Przypowieści Salomona 5

Przypowieści Salomona, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Przypowieści Salomona 5 — Biblia Gdańska

1 Synu mój! bądź pilen mądrości mojej, a ku mojej roztropności nakłoń ucha twego,

2 Abyś strzegł ostrożności, a umiejętność aby wargi twoje zachowała.

3 Bo choć niewiasty obcej wargi miodem opływają, a gładsze niż oliwa usta jej:

4 Ale ostatnie rzeczy jej gorzkie jak piołun, a ostre jako miecz na obie strony ostry.

5 Nogi jej zstępują do śmierci, a do piekła chód jej prowadzi.

6 Jeźlibyś zważyć chciał ścieszkę żywota jej, nie pewne są drogi jej, nie poznasz ich.

7 Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a nie odstępujcie od powieści ust moich.

8 Oddal od niej drogę twoję, a nie przybliżaj się ku drzwiom domu jej.

9 Byś snać nie podał obcym sławy twojej, a lat twoich okrutnikowi;

10 By się snać nie nasycili obcy siłą twoją, a prace twoje nie zostały w domu cudzym;

11 I narzekałbyś w ostateczne czasy twoje, gdybyś zniszczył czerstwość twoję i ciało twoje;

12 I rzekłbyś: O jakożem miał ćwiczenie w nienawiści, a strofowaniem gardziło serce moje!

13 Nie słuchałem głosu ćwiczących mię, a tym, którzy mię uczyli, nie nakłaniałem ucha mego!

14 Maluczkom nie przyszedł we wszystko nieszczęście, w pośród zebrania i zgromadzenia.

15 Pij wodę ze zdroju twego, a wody płynące ze źródła twego!

16 Niech się precz rozchodzą źródła twoje, a po ulicach strumienie wód.

17 Miej je sam dla siebie, a nie obcy z tobą.

18 Niech nie będzie zdrój twój błogosławiony, a wesel się z żony młodości twojej.

19 Niechżeć będzie jako łani wdzięczna, i sarna rozkodzna; niech cię nasycają piersi jej na każdy czas, w miłości jej kochaj się ustawicznie.

20 Bo przeczże się masz kochać w obcej, synu mój! i odpoczywać na łonie cudzej?

21 Gdyż przed oczyma Pańskiemi są drogi człowiecze, a on wszystkie ścieszki jego waży.

22 Nieprawości własne pojmają niezbożnika, a w powrozach grzechu swego uwikle się.

23 Onci umrze, przeto, że nie przyjmował ćwiczenia, a dla wielkości głupstwa swego będzie błądził.

Komentarz do rozdziału: Przypowieści Salomona 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Przypowieści Salomona 5:1

Epifania i Bazylea:

„Synu mój! Bądź pilen mądrości mojej, a ku mojej roztropności nakłoń ucha twego” — posłaniec Epifanii napomina ich w sposób miłujący, jak ojciec napomina swoje dzieci, ażeby dawali pilną i długą uwagę jego prawdom i żeby upokorzyli się przystosowując swoje wyrozumienie do jego poglądów Słowa Bożego. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:2

Epifania i Bazylea:

„Abyś strzegł ostrożności, a umiejętność aby wargi twoje zachowywała” — a to w tym celu by mogli wysoko poważać mądrego ducha i żeby ich nauki mogły zachować Prawdy. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:3

Epifania i Bazylea:

„Bo choć niewiasty obcej wargi miodem opływają, a gładsze niż oliwa usta jej” — sekty w Prawdzie powstałe z wodzów chciwych władzy i panowania nad dziedzictwem Pańskim, o których pochlebnie wyrażają się ich wodzowie, a ich mówcze narzędzia mają gładką wymowę. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:4

Epifania i Bazylea:

„Ale ostatnie rzeczy jej gorzkie jako piołun, a ostre jako miecz na obie strony ostry” — ale ostatnie skutki ich nauk są bardzo gorzkie i wielce niszczące. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Do piekła chód jej prowadzi” — prowadzi na zatracenie i zniszczenie.

Epifania i Bazylea:

„Nogi jej zstępują do śmierci, a do piekła chód jej prowadzi” — Ich postępowanie sprowadza śmierć i prowadzi na wtórą śmierć. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:6

Epifania i Bazylea:

„Jeślibyś zważyć chciał ścieżkę żywota jej, nie pewne są drogi jej, nie poznasz ich” — ażeby przeszkodzić prawdziwym dzieciom Bożym w głębokim rozważaniu nad drogą życia, oni zmieniają swoje nauki i praktyki i tym sposobem nie dozwalają, by je można widzieć w prawdziwym świetle. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:7

Epifania i Bazylea:

„Przetoż teraz synowie! słuchajcie mię, a nie odstępujcie od powieści ust moich” — dlatego posłaniec Epifanii napomina dzieci Boże, żeby uważały na jego nauki i nie opuszczały ich. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:8

