1 Księga Mojżeszowa 1

1 Księga Mojżeszowa, rozdział 1 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Mojżeszowa 1 — Biblia Gdańska

1 Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię.

2 A ziemia była niekształtowna i próżna, i ciemność była nad przepaścią, a Duch Boży unaszał się nad wodami.

3 I rzekł Bóg: Niech będzie światłość; i stała się światłość.

4 I widział Bóg światłość, że była dobra; i uczynił Bóg rozdział między światłością i między ciemnością.

5 I nazwał Bóg światłość dniem a ciemność nazwał nocą; i stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień pierwszy.

6 Potem rzekł Bóg: Niech będzie rozpostarcie, w pośrodku wód, a niech dzieli wody od wód.

7 I uczynił Bóg rozpostarcie; uczynił też rozdział między wodami, które są pod rozpostarciem; i między wodami, które są nad rozpostarciem; i stało się tak.

8 I nazwał Bóg rozpostarcie niebem. I stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień wtóry.

9 I rzekł Bóg: Niech się zbiorą wody, które są pod niebem, na jedno miejsce, a niech się okaże miejsce suche; i stało się tak.

10 I nazwał Bóg suche miejsce ziemią, a zebranie wód nazwał morzem.

11 I widział Bóg, że to było dobre. Potem rzekł Bóg: Niech zrodzi ziemia trawę, ziele, wydawające nasienie, i drzewo rodzajne, czyniące owoc, według rodzaju swego, którego by nasienie było w nim na ziemi; i stało się tak.

12 I zrodziła ziemia trawę, ziele wydawające nasienie, według rodzaju swego, i drzewo czyniące owoc, w którym nasienie jego, według rodzaju swego; i widział Bóg, że to było dobre.

13 I stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień trzeci.

14 I rzekł Bóg: Niech będą światła na rozpostarciu niebieskim, ku rozdzielaniu dnia od nocy, a niech będą na znaki, i pewne czasy, i dni, i lata.

15 I niech będą za światła na rozpostarciu nieba, aby świeciły nad ziemią; i stało się tak.

16 I uczynił Bóg dwa światła wielkie: światło większe, aby rządziło dzień, a światło mniejsze, aby rządziło noc, i gwiazdy.

17 I postawił je Bóg na rozpostarciu nieba, aby świeciły nad ziemią.

18 I żeby rządziły dzień i noc, i czyniły rozdział między światłością, i między ciemnością; i widział Bóg, że to było dobre.

19 I stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień czwarty.

20 I rzekł Bóg: Niech hojnie wywiodą wody płaz duszy żywiącej; a ptactwo niech lata nad ziemią, pod rozpostarciem niebieskim.

21 I stworzył Bóg wieloryby wielkie, i wszelką duszę żywiącą płazającą się, którą hojnie wywiodły wody, według rodzaju ich; i wszelkie ptactwo skrzydlaste, według rodzaju ich; i widział Bóg, że to było dobre.

22 Błogosławił im tedy Bóg, mówiąc: Rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, a napełniajcie wody morskie; i ptactwo niech się rozmnaża na ziemi.

23 I stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień piąty.

24 Rzekł też Bóg: Niech wyda ziemia duszę żywiącą według rodzaju swego; bydło i płaz, i zwierz ziemski, według rodzaju swego; i stało się tak.

25 Uczynił tedy Bóg zwierz ziemski według rodzaju swego; i bydło według rodzaju swego; i wszelki płaz ziemski według rodzaju swego; i widział Bóg, że to było dobre.

26 Zatem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na wyobrażenie nasze, według podobieństwa naszego; a niech panuje nad rybami morskimi, i nad ptactwem niebieskim, i nad zwierzęty, i nad wszystką ziemią, i nad wszelkim płazem, płazającym się po ziemi.

