1 Księga Mojżeszowa 2

1 Księga Mojżeszowa, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Mojżeszowa 2 — Biblia Gdańska

1 Dokończone tedy są niebiosa i ziemia, i wszystko wojsko ich.

2 I dokończył Bóg dnia siódmego dzieła swego, które uczynił; i odpoczął w dzień siódmy od wszelkiego dzieła swego, które uczynił.

3 I błogosławił Bóg dniowi siódmemu, i poświęcił go; iż weń odpoczął od wszelkiego dzieła swego, które był stworzył Bóg, aby uczynione było.

4 Teć są zrodzenia niebios, i ziemi, gdy były stworzone, dnia, którego uczynił Pan Bóg ziemię i niebo.

5 Wszelką różdżkę polną, przedtem niż była na ziemi; i wszelkie ziele polne, pierwej niż weszło; albowiem nie spuścił jeszcze był dżdżu Pan Bóg na ziemię; i człowieka nie było, któryby sprawował ziemię.

6 Ale para wychodziła z ziemi, która odwilżała wszystek wierzch ziemi.

7 Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywiącą.

8 Nasadził też był Pan Bóg sad w Eden, na wschód słońca, i postawił tam człowieka, którego był stworzył.

9 I wywiódł Pan Bóg z ziemi wszelkie drzewo wdzięczne na wejrzeniu, i smaczne ku jedzeniu: i drzewo żywota w pośrodku sadu; i drzewo wiadomości dobrego i złego.

10 A rzeka wychodziła z Eden dla odwilżenia sadu; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki;

11 Imię jednej Fyson; ta okrąża wszystką ziemię Hewila, gdzie się rodzi złoto.

12 A złoto ziemi onej jest wyborne. Tamże jest Bdellion, i kamień Onychyn.

13 A imię rzeki drugiej Gihon; ta okrąża wszystkę ziemię Murzyńską.

14 Imię zaś rzeki trzeciej Chydekel, ta płynie na wschód słońca ku Asyryi. A rzeka czwarta jest Eufrates.

15 Wziął tedy Pan Bóg człowieka, i postawił go w sadzie Eden, aby go sprawował, i aby go strzegł.

16 Tedy rozkazał Pan Bóg człowiekowi, mówiąc: Z każdego drzewa sadu jeść będziesz.

17 Ale z drzewa wiadomości dobrego i złego, jeść z niego nie będziesz; albowiem dnia, którego jeść będziesz z niego, śmiercią umrzesz.

18 Rzekł też Pan Bóg: Nie dobrze być człowiekowi samemu; uczynię mu pomoc, która by była przy nim.

19 A gdy stworzył Pan Bóg z ziemi wszelki zwierz polny, i wszelkie ptactwo niebieskie, tedy je przywiódł do Adama, aby obaczył jakoby je nazwać miał; a jakoby nazwał Adam każdą duszę żywiącą, tak aby było imię jej.

20 Tedy dał Adam imiona wszystkiemu bydłu, i ptactwu niebieskiemu, i wszelkiemu zwierzowi polnemu. Lecz Adamowi nie była znaleziona pomoc, która by przy nim była.

21 Tedy przypuścił Pan Bóg twardy sen na Adama, i zasnął; i wyjął jedno żebro jego, i napełnił ciałem miasto niego.

22 I zbudował Pan Bóg z żebra onego, które wyjął z Adama, niewiastę, i przywiódł ją do Adama.

23 I rzekł Adam: Toć teraz jest kość z kości moich, i ciało z ciała mego; dla tegoż będzie nazwana mężatką, bo ona z męża wzięta jest.

24 Przetoż opuści człowiek ojca swego i matkę swoję, a przyłączy się do żony swojej, i będą jednem ciałem.

25 A byli oboje nadzy, Adam i żona jego; a nie wstydzili się.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Mojżeszowa 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Mojżeszowa 2:1

Epifania i Bazylea:

„Dokończone tedy są niebiosa i ziemia” — symboliczne niebiosa i ziemia w stanie zarodkowym - w dwu fazach Królestwa - są dokończone. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Dnia siódmego” — Siódmy okres 7000 lat długi, którego długość daje nam pojęcie o długości poprzednich okresów.

„Odpoczął Bóg” — Aby dać Synowi przywilej dokończenia dzieła.

