1 Księga Mojżeszowa 22

1 Księga Mojżeszowa, rozdział 22 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (24 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Mojżeszowa 22 — Biblia Gdańska

1 To gdy się stało, kusił Bóg Abrahama, i rzekł do niego: Abrahamie! A on odpowiedział: Owom ja.

2 I rzekł Bóg: Weźmij teraz syna twego, jedynego twego, którego miłujesz, Izaaka, a idź do ziemi Moryja, i tam go ofiaruj na ofiarę paloną, na jednej górze, o którejć powiem.

3 Tedy wstawszy Abraham bardzo rano, osiodłał osła swego, i wziął dwóch sług swoich z sobą, i Izaaka syna swego, a narąbawszy drew na ofiarę paloną, wstał i szedł na miejsce, o którem mu Bóg powiedział.

4 A dnia trzeciego, podniósłszy Abraham oczy swe, ujrzał ono miejsce z daleka.

5 I rzekł Abraham do sług swoich: Zostańcie wy tu z osłem, a ja z dziecięciem pójdziemy aż do onąd, a odprawiwszy modlitwy, wrócimy się do was.

6 Wziął tedy Abraham drwa na ofiarę paloną, i włożył je na Izaaka, syna swego, a sam wziął w rękę swoję ogień i miecz, i szli obaj pospołu.

7 I rzekł Izaak do Abrahama, ojca swego, mówiąc: Ojcze mój! A on odpowiedział: Owom ja, synu mój. I rzekł Izaak: Oto ogień i drwa, a gdzież baranek na ofiarę paloną?

8 Odpowiedział Abraham: Bóg sobie obmyśli baranka na ofiarę paloną, synu mój; i szli obaj pospołu.

9 A gdy przyszli na miejsce, o którem mu Bóg powiedział, zbudował tam Abraham ołtarz, i ułożył drwa, a związawszy Izaaka, syna swego, włożył go na ołtarz na drwa.

10 I wyciągnął Abraham rękę swoję, i wziął miecz, aby zabił syna swego.

11 Lecz zawołał nań Anioł Pański z nieba, i rzekł: Abrahamie! Abrahamie! A on rzekł: Owom ja.

12 I rzekł Anioł: Nie wyciągaj ręki twej na dziecię, i nie czyń mu nic; bom teraz doznał, iż się ty boisz Boga, i nie sfolgowałeś synowi twemu, jedynemu twemu, dla mnie.

13 A podniósłszy Abraham oczy swe, ujrzał, a oto baran za nim uwiązł w cierniu za rogi swoje; a szedłszy Abraham, wziął barana i ofiarował go na ofiarę paloną, miasto syna swego.

14 I nazwał Abraham imię miejsca onego: Pan obmyśli; stądże po dziś dzień mówią: Na górze Pańskiej będzie obmyślono.

15 Tedy zawołał Anioł Pański na Abrahama po wtóre z nieba mówiąc:

16 Przez siebie samego przysiągłem, mówi Pan: Ponieważeś to uczynił, a nie sfolgowałeś synowi twemu, jedynemu twemu;

17 Błogosławiąc, błogosławić ci będę, a rozmnażając rozmnożę nasienie twoje, jako gwiazdy niebieskie, i jako piasek, który jest na brzegu morskim; a odziedziczy nasienie twoje bramy nieprzyjaciół twoich.

18 I błogosławione będą w nasieniu twojem wszystkie narody ziemi, dla tego, żeś usłuchał głosu mego.

19 Wrócił się tedy Abraham do sług swych, i wstawszy, przyszli pospołu do Beerseba; bo mieszkał Abraham w Beerseba.

20 I stało się potem, iż oznajmiono Abrahamowi, mówiąc: Oto narodziła i Melcha synów Nachorowi, bratu twemu.

21 Husa, pierworodnego swego, i Buza, brata jego, i Chemuela, ojca Aramczyków.

22 I Kaseda, i Kasana, i Feldasa, i Jedlafa, i Batuela.

23 A Batuel spłodził Rebekę; ośmioro tych dzieci urodziła Melcha Nachorowi, bratu Abrahamowemu.

24 A założnica jego, której imię Reuma, urodziła też Tabę, i Gahama, i Tahasa, i Maacha.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Mojżeszowa 22

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Mojżeszowa 22:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Kusił Bóg Abrahama” — Doświadczał, tj próbował jego charakter.

