Ewangelia Mateusza 6

Ewangelia Mateusza, rozdział 6 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (34 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 6 — Biblia Gdańska

1 Strzeżcie się, abyście jałmużny waszej nie czynili przed ludźmi dlatego, abyście byli widziani od nich; inaczej nie będziecie mieli zapłaty u Ojca waszego, który jest w niebiesiech.

2 Przetoż, gdy czynisz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jako obłudnicy czynią w bóżnicach i na ulicach, aby byli chwaleni od ludzi; zaprawdę powiadam wam, odbierają zapłatę swoję.

3 Ale ty gdy czynisz jałmużnę, niechaj nie wie lewica twoja, co czyni prawica twoja.

4 Aby jałmużna twoja była w skrytości, a Ojciec twój, który widzi w skrytości, ten ci jawnie odda.

5 A gdy się modlisz, nie bądź jako obłudnicy; albowiem się oni radzi w bóżnicach i na rogach ulic stojąc, modlą, aby byli widziani od ludzi; zaprawdę powiadam wam, iż odbierają zapłatę swoję.

6 Ale ty, gdy się modlisz, wnijdź do komory swojej, a zawarłszy drzwi swoje, módl się Ojcu twemu, który jest w skrytości; a Ojciec twój, który widzi w skrytości, odda ci jawnie.

7 A modląc się, nie bądźcie wielomówni, jako poganie; albowiem oni mniemają, że dla swojej wielomówności wysłuchani będą.

8 Nie bądźcież tedy im podobni, gdyż wie Ojciec wasz, czego potrzebujecie, pierwej niżbyście wy go prosili.

9 Wy tedy tak się módlcie; Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech! Święć się imię twoje;

10 Przyjdź królestwo twoje; bądź wola twoja jako w niebie, tak i na ziemi.

11 Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.

12 I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom;

13 I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego; albowiem twoje jest królestwo i moc i chwała na wieki. Amen.

14 Bo jeźli odpuścicie ludziom upadki ich, odpuści i wam Ojciec wasz niebieski;

15 A jeźli nie odpuścicie ludziom upadków ich, i Ojciec wasz nie odpuści wam upadków waszych.

16 A gdy pościcie, nie bądźcież smętnej twarzy, jako obłudnicy; szpecą bowiem twarzy swoje, aby byli widziani od ludzi, że poszczą; zaprawdę powiadam wam, odbierają zapłatę swoję.

17 Ale ty, gdy pościsz, namaż głowę twoję, i umyj twarz twoję,

18 Abyś nie był widziany od ludzi, że pościsz, ale od Ojca twojego, który jest w skrytości; a Ojciec twój, który widzi w skrytości, odda ci jawnie.

19 Nie skarbcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza psuje, i gdzie złodzieje podkopywują i kradną;

20 Ale sobie skarbcie skarby w niebie, gdzie ani mól ani rdza psuje, i gdzie złodzieje nie podkopywują, ani kradną.

21 Albowiem gdzie jest skarb wasz, tam jest i serce wasze.

22 Oko twoje jestci świecą ciała twego; jeźliby tedy oko twoje było szczere, wszystko ciało twoje jasne będzie;

23 Jeźliby zaś oko twoje złe było, wszystko ciało twoje ciemne będzie; jeźli tedy światłość, która jest w tobie, ciemnością jest, sama ciemność jakaż będzie?

24 Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego będzie miał w nienawiści, a drugiego będzie miłował; albo jednego trzymać się będzie, a drugim pogardzi; nie możecie Bogu służyć i mamonie.

25 Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się o żywot wasz, co byście jedli, albo co byście pili, ani o ciało wasze, czem byście się odziewali; azaż żywot nie jest zacniejszy niż pokarm, i ciało niż odzienie?

26 Spojrzyjcie na ptaki niebieskie, iż nie sieją ani żną, ani zbierają do gumien, a wżdy Ojciec wasz niebieski żywi je; izali wy nie jesteście daleko zacniejsi nad nie?