Epifania i Bazylea:

„i odpoczął w dzień siódmy” — Boski Sabat, trwający 7000 lat, przedstawia to samo co Izraelski jednodniowy sabat po sześciu dniach pracy. (TP 1950, s. 24,26) Dokończone dwie fazy Królestwa dadzą Bogu pozafiguralne odpocznienie, podczas gdy Chrystus podbije wszystkie rzeczy pod Niego. (TP 1950, s. 24,26) nie sądzimy, aby powyższy tekst oznaczał, iż po stworzeniu ziemi i wszystkiego, co się na niej znajduje Bóg był tak wyczerpany pracą dokonaną podczas wielkiego Tygodnia Tworzenia, że przestał pracować — że usiadł i nie robił nic przez kolejny wielki dzień. Wierzymy raczej, że przedstawiony tu tekst oznacza, że w czasie sześciu wielkich Dni Tworzenia, z których każdy obejmował 7000 lat, Wszechmogący dokończył dzieła związanego ze sferą tego świata, i że następnie, zapoczątkował w odpowiedni sposób sprawy ziemskie, i pozostawił je, do wypełnienia tego, co zamierzył w związku z nimi, pod kierownictwem Adama, króla ziemi. (TP 1993, s. 84)

1 Księga Mojżeszowa 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„I poświęcił go” — W planie Bożym okazuje się, że po sześciu epokach równej długości, miał nastąpić siódmy okres szczególnych błogosławieństw, jak jest to pokazane w siódmym dniu przeznaczonym na odpoczynek, siódmy rok, czyli rok odpoczynku i siódmy tysiąc lat, albo "czasy naprawienia wszystkich rzeczy".

„Iż weń odpoczął” — W międzyczasie dozwolił na grzech i panowanie złego.

Epifania i Bazylea:

„I błogosławił Bóg dniowi siódmemu” — Bóg będzie błogosławił dzień 1000-lecia restytucją. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Teć są” — Jako ilustracja pokazująca niedorzeczność tak zwanych biblijnych krytyków.

„Zrodzenia” — Rozwoju.

„Dnia” — Nie o 24 godzinach, lecz o długim określonym okresie czasu, np.. jako było za dni Noego, lub w dzień sądny itd..

„Pan Bóg uczynił” — Mocą swoją, którą okazał przez Syna Swego.

Epifania i Bazylea:

„Teć są zrodzenia niebios i ziemi” — tu mamy pozafiguralną historię Boskich dzieł, sposobów i przedmiotów zbawienia, jakie były dokonane podczas Jego wielkiego dnia odpocznienia, trwającego 7000 lat. (TP 1950)

1 Księga Mojżeszowa 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie spuścił jeszcze deszczu” — Ziemia otoczona była wodną powłoką, która oberwała się i spowodowała potop za dni Noego.

Epifania i Bazylea:

„nie spuścił jeszcze był dżdżu Pan Bóg na ziemię” — w trzecim 1000-letnim dniu, Bóg nie dał ożywiającej łaski. (TP 1950)

„i człowieka nie było” — ani Chrystus jeszcze nie przyszedł. (TP 1950)

„któryby sprawował ziemię” — by zaprowadzić restytucję dla społeczeństwa w zarodku, tj dla tysiącletnich St.G. i M..G. (TP 1950)

1 Księga Mojżeszowa 2:6

Epifania i Bazylea:

„Ale para wychodziła z ziemi, która odwilżała wszystek wierzch ziemi” — jednak tymczasowa łaska była wtedy w użyciu względem St.G. i M..G. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Stworzył Pan Bóg człowieka” — Tu nie jest powiedziane o człowieku: "Niech ziemia wyda, albo niech woda wyda człowieka".

„Z prochu ziemi” — Moc Boża działając na elementy ziemi, wytworzyła istotę ludzką, podobnie jak ta sama moc-energia --- działając na elementy duchowe stworzyła aniołów i inne istoty. Pierwszy człowiek z którego powstał cały rodzaj ludzki jest ziemski, drugi człowiek będzie dawcą życia całemu rodzajowi ludzkiemu, sam Pan z nieba przy swym wtórym przyjściu.

„I natchnął” — [Naphach], tchnął.

„Dech” — [Neshamah], siłę żywotną.

„Żywota” — [Caiyah], życie.

„I stał się człowiek” — Tu nie mówi, że człowiek otrzymał.

„Duszą żywiącą” — [Nephesh}, istotą obdarzoną czuciem, jak inne stworzenia. Pewien Metodyski kaznodzieja określa duszę, iż jest ona: "bez wnętrza i bez zewnętrza, bez ciała, bez kształtu lub części składowych, których można miliony pomieścić w skorupie orzecha". Czy Adam był stworzony śmiertelnym, czy nieśmiertelnym?

