Przypowieści Salomona 19

Przypowieści Salomona, rozdział 19 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (29 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Przypowieści Salomona 19 — Biblia Gdańska

1 Lepszy jest ubogi, który chodzi w uprzejmości swej, niżeli przewrotny w wargach swoich, który jest głupim.

2 Zaiste duszy bez umiejętności nie dobrze, a kto jest prędkich nóg, potknie się.

3 Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.

4 Bogactwa przyczyniają wiele przyjaciół; ale ubogi od przyjaciela swego odłączony bywa.

5 Fałszywy świadek nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, nie ujdzie.

6 Wielu się ich uniża przed księciem, a każdy jest przyjacielem mężowi szczodremu.

7 Wszyscy bracia ubogiego nienawidzą go; daleko więcej inni przyjaciele jego oddalają się od niego; woła za nimi, a niemasz ich.

8 Nabywa rozumu, kto miłuje duszę swoję, a strzeże roztropności, aby znalazł co dobrego.

9 Świadek fałszywy nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, zginie.

10 Nie przystoi głupiemu rozkosz, ani słudze panować nad książętami.

11 Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.

12 Zapalczywość królewska jest jako ryk lwięcia; ale łaska jego jest jako rosa na trawie.

13 Syn głupi jest utrapieniem ojcu swemu, a żona swarliwa jest jako ustawiczne kapanie przez dach.

14 Dom i majętność dziedzictwem przypada po rodzicach; ale żona roztropna jest od Pana.

15 Lenistwo przywodzi twardy sen, a dusza gnuśna będzie łaknęła.

16 Kto strzeże przykazania, strzeże duszy swojej; ale kto gardzi drogami swemi, zginie.

17 Panu pożycza, kto ma litość nad ubogim, a on mu za dobrodziejstwo jego odda.

18 Karz syna swego, póki o nim nadzieja, a zabiegając zginieniu jego niech mu nie folguje dusza twoja.

19 Wielki gniew okazuj, kiedy odpuszczasz karanie, grożąc mu, ponieważ odpuszczasz, że potem srożej karać będziesz.

20 Słuchaj rady, a przyjmuj karność, abyś kiedyżkolwiek był mądrym.

21 Wiele jest myśli w sercu człowieczem; ale rada Pańska, ta się ostoi.

22 Pożądana rzecz człowiekowi dobroczynność jego, ale lepszy jest ubogi, niż mąż kłamliwy.

23 Bojażń Pańska prowadzi do żywota, a kto ją ma, w obfitości mieszka, i nie spotka go nieszczęście.

24 Leniwy kryje rękę swą pod pachę, i do ust swych nie podnosi jej.

25 Bij naśmiewcę, żeby prostak był ostrożniejszym; a roztropnego sfukaj, żeby zrozumiał umiejętność.

26 Syn wstyd i hańbę zadawający, ojca gubi i matkę wygania.

27 Synu mój! przestań słuchać nauki, któraby cię odwodziła od mów rozumnych.

28 Świadek złośliwy pośmiewa się z sądu, a usta niezbożnych połykają nieprawość.

29 Sądy są na pośmiewców zgotowane, a guzy na grzbiet głupich.

Komentarz do rozdziału: Przypowieści Salomona 19

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Przypowieści Salomona 19:1

Epifania i Bazylea:

„Lepszy jest ubogi, który chodzi w uprzejmości swej, niżeli przewrotny w wargach swoich, który jest głupim.” — Pokorny postępujący wiernie jest lepszy niż ten, który jest przewrotny w swoich naukach, i jest głupcem. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Duszy” — istota.

