1 Księga Mojżeszowa 12

1 Księga Mojżeszowa, rozdział 12 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (20 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Mojżeszowa 12 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Pan do Abrama: Wynijdź z ziemi twej, i od rodziny twojej, i z domu ojca twego, do ziemi, którąć pokażę.

2 A uczynię cię w naród wielki, i będęć błogosławił, i uwielbię imię twoje, i będziesz błogosławieństwem.

3 I będę błogosławił błogosławiącym tobie; a przeklinające cię przeklinać będę: i będą błogosławione w tobie wszystkie narody ziemi.

4 Tedy wyszedł Abram, jako mu rozkazał Pan. Poszedł też z nim i Lot. A było Abramowi siedmdziesiąt lat i pięć lat, gdy wyszedł z Haran.

5 Wziął też Abram Saraj żonę swoję, i Lota syna brata swego, i wszystkę swą majętność, której nabyli, i dusze, których nabyli w Haranie, i wyszli, aby szli do ziemi Chananejskiej; i przyszli do ziemi Chananejskiej.

6 Tedy przeszedł Abram ziemię onę aż do miejsca Sychem, i aż do równiny Morech; a Chananejczyk na ten czas był w onej ziemi.

7 I ukazał się Pan Abramowi, i rzekł: Nasieniu twemu dam ziemię tę; i zbudował tam ołtarz Panu, który mu się ukazał.

8 A przeszedł stamtąd do góry na wschód Betela, i rozbił tam namiot swój, mając Betel od zachodu, a Haj od wschodu; i zbudował tam ołtarz Panu, i wzywał imienia Pańskiego.

9 Potem ruszył się Abram idąc, i ciągnąc ku południu.

10 A był głód w ziemi onej: przeto zstąpił Abram do Egiptu, aby tam był gościem do czasu, ciężki bowiem był głód w ziemi.

11 I stało się, gdy już blisko był, aby wszedł do Egiptu, rzekł do Sarai, żony swej: Oto teraz wiem, żeś niewiasta piękna na wejrzeniu.

12 I stanie się, że gdy cię obaczą Egipczanie, rzeką: Żona to jego; i zabiją mię, a ciebie żywo zostawią.

13 Mów, proszę, żeś jest siostrą moją, aby mi dobrze było dla ciebie, i żywa została dla ciebie dusza moja.

14 I stało się, gdy wszedł Abram do Egiptu, ujrzeli Egipczanie niewiastę onę, iż była bardzo piękną.

15 Widzieli ją też książęta Faraonowe, i chwalili ją przed nim; i wzięto onę niewiastę do domu Faraonowego.

16 Który Abramowi dobrze czynił dla niej; i miał Abram owce, i woły, i osły i sługi, i służebnice, i oślice, i wielbłądy.

17 Ale uderzył Pan Faraona plagami wielkiemi, i dom jego dla Sarai, żony Abramowej.

18 Przetoż wezwał Farao Abrama, i rzekł: Cóżeś mi to uczynił? czemuś mi nie oznajmił, że to żona twoja?

19 Przeczżeś powiedział, siostra to moja? i wziąłem ją sobie za żonę; a teraz, oto żona twoja, weźmijże ją, a idź.

20 I przykazał o nim Farao mężom, i puścili go wolno i żonę jego, i wszystko, co było jego.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Mojżeszowa 12

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Mojżeszowa 12:1

Paruzja (C.T. Russell):

„I rzekł Pan” — "Bóg chwały ukazał się ojcu naszemu Abrahamowi, gdy był w Mezopotamii przedtem, niż mieszkał w Haranie", zanim wyszedł z Ur.

„Abrahamowi” — Jemu osobiście a nie Taremu, Nahorowi, Haranowi lub komu innemu.

„Z domu ojca twego” — Miał opuścić braci, krewnych itd.

Epifania i Bazylea:

„Wynijdź z ziemi” — z Ur Chaldejskiego. (TP 1962, s. 69)

„i od rodziny” — krewnych. (TP 1962, s. 69)

„do ziemi” — Chananejskiej. (TP 1962, s. 69)

1 Księga Mojżeszowa 12:2

Paruzja (C.T. Russell):

„A uczynię cię” — Jeżeli to uczynisz.