Epifania i Bazylea:

„Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi , i natchnął w oblicze jego dech żywota” — Jezus i Kościół są tym Chrystusem rozwiniętym przez połączenie Ich ludzkiej natury (prochu ziemi) z nowym stworzeniem (dechem żywota). (TP 1950, s. 26) dech [z hebr. wiatr, moc] żywota [w hebr. życia l. mn., tzn takiego życia jakie było wspólne dla wszystkich żyjących zwierząt]. (TP 1998, s. 24) Wyraz przetłumaczony jako „dech żywota" ma w oryginalnej hebrajszczyźnie formę liczby mnogiej i powinien być poprawnie przetłumaczony jako „dech żywotów". (TP 1984, s. 183,184)

„I stał się człowiek duszą żywiącą” — aż staną się Boskim Chrystusem w zmartwychwstaniu. (TP 1950, s. 26) tj istotą czującą. (TP 1998, s. 24)

1 Księga Mojżeszowa 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Nasadził Pan Bóg sad” — Raj, który będzie przywrócony i w którym będzie łotr według danej mu obietnicy.

Epifania i Bazylea:

„Nasadził też był Pan Bóg sad w Eden , na wschód słońca” — Bóg da Im Królestwo z wszelką władzą na niebie i na ziemi. (TP 1950, s. 26)

„i postawił tam człowieka” — i w nowej ziemi umieści tak stworzonego Chrystusa (Głowę i Ciało). (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszelkie drzewo” — Różnego rodzaju drzewa.

„I drzewo żywota” — które by podtrzymywało doskonałe życie.

Epifania i Bazylea:

„wszelkie drzewo wdzięczne na wejrzeniu” — drzewa ozdobne, łącznie z drzewami kwiatowymi i krzewami. (TP 2001, s. 57)

„i smaczne ku jedzeniu” — drzewa owocowe. (TP 2001, s. 57)

„i” — raczej, nawet. (TP 1970, s. 18)

„drzewo żywota” — Chrystus Głowa i Ciało. (TP 1950, s. 26) z drzew [język hebrajski zdaje się wskazywać na gaj, las lub sad] żywota [odpowiednie do wiecznego podtrzymywania ludzkiego życia]. (TP 1970, s. 18) Rozumiemy, iż wyrażenie "drzewo żywota" w języku hebrajskim jest w liczbie mnogiej. Wszystkie drzewa w ogrodzie Eden były drzewami żywota. (TP 2001, s. 57)

„w pośrodku sadu” — w obrębie. (TP 2001, s. 57)

„i drzewo wiadomości dobrego i złego” — Bóg dozwoli by upadły rodzaj ludzki w 1000-leciu mógł wybierać pomiędzy dobrem i złem. (TP 1950, s. 26) Było w tym ogrodzie także jedno drzewo — ,,drzewo wiadomości dobrego i złego” — którego owocu nie wolno było im spożywać. (TP 1970, s. 18) Drzewa znajomości dobrego i złego prawdopodobnie zasadniczo nie różniły się od drugiej kategorii drzew, nie licząc faktu, iż Bóg oddzielił je, by poddać Adama próbie posłuszeństwa. (TP 2001, s. 57)

1 Księga Mojżeszowa 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

1 Moj. 2:10-14 zobacz Echa Pielgrzyma str. 143

Epifania i Bazylea:

„A rzeka wychodziła z Eden” — z poczytalnie doskonałej ludzkości i z poczytalnie doskonałych warunków. (TP 1950, s. 26)

„dzieliła się na cztery główne rzeki” — cztery wybrane klasy. (TP 1950, s. 26) W pozafigurze z przypisanego doskonałego człowieczeństwa i przypisanych doskonałych warunków Bóg sprawia, że wybrańcy rozwijają się w czterech klasach, przez które Prawda, Woda Żywota, płynie do drugich — w sposób ograniczony w obecnym życiu, ale zupełnie i swobodnie w Tysiącleciu. (TP 1973, s. 71)

1 Księga Mojżeszowa 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Pierwsza gdzie złoto” — symbol Boskiej natury. 1 Moj. 2:10-14 zobacz Echa Pielgrzyma str. 143

Epifania i Bazylea:

„Fyson” — M.St. (TP 1950, s. 26) (Fyson - rozpraszający, dowolnie płynący); Małe Stadko. (TP 1973, s. 71)

