Przypowieści Salomona 26

Przypowieści Salomona, rozdział 26 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (28 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Przypowieści Salomona 26 — Biblia Gdańska

1 Jako śnieg w lecie, i jako deszcz we żniwa; tak głupiemu nie przystoi chwała.

2 Jako się ptak tam i sam tuła, i jako jaskółka lata: tak przeklęstwo niezasłużone nie przyjdzie.

3 Bicz na konia, ogłów na osła, a kij potrzebny jest na grzbiet głupiego.

4 Nie odpowiadaj głupiemu według głupstwa jego, abyś mu i ty nie był podobny.

5 Odpowiedz głupiemu według głupstwa jego, aby się sobie nie zdał być mądrym.

6 Jakoby nogi obciął, tak się bezprawia dopuszcza, kto się głupiemu poselstwa powierza.

7 Jako nierówne są golenie u chromego: tak jest powieść w ustach głupich.

8 Jako kiedy kto przywiązuje kamień drogi do procy: tak czyni ten, który uczciwość głupiemu wyrządza.

9 Jako ciernie, gdy się dostaną w rękę pijanego: tak przypowieść jest w ustach głupich.

10 Wielki Pan stworzył wszystko, a daje zapłatę głupiemu, daje także zapłatę przestępcom.

11 Jako pies wraca się do zwrócenia swego: tak głupi powtarza głupstwo swoje.

12 Ujrzyszli człowieka, co się sobie zda być mądrym, nadzieja o głupim lepsza jest, niżeli o nim.

13 Leniwy mówi: lew na drodze, lew na ulicach.

14 Jako się drzwi obracają na zawiasach swoich: tak leniwiec na łóżku swojem.

15 Leniwiec rękę kryje do zanadrzy swych, a ciężko mu jej podnosić do ust swoich.

16 Leniwiec zda się sobie być mędrszym, niżeli siedm odpowiadających z rozsądkiem.

17 Jakoby też psa za uszy łapał, kto się mimo idąc w cudzą zwadę wdaje.

18 Jako szalony wypuszcza iskry i strzały śmiertelne:

19 Tak jest każdy, który podchodzi przyjaciela swego, a mówi: Azam ja nie żartował?

20 Gdy niestaje drew, gaśnie ogień; tak gdy nie będzie klatecznika, ucichnie zwada.

21 Jako węgiel martwy służy do rozniecenia, i drwa do ognia; tak człowiek swarliwy do rozniecenia zwady.

22 Słowa obmówcy są jako słowa zranionych; a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.

23 Wargi nieprzyjacielskie i serce złe są jako srebrna piana, którą polewają naczynie gliniane.

24 Ten, co kogo nienawidzi, za inszego się udaje wargami swemi; ale w sercu swojem myśli o zdradzie.

25 Gdyć się ochotnym mową swą ukazuje, nie wierz mu: bo siedmioraka obrzydliwość jest w sercu jego.

26 Nienawiść zdradliwie bywa pokryta; ale odkryta bywa złość jej w zgromadzeniu.

27 Kto drugiemu dół kopie, wpada weń; a kto kamień toczy, na niego się obraca.

28 Człowiek języka kłamliwego ma utrapienie w nienawiści, a usta łagodne przywodzą do upadku.

Komentarz do rozdziału: Przypowieści Salomona 26

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Przypowieści Salomona 26:1

Epifania i Bazylea:

„Jako śnieg w lecie, i jako deszcz we żniwa; tak głupiemu nie przystoi chwała” — jako śnieg w lecie, a deszcz w czasie żniwa; tak głupiemu nie przystoi chwała. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:2

Epifania i Bazylea:

„Jako się ptak tam i sam tuła, i jako jaskółka lata: tak przeklęstwo niezasłużone nie przyjdzie” — Jako ptak tułający się i jaskółka odlatująca nie przychodzą do nikogo, tak przekleństwo niezasłużone nie spada na nikogo. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:3

Epifania i Bazylea:

„Bicz na konia, ogłów na osła, a kij potrzebny jest na grzbiet głupiego” — jako koń potrzebuje bata, a osioł wędzidła, tak głupiec potrzebuje karania. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:4

Epifania i Bazylea:

„Nie odpowiadaj głupiemu według głupstwa jego, abyś mu i ty nie był podobny” — w pewnych okolicznościach nie powinno się rozmawiać z błądzącym zgodnie z jego błędami, aby ten co tak czyni, nie stał się mu podobnym. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:5

Epifania i Bazylea:

„Odpowiedz głupiemu według głupstwa jego, aby się sobie nie zdał być mądrym” — w innych okolicznościach powinno się jego błędy odeprzeć, aby nie stał się zarozumiałym w swoich błędach. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:6