27 I któż z was troskliwie myśląc, może przydać do wzrostu swego łokieć jeden?

28 A o odzienie przeczże się troszczycie? Przypatrzcie się liliom polnym, jako rosną; nie pracują, ani przędą.

29 A Ja wam powiadam, iż ani Salomon we wszystkiej sławie swojej nie był tak przyodziany, jako jedna z tych.

30 Jeźli tedy trawę polną, która dziś jest, a jutro bywa w piec wrzucona, Bóg tak przyodziewa, azaż nie daleko więcej was! o małowierni!

31 Nie troszczcie się tedy, mówiąc: Cóż będziemy jeść? albo co będziemy pić? albo czem się będziemy przyodziewać?

32 Boć tego wszystkiego poganie szukają; wieć bowiem Ojciec wasz niebieski, że tego wszystkiego potrzebujecie.

33 Ale szukajcie naprzód królestwa Bożego, i sprawiedliwości jego, a to wszystko będzie wam przydano.

34 Przetoż nie troszczcie się o jutrzejszy dzień: albowiem jutrzejszy dzień troskać się będzie o swoje potrzeby. Dosyćci ma dzień na swojem utrapieniu.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 6

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 6:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Pobożności swej” — Dobroczynność. (R5021:2) Swej sprawiedliwości (przekład Revised Version). (R5021:2, 4559:3)

„Nie wynosili przed ludźmi, aby was widziano” — Jeżeli jesteśmy popychani do działania przez egoistyczne pobudki, jeżeli szukamy poklasku opartego na ziemskich podstawach i czekamy na okazję, żeby się pokazać, to działalność taka nie może przynieść boskiej akceptacji i błogosławieństwa. (R5021:2) Abyśmy nie szukali ludzkiej aprobaty zamiast boskiej, w czasie gdy czynimy dobrze lub sprawujemy nasze ofiarowanie. (R955:2*) Jeśli czynisz dobre uczynki dla uzyskania aprobaty ze strony człowieka, zapewne wkrótce będziesz starał się pełnić tylko takie uczynki, jako że prawdopodobnie takie przyniosą uznanie. (R955:2*) Mogą się zdarzyć okazje i sytuacje, kiedy okazywanie dobroczynności w obecności innych będzie jak najbardziej na miejscu, wszystko zależy od motywacji, jaka jest dla nas impulsem do działania. (R5021:2)

„Inaczej nie będziecie mieli zapłaty” — Żadnej ze strony Boga, natomiast mogą - lecz nie muszą - otrzymać nagrodę, jakiej szukają, ludzką chwałę. (R4559:6)

Ewangelia Mateusza 6:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby ich ludzie chwalili” — Jest wiele osób zaangażowanych w członkostwo kościelne, które szukają ziemskiej nagrody mamony, ludzkiej chwały i aprobaty. (CR16:5,4)

„Odbierają zapłatę swoją” — Publiczność, ludzka chwała której szukali. (R5021:2, 5786:6) Subtelność tej pokusy polega na tym, iż ci, którzy zostali przez nią pociągnięci wyobrażają sobie, iż podczas gdy szukają oni i uzyskują ludzką chwałę to jednocześnie otrzymają łaskę Bożą. (R955:2*)

Ewangelia Mateusza 6:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy dajesz jałmużnę” — Gdy jest to czynione dla zasady, miłości dla Boga i jego sprawiedliwości, miłości i współczucia dla bliźniego. (R4560:1)

„Niechaj nie wie” — Powinno to być czynione tak cicho, aby ci, którzy są blisko nas w życiu, jedynie przez przypadek mogli odkryć naszą hojność. (R4560:1)

