Przypowieści Salomona 29

Przypowieści Salomona, rozdział 29 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (27 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Przypowieści Salomona 29 — Biblia Gdańska

1 Człowiek, który na częste karanie zatwardza kark swój, nagle zniszczeje, i nie wskóra.

2 Gdy się rozmnażają sprawiedliwi, weseli się lud; ale gdy panuje bezbożnik, wzdycha lud.

3 Mąż, który miłuje mądrość, uwesela ojca swego; ale kto chowa nierządnicę, traci majętność.

4 Król sądem ziemię utwierdza; ale mąż, który dary bierze, podwraca ją.

5 Człowiek, który pochlebia przyjacielowi swemu, rozciąga sieć przed nogami jego.

6 Występek złego jest mu sidłem; ale sprawiedliwy śpiewa i weseli się.

7 Sprawiedliwy wyrozumiewa sprawę nędznych; ale niezbożnik nie ma na to rozumu i umiejętności.

8 Mężowie naśmiewcy zawodzą miasto; ale mądrzy odwracają gniew.

9 Mąż mądry, wiedzieli spór z mężem głupim, choćby się gniewał, choćby się też śmiał, nie będzie miał pokoju.

10 Mężowie krwawi nienawidzą uprzejmego; ale uprzejmi staranie wiodą o duszę jego.

11 Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.

12 Pana, który rad słucha słów kłamliwych, wszyscy słudzy jego są niepobożni.

13 Ubogi i zdzierca spotkali się; a wszakże obydwóch oczy Pan oświeca.

14 Króla, który sądzi uciśnionych według prawdy, stolica jego na wieki utwierdzona będzie.

15 Rózga i karność mądrość daje; ale dziecię swawolne zawstydza matkę swoję.

16 Gdy się rozmnażają niezbożni, rozmnaża się i przestępstwo; ale sprawiedliwi upadek ich oglądają.

17 Karz syna twego, a sprawić odpocznienie, i sposobi rozkosz duszy twojej.

18 Gdy proroctwo ustaje, lud bywa rozproszony; ale kto strzeże zakonu, błogosławiony jest.

19 Sługa nie bywa słowami naprawiony; bo choć rozumie, jednak nie odpowiada.

20 Ujrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza jest nadzieja o głupim, niż o nim.

21 Kto w rozkoszy chowa z dzieciństwa sługę swego, na ostatek będzie chciał być za syna.

22 Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy.

23 Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje.

24 Kto spółkuje ze złodziejem, ma w nienawiści duszę swoję; także też kto przeklęstwa słyszy, a nie objawia go.

25 Strach człowieczy stawia sobie sidło; ale kto ma nadzieję w Panu, wywyższony będzie.

26 Wiele tych, co szukają twarzy panów; aleć od Pana jest sąd każdego.

27 Sprawiedliwym jest mąż niezbożny obrzydliwością; a zasię kto w uprzejmości chodzi, jest niezbożnym obrzydliwością.

Komentarz do rozdziału: Przypowieści Salomona 29

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Przypowieści Salomona 29:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Zatwardza kark” — to podobieństwo pochodzi od nie dających się ujarzmić wołów.

Epifania i Bazylea:

„Człowiek, który na częste karanie zatwardza kark swój, nagle zniszczeje i nie wskóra” — ci, którzy idą na wtórą śmierć, są określeni jako ci, którzy pomimo częstego strofowania zatwardzają swoją wolę przeciw reformacji i wskutek tego tracą zupełnie i niezmiennie stanowisko nowych stworzeń. (TP 1946, s. 75) Szyja jest użyta w Piśmie Św. do reprezentowania woli. Dlatego o człowieku z upartą wolą Pismo Św. mówi jako o osobie sztywnego karku. (TP 1938, s. 21)

Przypowieści Salomona 29:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Sprawiedliwi” — Chrystus Pan i Jego współdziedzice.

Epifania i Bazylea:

„Gdy się rozmnażają sprawiedliwi weseli się lud; ale gdy panuje bezbożnik wzdycha lud” — gdy świątobliwi zarządzają sprawami ludu Bożego, lud jest wesoły; lecz gdy członkowie wtórej śmierci przywłaszczają sobie i wykonują taką pracę, lud boleje. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:3

Epifania i Bazylea:

„Mąż, który miłuje mądrość, uwesela ojca swego; ale kto chowa nierządnice traci umiejętność” — ktokolwiek miłuje Prawdę czyni swego duchowego ojca wesołym; lecz ten kto popełnia wszeteczeństwo z wszetecznymi sektami niszczy swoje duchowe posiadłości Prawdy i jej Ducha. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:4

Epifania i Bazylea:

„Król sądem ziemię utwierdza, ale kto bierze dary podwraca ją” — Posłaniec Parousii i Posłaniec Epifanii przez swe nauki zbudowali Prawdę i jej Ducha: lecz przekuppieni nadużywający władz stanowiska, usuwają Prawdę i jej Ducha. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:5

Epifania i Bazylea:

„Człowiek, który pochlebia przyjacielowi swemu, rozciąga sieć przed nogami jego” — kto nadmiernie chwali swego przyjaciela, stawia sidło na jego upadek. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:6

Epifania i Bazylea:

„Występek złego jest mu sidłem, ale sprawiedliwy śpiewa i weseli się” — człowiek zły przez swój grzech zastawia sidło na samego siebie; ale świątobliwi śpiewają Pieśń Mojżesza i Baranka z radością. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:7

Epifania i Bazylea:

„Sprawiedliwy wyrozumiewa sprawę nędznych; ale niezbożnik nie ma na to rozumu ani umiejętności” — świątobliwi dają pomocną uwagę potrzebom W.G. ale członkowie wtórej śmierci nie zwracają na nich uwagi. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:8