Epifania i Bazylea:

„Abrahamie!” — Abraham reprezentuje tutaj niebiańskiego Ojca (Rzym. 4:17), szczególnie w Jego wielkim przymiocie miłości. (TP 1996, s. 58)

1 Księga Mojżeszowa 22:2

Epifania i Bazylea:

„Izaaka” — Izaak, w którym ześrodkowane były obietnice (1 Moj. 17:19,21; 21:12) reprezentuje Chrystusa (Gal. 3:16). (TP 1996, s. 58)

„idź do ziemi Moryja” — [Moria - widziana, wybrana przez Jehowę]; (słowo Moria znajduje się w Biblii tylko dwa razy: tutaj i w 1Moj.22:2, w obu wypadkach jest ono użyte w łączności z ofiarą. Jak stosownym jest to, że ofiarowanie Izaaka i ofiary świątyni miały być uczynione na górze Moria.). (TP 1956, s. 20)

„I tam go ofiaruj” — Izaak został zabity w sercu i umyśle ojca nim rozpoczęła się podróż, tak i Jezus był „Barankiem zabitym od założenia świata” (Jan 1:14,29; 1Piotra 1:19,20; Obj. 13:8) w sercu Ojca i w Jego planie zbawienia. (TP 1996, s. 58)

1 Księga Mojżeszowa 22:3

Epifania i Bazylea:

„Abraham” — Abraham reprezentuje tutaj niebiańskiego Ojca (Rzym. 4:17), szczególnie w Jego wielkim przymiocie miłości. (TP 1996, s. 58)

„i wziął dwóch sług swoich z sobą” — Owi młodzieńcy odpowiednio przedstawiają dwie klasy opisane przez Apostoła Piotra (1 Piotra 1:10–12): proroków i aniołów, którzy „wywiadywali się i badali” oraz „pragnęli patrzeć” na to, co Bóg miał w umyśle odnośnie „utrapień, które miały przyjść na Chrystusa, i o wielkiej zatem chwale”. (TP 1996, s. 58)

1 Księga Mojżeszowa 22:4

Epifania i Bazylea:

„A dnia trzeciego, podniósłszy... oczy swe, ujrzał ono miejsce z daleka” — Gdy Abraham przebył długą i bolesną podróż, trzeciego dnia podniósł oczy i ujrzał to miejsce z daleka (w. 4), tak też po wielu wiekach od upadku w ogrodzie Eden, trzeciego tysiącletniego dnia (2 Piotra 3:8), Bóg (który nie jest pozbawiony uczucia, lecz cierpi z powodu swoich własnych i razem z nimi — Sędz. 10:16; Izaj. 63:9; Zach. 2:8) doszedł do etapu wyjawienia swego planu zbawienia, w którym przez ofiary Zakonu i w inny sposób pokazał, że się zbliżał czas wielkiej ofiary pojednania, ukrzyżowanie Jego własnego drogocennego i umiłowanego Syna, choć wciąż ono jeszcze było odległe. (TP 1996, s. 58)

„Abraham” — Abraham reprezentuje tutaj niebiańskiego Ojca (Rzym. 4:17), szczególnie w Jego wielkim przymiocie miłości. (TP 1996, s. 58)

1 Księga Mojżeszowa 22:5

Paruzja (C.T. Russell):

„A odprawiwszy modlitwy” — Abraham często przystępował do Boga w modlitwie, a łączność z Bogiem była powodem jego wielkiej wiary i posłuszeństwa.