Ewangelia Mateusza 6:5

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy się modlicie” — On nie nauczył świata, jak się modlić, lecz jedynie swych uczni. (R5021:3) Nie tylko w smutku, ale również w radości należy składać podziękowania, oddawać chwałę, cześć i uwielbienie. (R5021:3) Nie musimy obawiać się, iż jest On zajęty sprawami większej wagi, ani tym, że jest On już znużony naszym ciągłym zwracaniem się do Niego ze sprawami małej wagi. (R1865:4)

„Jak obłudnicy” — Nie oznacza to, iż każdy kto ubiera się w szczególny sposób, chodzi do kościoła, kto modli się publicznie, itd., jest obłudnikiem. (R4560:1)

Ewangelia Mateusza 6:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Wejdź do komory” — Miejsce osobne dla modlitwy samotnej, rodzinnej lub zgromadzenia. Ten tekst nie mamy brać literalnie, ponieważ Pan Jezus często modlił się głośno w obecności swych uczniów jak również apostoł Paweł zaleca modlitwę zbiorową w zgromadzeniu.

„Ojcu twemu” — "Aby Ojciec udzielił wam o cokolwiek Go w imię moje prosić będziecie". "Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie" (Jan 15:16; 14:6). Nikt nie ma dostępu do Ojca, dopóki nie przyjmie Chrystusa.

„Widzi w skrytości” — Bóg. Promienie Roentgena dają pojęcie jak to może być, ku naszemu wyrozumieniu.

„Ale ty, gdy się modlisz-” — Przed kim powinniśmy się modlić? W tajemnicy, przed wierzącymi (Jan 17), przed wierzącymi i niewierzącymi (Łuk. 3:21) i na publicznym zgromadzeniu świętych (Dz.12:12) (R3698:5, 2251:6) Zaniechanie modlitwy z pewnością prowadzić będzie do ubożenia duchowego i obojętności wobec rzeczy duchowych, niewierności, oziębłości, śmierci. (R2692:1) Nie popieramy zwyczaju otwierania modlitwą konwencji politycznych, zgromadzeń prawodawczych, szkół lub klubów. (R2023:6)

„Do komory swojej” — Udając się do Pana w formalny sposób, na kolanach, a niekiedy w samotności. (R5480:6) Tajemne miejsce modlitwy w rodzinie lub Kościele. (F687) Zwyczajem naszego Pana było, aby udawać się do swego ojca nieoficjalnie. (R3351:3) Zapis ten nie powinien być brany zbyt literalnie, gdyż Chrystus modlił się na głos w obecności swych naśladowców w wielu okolicznościach, a głośna modlitwa Kościele była ponadto zalecana przez apostoła św. Pawła. (R2252:1) Prywatne mieszkanie. (R2649:3, 2501:5, 2023:2) Gdzie nie będzie nas wiedzieć ziemskie oko ani nie będzie słyszeć ziemskie ucho. (R2251:3) Prawdziwa modlitwa powinna być kierowana do Pana, a nigdy do publiczności. Modlitwa indywidualna, modlitwa rodzinna, modlitwa w Kościele, jest zawsze właściwą i nie jest uważana za publiczną, na pokaz, w tym znaczeniu tego określenia. (R4560:2) Pomimo tego, społeczność w modlitwie publicznej w zgromadzeniu ludu Pańskiego jest wyraźnie zaaprobowana. (R5022:1, 2251:6) „Modlitwa Pańska” była wygłoszona w obecności jego uczni. Zwraca się ona do „Naszego Ojca”, prosi o przebaczenie „naszych grzechów”, tak jak „my przebaczamy naszym winowajcom”. Jest to przykład wspólnej modlitwy. (R2023:3) „A gdy rozpuścił lud, wstąpił na górę, aby samemu się modlić. A gdy nastał wieczór, był tam sam.” (Mat. 14:23) (R5379:6*) Pomimo tego, że Jezus czasami modlił się na głos w obecności uczniów, to jednak nie wystarczały mu takie chwile i często samotnie udawał się do Ojca w modlitwie. (R2649:3)

