Przypowieści Salomona 25

Przypowieści Salomona, rozdział 25 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (28 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Przypowieści Salomona 25 — Biblia Gdańska

1 Teć są przypowieści Salomonowe, które zebrali mężowie Ezechyjasza, króla Judzkiego.

2 Sława to Boża, taić sprawę; ale sława królów, wywiadywać się rzeczy.

3 Wysokość niebios, i głębokość ziemi, i serce królów nie są doścignione.

4 Odejm zużelicę od srebra, a wynijdzie odlewającemu naczynie kosztowne.

5 Odejm niezbożnika od oblicza królewskiego, a umocni się w sprawiedliwości stolica jego.

6 Nie udawaj się za zacnego przed królem, a na miejscu wielmożnych nie stawaj;

7 Bo lepiej jest, iż ci rzeką: Postąp sam: a niżeliby cię zniżyć miano przed księciem; co widują oczy twoje.

8 Nie pokwapiaj się do swaru, byś snać na ostatek nie wiedział, co masz czynić, gdyby cię zawstydził bliźni twój.

9 Prowadź do końca sprawę swoję z przyjacielem twoim, a tajemnicy drugiego nie objawiaj;

10 By cię snać nie zelżył ten, co cię słucha, a niesława twoja zostałaby na tobie.

11 Jakie jest jabłko złote z wyrzezaniem srebrnem, takieć jest słowo do rzeczy powiedziane.

12 Ten, który mądrze napomina, jest u tego, co słucha, jako nausznica złota, i klejnot z szczerego złota.

13 Jako zimno śnieżne czasu żniwa: tak poseł wierny tym, którzy go posyłają; bo dusze panów swych ochładza.

14 Człowiek, który się chlubi darem zmyślonym, jest jako wiatr i obłoki bez deszczu.

15 Książę cierpliwością bywa zmiękczony, a język łagodny kości łamie.

16 Znajdzieszli miód, jedzże, ileć potrzeba, by snać objadłszy się go nie zwrócił.

17 Powściągnij nogę twoję od domu bliźniego twego, by snać będąc ciebie syt, nie miał cię w nienawiści.

18 Każdy, kto mówi fałszywe świadectwo przeciw bliźniemu swemu, jest jako młot, i miecz, i strzała ostra.

19 Ufność w człowieku przewrotnym jest w dzień ucisku jako ząb wyłamany i noga wywiniona.

20 Jako ten, który zewłoczy odzienie czasu zimy, albo leje ocet na saletrę, taki jest ten, który śpiewa pieśni sercu smutnemu.

21 Jeźliżeby łaknął ten, co cię nienawidzi, nakarm go chlebem; a jeźliby pragnął, daj mu się napić wody;

22 Bo węgle rozpalone zgromadzisz na głowę jego, a Pan ci nagrodzi.

23 Jako wiatr północny deszcz przynosi: tak przynosi twarz gniewliwą język uszczypliwy.

24 Lepiej mieszkać w kącie pod dachem, niżeli z żoną swarliwą w domu przestronnym.

25 Jako woda chłodna duszy pragnącej: tak wieść dobra z ziemi dalekiej.

26 Jako źródło nogami pomącone, albo zdrój zepsuty: tak sprawiedliwy, który upada przed niezbożnym.

27 Jako jeść wiele miodu nie jest rzecz dobra: tak szukanie własnej sławy jest niesławne.

28 Mąż, który nie ma mocy nad duchem swoim, jest jako miasto rozwalone bez muru.

Komentarz do rozdziału: Przypowieści Salomona 25

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Przypowieści Salomona 25:1

Epifania i Bazylea:

„które zebrali mężowie Ezechiasza” — są figurą wydawców Biblii. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:2

Epifania i Bazylea:

„Sława to Boża taić sprawę” — ukrywanie Prawdy Biblii aż do czasu właściwego jest ku Boskiej czci. (TP 1946, s. 73)

„ale sława królów wywiadywać się rzeczy” — a posłaniec parousyjny i posłaniec epifaniczny byli uprzywilejowani do studiowania tych prawd w czasie właściwym i jasno przedstawili je ludowi Bożemu. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:3

Epifania i Bazylea:

„wysokość niebios” — symboliczne niebiosa mogą być badane dla wzniosłych prawd. (TP 1946, s. 73)

„i głębokość ziemi” — a społeczeństwo dla grzechu i błędu. (TP 1946, s. 73)

„i serce królów nie są doścignione” — lecz umysł serce i wola obydwu posłańców przy końcu wieku, nie mogły być pojęte, aż nadszedł czas właściwy na objawienie ich. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:4

