Przypowieści Salomona 17

Przypowieści Salomona, rozdział 17 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (28 wersetów). W czytniku ten sam rozdział otwiera się także w Nowej Biblii Gdańskiej i w Przekładzie dosłownym, z rozbiorem wyrazów hebrajskich i greckich pod każdym wersetem.

Przypowieści Salomona 17 — Biblia Gdańska

1 Lepszy jest kęs suchego chleba a w pokoju, niżeli pełen dom nabitego bydła ze swarem.

2 Sługa roztropny będzie panował nad synem, który jest ku hańbie; a między braćmi będzie dzielił dziedzictwo.

3 Tygiel srebra a piec złota doświadcza; ale Pan serc dośwadcza.

4 Zły pilnuje warg złośliwych, a kłamca słucha języka przewrotnego.

5 Kto się naśmiewa z ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; a kto się raduje z upadku czyjego, nie ujdzie pomsty.

6 Korona starców są synowie synów ich, a ozdoba synów są ojcowie ich.

7 Nie przystoi mowa poważna głupiemu, dopieroż księciu usta kłamliwe.

8 Jako kamień drogi, tak bywa dar wdzięczny temu, który go bierze; do czegokolwiek zmierzy, zdarzy mu się.

9 Kto pokrywa przestępstwo, szuka łaski; ale kto wznawia rzeczy, rozłącza przyjaciół.

10 Więcej waży gromienie u roztropnego, niżeli sto plag u głupiego.

11 Uporny tylko złego szuka, dla tego poseł okrutny będzie nań zesłany.

12 Lepiej jest człowiekowi spotkać się z niedźwiedzicą osierociałą, niżeli z głupim w głupstwie jego.

13 Kto oddaje złem za dobre, nie wynijdzie złe z domu jego.

14 Kto zaczyna zwadę, jest jako ten, co przekopuje wodę; przetoż niż się zwada rozsili, zaniechaj go.

15 Kto usprawiedliwia niezbożnego, a winnym czyni sprawiedliwego, oba jednako są obrzydliwością Panu.

16 Cóż po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma?

17 Wszelkiego czasu miłuje przyjaciel, a w ucisku stawia się jako brat.

18 Człowiek głupi daje rękę, czyniąc rękojemstwo przed twarzą przyjaciela swego.

19 Kto miłuje zwadę, miłuje grzech; a kto wynosi usta swe, szuka upadku.

20 Przewrotny w sercu nie znajduje dobrego; a kto jest przewrotnego języka, wpadnie we złe.

21 Kto spłodził głupiego, na smutek swój spłodził go, ani się rozweseli ojciec niemądrego.

22 Serce wesołe oczerstwia jako lekarstwo; ale duch sfrasowany wysusza kości.

23 Niezbożny potajemnie dar bierze, aby podwrócił ścieszki sądu.

24 Na twarzy roztropnego znać mądrość; ale oczy głupiego aż na kraju ziemi.

25 Syn głupi żałością jest ojcu swemu, a gorzkością rodzicielce swojej.

26 Zaiste nie dobra, winować sprawiedliwego, albo żeby przełożeni kogo dla cnoty bić mieli.

27 Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.

28 Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa; a który zatula wargi swoje, za rozumnego.

Literatura o tym miejscu Pisma

Wszystkie rozdziały: Przypowieści Salomona

Biblia Gdańska (1632) — tekst w domenie publicznej.