Epifania i Bazylea:

„A uczynię cię w naród wielki” — Tym wielkim narodem będzie po pierwsze prawdziwy cielesny Izrael, po drugie prawdziwy duchowy Izrael. (TP 1962, s. 69) Stosuje się w pozafigurze do całego nasienia w ogólności, lecz specjalnie stosuje się do Chrystusa (Głowy i Ciała). (TP 1962, s. 69)

„i będeć błogosławił” — Bóg obiecał, że go wielce uszczęśliwi. (TP 1962, s. 69)

„i uwielbię imię twoje” — uczynię wielkie imię twoje - dam ci wielką reputację, wielki urząd i wielkie stanowisko między ludem Bożym. (TP 1962, s. 69)

„i będziesz błogosławieństwem” — będziesz powodem pomyślności dla wielu. (TP 1962, s. 69) ... „A uczynię [Jehowa] cię w naród wielki [co najpierw obejmuje prawdziwy cielesny Izrael, a potem prawdziwy duchowy Izrael], i będę ci błogosławił [czynił wiele dobra], i uwielbię imię twoje [dam ci wspaniały charakter, urząd i cześć], i będziesz błogosławieństwem [przez Abrahama Bóg ma udzielić wielkich błogosławieństw dla wielu]. - E17. 313. (TP 1962, s. 69)

1 Księga Mojżeszowa 12:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Będę błogosławił” — Okażę swą łaskę.

„Błogosławiącym tobie” — Okazującym tobie względy, życzliwość tj Abrahamowi lub nasieniu jego naturalnemu względnie duchowemu.

„Przeklinać będę” — Okażę swą niełaskę.

„Przeklinającym ciebie” — Czyniącym krzywdę, lub okazującym ci wzgardę.

„I w tobie” — "I nasieniu twemu, które jest Chrystus". Gal.3:16.

„Będą” — w czasie właściwym.

„Wszystkie narody ziemi” — Obietnica jest niezmienna. Nie tylko Żydzi.

„Błogosławione” — Gdy będą wyprowadzone ze skażenia grzechu i śmierci. Przez znajomość, pomoc i sposobność. Nie przez ignorowanie praw Bożych, lecz będą przyprowadzeni stopniowo do doskonałości tak, że będą mogli je zachować.

Epifania i Bazylea:

„I będę błogosławił błogosławiącym tobie” — I takich, którzy wyświadczą mu dobro, Bóg będzie błogosławił. (TP 1962, s. 69)

„a przeklinające cię przeklinać będę” — tych, którzy odrzucą go, a którzy często reprezentują Boga - Bóg przeklnie. (TP 1962, s. 69)

„i będą błogosławione” — przez możliwość dostąpienia restytucji (1Moj.18:18; 22:18; 26:4; 28:14; Gal.3:8). (TP 1961, s. 19)

„wszystkie narody ziemi” — ludzie, którzy nie zostali wybrani. (TP 1961, s. 19) Tu jest dana obietnica, że wszystkie narody ziemi będą błogosławione przez nasienie Abrahamowe. (TP 1962, s. 69) ...I będę błogosławił błogosławiącym tobie [będę wspierał tych, którzy będą wspierać ciebie]; a przeklinających cię przeklinać będę [zniszczę tych, którzy będą próbować zniszczyć ciebie]; i będą błogosławione [otrzymają błogosławieństwa Tysiąclecia] w tobie [tj. w nasieniu Abrahama – przede wszystkim w Chrystusie jako Głowie oraz Kościele jako Jego ciele] wszystkie narody ziemi”. - E17. 313

Źródła: TP 61'19; 62'69;

1 Księga Mojżeszowa 12:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy wyszedł Abraham” — "Gdy umarł ojciec jego". Dz.7:4. To figuruje wyjście prawdziwego Kościoła z Babilonu. Zapewne krewni Abrahama sprzeciwiali się jego przedsięwzięciu szczególnie, że "wyszedł nie wiedząc dokąd idzie". Żyd.11:8.

„Abrahamowi było 75 lat” — W tym czasie Pan Bóg uczynił z nim przymierze. W 2081 lat po upadku pierwszych rodziców. Na 2081 lat przed nawróceniem Korneliusza.

„Gdy wyszedł z Haranu” — Abraham nie argumentował, że mógłby więcej być użyteczny na miejscu między bałwochwalczym i złym ludem, z którym przebywał.