Epifania i Bazylea:

„odejm zużelicę od srebra” — Kiedy nastąpi zupełne wyrafinowanie utracjuszy koron z żużlu samolubstwa i światowości. (TP 1946, s. 73)

„a wynijdzie odlewającemu naczynie kosztowne” — wtedy staną się stosownymi naczyniami dla Pana, do zanoszenia poselstwa Bożego drugim. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:5

Epifania i Bazylea:

„Odejm niezbożnika od oblicza królewskiego” — Ze względu na posłańca epifanicznego członkowie wtórej śmierci mają być usunięci ze stanowisk służby. (TP 1946, s. 73)

„a umocni się w sprawiedliwości stolica jego” — władze jego stanowiska wzmocnią się w prawdzie, sprawiedliwości i świątobliwości. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:6

Epifania i Bazylea:

„Nie udawaj się za zacnego przed królem” — nikt nie może przyjmować szczególnych przywilejów względem niego. (TP 1946)

„a na miejscu wielmożnych nie stawaj” — ani udawać wielkiego. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:7

Epifania i Bazylea:

„Bo lepiej jest iż ci rzeką: Postąp sam” — lepiej jest zaczekać na wywyższenie przed nim od Pana. (TP 1946)

„aniżeli cię zniżyć miano przed księciem” — niż być poniżonym przed wodzem. (TP 1946)

„co widują oczy twoje” — którego się uważa jako takiego. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:8

Epifania i Bazylea:

„Nie pokwapiaj się do swaru” — niech nikt się nie śpieszy do kłótni. (TP 1946, s. 73)

„byś snać na ostatek nie wiedział, co masz czynić” — byś nie doznał zamieszania od swego przeciwnika, nie mogąc utrzymać swego poglądu w sporze do końca. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:9

Epifania i Bazylea:

„Prowadź do końca sprawę swoję” — gdy rozpoczniesz spór w którym możesz odnieść zwycięstwo, to prowadź go do końca. (TP 1946, s. 73)

„a tajemnicy drugiego nie objawiaj” — lecz nie zdradzaj powierzonego ci zaufania. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:10

Epifania i Bazylea:

„By cię snać nie zelżył ten co cię słucha” — by ten co cię wysłuchuje, nie objawił twojej zdrady. (TP 1946, s. 73)

„a niesława twoja zostałaby na tobie” — a to byłoby zamieszaniem i hańbą bez końca. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:11

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 23 GRUDNIA

Epifania i Bazylea:

„Jaki jest jabłko złote z wyrzezaniem srebrnym, takieć jest słowo do rzeczy powiedziane” — Dawanie właściwej nauki jest łaską Bożą, wyrażoną w szacie prawdy. (TP 1946, s. 73)

Źródła: MANNA - 23 GRUDNIA

Przypowieści Salomona 25:12

Epifania i Bazylea:

„Ten, który mądrze napomina, jest u tego co słucha, jako nausznica złota, i klejnot z szczerego złota” — ten co napomina prawdą jest w wyrozumieniu wierzącego klejnotem Bożym i ozdobą. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:13

Epifania i Bazylea:

„Jak zimno śnieżne czasu żniwa: tak poseł wierny tym którzy go posyłają” — jak chłodne powietrze odświerza żeńców, tak ten co przynosi prawdziwe poselstwo, jest dla tych co go posyłają. (TP 1946, s. 73)

„bo dusze panów swych ochładza” — ponieważ ich odświerza. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:14

Epifania i Bazylea:

„Człowiek który się chlubi darem zmyślonym” — ten co się chlubi z daru otrzymanego przez oszustwo. (TP 1946, s. 73)

„jest jako wiatr i obłoki bez deszczu” — jest tak samo oszukanym jak chmury i wiatry bez deszczu, choć grożą obfitym deszczem. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:15

Epifania i Bazylea:

„Książę cierpliwością bywa zmiękczony” — przez długą wytrwałość sędzia przychyla się na czyjąś stronę. (TP 1946, s. 73)

„a język łagodny kości łamie” — a łagodna mowa zwycięża silną wolę. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:16

Epifania i Bazylea:

„znajdzieszli miód, jedzże ileć potrzeba” — jeśli kto znajdzie co smacznego niech używa tego z umiarkowaniem. (TP 1946, s. 73)