27 Stworzył tedy Bóg człowieka na wyobrażenie swoje; na wyobrażenie Boże stworzył go; mężczyznę i niewiastę stworzył je.

28 I błogosławił im Bóg, i rzekł do nich Bóg: Rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię; i czyńcie ją sobie poddaną; i panujcie nad rybami morskimi, i nad ptactwem niebieskim, i nad wszelkim zwierzem, który się rusza na ziemi.

29 I rzekł Bóg: Oto dałem wam wszelkie ziele, wydawające z siebie nasienie, które jest na obliczu wszystkiej ziemi; i wszelkie drzewo, na którym jest owoc drzewa, wydawające z siebie nasienie, będzie wam ku pokarmowi.

30 I wszelkiemu zwierzowi ziemskiemu, i wszystkiemu ptactwu niebieskiemu, i wszelkiej rzeczy ruszającej się na ziemi, w której jest dusza żywiąca; wszelka jarzyna ziela będzie ku pokarmowi; i stało się tak.

31 I widział Bóg wszystko, co uczynił, a oto było bardzo dobre; i stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień szósty.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Mojżeszowa 1

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Mojżeszowa 1:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Na początku” — Stworzenia naszej planety a nie wszechświata

„Bóg stworzył” — Przygotował do dzieła, które w sześciu dniach stworzenia, dni epokowych miało się wykonać

„ziemię” — Prawdopodobnie nasza ziemia jest pierwszą z światów wówczas stworzonych

Epifania i Bazylea:

„Na początku” — PIERWSZA księga Biblii w języku hebrajskim jest nazwana Bereshith, czyli „Na początku”, od jej początkowego słowa. Do dzisiejszego dnia Bereshith jest tytułem danym tej księdze w Biblii hebrajskiej. (TP 1968, s. 60) W Biblii jest mowa o pięciu różnych początkach twórczego dzieła Bożego. (TP 1974, s. 78,83) 1/ Pierwszy z nich co do czasu (Jan 1:1, 2) jest początkiem, w którym zostało stworzone przed-ludzkie Słowo — Logos — jako pierwsze ze wszystkich stworzeń. (TP 1974, s. 78,83) 2/ Drugi z nich co do czasu (Przyp. 8:22) jest tym początkiem, w którym stworzone zostały różne zastępy istot duchowych, inne od przedludzkiego Słowa. (TP 1974, s. 78,83) 3/ Trzeci z nich co do czasu (1 Moj. 1:1) jest początkiem, w którym niebo i ziemia zostały stworzone — przed sześcioma dniami stworzenia, poświęconymi na uporządkowanie ziemi, aby przystosować ją jako miejsce pobytu dla zwierząt i człowieka. (TP 1974, s. 78,83) 4/ Czwarty z nich co do czasu (Kol. 1:18) oznacza 3 i 1/2 lat, w których Jezus podlegał stworzeniu jako Boska istota — pierwszy początek Wieku Ewangelii, od Jordanu do grobu otwartego w ogrodzie. (TP 1974, s. 78,83) 5/ A piąty z nich pod względem czasu (2 Tes. 2:13) jest okresem od Zielonych Świątek 33 r., aż do końca Żniwa Żydowskiego 69 r., w którym to czasie Bóg rozpoczął stwarzanie nowego stworzenia jako Kościół, Ciało Chrystusa. (TP 1974, s. 78,83) Przed początkiem wspomnianym w tym wersecie, tj. zanim Bóg zaczął tworzyć niebo i ziemię, przestrzeń była wypełniona gazami wielu rodzajów i że z nich przez proces twórczy przy użyciu praw przyrody i reakcji gazów z biegiem czasu powołał On do istnienia niebo i ziemię. Z tego widzimy, że świat materii nie został stworzony z niczego. lecz z gazów. Można by zapytać jak i kiedy te gazy zostały stworzone. Odpowiadamy: ani Biblia, ani nauka nie wyświetla nam tej rzeczy. Te gazy mogły zawsze istnieć lub mogły powstać z czegoś, co przedtem istniało. Tego my nie wiemy. (TP 1974, s. 78,83)