„ta okrąża wszystkę ziemię Hewila” — (Hewila - koło); w jego służbie Prawdy obejmuje całą sferę Prawdy i jej Ducha. (TP 1973, s. 71)

„gdzie się rodzi złoto” — włączając prawdę o Boskich sprawach, takich jak osiągnięcie Boskiej natury. (TP 1973, s. 71)

1 Księga Mojżeszowa 2:12

Paruzja (C.T. Russell):

1 Moj. 2:10-14 zobacz Echa Pielgrzyma str. 143

Epifania i Bazylea:

„A złoto ziemi onej jest wyborne” — prawda o Boskich sprawach, takich jak osiągnięcie Boskiej natury. (TP 1973, s. 71)

„Tamże jest Bdellion” — [bdellion - widocznie biały i przezroczysty — kolor manny; 4 Moj. 11:7]; prawda, która jest czysta i jasna. (TP 1973, s. 71)

„i kamień Onychyn” — nauki o Abrahamowym i Nowym Przymierzu oraz ich stosowne łaski. (TP 1973, s. 71)

1 Księga Mojżeszowa 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

1 Moj. 2:10-14 zobacz Echa Pielgrzyma str. 143

Epifania i Bazylea:

„Gihon” — W.G. (TP 1950, s. 26) (Gihon - strumień); Wielkie Grono, szczególnie jego oczyszczeni członkowie. (TP 1973, s. 71)

„ta okrąża wszystkę ziemię Murzyńską” — (Etiopię — margines podaje ziemię Chus, czarną); Prawda dla wielu, włączając tych, którzy najwięcej ucierpieli pod przekleństwem. (TP 1973, s. 71)

1 Księga Mojżeszowa 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Czwarta jest Eufrates” — symbol rodzaju ludzkiego. 1 Moj. 2:10-14 zobacz Echa Pielgrzyma str. 143

Epifania i Bazylea:

„Chydekel” — St.G. (TP 1950, s. 26) [Chydekel - szybki, ostry, srogi głos, dźwięk]; Starożytni Godni. (TP 1973, s. 71)

„ta płynie na wschód słońca ku Asyryi” — od samego początku dali potężne świadectwo Prawdy, jak również dadzą je w Tysiącleciu dla wielu, włączając tych, którzy żyli poza granicami nominalnego kościoła (Asyrii). (TP 1973, s. 71)

„Eufrates” — M.G. (TP 1950, s. 26) [Eufrates - strumień, tryskanie] M.G.; (TP 1973, s. 71)

1 Księga Mojżeszowa 2:15

Epifania i Bazylea:

„wziął tedy Pan Bóg człowieka” — Bóg użyje Chrystusa (Głowę i Ciało). (TP 1950, s. 26)

„aby go sprawował i strzegł” — zaprowadził rajskie warunki. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:16

Epifania i Bazylea:

„Tedy rozkazał Pan Bóg człowiekowi , mówiąc : Z każdego drzewa sadu jeść będziesz” — dając Im (Chrystusowi) pełne przywileje nieśmiertelności. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeść z niego nie będziesz” — Gdyby Adam i Ewa byli posłuszni Bogu, zakaz jedzenia może byłby zniesiony w swoim czasie.

„Albowiem dnia” — Jeden dzień u Pana jest tysiąc lat.

„Którego jeść będziesz umrzesz” — Umierając umrzesz. Fizycznie, moralnie i umysłowo. Tu nie ma wzmianki o żadnej uldze. Ani myśli o wiecznych mękach po śmierci. Znaczyło utratę wiecznego życia jeśli będą nieposłuszni. Pokazuje, że ostatecznie którzy okażą się w jakikolwiek sposób niedoskonałymi, zostaną wytraceni.Śmierć jest nieprzyjacielem. Czy byłoby sprawiedliwym ze strony Boga potępić istotę, która bardzo mało różni się od zwierzęcia (wg ewolucji).

