym Przymierzem nie będzie symbolizowany przez Agarę, stare Przymierze Zakonu. Odtąd naród żydowski przedstawiony jest w nowym typie. (TP 1983, s. 153)

Literatura o rozdziale 1 Księga Mojżeszowa 21

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.