1 Księga Mojżeszowa 1:2

Paruzja (C.T. Russell):

„A ziemia była” — już istniała, zanim sześć dni stworzenia rozpoczęły się

„Duch Boży” — Moc Boża, energia twórcza

„Unaszał się” — Była czynną zapładniającą

Epifania i Bazylea:

„A ziemia była niekształtna i próżna, i ciemność była nad przepaścią” — wyobraża stan chaotyczny jaki został wprowadzony na świat moralny przez grzech. (TP 1950, s. 24)

„a Duch Boży unaszał się nad wodami” — czynność Ducha Bożego ujmująca skutek działania grzechu przez zasądzenie Adama, Ewy i Szatana. (TP 1950, s. 24) [ruach]; wpływ lub moc. (TP 1985, s. 29) Słowo "Duch" widocznie oznacza moc Boga Wszechmogącego, ponieważ ona, a nie Jego usposobienie, działała w porządkowaniu ziemi na mieszkanie dla człowieka. (TP 1986, s. 89)

1 Księga Mojżeszowa 1:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Stała się światłość” — Prawdopodobnie podbiegunowa zorza "Aurora Borealis"

Epifania i Bazylea:

„i stała się swiatłość” — Logos objawił Prawdę jako symboliczne światło, tj prawdę o przekleństwie i jego skutkach na Adama, Ewę i szatana, o przyjściu Chrystusa itd. (TP 1950, s. 24)

1 Księga Mojżeszowa 1:5

Paruzja (C.T. Russell):

„I stał się wieczór” — Mały, nieznaczny początek

„Stał się zaranek” — Dopełnienie tej części dzieła

„Dzień pierwszy” — Okres Azoiczny 7000 lat długi, w którym nie było jeszcze życia. Naturalnie

1 Księga Mojżeszowa 1:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Niech będzie rozpostarcie” — Firmament, sklepienie, powietrze otaczające ziemię

„W pośrodku wód” — Między wodami

1 Księga Mojżeszowa 1:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczynił Bóg rozpostarcie” — Po oberwaniu się pierwszego pierścienia na ziemię, utworzyło się powietrze mocno przesycone gazami

1 Księga Mojżeszowa 1:8

Paruzja (C.T. Russell):

„I stał się dzień wtóry” — Okres Paleozoiczny, 7000 lat długi, odnosi się do największej epoki życia organicznego. Okres Sylurski, najstarsza w geologii warstwa pokładów trzeciorzędowych skorupy ziemskiej

1 Księga Mojżeszowa 1:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Miejsce suche” — (ląd); Woda powodowała, iż ziemia się ostudziła i w ten sposób się ostudziła skorupa ziemi, wystająca ponad powierzchnię wód. Możliwe, że podobne wstrząsy natury jeszcze nastąpią

1 Księga Mojżeszowa 1:11

Epifania i Bazylea:

„Trawę, ziele, wydawające nasienie” — ludzie mniej wybitni, lecz wierni z pośród Jego ludu, dzięki Jego przymierzu, byli na tyle płodni w sprawiedliwości na ile było to możliwe. (TP 1950, s. 25)

„drzewo rodzajne, czyniące owoc” — wybitniejsi i wierniejsi z Jego ludu, więcej odznaczali się tymi przymiotami. (TP 1950, s. 25)

1 Księga Mojżeszowa 1:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Trawę i ziele” — Gazy: węglany i azotowy spowodowały nadzwyczajny urodzaj roślinności w trzecim dniu stworzenia, pochłaniając węglan i oczyszczając powietrze dla rozwoju życia zwierzęcego.

„Nasienie jego według rodzaju” — stoi w sprzeczności z ewolucją.