„Do Ojca swego” — Tylko wierzący, którzy przyjęli Chrystusa, mogą przystępować do Boga w modlitwie i nazywać go „Ojcem”. (R2252:3)

„„” — O cokolwiek byście prosili Ojca w imieniu moim, da wam” (Jan. 15:16); „Nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie”. (Jan. 14:6) (R2252:3) Kiedy Adam był stworzony jako syn Boży, wtedy miał przystęp do swego Ojca. (R2024:1) Jehowa jest jedynym Ojcem, albo dawcą, boskiej natury. Bóg, ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, jest naszym ojcem i spłodził nas. (R297:1)

„Który widzi w ukryciu” — Odkrycie promieniowania Roentgena sprawia, iż werset ten brzmi bardziej wiarygodnie. (R1935:1) „Wszystko jest obnażone i odsłonięte przed oczami tego, przed którym musimy zdać sprawę” (Hebr. 4:13) (R1935:2)

Ewangelia Mateusza 6:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako poganie” — Poganie przy odprawianiu swych modlitw używają kółek, które obracają. Rzymskokatolicy używają paciorków, zaś niektórzy protestanci w swych długich modlitwach dają Panu Bogu instrukcję co On ma czynić po całym świecie.

„A modląc się” — Modlitwa powinna być skierowana do Pana, nigdy do publiczności, powinna być prosta, żarliwa i nie musi być długa. (R4560:1,2)

„Nie bądźcie wielomówni –” — wielomówstwo nie uzasadnione okolicznościami modlitwy godnej zaakceptowania. (R5311:1) Niewłaściwa modlitwa - (R3351:6) Oficjalna prośba o to, czego nie oczekujemy. (R2005:4) Nie tylko daremne wielomówstwo, lecz bez korzyści, wskazujące na nisko stopień duchowego rozwoju, niedoskonałą wizję Boga i niedoskonałe z nim stosunki. (R2252:4) Powinniśmy być w stanie widzieć ogromną różnicę pomiędzy daremnym wielomówstwem pogan a „wytrwałością w modlitwie” (Rzym 12:12) oraz „nie ustawaniem w modlitwie” (Łuk. 18:1). (Q539:2) Jednakże nasze modlitwy „przyjdź Królestwo Twoje” powtarzane tydzień po tygodniu, rok po roku, stulecie po stuleciu są słuszne. Znużenie lub osłabnięcie w modlitwie nie byłoby rzeczą właściwą. (R5020:2, Q539:4)

„Jak poganie” — Składając wielkie supliki, tak jak gdyby ich Bóg spał lub był obojętny. (R5219:3) Poganie za pomocą bębenków modlitewnych, Rzymsko katolicy za pomocą różańców, niektórzy z protestantów za pomocą długich instrukcji modlitewnych do Wszechmocnego. (R2252:4, 5020:4, 5022:4, Q540:2,3) Wszyscy poganie lub nie-żydzi, którzy nie opuścili świata i przyszli do relacji przymierza z Bogiem przez Chrystusa. (R5021:6)

„Dla swej wielomówności” — Modlitwa prywatna może trwać ile tylko chcemy, natomiast modlitwa publiczna powinna być krótka i treściwa. (R5020:5) Dając w ten sposób dowód swej ambicji, aby być uznawanym za pobożnych, wkładając wysiłek aby wywrzeć wrażenie raczej na ludziach, niż utrzymać społeczność z Ojcem Niebieskim. (R2252:3) Przykład modlitwy, jaki zostawił, jest bardzo krótki. Pomimo tego, w zależności jak odczuwamy wagę wielkiej pracy jakiej mamy przywilej być uczestnikami, nasze serca powinny być i będą pociągane do chwil duchowej społeczności. (R2650:1) Nie zgadzamy się ze zwyczajami, jakie mają niektórzy, którzy udają, iż zwracają się do Boga, podczas gdy tak naprawdę zwracają się do słuchaczy. (R2023:6) Dołóżmy zatem starań, aby przedstawiać Bożą prawdę w całej jej prostocie i pięknie, mając ufność, iż tkwiąca w niej moc odnajdzie we właściwym czasie drogę do każdego serca. (R651:4)

Ewangelia Mateusza 6:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Niżbyście Go prosili” — Zanoszone prośby do Boga powinny być zrozumiałe, czego i w czym potrzebujemy Jego pomocy, aby tym sposobem można mieć ściślejszą z Nim społeczność.