Epifania i Bazylea:

„Mężowie naśmiewcy zawodzą miasto; ale mądrzy odwracają gniew” — naśmiewcy wprowadzają rząd religijny w sidło; ale pouczeni Prawdą odwracają karanie od niego. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:9

Epifania i Bazylea:

„Mąż mądry wiedzieli spór z mężem głupim, choćby się gniewał, choćby się też śmiał, nie będzie miał pokoju” — gdy pouczony Prawdą debatuje z głupcem, bez względu czy ten ostatni okazuje gniew, czy radość, nie przyjdą ze sobą do zgody. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:10

Epifania i Bazylea:

„Mężowie krwawi nienawidzą uprzejmego; ale uprzejmi staranie wiodą o duszę jego” — przesiewacze jako mordercy nienawidzą świątobliwych; a co do sprawiedliwych, to przesiewacze szukają klęski ich duchowego życia. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystkiego ducha” — ruach, umysł, plany, zamiary.

Epifania i Bazylea:

„Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga” — głupiec wybucha gwałtownym gniewem; ale pouczony Prawdą przez powściągliwość wstrzymuje swoją złość. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:12

Epifania i Bazylea:

„Pana, który rad słucha słów kłamliwych, wszyscy słudzy jego są niepobożni” — gdy wódz daje posłuch błędowi, ci którzy służąc idą za nim, stają się członkami wtórej śmierci. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:13

Epifania i Bazylea:

„Ubogi i zdzierca spotkali się; a wszakże obydwu oczy Pan oświeca” — bracia z W.G. i ci wodzowie, którzy samolubnie wykorzystują ich duchowe ubóstwo, pracują wspólnie; a Pan rzuca światło na ich umysł przez epifaniczne wyjaśnienia. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:14

Epifania i Bazylea:

„Króla, który sądzi uciśnionych według Prawdy, stolica jego na wieki utwierdzona będzie” — Posłańcy Parousii i Epifanii, którzy wiernie służyli pokornym braciom Prawdą, będą mieli wiecznie trwałe stanowisko z upoważnienia Jehowy. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:15

Epifania i Bazylea:

„Rózga i karność mądrość daje; ale dziecię swawolne zawstydza matkę swoję” — karanie i poprawianie czynią człowieka pouczonym Prawdą; ale niedojrzały bez ćwiczenia zawstydza swoją duchową matkę. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:16

Epifania i Bazylea:

„Gdy się rozmnażają niezbożni, rozmnaża się i przestępstwo; ale sprawiedliwi upadek ich oglądają” — im więcej członków wtórej śmierci tym więcej powiększa się grzech; ale świątobliwi zobaczą ich upadek. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:17

Epifania i Bazylea:

„Karz syna twego a sprawić odpocznienie i sposobi rozkosz duszy twojej” — sługa Prawdy ma poprawiać swoich duchowych synów, a to przyniesie mu radość i pokój. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:18

Epifania i Bazylea:

„Gdy proroctwo ustaje lud bywa rozproszony; ale kto strzeże zakonu błogosławiony jest” — gdzie Plan Boży nie jest rozumiany, tam lud ginie, ale kto strzeże Słowa Bożego, jest błogoslawiony. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:19

Epifania i Bazylea:

„Sługa nie bywa słowami naprawiony; bo choć rozumie jednak nie odpowiada” — ci którzy są niewolniczego ducha, nie dadzą się zreformować przez nauki; bo chociaż rozumieją to jednak nie stosują się do nich. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:20

Epifania i Bazylea:

„Ujrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza jest nadzieja o głupim, niż o nim” — większa jest nadzieja, że głupcowi można pomóc, niż człowiekowi popędliwemu i luźnego języka. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:21

Epifania i Bazylea:

„Kto w rozkoszy chowa z dzieciństwa sługę swego, na ostatek będzie chciał być za syna” — kto delikatnie ćwiczy sługę z młodości, w późniejszym życiu będzie go miał za syna. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:22

Epifania i Bazylea:

„Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy” — człowiek gniewliwy wszczyna kłótnie; a nader złośliwy powiększa grzech. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:23

Epifania i Bazylea:

„Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje” — pycha poniża człowieka; ale człowiek pokornego ducha będzie wywyższony w sławie. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:24

Epifania i Bazylea:

„Kto spółkuje ze złodziejem ma w nienawiści duszę swoją; także też kto przekleństwa słyszy, a nie objawia” — kto współdziała ze złodziejem w kradzieży, postępuje jakoby nienawidził swej własnej osoby; a gdy zeznaje pod przysięgą, fałszywie zeznaje aby zachować zaufanie. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Strach człowieczy” — i ludzkich kościołów.

Epifania i Bazylea:

„Strach człowieczy stawia sobie sidło; ale kto ma nadzieję w Panu wywyższony będzie” — obawa ludzi wprowadza człowieka w sidło; ale ci, którzy mają ufność w Bogu, będą wybawieni. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:26

Epifania i Bazylea:

„Wiele z tych co szukają twarzy panów; aleć od Pana jest sąd każdego” — wiele stara się o łaskę swych wodzów; ale każdy w końcu podlega rozporządzeniu Bożemu w jego sprawie. (TP 1946, s. 75)

Przypowieści Salomona 29:27

Epifania i Bazylea:

„Sprawiedliwym jest mąż niezbożny obrzydliwością; a zasię kto w uprzejmości chodzi, jest niezbożnym obrzydliwością” — niesprawiedliwy człowiek jest bardzo wstrętny sprawiedliwemu; ale świątobliwi są bardzo wstrętni idącym na wtórą śmierć. (TP 1946, s. 75)

Literatura o rozdziale Przypowieści Salomona 29

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Przypowieści Salomona

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.