Przypowieści Salomona 20

Przypowieści Salomona, rozdział 20 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (30 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Przypowieści Salomona 20 — Biblia Gdańska

1 Wino czyni pośmiewcę, a napój mocny zwajcę; przetoż każdy, co się w nim kocha, nie bywa mądrym.

2 Strach królewski jest jako, ryk lwięcia; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej.

3 Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.

4 Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.

5 Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.

6 Większa część ludzi przechwala się uczynnością swoją; ale w samej rzeczy, któż takiego znajdzie?

7 Sprawiedliwy chodzi w uprzejmości swojej; błogosławieni synowie jego po nim.

8 Król siedząc na stolicy sądowej rozgania oczyma swemi wszystko złe.

9 Któż rzecze: Oczyściłem serce moje? czystym jest od grzechu mego?

10 Dwojaki gwicht i dwojaka miara, to oboje obrzydliwością jest Panu.

11 Po zabawach swych poznane bywa i dziecię, jeźli czysty i prawy uczynek jego.

12 Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.

13 Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.

14 Złe to, złe to, mówi ten, co kupuje, a odszedłszy, ali się chlubi.

15 Wargi umiejętne są jako złoto i obfitość pereł, i kosztowne klejnoty.

16 Weźmij szatę tego, któryć ręczył za obcego; a od tego, który ręczył za cudzoziemkę, weźmij zastaw jego.

17 Smaczny jest drugiemu chleb kłamstwa; ale potem piaskiem napełnione będą usta jego.

18 Myśli radami utwierdzaj, a wojnę prowadź opatrznie.

19 Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymy, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.

20 Kto złorzeczy ojcu swemu albo matce swojej, zgaśnie pochodnia jego w gęstych ciemnościach.

21 Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.

22 Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.

23 Obrzydliwością Panu dwojaki gwicht, a szale fałszywe nie podobają mu się.

24 Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?

25 Pożreć rzecz poświęconą, jest człowiekowi sidłem; a poślubiwszy co, tego zaś szukać, jakoby tego ujść.

26 Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.

27 Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.

28 Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.

29 Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.

30 Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.

Komentarz do rozdziału: Przypowieści Salomona 20

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Przypowieści Salomona 20:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Napój mocny” — Suma jaką ludzie wydają na trunki w Stanach Zjednoczonych jest prawie czterokrotnie wyższa niż potrzeba na pokrycie kosztów rządowych. Statystyka wykazuje, że ze wszystkich zbrodni jakie były popełnione, 72% pochodziło z powodu pijaństwa. Potrzeba by 10 ludzi szuflowało pieniądze, które są wydawane na trunki w Stanach Zjednoczonych. Diabeł jest za podtrzymywaniem pijaństwa, Pan Bóg jest przeciw; rozpusta jest za nim, cnota przeciw; domy rozpusty są za nim, ogniska domowe przeciw; anarchiści są za nim, urząd przeciw; nędza jest za nim, obfitość przeciw; ubóstwo jest za nim, powodzenie przeciw; choroby są za nim, zdrowie przeciw; śmierć jest za pijaństwem, życie przeciw.

Epifania i Bazylea:

„Wino czyni pośmiewcę, a napój mocny zwajcę; przetoż każdy, co się w nim kocha, nie bywa mądrym.” — Mały błąd jest naśmiewaniem się z Boga, a wielki błąd jest głośnym chełpieniem się przeciw Bogu; a zwiedzeni nie są pouczeni Prawdą. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:2

Epifania i Bazylea:

„Strach królewski jest jako ryk lwięcia; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej.” — Sprawiedliwy gniew posłańca Parousyjnego, lub posłańca. Epifanicznego był wielką groźbą; a ktokolwiek go spowodował naraził się na niebezpieczeństwo utraty nadziei żywota. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:3

Epifania i Bazylea:

„Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.” — Poprzestać sporów jest godnym wysokiego ocenienia dziecka Bożego; ale błądziciel będzie się w spory wdawał. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:4

Epifania i Bazylea:

„Dla zimna leniwy nie orze; przotoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.” — Leniwy nie będzie pracował w porę, lub nie w porę ; przeto gdy drudzy mają dostatek, on będzie żebrał i będzie ubogim. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:5

Epifania i Bazylea:

„Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.” — Głęboką Prawdą jest Boski plan w sercu; i człowiek rozumny nabierze jej, aby miał dla drugich. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:6

Epifania i Bazylea:

„Większa część ludzi przechwala się uczynnością swoją; ale w samej rzeczy któż takiego znajdzie?” — Ktoś może nazwać uczynnego człowieka wielkim; ale wiernych ludzi jest mało; tak bardzo mało, że przez więcej niż 1900 lat w Wieku Ewangelii było ich tylko 144 000 z 20 000 000 000 istot ludzkich. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:7

Epifania i Bazylea:

„Sprawiedliwy chodzi w uprzejmości swojej; błogosławieni synowie jego po nim.” — Świętobliwe M.St. postępuje według swej wierności, i klasa restytucyjna będzie naprawdę szczęśliwą. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:8

Epifania i Bazylea:

„Król siedząc na stolicy sądowej rozgania oczyma swemi wszystko złe.” — Obaj posłańcy Parousyjny i Epifaniczny, postępując według stanowiska danego im od Boga, oddalili ze swojej wiedzy Prawdy wszystek błąd. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:9

Epifania i Bazylea:

„Któż rzecze: Oczyściłem serce moje? czystym jest od grzechu mego?” — Żaden z upadłych dzieci Adamowych nie może prawdziwie twierdzić, że udoskonalił w sprawiedliwości swoje usposobienie i że jest aktualnie wolnym od grzechu. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:10