„Wie Bóg –” — Nie mamy mówić Bogu, czego sobie życzymy, ale mamy wyzbyć się swojej woli, aby działa się Jego wola. (R5624:3) Nasze modlitwy nie maja narzucać Bogu obowiązku, aby dał nam to, co On chce od nas trzymać z daleka, ale mają zapewnić nam otrzymanie tych rzeczy, które On dla nas przewidział i które nam obiecał. (R2252:6) On ma najpełniejszą wiedzę o naszych potrzebach. (R5745:4) Nie musimy w modlitwach poruszać wszystkich spraw świata i spraw Kościoła, nie musimy mówić o nich Bogu i wskazywać, jak mają być rozwiązane. (R2252:5)

„Ojciec wasz” — „Bóg obchodzi się z wami jak z synami” (Hebr. 12:7). Fakt, iż jesteśmy nazwani synami bożymi wskazuje na początek nowego życia. (R5624:2, 6523:5) Tłumy nie miały nazywać Boga „Ojcem”, tylko ci, którzy szli w ślady Pana Jezusa mogli tak czynić. (R5623:3) Ani Żyd ani nikt ze świata w dniu dzisiejszym nie ma prawa nazywać Boga swoim Ojcem, ani myśleć o Nim jako o swoim Ojcu. (R5219:1) Jezus mówił w sposób proroczy o ich stosunku do Boga. (R5623:2)

„Czego” — Niektórzy mogą twierdzić, iż powinniśmy prosić Boga o konkretne rzeczy, ale Bóg wskazuje nam, iż nie musimy wdawać się w szczegóły. (R5624:5) Czy lepiej będzie dla nas, gdy opływać będziemy w dostatki, czy raczej gdy nam niedostawać będzie dóbr, czy będziemy cieszyć się zdrowiem lub nie. (R5624:3)

„Potrzebujecie” — Nasz Pan nie mówi, aby jego naśladowcy musieli mieć tyle samo dóbr doczesnych, jak inni mają. (SM370:2) Obecne dochody mogą być niewielkie, ale pomyślmy, jakie bogactwa łask ma w zanadrzu Bóg dla tych, którzy go miłują. (NS466:5) W przypadku dumy – doświadczenia które upokorzą, w przypadku braku ogłady – doświadczenia które nauczą grzeczności. (R5219:6) Jeśli będziemy potrzebować, aby przemieścić się w inne miejsce, On może to zaaranżować. (R5991:2)

„Przedtem zanim go poprosicie” — Ale wymaga on od nas prośby, abyśmy zdali sobie sprawę z potrzeby jego pomocy i naszego uzależnienia od niego i abyśmy przez to byli przywiedzieni do bliższej z nim społeczności. (R2252:5, 5219:3) Aby przywieźć nas do stanu gotowości umysłu i serca do przyjęcia jego błogosławieństw. (R5745:4, 5022:1, 5834:1) Nie pytając o specjalną siłę lub ożywienie, jak tego też i nasz Pan nie czynił, ale akceptując te łaski, które Ojciec mógłby nam dać z własnej woli. (R3718:2) W miarę jak rośnie doświadczenie Chrześcijanina, jego modlitwy zawierać będą głównie dziękczynienia za miłosierdzie i łaski otrzymane do tej pory. (R2252:5)

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 13 LISTOPADA

Źródła: MANNA - 13 LISTOPADA

Ewangelia Mateusza 6:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Tak się módlcie” — W tym duchu, lecz niekoniecznie te same słowa. Wy, którzy jesteście Jego synami, a nie dzieci gniewu, ani "dzieci diabelskie".