1 Księga Mojżeszowa 1:13

Paruzja (C.T. Russell):

„I stał się dzień trzeci” — Okres Karbonu, 7000 lat długi.

Epifania i Bazylea:

„dzień trzeci” — 2 127-1 127 pne. (TP 1950, s. 25)

1 Księga Mojżeszowa 1:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczynił Bóg” — Dosłownie: spowodował by świeciło. Wyraz tu użyty wcale nie oznacza stworzenia.

„Światło większe” — Katolicy twierdzą, że to światło reprezentuje papieża.

„Aby rządziło dzień” — Aby wskazywało czas dnia.

„Światło mniejsze” — Katolicy dowodzą iż to reprezentuje władzę świecką.

„Aby rządziło noc” — Według katolickiego poglądu, oznacza to doczesne sprawy.

Epifania i Bazylea:

„światło większe” — (słońce) Ewangelia w St. T. (TP 1950, s. 25)

„światło mniejsze” — (księżyc) zakon. (TP 1950, s. 25)

„gwiazdy” — prorocy. (TP 1950, s. 25)

1 Księga Mojżeszowa 1:19

Paruzja (C.T. Russell):

„I stał się dzień czwarty” — Okres Kamienny, 7000 lat długi.

Epifania i Bazylea:

„dzień czwarty” — 1 127-127 pne. (TP 1950, s. 25)

1 Księga Mojżeszowa 1:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Niech wody wywiodą hojnie” — Niezliczone mnóstwo skorupiaków, które wchłaniały w siebie obfitujący w wodzie węglan.

„Płaz duszy żywiącej” — [Nephesh], istoty obdarzone czuciem.

Epifania i Bazylea:

„płaz duszy żywiącej” — nominalnych chrześcijan jako symboliczne ryby, mieszające się z buntującym rodzajem ludzkim (morze). (TP 1950, s. 25)

„ptactwo” — starsi i diakoni przemienieni w kler. (TP 1950, s. 25)

1 Księga Mojżeszowa 1:21

Epifania i Bazylea:

„wieloryby wielkie” — ( błędnie przełożone, powinno być potwory: dinozaury diplodokusy itp.) Wielkie kościoły jak: grecki, rzymski, Nestorianie, Monotoleci i inni. (TP 1950, s. 25) [hebr. taninim (l.mn. od tanin)], jest to biblijne słowo użyte na określenie całego zbioru potwornych zwierząt ziemskich, jakie istniały przed stworzeniem człowieka takich jak dinozaur, diploducus, stegosaurus, megantisaurus, gigantosaurus i ogromne lądowe i wodne jaszczury, krokodyle, węże i inne ziemnowodne zwierzęta. Najogólniejszy wyraz stosujący się do nich to PŁAZY. (TP 1946, s. 17)

1 Księga Mojżeszowa 1:22

Epifania i Bazylea:

„Błogosławił im tedy Bóg” — z powodu Prawdy jaką oni posiadali. (TP 1950, s. 25)

1 Księga Mojżeszowa 1:23

Paruzja (C.T. Russell):

„I stał się dzień piąty” — Okres płazów, 7000 lat długi.

Epifania i Bazylea:

„dzień piąty” — 127 pne.-874r. (TP 1950, s. 25)

1 Księga Mojżeszowa 1:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Niech wyda ziemia” — Wyrażenie naukowe określające działalność twórczą.

„Duszę żywiącą” — [Nephesh], istoty mające czucie, jak człowiek.

„Bydło” — Zwierzęta domowe, dla odróżnienia od innych zwierząt.

Epifania i Bazylea:

„bydło” — utracjusze koron. (TP 1950)

„płaz” — tymczasowo usprawiedliwieni. (TP 1950)

„zwierz ziemski” — członkowie wtórej śmierci. (TP 1950)

1 Księga Mojżeszowa 1:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczyńmy” — Wyrażenie użyte w liczbie mnogiej, wskazuje na fakt, że "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga", czyli Bogiem.