Epifania i Bazylea:

„Jakoby nogi obciął, tak się bezprawia dopuszcza, kto się głupiemu poselstwu powierza” — ten kto posyła poselstwo przez błądziciela, szkodzi swemu postępowaniu i przyswaja sobie zło. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:7

Epifania i Bazylea:

„Jako nierówne są golenie u chromego: tak jest powieść w ustach głupich” — jak nogi chromego, tak przypowieść w ustach błądziciela kuleje, z braku równowagi. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:8

Epifania i Bazylea:

„Jako kiedy kto przywiązuje kamień drogi do procy: tak czyni ten który uczciwość głupiemu wyrządza” — jak nieskutecznym byłoby przywiązanie kamienia do procy, tak nierozsądnym wywyższenie bładziciela. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:9

Epifania i Bazylea:

„Jako ciernie, gdy się dostaną w rękę pijanego: tak przypowieść jest w ustach głupich” — jak boleści dokuczają pracy pijanych błędem i złem, tak przypowieść odbija się złymi skutkami, gdy jest wypowiadana przez tego co błądzi. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:10

Epifania i Bazylea:

„Wielki pan stworzył wszystko, a daje zapłatę głupiemu, daje także zapłatę przestępcom” — Wielki Stwórca wszystkich rzeczy odpłaci błądzicielowi i grzesznikowi. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:11

Epifania i Bazylea:

„Jako pies zwraca się do zwrócenia swego: tak głupi powtarza głupstwo swoje” — jak pies wraca się do swoich wymiotów, tak błądziciel przyjmuje błędne nauki, które już raz odrzucił. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:12

Epifania i Bazylea:

„Ujrzyszli człowieka co się sobie zda być mądrym, nadzieja o głupim lepsza jest, niżeli o nim” — lepsza jest nadzieja nawrócenia błądziciela od jego błędu, niż nadętej osoby. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:13

Epifania i Bazylea:

„Leniwy mówi: Lew na drodze, lew na ulicach” — leniwcy wymyślają sobie rozmaite niebezpieczeństwa jako wymówki, żeby nie pracować. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:14

Epifania i Bazylea:

„Jako się drzwi odwracają na zawiasach swoich: tak leniwiec na łóżku swojem” — jak drzwi trzymają się zawiasów, tak leniwa osoba trzyma się łóżka. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:15

Epifania i Bazylea:

„Leniwiec rękę kryje do zanadrzy swoich, a ciężko mu jej podnosić do ust. swoich” — leniwy człowiek wstrzymuje się nawet od wykonywania najłatwiejszej pracy. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:16

Epifania i Bazylea:

„Leniwiec zda się sobie być mędrszym, niżeli siedem odpowiadających z rozsądkiem” — leniwy człowiek we własnym mniemaniu myśli, że jest lepiej poinformowany, niż wiele dobrze poinformowanych osób. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:17

Epifania i Bazylea:

„Jakoby też psa za uszy łapał, kto się mimo idąc w cudzą zwadę wdaje” — jak ten co łapie psa za uszy naraża się na ugryzienie, tak przechodzień wtrącający się w cudze kłótnie. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:18

Epifania i Bazylea:

„Jako szalony wypuszcza iskry i strzały śmiertelne” — jak szaleniec czyni różne szkody niszczącymi narzędziami. (TP 1946, s. 73)

Przypowieści Salomona 26:19

Epifania i Bazylea:

„Tak jest każdy, który podchodzi przyjaciela swego, a mówi: Azam ja nie żartował” — tak czyni ten, co oszukuje swego przyjaciela, a daje za wymówkę, że on tylko tak żartował. (TP 1946, s. 74)

Przypowieści Salomona 26:20

Epifania i Bazylea:

„Gdy niestaje drew, gaśnie ogień; tak gdy nie będzie klatecznika ucichnie zwada” — jak nie może być ognia bez opału, tak tam gdzie nie ma donosiciela ustaje spór. (TP 1946, s. 74) ...P: W Przyp. 26:20 czytamy: "Gdy nie staje drew, gaśnie ogień, tak gdy nie będzie klatecznika, ucichnie zwada." Proszę o wyjaśnienie tego wersetu. (TP 1946, s. 74) O: Powyższy werset zawiera poważną lekcję etyczną dla ludu Pana. Pisarz wzmacnia tę naukę przez zastosowanie zwykłej ilustracji. Ten, kto roznieca ogień wie, że kiedy zabraknie drewna, to wygaśnięcie ognia jest tylko kwestią czasu. Ta zasada jest przedstawiona w naszym wersecie: Jeżeli nie będzie plotkarza, spór szybko się zakończy. (TP 1946, s. 74) Kim jest plotkarz? Słownik The American Heritage Dictionary of the English Language definiuje taką osobę w ten sposób: "Ten, kto rozsiewa złośliwe [nikczemne] pomówienia lub plotki". Z drugiej strony słowo spór może być najlepiej zrozumiane przez podanie niektórych synonimów, takich jak sprzeczka czy kłótnia. Czy my wszyscy nie bywamy świadkami sprzeczek, walk i kłótni, czasami zaciętych, a nawet gwałtownych, wzniecanych często przez jednego plotkarza lub osobę kłótliwą? Jaką szkodę wyrządza to stosunkom rodzinnym, w miejscu pracy i w innych związkach międzyludzkich. (TP 1946, s. 74) Lecz jakże niebezpieczny jest ten stan, kiedy występuje wśród ludu Bożego! Złe skutki często przynoszą szkodę naszym chrześcijańskim łaskom charakteru i szkodzą naszej chrześcijańskiej jedności w rodzinie Bożej. (TP 1946, s. 74) 3 Mojżeszowa 19:16 ostrzega: "Nie będziesz chodził jako obmówca między ludem twoim; nie będziesz stał o krew bliźniego twego; Jam Pan." (TP 1946, s. 74) Psalm 15:1 - 3 opisuje cechy, które Pan pochwala: "Panie! któż będzie przebywał w przybytku twoim? Któż będzie mieszkał na świętej górze twojej? Ten, który chodzi w niewinności, i czyni niesprawiedliwość, a mówi prawdę w sercu swoim; Który nie obmawia językiem swoim, nic złego nie czyni bliźniemu swemu, ani zelżywości kładzie na bliźniego swego." (TP 1946, s. 74) Unikajmy tego ducha sporu, a napełniajmy się coraz bardziej duchem Bożej miłości. (TP 1946, s. 74) BS 2005, 28. (TP 1946, s. 74)

Przypowieści Salomona 26:21

Epifania i Bazylea:

„Jako węgiel martwy służy do rozniecania, i drwa do ognia; tak człowiek swarliwy do rozniecania zwady” — czym opał jest dla palenia, tym kłótliwy człowiek dla sporu. (TP 1946, s. 74)

Przypowieści Salomona 26:22

Epifania i Bazylea:

„Słowa obmówcy są jako słowa zranionych; a wszakże przenikają do wnętrzności żywota” — słowa donosiciela ranią drugich, tnąc do najgłębszych zakątków serca. (TP 1946, s. 74)

Przypowieści Salomona 26:23

Epifania i Bazylea:

„Wargi nieprzyjacielskie i serce złe są jako srebrna piana, którą polewają naczynie gliniane” — przekonywujące słowa, wychodzące z serca osoby idącej na wtórą śmierć, są jako srebrna powłoka na naczyniu glinianym. (TP 1946, s. 74)

Przypowieści Salomona 26:24

Epifania i Bazylea:

„Ten co kogo nienawidzi, za inszego się udaje wargami swymi; ale w sercu swoim myśli o zdradzie” — nieprzyjaciel obłudnie naucza, a w sercu knuje zdradę. (TP 1946, s. 74)

Przypowieści Salomona 26:25

Epifania i Bazylea:

„Gdyć się ochotnym mową swą ukazuje, nie wierz mu: bo siedmioraka obrzydliwość jest w sercu jego” — chociażby jak najpiękniej mówił, nie powinno się mu ufać; ponieważ serce jego pełne jest wstrętnego zła. (TP 1946, s. 74)

Przypowieści Salomona 26:26

Epifania i Bazylea:

„Nienawiść zdradliwie bywa pokryta; ale odkryta bywa złość jej w zgromadzeniu” — albowiem jego wrogie usposobienie okryte jest zdradą, a jego postępowanie, jako członka wtórej śmierci, będzie opublikowane w całym Kościele. (TP 1946, s. 74)

Przypowieści Salomona 26:27

Epifania i Bazylea:

„Kto drugiemu dół kopie w pada weń; a kto kamień toczy na niego się obraca” — kto pod kim dołki kopie, sam w nie wpada; a kto pracuje przeciw drugiemu, na nim się to odbije. (TP 1946, s. 74)

Przypowieści Salomona 26:28

Epifania i Bazylea:

„Człowiek języka kłamliwego ma utrapienie w nienawiści, a usta łagodne przywodzą do upadku” — kłamca nienawidzi tych, którzy są dotknięci jego kłamstwami; a samolubny pochlebca czyni szkodę swoim ofiarom. (TP 1946, s. 74)

Literatura o rozdziale Przypowieści Salomona 26

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Przypowieści Salomona

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.