Przypowieści Salomona 31

Przypowieści Salomona, rozdział 31 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Przypowieści Salomona 31 — Biblia Gdańska

1 Te są słowa Lemuela króla, i zebranie mów, któremi go ćwiczyła matka jego.

2 Cóż rzekę, synu mój? cóż rzekę, synu żywota mego? i cóż rzekę, synu ślubów moich?

3 Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym, którzy do zginienia królów przywodzą.

4 Nie królom, o Lemuelu! nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym;

5 By snać pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych.

6 Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego.

7 Niech się napije, a zapomni ubóstwa swego, a na utrapienie swoje niech więcej nie wspomni.

8 Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.

9 Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego.

10 Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa jest cena jej?

11 Serce męża jej ufa jej, a na korzyściach schodzić mu nie będzie.

12 Dobrze mu czyni,a nie źle, po wszystkie dni żywota swego.

13 Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękami swemi.

14 Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywodzi żywność swoję.

15 I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym.

16 Obmyśla rolę, i ujmuje ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice.

17 Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swoje.

18 Doświadcza, że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej.

19 Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono.

20 Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu.

21 Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą.

22 Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej.

23 Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi.

24 Płótno robi, i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi.

25 Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe.

26 Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej.

27 Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je.

28 Powstawszy synowie jej błogosławią jej; także i mąż jej chwali ją,

29 Mówiąc: Wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie.

30 Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.

31 Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ją chwalą w bramach uczynki jej.

Komentarz do rozdziału: Przypowieści Salomona 31

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Przypowieści Salomona 31:1

Epifania i Bazylea:

„Te są słowa Lemuela króla” — żaden król Izraelski nie miał na imię Lemuel, należy rozumieć, że odnosi się to do Salomona. Słowo lemuel znaczy poświęcony Bogu. Odnosi się to do jego (Salomona) stanu. (TP 1946)

„i zebranie słów, którymi go ćwiczyła matka jego” — specjalna Prawda była tym czynnikiem, która wychowywała J. jako jego matka podczas przesiewania (1908 - 1911), czyniąc go tym sposobem piątym i ostatnim specjalnym pomocnikiem br. Russella i kandydatem w linii na posłańca Epifanii. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:2

Epifania i Bazylea:

„Cóż rzekę” — te Prawdy o Przymierzu Sary czyniły specjalny wywiad przez stawiane pytania odnośnie tego co one miały mówić do niego ( J.) (TP 1946)

„synu mój” — że jest ich produktem. (TP 1946)

„synu żywota mego” — produktem z samych siebie, a nie z innego. (TP 1946)

„synu ślubów moich” — produktem w związku, z którym ześrodkowały się ich śluby. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:3

Epifania i Bazylea:

„Nie dawaj niewiastom siły twojej, ani dróg twoich tym którzy do zginienia królów przywodzą” — przede wszystkim one pouczały go ( J.), żeby nie dawał swojej władzy sektom Lewickim, ani swego biegu temu, co niszczy specjalnych sług Bożych, jak np. zagarnięcie władzy i panowanie, fałszywe nauczanie, błędne zarządzanie i błędne charakterystyki. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:4

Epifania i Bazylea:

„Nie królom o Lemuelu! Nie królom należy pić wino, a nie panom bawić się napojem mocnym” — Nie przystoi specjalnemu słudze Bożemu przyjmowanie mniejszych błędów, lub któremukolwiek z Jego wybranych wodzów przyjmowanie śmiertelnego błędu. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:5

Epifania i Bazylea:

„By snać pijąc nie zapomniał na ustawy, a nie odmienił spraw wszystkich ludzi uciśnionych” — by snać przyjmując błąd nie zapomniał Prawdy i nie przekręcał doktryn, szczególnie takich które odnoszą się do ludu Bożego w ucisku. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:6

Epifania i Bazylea:

„Dajcie napój mocny ginącemu, a wino tym, którzy są ducha sfrasowanego” — niech ci, którzy mają się stać członkami klasy, idącej na wtórą śmierć, biorą udział w śmiertelnym błędzie, a ci z klasy Azazela niech przyjmują mniejsze błędy. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Niech się napije” — porada króla Lemuela stoi w sprzeczności do innych Pism.