Epifania i Bazylea:

„Tedy wyszedł Abraham” — z Ur Chaldejskiego. (TP 1962, s. 69)

„Poszedł też z nim i Lot” — towarzyszył mu w tej podróży. (TP 1962, s. 69)

1 Księga Mojżeszowa 12:5

Epifania i Bazylea:

„Wziął też Abram Saraj żonę swoję, i Lota syna brata swego, i wszystkę swą majętność, której nabyli, i dusze, których nabyli w Haranie, i wyszli, aby szli do ziemi Chananejskiej; i przyszli do ziemi Chananejskiej.” — Abraham przedstawia tych próbnie usprawiedliwionych, którzy ostatecznie poświęcili się i stali się członkami Maluczkiego Stadka. Pobyt Abrahama w Haranie przedstawia ich pobyt w stanie próbnego usprawiedliwienia przed uczynieniem postępu w kierunku poświęcenia. (TP 1978, s. 95) Jego podróż oraz wejście do Chanaanu, po którym obietnica stała się jego obietnicą, przedstawia ich postęp w kierunku poświęcenia i osiągnięcia go, ożywionego usprawiedliwienia i spłodzenia z Ducha, w którym to czasie obietnice stały się ich własnością. (TP 1978, s. 95) Lot w tym układzie jest typem tych, którzy ostatecznie będą członkami Wielkiej Kompanii, ponieważ on zawsze szedł tym śladem, który Abraham podejmował, łącznie z wejściem do ziemi Chananejskiej, gdzie jednak opuścił Abrahama (Maluczkie Stadko) a przylgnął do Sodomy (do nominalnego kościoła). (TP 1978, s. 95)

1 Księga Mojżeszowa 12:7

Paruzja (C.T. Russell):

„I ukazał się Pan Abrahamowi” — Uczynił przymierze przedtem obiecane.

Epifania i Bazylea:

„I ukazał się Pan Abrahamowi” — Przymierze z Abrahamem zostało zawarte dnia 14 Nisan, a w jego 430 rocznicę Izrael został wyzwolony. (TP 1971, s. 32) Przymierze zawarte zostało z Abrahamem 15 Nisana 2045 przed Chrystusem, dokładnie 430 lat co do jednego dnia przed wyjściem Żydów z Egiptu, które nastąpiło 15 Nisana 1615 przed Chr. Było to 2044 lat i 8 1/2 miesięcy przed 1.stycznia.1 roku. (TP 1968, s. 54)

1 Księga Mojżeszowa 12:10

Paruzja (C.T. Russell):

„A był głód” — Który musiał przedtem doświadczyć wiarę Abrahama.

„Zstąpił Abraham do Egiptu” — Prawdopodobnie przeciw woli Bożej.

1 Księga Mojżeszowa 12:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Ciebie żywą zostawią” — Historia opisuje zdarzenie jak pewien król Egipski siłą zabrał żonę od męża. Abraham zapewne wiedział o tym wydarzeniu.

1 Księga Mojżeszowa 12:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Mów proszę” — Ta jedna tylko usterka odnośnie jego charakteru jest zanotowana w Piśmie Św. Fakt ten dowodzi na ile jest ono bezstronne i dowodzi jego prawdziwości.

1 Księga Mojżeszowa 12:17

Epifania i Bazylea:

„Ale uderzył Pan Faraona” — Bóg w swojej mocy i przez Swoje Słowo dał poznać później szatanowi, w jakim stosunku jest On z pozafiguralną Sarą w jej osobowych częściach - jej sługach. (TP 1950)

Źródła: 51'73

1 Księga Mojżeszowa 12:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Wezwał Faraon Abrahama” — Zgromienie Abrahama przez pogańskiego króla musiało mu wyjść na dobre.

Epifania i Bazylea:

„Farao” — przedstawia szatana. (TP 1950, s. 73)

„cóżeś mi to uczynił” — szatan zganił Boga za swoje zamiary względem pozafiguralnej Sary. (TP 1950, s. 73)

„czemuś mi nie oznajmił, że to żona twoja” — Bóg w swoim przymiocie miłości działa w ten sposób względem Przymierza Sary, w Jego częściach osobowych, tj w sługach tegoż przymierza, że pozwala na ich prześladowanie, itd.. w ciemnych wiekach, w taki sposób, że to dało szatanowi myśl iż Bóg nie traktuje ich jako swoją symboliczną żonę (Iz.54). (TP 1950, s. 73)

1 Księga Mojżeszowa 12:19

Paruzja (C.T. Russell):

ibrak

Epifania i Bazylea:

„wziąłem ją sobie za żonę” — Bóg pozwolił szatanowi, aby ich posiadł w swej mocy, i aby służyli jego celom. (TP 1950, s. 73)

„weźmijże ją, a idź” — przez złe praktyki szatan wykluczył Boga ze swoich sfer działania. (TP 1950, s. 73)

Literatura o rozdziale 1 Księga Mojżeszowa 12

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.