Epifania i Bazylea:

„Oddal od niej drogę twoję, a nie przybliżaj się ku drzwiom domu jej” — aby odłączyły się od błądzicieli i nie przybliżały się do ich wodzów. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:9

Epifania i Bazylea:

„Byś zaś nie podał obcym sławy twojej, a lat twoich okrutnikowi” — oraz nie dawały swoich przywilejów innym i swego życia tym bez serca wodzom, zajętym w nawracaniu ludzi do sekty. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:10

Epifania i Bazylea:

„By się snać nie nasycili obcy siłą twoją, a prace twoje nie zostały w domu cudzym” — żeby nie dopuściły by tacy mogli się nasycać ich duchowymi posiadłościami i nie dawały im swoich trudnych usług do wykonywania. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:11

Epifania i Bazylea:

„I narzekałbyś w ostateczne czasy twoje, gdybyś zniszczył czerstwość twoję i ciało twoje” — by snać nie doznały w końcu wielkiego zawodu, po zakończonym biegu. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:12

Epifania i Bazylea:

„I rzekłbyś: O jakożem miał ćwiczenie w nienawiści, a strofowaniem gardziło serce moje” — mówiąc: O jakoż mieliśmy w nienawiści właściwe nauki, gardziliśmy strofowaniem. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:13

Epifania i Bazylea:

„Nie słuchałem głosu ćwiczących mię, a tym którzy mię uczyli, nie nakłaniałem ucha mego” — nie słuchaliśmy instrukcji nauczycieli Prawdy Epifanicznej i nie uczęszczaliśmy ochotnie na ich instrukcje. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:14

Epifania i Bazylea:

„Maluczkom nie przyszedł we wszystko nieszczęście, w pośród zebrania i zgromadzenia” — wskutek tego przyszło na nas to wielkie zło. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:15

Epifania i Bazylea:

„Pij wodę ze zdroju twego, a wody płynące ze źródła twego” — posłaniec Epifanii pobudza dzieci Boże do przyjmowania Prawdy od swych własnych nauczycieli, a postępującej Prawdy z jego pism. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:16

Epifania i Bazylea:

„Niech się precz rozchodzą źródła twoje, a po ulicach strumienie wód” — dalej pobudza ich do krzewienia Prawdy Epifanicznej pomiędzy innymi i do obfitego rozpowszechniania jej pomiędzy zbiorowiskami ludu Bożego. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:17

Epifania i Bazylea:

„Miej je sam dla siebie, a nie obcy z tobą” — informując ich, że przez stałe i prawdziwe badania przyswoją sobie taką Prawdę, gdyż jego poglądy nie są poglądami wodzów chciwych władzy i panowania nad dziedzictwem Bożym. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:18

Epifania i Bazylea:

„Niech będzie zdrój twój błogosławiony, a wesel się z żony młodości twojej” — a również aby dobrze mówili o takiej Prawdzie i cieszyli się z braćmi z którymi przyszli na początku do jej poznania. (TP 1946, s. 42)

Przypowieści Salomona 5:19

Epifania i Bazylea:

„Niechże będzie jako łani wdzięczna i sarna rozkoszna; niech cię nasycają piersi jej na każdy czas, w miłości jej kochaj się ustawicznie” — a jako najbardziej miłujące i weselące się dziatki Boże, które w naukach St.i N.T. zawsze widzą powaby, które zawsze zadawalają ich uczucia i dają miłość przez którą odczuwają nieustanną rozkosz. (TP 1946, s. 42,43)

Przypowieści Salomona 5:20

Epifania i Bazylea:

„Bo przeczże się masz kochać w obcej, synu mój! i odpoczywać na łonie cudzej” — ze względu nato dlaczego mieliby szukać rozkoszy od wszetecznych sekt, namawiających ludzi do odstępstwa od Prawdy i stać się jednym, który widzi fałszywe powaby w takich fałszywych sektach. (TP 1946, s. 43)

Przypowieści Salomona 5:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystkie ścieżki jego” — "Z każdego słowa próżnego, jakie mówią ludzie, zdadzą rachunek w dzień sądu". Mat.12,36

Przypowieści Salomona 5:22

Epifania i Bazylea:

„Nieprawości własne pojmają niezbożnika, a w powrozach grzechu swego uwikle się” — ci co idą na wtórą śmierć są uwikłani w swoich własnych grzechach, których silne nałogi będą ich trzymać w pojmaniu. (TP 1946, s. 43)

Przypowieści Salomona 5:23

Epifania i Bazylea:

„Onci umrze, przeto, że nie przyjmował ćwiczenia, a dla wielkości głupstwa swego będzie błądził” — oni pomrą bez Prawdy. Ich przewrotność prowadzi w błąd. (TP 1946, s. 43)

Literatura o rozdziale Przypowieści Salomona 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Przypowieści Salomona

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.