„Ojcze nasz” — "Tym wszystkim, którzy je przyjęli, dał moc, by się stali synami Bożymi" (Jan 1:12). Miłość ojca do dziecka jest jedną z najcenniejszych rzeczy na świecie. Wyraz "nasz" odnosi się z zainteresowaniem o wszystkich, którzy zostali przyjęci w Umiłowanym.

„Święć się imię Twoje” — Oddanie czci naszemu Stwórcy powinno być na pierwszym miejscu we wszystkich naszych zamysłach, lecz w naszych czasach traci ono podstawę nawet między prawdziwym ludem Bożym.

„A wy tak” — Nie jak forma do powtarzania, ale jedynie jako przykład w jaki sposób układać nasze modlitwy. (R4560:2, 5311:4, 5022:1, 4984:4, 3806:4, 3351:6) W duchu pochwalnym, oddającym cześć. (R3806:3) Lecz niekoniecznie w tych słowach. (R4560:2) Zauważmy jej zwięzłość, prostotę, bezpośredniość i uporządkowanie. (R5022:1) Porządek modlitwy jest piękny – głównym motywem jest oddanie chwały Bogu oraz realizacja boskiego planu, następnie fizyczne potrzeby. (R4560:2,4, 3807:3, 3352:1) W tzw. „Modlitwie Pańskiej” mamy siedem próśb. (R136:2*)

„Się módlcie –” — Wy, którzy jesteście synami, a nie „dziećmi gniewu” (Efez. 2:3), lub których „ojcem jest diabeł” (Jan. 8:44) (R2252:6) Z modlitwy płynie wielkie błogosławieństwo; zostaliśmy tak stworzeni, że oddawanie chwały Bogu i pragnienie modlitwy należą do najwyższych wartości naszej natury. (R5311:6,5) Nie tylko że powinniśmy mieć określone pory modlitwy, ale powinniśmy mieć ducha modlitwy we wszelkich sprawach naszego życia. (R5312:1) Modlitwa jest przywilejem. Jezus nie nakazał swym uczniom, aby się modlili, ani nawet nie przekazał im formy modlitwy, dopóki go o to nie poprosili. (R5021:3) Zauważmy, iż Jezus nigdy nie nauczał tłumów, jak mają się modlić, ani nie wskazywał, że powinny to czynić – pomimo tego, iż tłumy z którymi miał do czynienia to był nominalny lud Boży. (R3805:2) Pan nie powiedział, w jaki sposób ma się modlić świat. (R5021:3) Dzieci w szkole nie powinny być uczone powtarzania „Modlitwy Pańskiej”. (R2023:6)