„Na wyobrażenie nasze” — Z podobnymi władzami umysłu, możnością rozumowania, pamięci, woli, sądu, przymiotów moralnych, poczucia sprawiedliwości i miłości. To nie znaczy ten pierwszy promyk zmysłów. Poczucia o moralności jak twierdzą ewolucjoniści. Uczynienie człowieka na ziemskie wyobrażenie swojego Stwórcy było w tym celu, ażeby mógł być odpowiednim władcą ziemi.

„Według podobieństwa naszego” — Królem ziemi, jak Bóg jest Królem wszechświata.

„Niech panują” — Wyraz tu użyty jest w liczbie mnogiej, co oznacza iż nie tylko Adam miał być królem, ale wszyscy razem i nie jeden nad drugim, ale jak Bóg zamierzył.

Epifania i Bazylea:

„Uczyńmy człowieka” — Bez wątpienia w tym tekście Bóg zwraca się do Logosa, przez którego stworzył wszystkie rzeczy. (TP 1961, s. 17,131)

„na wyobrażenie nasze” — Przez obraz Boży rozumiemy doskonałość istnienia, stan w którym jest się bardzo dobrym. (TP 1959, s. 157) Obraz Boży oznacza doskonałość we władzach fizycznych, umysłowych, moralnych i religijnych. (TP 1959, s. 157) Przez obraz Boga w człowieku rozumiemy fizyczną, umysłową, moralną i religijną doskonałość człowieka. Obraz Boga w człowieku w jego aspekcie umysłowym, moralnym i religijnym oznacza, że człowiek jest istotą inteligentną, obdarzoną prawością i świętością. (TP 1961, s. 17,131) Jeśli chodzi o rozum, oznacza to uzdolnienia poznawcze, pamięć i zdolność rozumowania, a jeśli odnosi się do serca -- zdolność najwyższej i doskonałej miłości do Boga, doskonałej i nie czyniącej różnic miłości bliźniego, oraz wszelkich pochodnych cnót. (TP 1961, s. 17,131) Odpowiednikiem takich umysłowych, moralnych i religijnych właściwości są doskonałe właściwości fizyczne. Istota taka jest zdolna ogarnąć w doskonały sposób wszystko co znajdzie się w zasięgu jej władz umysłowych, zapisze trwale w mózgu każde odniesione wrażenie, jest w stanie rozumować głęboko, bystro i poprawnie na każdy temat wchodzący w zakres ludzkiej problematyki. Taka istota posiada doskonałe zdolności wyrażające się w wierze, nadziei, panowaniu nad sobą, cierpliwości, nabożności, braterskiej miłości i miłosierdziu, jak również takie właściwości poprzez które spływają wszelkie inne łaski. Istota taka ma doskonałą budowę, równowagę, piękność, siły, zdrowie i sprawność wszystkich członków ciała, oraz wszystkich jego funkcji. (TP 1961, s. 17,131)

„według podobieństwa naszego” — Przez podobieństwo Boże rozumiemy przywilej władania człowieka nad ziemią, tak jak Bóg włada Wszechświatem. (TP 1959, s. 157) Podobieństwo Boże oznacza doskonałą ziemię z doskonałymi władcami nad nią. (TP 1959, s. 157)

1 Księga Mojżeszowa 1:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Stworzył tedy Bóg człowieka” — Tu nie jest powiedziane, ażeby wody wydały człowieka, lub żeby ziemia miała go wydać.

„Na wyobrażenie swoje” — Ziemski obraz samego siebie. Mózg najniższej klasy człowieka posiada 68 kubicznych cali objętości, podczas, gdy najwyższego typu małpa posiada mózg tylko 34 kubicznych cali objętości.