Epifania i Bazylea:

„Zaiste duszy bez umiejętności me dobrze, a kto jest prędkich nóg, potknie się.” — Nie dobrze być bez Prawdy; a ten którego postępowanie jest za pochopne błądzi w wierze i praktyce. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:3

Epifania i Bazylea:

„Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.” — Błąd człowieka czyni krzywą jego drogę życia, a jego usposobienie nie jest zadowolone z Boga. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:4

Epifania i Bazylea:

„Bogactwa przyczyniają wiele przyjaciół; ale ubogi od przyjaciela swego odłączony bywa.” — Duchowe i ziemskie bogactwa czynią człowiekowi przyjaciół; ale ci w duchowym i fizycznym ubóstwie zwykle tracą odnośnych przyjaciół. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:5

Epifania i Bazylea:

„Fałszywy świadek nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, nie ujdzie.” — Fałszywe nauczanie w imieniu Pańskim przyniesie zasłużoną karę, a wynalazca błędów nie uniknie gniewu Bożego. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:6

Epifania i Bazylea:

„Wielu się ich uniża przed księciem, a każdy jest przyjacielem mężowi szczodremu.” — Wielu będzie prosiło pokornie o łaskę wodzów między ludem Bożym; ale ci, którzy są przekupieni będą okazywać łaskę tym co ich przekupili. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:7

Epifania i Bazylea:

„Wszyscy bracia ubogiego nienawidzą go; daleko więcej inni przyjaciele jego oddalają się od niego; woła za nimi, a niemasz ich.” — Bracia tego, który jest pozbawiony wysokiego powołania, gardzą nim; a jego poufali przyjaciele stoją tym bardziej zdala od niego; on błaga ich, idąc za nimi, ale go nie słuchają. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:8

Epifania i Bazylea:

„Nabywa rozumu, kto miłuje duszę swoję, a strzeże roztropności, aby znalazł co dobrego.” — Kto miłuje istotę swoją, nabywa rozumu a ten, który strzeże rozsądku, jest w łasce. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:9

Epifania i Bazylea:

„Świadek fałszywy nie będzie bez pomsty; a kto mówi kłamstwo, zginie.” — Fałszywe nauczanie w imieniu Pańskim przynosi zasłużoną karę; a wynalazca błędów nie uniknie gniewu Bożego. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:10

Epifania i Bazylea:

„Nie przystoi głupiemu rozkosz, ani słudze panować nad książętami.” — Głupiemu rozkosz nie przystoi, a tym mniej poddanemu panowanie nad wodzami ludu Bożego. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:11

Epifania i Bazylea:

„Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.” — Mądrość naucza człowieka być długo cierpliwym; i jest to wzniosłym z jego strony gdy przeocza i przebacza zło mu wyrządzone. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:12

Epifania i Bazylea:

„Zapalczywość królewska jest jako ryk lwięcia; ale łaska jego jest jako rosa na trawie.” — Gniew Parousyjnego lub Epifanicznego Posłańca był silną groźbą ale odświeżającą była łaska jednego i drugiego. (TP 1946) W symbolach biblijnych rosa przedstawia: 1/ Prawdę; 2/ Opatrzność. (TP 1958, s. 65) W tym tekście przedstawia Opatrzność. (TP 1958, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:13

Epifania i Bazylea:

„Syn głupi jest utrapieniem ojcu swemu, a żona swarliwa jest jako ustawiczne kapanie przez dach.” — Błądzący syn jest pogrążonym w nieszczęściu dla swego ojca duchowego; a ciągłym ciężarem jest opozycja jego popleczników. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:14

Epifania i Bazylea:

„Dom i majętność dziedzictwem przypada po rodzicach; ale żona roztropna jest od Pana.” — Klasowe stanowisko i obfitość duchowych majętności dziedziczy się od swego duchowego ojca.; ale mądrzy zwolennicy przychodzą od Boga. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Dusza gnuśna” — istota.

Epifania i Bazylea:

„Lenistwo przywodzi twardy sen, a dusza gnuśna będzie łaknęła.” — Lenistwo czyni człowieka bardzo niepamiętnym swoich otoczeń; a duchowo leniwi będą duchowo łaknęli. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:16

Epifania i Bazylea:

„Kto strzeże przykazania, strzeże duszy swojej; ale kto gardzi drogami swemi, zginie.” — Kto jest posłuszny Słowu Bożemu zachowuje swoją istotę; ale kto gardzi ścieżkami Bożymi prze stanie istnieć. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:17

Epifania i Bazylea:

„Panu pożycza, kto ma litość nad ubogim, a on mu za dobrodziejstwo jego odda.” — Tego, kto lituje się nad ubogim, Bóg traktuje, jakoby On stał się jego dłużnikiem, który wynagrodzi jego dobroczynność. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:18

Epifania i Bazylea:

„Karz syna swego, póki o nim nadzieja, a zabiegając zginieniu jego niech mu nie folguje dusza twoja .” — Póki jest nadzieja, że syn może być zreformowany, niech Ojciec go karze, dla jego dobra, nie zważając na jego prośby, żeby mu folgować. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:19

Epifania i Bazylea:

„Wielki gniew okazuj, kiedy odpuszczasz karanie, grożąc mu, ponieważ odpuszczasz, że potem srożej karać będziesz.” — Bardzo mściwy człowiek musi być karany; bo jeśli mu sfolguje, to będzie trzeba go znowu karać. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:20

Epifania i Bazylea:

„Słuchaj rady, a przyjmuj karność, abyś kiedyżkolwiek był mądrym.” — Wszyscy powinni słuchać dobrej rady i zważać na karność, ażeby w późniejszych latach mogli postępować jako pouczeni Prawdą. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:21

Epifania i Bazylea:

„Wiele jest myśli w sercu człowieczem; ale rada Pańska, ta się ostoi.” — Plany kolejno zastępujące poprzednie plany przychodzą do umysłów ludzi; ale Boski plan pozostanie, aż się wypełni. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:22

Epifania i Bazylea:

„Pożądana rzecz człowiekowi dobroczynność jego, ale lepszy jest ubogi, niż mąż kłamliwy.” — To co czyni człowieka pożądanym jest jego miła łaskawość; i jest lepiej być oczyszczonym członkiem W.G. niż nauczycielem błędu z wielu zwolennikami. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:23

Epifania i Bazylea:

„Bojaźń Pańska prowadzi do żywota, a kto ją ma, w obfitości mieszka, i nie spotka go nieszczęście.” — Bojaźń Pańska prowadzi do żywota, a kto ją posiada, pozostanie zupełnie zadowolonym i nie spotka go duchowe nieszczęście. (TP 1946, s. 65)

Przypowieści Salomona 19:24

Epifania i Bazylea:

„Leniwy kryje rękę swą pod pachę, i do ust swych nie podnosi jej.” — Leniwego ręka jest nieczynna, i nie będzie pracował, aby mógł jeść. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 19:25

Epifania i Bazylea:

„Bij naśmiewcę, żeby prostak był ostrożniejszym; a roztropnego sfukaj, żeby zrozumiał umiejętność.” — Jeśli kto strofuje naśmiewcę, to nie utwierdzeni unikać będą jego błędów; ale jeżeli kto poprawi rozumnego człowieka, to on przyjmie naukę. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 19:26

Epifania i Bazylea:

„Syn wstyd i hańbę zadawający, ojca gubi i matkę wygania.” — Kto przynosi stratę swojemu duchowemu ojcu i wypędzi swoją duchową matkę, ten przynosi im wstyd i złą reputację. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 19:27

Epifania i Bazylea:

„Synu mój! przestań słuchać nauki, któraby cię odwodziła od mów rozumnych.” — Niechaj duchowe dzieci epifanicznego posłańca nie słuchają nauk błądzących wodzów, którzy odwodzą od nauk Prawdy. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 19:28

Epifania i Bazylea:

„Świadek złośliwy pośmiewa się z sądu, a usta niezbożnych połykają nieprawość.” — Ci, którzy idą na wtórą śmierć, jako świadkowie, gardzą Prawdą; a ich mówcy przyswajają grzech i błąd. (TP 1946, s. 66)

Przypowieści Salomona 19:29

Epifania i Bazylea:

„Sądy są na pośmiewców zgotowane, a guzy na grzbiet głupich.” — Kary sądowe są zgotowane dla naśmiewców, a ciosy dla wprowadzających błędy. (TP 1946, s. 66)

Literatura o rozdziale Przypowieści Salomona 19

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Przypowieści Salomona

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.