Epifania i Bazylea:

„Abraham” — Abraham reprezentuje tutaj niebiańskiego Ojca (Rzym. 4:17), szczególnie w Jego wielkim przymiocie miłości. (TP 1996, s. 58)

„do sług swoich” — Owi młodzieńcy odpowiednio przedstawiają dwie klasy opisane przez Apostoła Piotra (1 Piotra 1:10–12): proroków i aniołów, którzy „wywiadywali się i badali” oraz „pragnęli patrzeć” na to, co Bóg miał w umyśle odnośnie „utrapień, które miały przyjść na Chrystusa, i o wielkiej zatem chwale”. (TP 1996, s. 58)

„wrócimy się do was” — tak jak Abraham obiecał powrócić do dwóch młodych ludzi, tak Bóg i Jezus w odpowiednim czasie z bogatymi błogosławieństwami przychodzą do proroków i aniołów (Efez. 1:10; Kol. 1:19,20). (TP 1996, s. 58)

1 Księga Mojżeszowa 22:6

Epifania i Bazylea:

„Abraham” — Abraham reprezentuje tutaj niebiańskiego Ojca (Rzym. 4:17), szczególnie w Jego wielkim przymiocie miłości. (TP 1996, s. 58)

1 Księga Mojżeszowa 22:7

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Izaak” — Izaak, w którym ześrodkowane były obietnice (1 Moj. 17:19,21; 21:12) reprezentuje Chrystusa (Gal. 3:16). (TP 1996, s. 58)

„do Abrahama” — Abraham reprezentuje tutaj niebiańskiego Ojca (Rzym. 4:17), szczególnie w Jego wielkim przymiocie miłości. (TP 1996, s. 58)

„Oto ogień i drwa, a gdzież baranek” — Widocznie Izaak nie wiedział w czasie podróży, że to on miał być ofiarą, i nawet po jego zapytaniu nie udzielono mu informacji o zbliżającej się ofierze, ale dopiero po przybyciu na miejsce złożenia ofiary. Tak widocznie Jezus w swej przedludzkiej egzystencji nie zdawał sobie w pełni sprawy z zupełnego znaczenia ofiary pojednania, jaka była potrzebna do odkupienia ludzkości. W swej ludzkiej naturze, w wieku 12 lat zasięgał informacji w tej sprawie (Łuk. 2:46). (TP 1996, s. 58)

1 Księga Mojżeszowa 22:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Związawszy Izaaka” — Izaak w owym czasie był już mężczyzną, pełen zdrowia i siły i prawdopodobnie nie sprzeciwiał się, nie stawiał oporu, co figuruje poddanie się Jezusa woli Ojca.

Epifania i Bazylea:

„Abraham” — Abraham reprezentuje tutaj niebiańskiego Ojca (Rzym. 4:17), szczególnie w Jego wielkim przymiocie miłości. (TP 1996, s. 58)

„a związawszy Izaaka syna swego, włożył go na ołtarz na drwa” — gotowość Jezusa do ofiarowania się jako okupowa ofiara za całą ludzkość jest pokazana w gotowości Izaaka, który bez oporu pozwolił swemu staremu ojcu związać się i położyć na ołtarzu. (TP 1996, s. 58) Izaak był typowym nasieniem i reprezentował Chrystusa - Głowę i Ciało. Izaak ofiarowany przez Abrahama jako ofiara na śmierć przedstawia Chrystusa - Głowę i Ciało; po pierwsze Głowę złożoną na ołtarzu, a po drugie Ciało złożone przy Głowie. (TP 1962, s. 114)

1 Księga Mojżeszowa 22:12

Epifania i Bazylea:

„Nie wyciągaj ręki twej na dziecię” — Nóż Abrahama został powstrzymany jeśli chodzi o Nowe Stworzenie, którego nie wolno zabijać. (TP 2000, s. 84)

1 Księga Mojżeszowa 22:13

Epifania i Bazylea:

„Abraham” — Abraham reprezentuje tutaj niebiańskiego Ojca (Rzym. 4:17), szczególnie w Jego wielkim przymiocie miłości. (TP 1996, s. 58)

„wziął barana i ofiarował go na ofiarę paloną, miasto syna swego” — Baran, którego Abraham ofiarował „zamiast syna swego”, reprezentuje doskonałe ludzkie życie Jezusa oddane na okup (równoważna cena) za Adama i rodzaj ludzki będący w jego biodrach, gdy zgrzeszył. Baranek został zabity i nie wstał z ołtarza, lecz Izaak powstał z ołtarza. Tak i Jezus został uśmiercony jako istota ludzka, lecz wzbudzony już nie jako człowiek, ale jako istota duchowa (1 Piotra 3:18). (TP 1996, s. 58)

1 Księga Mojżeszowa 22:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan obmyśli” — Jehowa-Jirech -- opatrzność Jehowy.