Epifania i Bazylea:

„albowiem dnia, którego jeść będziesz” — Bóg przestrzega (Chrystusa Głowę i Ciało) w Ich dzieciach (ludzkości), ażeby w doświadczeniu z dobrem, nie ważyli się na postępowanie za grzechem. (TP 1950, s. 26)

„śmiercią umrzesz” — pod karą wtórej śmierci. (TP 1950, s. 26) Bóg wykonywał ten wyrok stopniowo po prostu przez odcięcie Adamowi przystępu do życiodajnego pokarmu dostarczonego przez drzewa w przygotowanym ogrodzie. Bóg wygnał Adama z ogrodu i przez cherubinów i miecz płomienisty uniemożliwił mu dostęp do drzewa (lasu, gaju, tzn. drzew) żywota. (TP 1972, s. 51) „Umierając umrzesz” (wg tekstu hebrajskiego — margines). (TP 1987, s. 88)

1 Księga Mojżeszowa 2:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczynię mu pomoc” — Adam tak dalece był wyższy od wszystkich stworzeń, iż nie miał pomiędzy nimi towarzystwa.

Epifania i Bazylea:

„Nie dobrze być ... samemu” — miało być lepiej dla Niego (Jezusa), by otrzymał Małżonkę, niż gdyby On tylko Sam miał być Dziedzicem Bożym. (TP 1950, s. 26)

„człowiekowi” — Jezusowi. (Od tego wiersza do w. 25 Adam przedstawia tylko Jezusa). (TP 1950, s. 26)

„pomoc” — Małżonkę. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Każdą duszę żywiącą” — [Nephesh], każda istota obdarzona czuciem jest nazwana duszą.

Epifania i Bazylea:

„tedy je przywiódł do Adama , aby obaczył , jakoby je nazwać miał” — Bóg zlecił Jezusowi dzieło rozwinięcia tych, nad którymi dokonywana była praca w Wieku Ew. przez Jego usługę. (TP 1950)

1 Księga Mojżeszowa 2:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Adam” — w dwóch latach przed upadkiem.

„Dał imiona wszystkiemu bydłu” — doskonały człowiek miał zupełną kontrolę nad wszystkim stworzeniem ziemskim.

Epifania i Bazylea:

„Tedy dał Adam imiona wszystkiemu bydłu” — i On ich rozwijał w tym do czego okazali swoją zdatność. (TP 1950, s. 26)

„Lecz Adamowi nie była znaleziona pomoc” — żadna z klas nie miała takiego charakteru by mogła być Małżonką Chrystusową. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg wyjął jedno żebro jego” — w tym zawiera się oddzielenie niektórych zdolności i przymiotów. wskazuje, że gdy dzieło naprawienia wszystkich rzeczy zostanie dopełnione, wtedy wszyscy ludzie będą takimi jak Adam był pierwotnie.

„Napełnił ciałem” — To figuruje, że Kościół, Oblubienica Chrystusowa była uformowana z powodu zadanej rany w Jego boku i jako skutek twardego snu śmierci, która przyszła na naszego Pana.

Epifania i Bazylea:

„twardy sen” — sen śmierci Jego (Jezusa) człowieczeństwa. (TP 1950, s. 26)

„i wyjął jedno żebro jego” — Jego ludzką zasługę. (TP 1950, s. 26)

„I napełnił ciało miasto niego” — dał spłodzenie z Ducha, ożywienie, wzrost, wzmocnienie, zrównoważenie i skrystalizowanie. (TP 1950, s. 26)

Źródła: patrz także E1. 368

1 Księga Mojżeszowa 2:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczynił niewiastę” — Ewa jest figurą na Kościół.

Epifania i Bazylea:

„I zbudował Pan Bóg...niewiastę” — tak rozwinięte Nowe Stworzenia stały się Oblubienicą Chrystusową. (TP 1950, s. 26)

„i przywiódł ją do Adama” — przy pierwszym zmartwychwstaniu połączą się z Jezusem w niebieskiej jedności. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:23

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Adam...” — Jezus pozna, że byli oni rozwinięci z Jego ludzkiej zasługi i z Jego Ducha na Nowe Stworzenia i uczyni ich Swoją własnością jako rozwiniętych z Niego. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyłączy się do żony swojej” — uczciwe jest małżeństwo między wszystkimi.

„I będą dwoje jednym ciałem” — Figura Adama i Ewy wyobrażająca Jezusa i Jego Oblubienicę skończy się, gdy się staną jedno.

Epifania i Bazylea:

„i będą jednym ciałem” — On pozostanie dla niej wierny i oddany, Ona też będzie z Nim w jedności. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 2:25

Epifania i Bazylea:

„A byli oboje nadzy,..., a nie wstydzili się” — Ich połączenie będzie zupełne, niewinne i bez żadnej domieszki. (TP 1950, s. 26)

Literatura o rozdziale 1 Księga Mojżeszowa 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.