Epifania i Bazylea:

„Niech się napije a zapomni ubóstwa swego, a na utrapienie swoje niech więcej nie wspomni” — niech ci ostatni przyjmują swoje błędy i tym sposobem niech nie wiedzą o utracie swoich koron, i niech ci poprzedni uczestniczą w śmiertelnym błędzie, aby w ten sposób nie przypominali sobie o swym mizernym stanie. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:8

Epifania i Bazylea:

„Otwórz usta swe za niemym w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć” — niech J. mówi w obronie tych, którzy nie mogą mówić we własnej obronie; i za tych, którzy byli pozbawieni swych symbolicznych ojców i matek, jak to się stało w 1916 i 1917, gdy br. Russell umarł i nastąpiło rozłączenie pozafiguralnego Eliasza od pozafiguralnego Elizeusza (hebrajskie wyrażenie nasuwa tę pozafiguralną myśl w swoim literalnym tłumaczeniu, gdy podaje: "dzieci pozostałe" zamiast "wszystkich osądzonych na śmierć"). (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:9

Epifania i Bazylea:

„Otwórz usta swe, sądź sprawiedliwie, a podejmij się sprawy ubogiego i nędznego” — napomniany on ( J.) jest, aby sprawował swój urząd nauczania, aby nauczał Prawdy i wstawiał się przeciw wodzom Lewitów w sprawie W.G. i M.G. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:10

Epifania i Bazylea:

„Któż znajdzie niewiastę stateczną, gdyż nad perły daleko większa cena jej?” — symboliczna małżonka Boża, jako osobista część Przymierza Sary, jest specjalną klasą między Jego klasami sług, która jest trudną do zdobycia i dlatego najcenniejsza. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:11

Epifania i Bazylea:

„Serce męża jej ufa, a na korzyściach schodzić mu nie będzie” — Jehowa ufa im bezpiecznie, ponieważ może spolegać na ich osiągnięciu tego, co On potrzebuje na wykonanie Swego planu. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:12

Epifania i Bazylea:

„Dobrze mu uczyni, a nie źle, po wszystkie dni żywota swego” — ta klasa jest wydajną w pracy i nie czyni żadnej szkody w wykonywaniu Jego planów na całą wieczność. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:13

Epifania i Bazylea:

„Szuka wełny i lnu, a pracuje ochotnie rękoma swymi” — oni starają się o pozyskanie dla Niego Prawdy i jej Ducha i są bardzo pilni, aby wszystkie swoje władze użyć dla Niego. (TP 1946, s. 76)

Przypowieści Salomona 31:14

Epifania i Bazylea:

„Podobna jest okrętom kupieckim; z daleka przywozi żywność swoję” — oni są jako ci co przywożą dary z za morza; ponieważ otrzymują duchowy pokarm ze sfer dalekich i odległych od ludzi. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:15

Epifania i Bazylea:

„I wstaje bardzo rano, a daje pokarm czeladzi swej, a obrok słuszny dziewkom swym” — bardzo są pilni w noc złego; i udzielają pokarmu duchowego braciom i ich pomocnikom. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:16

Epifania i Bazylea:

„Obmyśla rolę i ujmuję ją; z zarobku rąk swoich szczepi winnice” — badają zakresy służby i zdobywają je ciężką pracą, wytwarzając lud Boży i pozyskują go dla Boga w łasce i Prawdzie. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:17

Epifania i Bazylea:

„Przepasuje mocą biodra swe, a posila ramiona swe” — stają się mocnymi dla służby i ćwiczą w sile swoich pomocników. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:18

Epifania i Bazylea:

„Doświadcza że jest dobra skrzętność jej, a nie gaśnie w nocy pochodnia jej” — oni uznają, że Prawda i jej Duch, które jako towar dla tych, którzy mogą zapłacić cenę, są wartościowe; a Biblia nie przestaje udzielać im światła podczas nocy grzechu i błędu. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:19