Epifania i Bazylea:

„Dwojaki gwicht i dwojaka miara, to oboje obrzydliwością jest Panu.” — Nieczyste nauki i postępowania są zarówno obrzydliwe Panu. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:11

Epifania i Bazylea:

„Po zabawach swych poznane bywa i dziecię, jeźli czysty i prawy uczynek jego.” — Nawet charaktery dzieci są objawione przez ich uczynki, czy one są prawdziwe i sprawiedliwe. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:12

Epifania i Bazylea:

„Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.” — Bóg uczynił wiedzę, która rozumie, i wyrozumienie, które pojmuje. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:13

Epifania i Bazylea:

„Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.” — Nie powinno kochać się w spaniu, by snać nie zubożeć w łasce, znajomości i służbie; raczej niech się zaznajomi ze sposobnością pracowitości i wejdzie w służbę ich a one mu przyniosą dostatek wszelkiej potrzeby. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:14

Epifania i Bazylea:

„Złe to, złe to, mówi ten, co kupuje, a odszedłszy, ali się chlubi.” — Samolubni kupcy ganią wartość artykułów, które chcą kupić, w celu zniżenia ceny ich-a potem, gdy je dostaną po niższej cenie, chełpią się swoją zdolnością kupiecką. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:15

Epifania i Bazylea:

„Wargi umiejętne są jako złoto i obfitość pereł, i kosztowne klejnoty.” — Naturalne bogactwo często jest w formie złota i drogocennych kamieni, ale nauki Prawdy są prawdziwą ozdobą. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:16

Epifania i Bazylea:

„Weźmij szatę tego, któryć ręczył za obcego; a od tego, który ręczył za cudzoziemkę, weźmij zastaw jego.” — Kto trzyma stronę za zwolennikiem z innej klasy niż swej własnej, utraci swoje łaski i urzędowe władze; taki jest odpowiedzialny za wszeteczną sektę. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:17

Epifania i Bazylea:

„Smaczny jest drugiemu chleb kłamstwa; ale potem piaskiem napełnione będą usta jego.” — Zwodniczy pokarm duchowy jest smaczniejszy takiemu, ale później staje się bardzo niesmacznym, jak popiół zgrzytający w zębach jego. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:18

Epifania i Bazylea:

„Myśli radami utwierdzaj, a wojnę prowadź opatrznie.” — Lud Boży powinien formować plany według Słowa Bożego; i przystępować do sporu tylko na zdrowych zasadach. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:19

Epifania i Bazylea:

„Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymi, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.” — Obmówca zdradza zaufanie; przeto lud Boży nie ma mieć nic do czynienia z tymi którzy krzewią pochlebne nauki. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:20

Epifania i Bazylea:

„Kto złorzeczy ojcu swemu albo matce swojej, zgaśnie pochodnia jego w gęstych ciemnościach.” — Ktokolwiek mówi źle o swoim duchowym ojcu, lub matce, dowie się, że Biblia przestanie dawać mu światło i pozostawi go w głębokiej ciemności. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:21

Epifania i Bazylea:

„Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.” — Niewłaściwie i prędko z początku nabyte rzeczy skończą się w przekleństwie. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:22

Epifania i Bazylea:

„Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.” — Niech lud Boży nie mówi, że pomści się za zło. Niech raczej oczekuje na Pana, aby oddał za złe; a jeśli tak uczyni, to On wybawi go od złoczyńców. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:23

Epifania i Bazylea:

„Obrzydliwością Panu dwojaki gwicht, a szale fałszywe nie podobają mu się.” — Fałszywe praktyki są bardzo obrzydliwe Bogu; i fałszywe zasady praktyk są złe. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:24

Epifania i Bazylea:

„Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?” — Droga ludu Bożego, jako droga wiary, jest nakreślona przez Boga; dlatego nie mogą czasami widzieć znaczenia jej różnych kroków. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest człowiekowi sidłem” — w tłumaczeniu Lessera ten wiersz jest przetłumaczony: "Jest dla człowieka sidłem, gdy ofiaruje jaką rzecz bez zastanowienia się i dowiadywać się już po uczynionych ślubach".

Epifania i Bazylea:

„Pożreć rzecz poświęconą, jest człowiekowi sidłem; a poślubiwszy co, tego zaś szukać, jakoby tego ujść.” — Sidłem jest człowiekowi uczynić pochopne wyznanie poświęcenia; a potem pytać się, czy on ma dotrzymać swoje śluby. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:26

Epifania i Bazylea:

„Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.” — Posłańcy Parousii i Epifanii, działając w mądrości Bożej, oddzielili od ludu Bożego członków klasy wtórej śmierci i przywiedli na nich Prawdę planu Bożego. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:27

Epifania i Bazylea:

„Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.” — Usposobienie ludu Bożego, mające w sobie Prawdę Bożą, jest światłem Bożym w nich które egzaminuje każda część ich umysłów, serc i woli. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:28

Epifania i Bazylea:

„Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.” — Miłościwość i Prawda Boża zachowały posłańca Parousyjnego i posłańca Epifanicznego; i ich stanowiska były wspierane przez ich miłościwość. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:29

Epifania i Bazylea:

„Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.” — Ozdobą wojowników Bożych jest Prawda będąca ich siłą; a ozdobą starszych jest ich mądrość. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 20:30

Epifania i Bazylea:

„Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.” — Karania są oczyszczeniem złego, jak również są silne razy, przenikające aż do najgłębszych części wewnętrznego człowieka. (TP 1946, s. 66)

Literatura o rozdziale Przypowieści Salomona 20

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Przypowieści Salomona

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.