„byś snać objadłszy się go nie zwrócił” — aby nadużywanie tej rzeczy nie stało się wstrętem. (TP 1946, s. 73) ostrzega przed spożywaniem zbyt dużej ilości tego wysoko skoncentrowanego pokarmu. Ci, którzy jedzą miód lub inne słodycze do przesytu, są skłonni czasami do wymiotów — jest to jeden ze sposobów Natury usunięcia nadmiaru nagromadzonego w ciele. (TP 1967, s. 11)

Przypowieści Salomona 25:17

Epifania i Bazylea:

„Powściągnij nogę twoję od domu bliźniego twego” — niech nikt nie nadużywa gościnności przyjaciela. (TP 1946, s. 73)

„by snać będąc ciebie syt, nie miał cię w nienawiści” — abyś nie stał się uprzykrzonym i nie dał powodu do nienawiści. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:18

Epifania i Bazylea:

„Każdy kto mówi fałszywe świadectwo przeciw bliźniemu swemu” — Każdy kto mówi fałszywe świadectwo przeciw bliźniemu swemu. (TP 1946, s. 73)

„jest jako młot i miecz i strzała ostra” — jest jako kruszący młot, raniący miecz i przeszywająca strzała. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:19

Epifania i Bazylea:

„ufność w człowieku przewrotnym” — ufać człowiekowi niewiernemu. (TP 1946, s. 73)

„w dzień ucisku” — w czasie utrapienia. (TP 1946, s. 73)

„jako ząb wyłamany” — przynosi smutek zawodu ufności. (TP 1946, s. 73)

„i noga wywiniona” — i złego postępowania. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:20

Epifania i Bazylea:

„Jako ten, który zewłoczy odzienie czasu zimy, albo leje ocet na saletrę, taki jest ten który śpiewa pieśni sercu smutnemu” — jak niewłaściwym byłoby pozbycie się swego odzienia w zimie, albo wlanie octu na saletrzan potasu, który go niszczy, tak też niewłaściwym jest wesoły śpiew smutnemu sercu. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Nakarm go chlebem” — nie w tym znaczeniu żeby dać mu odczuć przykrość, lecz z powodu zasady ludzkości. Za przykład może posłużyć postępek Elizeusza z Syryjczykami, którzy przybyli żeby pojmać Elizeusza, a ten wydał dla nich ucztę. 2 Król.6:23.

Epifania i Bazylea:

„Jeśliżeby łaknął ten co cię nienawidzi, nakarm go chlebem” — niechaj kto ulży potrzebie nieszczęśliwego nieprzyjaciela. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Węgle rozpalone” — zawstydzi się swego postępowania w porównaniu do twojego.

Epifania i Bazylea:

„Bo węgle rozpalone zgromadzisz na głowę jego, a Pan ci nagrodzi” — a tym sposobem ostro go napomni, a Pan nagrodzi takiego dobroczyńcę. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:23

Epifania i Bazylea:

„jako wiatr północny deszcz przynosi: tak przynosi twarz gniewliwą język uszczypliwy” — jak pewne wiatry przynoszą deszcz, tak ostry język przynosi twarz gniewliwą. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:24

Epifania i Bazylea:

„Lepiej mieszkać w kącie pod dachem, niżeli z żoną swarliwą w domu przestronnym” — lepiej żyć w ubóstwie, niż mieszkać w wielkim domu z kłótliwą żoną. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:25

Epifania i Bazylea:

„Jako woda chłodna duszy pragnącej: tak wieść dobra z ziemi dalekiej” — jak zimna woda jest odświerzeniem pragnącemu, tak wieść dobra z ziemi dalekiej od swych umiłowanych. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:26

Epifania i Bazylea:

„Jako źródło nogami pomącone, albo zdrój zepsuty” — jako źródło pomącone i zdrój splugawiony. (TP 1946, s. 73)

„tak sprawiedliwy, który upada przed niezbożnym” — tak święty, który upada przed członkiem wtórej śmierci. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:27

Epifania i Bazylea:

„Jako jeść wiele miodu nie jest rzecz dobra” — jak zamiłowanie w luksusach jest wstrętnym. (TP 1946, s. 73)

„tak szukanie własnej sławy jest niesławne” — tak też nie jest chwalebnym szukanie własnej sławy. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 25:28

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 6 GRUDNIA

Epifania i Bazylea:

„Mąż, który nie ma mocy nad duchem swoim” — mąż któremu brak powściągliwości. (TP 1946, s. 73)

„jest jako miasto rozwalone bez muru” — jest w charakterze podobny miastu zrujnowanemu, i którego mury są rozwalone. (TP 1946, s. 73)

Źródła: MANNA - 6 GRUDNIA

Literatura o rozdziale Przypowieści Salomona 25

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Przypowieści Salomona

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.