Epifania i Bazylea:

„Ręce swoje obraca do kądzieli, a palcami swemi trzyma wrzeciono” — oni pilnie wytwarzają łaski, jako symboliczne płótno dla drugich przez swe usługiwania. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:20

Epifania i Bazylea:

„Rękę swą otwiera ubogiemu, a ręce swoje wyciąga ku nędznemu” — usługują utracjuszom koron i M.G., jak również M.St. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:21

Epifania i Bazylea:

„Nie boi się o czeladź swoję czasu śniegu; albowiem wszystka czeladź jej obłoczy się w szatę dwoistą” — nie obawiają się by zło w czasie ucisku mogło zaszkodzić ich symbolicznym dzieciom i sługom; ponieważ ci są przyobleczeni w sprawiedliwość Chrystusową, dostarczoną im przez jego śmierć. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:22

Epifania i Bazylea:

„Kobierce sobie robi; płótno subtelne i szarłat jest odzieniem jej” — oni to czynią, że Biblia i historia Kościoła, nadają im zalety; i są nakryci Chrystusową sprawiedliwością i królewskimi władzami. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:23

Epifania i Bazylea:

„Znaczny jest w bramach mąż jej, gdy siedzi między starszymi ziemi” — Bóg jest słynny przed wszystkimi, zajmuje Swoje miejsce jako główny Wódz wśród wodzów Prawdy i jej Ducha. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:24

Epifania i Bazylea:

„Płótno robi i sprzedaje, także pasy sprzedaje kupcowi” — oni wypielęgnowali nowe stworzenia, dla tych którzy mogli zapłacić cenę - poświęcenie; i przygotowali sposobności służby dla tych, których pozyskali. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:25

Epifania i Bazylea:

„Moc i przystojność jest odzieniem jej; nie frasuje się o czasy przyszłe” — tutaj ich charakter i stanowisko jest mocne i honorowe; a błogosławiony widok roztacza się przed nimi. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:26

Epifania i Bazylea:

„Mądrze otwiera usta swe, a nauka miłosierdzia jest na języku jej” — oni wypowiadają Prawdę, a ich nauki są Prawdą łaski. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:27

Epifania i Bazylea:

„Dogląda rządu w domu swym, a chleba próżnując nie je” — oni są wierni w wykonywaniu swoich urzędów względem swoich duchowych dzieci i pomocników i nie przyswajają sobie nic, oprócz tego, co swą wierną pracą pozyskali. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:28

Epifania i Bazylea:

„Powstawszy synowie jej błogosławią jej; a także i mąż jej chwali ją” — Ci, których oni pielęgnują jako matka, występują naprzód z ich pochwałą; szczególnie chwali ich Bóg, jako ich symboliczny małżonek. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:29

Epifania i Bazylea:

„Mówiąc: wiele niewiast grzecznie sobie poczynały; ale je ty przechodzisz wszystkie” — liczne grupy oczyszczonego W.G. i M.G. dobrze czynią swoimi sługami; ale symboliczna małżonka Jehowy przewyższa je wszystkie. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:30

Epifania i Bazylea:

„Omylna jest wdzięczność i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi ta pochwały godna” — względy świata są próżne, a niekorzystną piękność fizyczna; ale słudzy Boga w przymierzu są Jego symboliczną małżonką, a ponieważ boją się Pana godni są pochwały. (TP 1946, s. 77)

Przypowieści Salomona 31:31

Epifania i Bazylea:

„Dajcie jej z owocu ręku jej, a niechaj ja chwalą w bramach uczynki jej” — oni otrzymają wielką nagrodę za swoją służbę dla Boga i tych, którzy są Jego; i publicznie chwalonymi będą przed aniołami i ludźmi. (TP 1946, s. 77)

Literatura o rozdziale Przypowieści Salomona 31

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Przypowieści Salomona

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.