„Na wyobrażenie Boże” — Z władzą rozumowania, moralnym uświadomieniem. Gdyby Adam był niedoskonałym takie wyrażenie byłoby bez znaczenia. Czy mógłby ktoś podrapany i poskrobany swój portret uznać za swoją podobiznę, lub czy mógłby się czuć zadowolonym z posiadania syna pozbawionego rozumu?

„Stworzył je” — Przymioty człowieka w całym znaczeniu tego słowa nie były tylko w jednej płci.

Epifania i Bazylea:

„na wyobrażenie Boże” — rozwinięcie Jezusa i Kościoła na podobieństwo Boskiego charakteru. (TP 1950, s. 25) Przez obraz Boży rozumiemy doskonałość istnienia, stan w którym jest się bardzo dobrym. (TP 1959, s. 157) Obraz Boży oznacza doskonałość we władzach fizycznych, umysłowych, moralnych i religijnych. (TP 1959, s. 157)

„mężczyznę” — Jezusa. (TP 1950, s. 25)

„niewiastę” — Kościół, Oblubienicę. (TP 1950, s. 25)

1 Księga Mojżeszowa 1:28

Paruzja (C.T. Russell):

„I błogosławił im Bóg” — błogosławieństwo Boże jest tylko dla doskonałych.

„Rozradzajcie się” — Propagowanie rasy jest Boskim rozporządzeniem. Słowa te były wyrażone dla człowieka ziemskiego, a nie dla Nowego Stworzenia. Pożycie małżeńskie i rozmnażanie się bynajmniej nie jest grzechem, ani nie było grzechem dlapierwszych rodziców.

„Napełniajcie ziemię” — Bóg zamierzył, ażeby ziemia była zaludniona. Boskim zamiarem nie było, ażeby ziemia miała być napełniona na pół umarłą ludzkością. Gdy ziemia zostanie dostatecznie zapełnioną, władza rozmnażania się ustanie, a rodzaj ludzki składać się będzie z istot doskonałych, podobnie jak był Adam zanim Ewa była stworzoną.

„I czyńcie ją sobie poddaną” — Gdyby nasi pierwsi rodzice nie zgrzeszyli, to mogliby owładnąć ziemię bez utraty Raju.

„I panujcie” — "Dałeś mu opanować sprawy rąk twoich". Ps8:6. Ilustracja dana była Nabuchodonozorowi gdy miał sen o drzewie. Nabuchodonozor reprezentował głowę władzy ludzkiej.

Epifania i Bazylea:

„i panujcie” — uczynił ich dziedzicami Bożymi, z władzą panowania nad wszystkimi klasami i rzeczami w całym wszechświecie. (TP 1950)

1 Księga Mojżeszowa 1:29

Epifania i Bazylea:

„dałem wam wszelkie” — uczynił ich dziedzicami wszystkich rzeczy. (TP 1950, s. 26)

1 Księga Mojżeszowa 1:30

Paruzja (C.T. Russell):

„W której jest dusza żywiąca” — [Nephesh], dusza, istota z czuciem jak człowiek.

1 Księga Mojżeszowa 1:31

Paruzja (C.T. Russell):

„I widział Bóg co uczynił” — Nie tylko zaczął czynić, ale zupełnie uczynił.

„Było bardzo dobre” — Adam był tak fizycznie, jak umysłowo i moralnie doskonałym. Adam był synem Bożym. Człowiek bynajmniej nie jest zabytkiem z czasów przedhistorycznych, aby był niższego gatunku od tego, jaki istnieje obecnie, lecz pokazuje wyraźnie, że człowiek odpadł od doskonałości. Ziemia jest dla człowieka dobrą spiżarnią obfitych błogosławieństw, odpowiednim miejscem do wykonania jego władzy, dla ćwiczenia i rozwoju jak również miejscem panowania wiecznej szczęśliwości.

Epifania i Bazylea:

„dzień szósty” — 874 - 1874 r. (TP 1950, s. 25)

Literatura o rozdziale 1 Księga Mojżeszowa 1

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.