Epifania i Bazylea:

„Abraham” — Abraham reprezentuje tutaj niebiańskiego Ojca (Rzym. 4:17), szczególnie w Jego wielkim przymiocie miłości. (TP 1996, s. 58)

1 Księga Mojżeszowa 22:16

Epifania i Bazylea:

„przysiągłem” — przedstawia przysięgę połączoną z Przymierzem, wg tego jak ona stosuje się do Boga Abrahama w Jego przymiocie miłości szczególnie do Jezusa (Izaaka) i do Kościoła. (TP 1939, s. 61) ...Obecnie zbadamy krótko główne przypadki występowania imienia Jehowy, które trynitarze odnoszą do Jezusa. Obaliliśmy już ich interpretację Jer.23:5,6 i na jego podstawie dowiedliśmy czegoś przeciwnego. W 1 Moj.18 głównym Posłańcem z trzech przybyłych niewątpliwie był nasz przedludzki Pan. W rozdziale tym przemawia On jednak jak Jehowa, ponieważ występuje jako Anioł Boga, Posłaniec, Przedstawiciel, dokładnie tak samo jak wtedy, gdy przemawia jako Jehowa w 1 Moj.22:16 (por. z w.11,15) oraz w 2 Moj.3:4-7 (por. z w.2)... (TP 1939, s. 61)

1 Księga Mojżeszowa 22:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Nasienie twoje jako gwiazdy” — Nasienie duchowe. M.St. i W.G. "Gwiazda od gwiazdy różni się w jasności". 1Kor.15:14.

„I jako piasek” — Ziemskie nasienie. Wszyscy, którzy podczas 1000-lecia dojdą do ludzkiej doskonałości. W podobieństwie, niekoniecznie w liczbie.

Epifania i Bazylea:

„Błogosławiąc błogosławić ci będę” — Abraham jako ojciec wierzących w Przymierzu Abrahamowym, jest uczyniony przedstawicielem Boga -- dawcy Przymierza Abrahamowego, który jest związany nie tylko swoją obietnicą, ale i przysięgą. (TP 1961, s. 98,99)

„jako gwiazdy niebieskie” — niebieskie w charakterze, ciele i mieszkaniu. (TP 1935, s. 69) gwiazdy na niebie przedstawiają niewidzialną fazę Królestwa, jego niebieską część, tj.. po pierwsze M.St. z Jezusem jako Głową, a po drugie W.G. jako ich towarzyszy. (TP 1961, s. 98,99)

„i jako piasek, który jest na brzegu morskim” — piasek przedstawia ziemską fazę Królestwa, ponieważ piaski na brzegu morskim są ziemskie. (TP 1961, s. 98,99) piasek przedstawia St.G. i M.G. (TP 1962, s. 69,119) nasienie ziemskie składa się przede wszystkim ze Starożytnych Godnych i Młodocianych Godnych a drugorzędnie z Poświęconych Obozowców Epifanii i pozostałych quasi-wybranych, „piątej klasy nasienia Abrahamowego. (TP 1978, s. 96)

„odziedziczy nasienie twoje bramy nieprzyjaciół swoich” — Bóg obiecuje dać zwycięstwo duchowemu Izraelowi nad ich nieprzyjaciółmi. Bóg to czyni w pierwszym rzędzie i w szczególności względem M.St., którzy są "więcej niż zwycięzcami" (Rz.8:37), w drugim rzędzie względem W.G., które jest objęte w nasieniu podobnym do gwiazd niebieskich w wielkiej liczbie (1Moj.15:5), albowiem oni też ewentualnie zwyciężą i będą wynagrodzeni palmami zwycięstwa (Obj.7:9), oraz w trzecim rzędzie, Bóg da zwycięstwo również klasie M.G., jako części ziemskiego nasienia. (TP 1958, s. 85,86) Jezus i Kościół jako to nasienie, zwycięży wszystkich swoich nieprzyjaciół: szatana, świat i ciało; zwycięży tych, którzy postawieni nad nimi, występowali przeciw nim podczas W.Ew., jak i w Wieku Żydowskim. Oni posiadają bramy nieprzyjaciół swoich w tym znaczeniu, że zwyciężają ich. (TP 1961, s. 98,99) To nasienie posiądzie bramy swych nieprzyjaciół (TP 1962, s. 69,119) — zwycięży diabła, świat i ciało; pokona system Szatana, zwycięży systemy dwóch Antychrystów i pokona każdy wysiłek władz cywilnych zmierzający do zniszczenia wiary w obietnicę. Zwycięży ono także każdego, kto jest przeciwko niemu. (TP 1962, s. 69,119) Nieprzyjaciółmi nasienia są: szatan i jego nasienie, szczególnie grzech, błąd, samolubstwo i światowość a w ogólności upadli aniołowie i źli ludzie. Ci są obwarowani w naszych upadłych usposobieniach. Miastem jest, mówiąc ogólnie, upadłe usposobienie, jego murami jest deprawacja. Jego głównym dowódcą jest szatan, którego podkomendnymi dowódcami są: ciało i świat. Żołnierzami są różne formy grzechu, błędu, samolubstwa i światowości. Na zewnątrz miasta jest armia Pana, której głównodowodzącym jest Jezus a którego podkomendnymi dowódcami są: Duch i Słowo Boże. Żołnierzami oblegającymi są różne formy prawdy, sprawiedliwości, miłości i mocy. Każdy z nasienia, który jest wiernym, ma zagwarantowane zwycięstwo przez Boską przysięgę, jeśli — prowadzony przez Jezusa, Ducha i Słowo — atakuje agresywnie swoje zdeprawowane usposobienie w pełnej wierności i wytrwałości oraz odważnie odpiera ataki i ciosy nieprzyjaciół. Bóg da mu zwycięstwo i w ten sposób uczyni go zwycięzcą. (TP 1982, s. 71) Z innego punktu widzenia miasto także może być porównane do całości lub części imperium szatana a oblegająca armia do Jezusa i ludu Bożego. (TP 1982, s. 71)

1 Księga Mojżeszowa 22:18

Paruzja (C.T. Russell):

„W nasieniu twoim” — Uwielbiony Chrystus.

„wszystkie narody” — nie tylko Żydzi.

Epifania i Bazylea:

„błogosławione będą... wszystkie narody ziemi” — przez możliwość dostąpienia restytucji (1Moj.12:3;18:18; 26:4; 28:14; Gal.3:8). (TP 1961, s. 19,99) Wszystkie narody w swoim czasie będą błogosławione przez Chrystusa i Kościół; one będą błogosławione na tyle na ile będą posłuszne temu Królestwu. Jedni poddadzą się, będąc wiernymi i posłusznymi Królestwu, inni zaś nie poddadzą się łatwo, lecz prawie wszyscy otrzymują pewien stopień błogosławieństwa, jak np. to, że byli wzbudzeni ze śmierci Adamowej, błogosławieństwo oświecenia, błogosławieństwo zyskania żywota wiecznego, oraz znajdowania się pod warunkami sprzyjającymi i prowadzącymi do sprawiedliwości, a znajdując się w tak błogosławionych warunkach otaczających ich, będą mieli sposobność zademonstrowania, czy okażą się posłusznymi Bogu. (TP 1961, s. 19,99) Oni jako duchowe nasienie będą błogosławić wszystkie narody, rodziny i pokrewieństwa ziemi. (TP 1962, s. 119)

„w nasieniu twoim” — Kościół i Chrystus są nasieniem Abrahama będącym błogosławieństwem dla świata. (TP 1960) Bóg mówi tutaj przede wszystkim o duchowym nasieniu — Chrystusie Głowie i Ciele, najpierw o Jezusie a następnie o wiernych członkach Jego Ciała. (TP 1962, s. 119)

Literatura o rozdziale 1 Księga Mojżeszowa 22

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.