„Ojcze nasz” — Uczucie prawdziwego ojca dla swego dziecka, jedno z najcenniejszych na świecie, jest użyte dla zilustrowania stosunku Bożych poświęconych do Stworzyciela. (R3352:1) „Tym zaś, którzy go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego”. (Jan. 1:12) (R3352:1) Tylko poświęceni, spłodzeni z ducha, mogą zwracać się do Boga „Ojcze Nasz”. (CR421:1, 499:5, R5022:1, 5833:5, 5834:4,5) Uważamy, iż dzieci osób wierzących oraz usprawiedliwieni tymczasowo którzy się jeszcze nie poświęcili, mają prawo zwracać się do Odkupiciela w modlitwie. (R3806:3, F681:3) Słowo „nasz” wskazuje na to, iż istnieją również inne dzieci, adoptowane do Bożej rodziny. (R3805:5) Kiedy Jezus był na ziemi w ciele, apostołowie byli dopiero „przyszłymi” synami. (R5834:4) Żaden Żyd w tamtych czasach nie zrobił użytku z tego wyrażenia, byli bowiem oni domem sług. (R5683:6, 3352:1) Modlitwa ta upewniła apostołów, iż pomimo tego, że byli Żydami, to jednak Bóg uznawał ich już za synów, a nie za sługi. (R3352:1) Wielki Bóg Jehowa jest źródłem życia. Wszelkie życie pochodzi tylko z niego. (CR498:1) Możemy uważać samych siebie, iż z Boskiego punktu widzenia, za przywróconych (poprzez wiarę w Chrystusa) do początkowej pozycji jako synów Bożych. (R1864:6) Z faktu tego wynika: 1) wiara w byt boski, 2) zdanie sobie sprawy z własnej zależności od niego, 3) wiara w pojednanie poprzez Odkupiciela, 4) zdanie sobie sprawy z tego, że teraz Bóg przyjmuje daną jednostkę jako syna. (R3805:3) Wskazuje to na fakt, że przychodzący do Boga czyni to na warunkach bliskiej znajomości z wielkim Stworzycielem wszechświata, tak, że jest przyjmowany do boskiej obecności i serca. (R3805:3) Nie wskazuje to na ojcostwo Boga w stosunku do całego rodzaju ludzkiego. (R2252:6) Modlitwa celnika, zaaprobowana przez naszego Pana, nie zawierała odniesień do Boga w rodzaju „Ojcze”, ale „Boże” – „Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu”. (Łuk. 18:13) (R2251:3) Mieli oni pokazać swoją wiarę poprzez nazywanie siebie samych synami Bożymi, ale w rzeczywistości nie mówili o sobie w ten sposób. (R5219:2) Niektórzy ludzie używają słów „Ojcze Nasz” lub „Boże nasz” lub „Ojcze Niebieski” częściej, niż jest to właściwe. Wydaje się, iż byłoby lepiej, gdyby unikali oni tych powtórzeń. (R5020:4, Q539:6) Któryś jest w niebie - Tak jak niebo jest wyżej nad ziemię, tak też mają się Boskie zamiary w stosunku do naszych dróg i idei, dlatego w każdym przypadku to one powinny być preferowane. (R3805:6) Święć się imię twoje – Najpierw liczy się wola boża i oddanie mu czci, jako wyższe nad własne i jakiekolwiek inne interesy. (R3352:3) Oddawanie chwały Bogu powinno być pierwszym celem w naszych myślach, jednakże traci tą pozycję w ciągu całego naszego dnia, nawet wśród prawdziwego ludu Bożego. (R3352:2, 4560:4, 5624:5) Wyraża to uwielbienie, oddanie chwały boskiej dobroci i wielkości oraz związaną z tym cześć. (R3352:2) Wielkie imię Boże winno być święcone przez wszystkich, również przez tych, którzy do niego przychodzą. (R4560:4) Czczone, uwielbiane. Boskie imię wyraża jego charakter, jego Królestwo, jego osobowość. (R5022:2) Głęboka cześć dla wspaniałego charakteru i przymiotów Boga. (R1864:6) Jego imię przedstawia wszystko to, co sprawiedliwe, mądre i kochające. (R3806:4)

Epifania i Bazylea:

„Wy tedy tak się módlcie” — Innymi słowy, nasz Pan podał nam nie dokładne słowa modlitwy, ale ogólną próbkę sposobu modlenia się. (TP 1984, s. 83)

„Ojcze nasz” — Podobnie jak St.G. i M..G. nie są synami Bożymi ... są oni przyjaciółmi Jehowy Boga i maja dostęp do Boga, lecz nie jako do ich Ojca ... Nie mają oni modlić się do Niego jako do ich Ojca, lecz jako do Jehowy ich Boga. (TP 1928, s. 89,93) Dlatego byłoby lepiej nie przemawiać do Jehowy, jako do Ojca, lecz jako do ich Boga. Mogą rozpoczynać modlitwę słowami: "Jehowo, Boże nasz, który jesteś w niebie". Lecz jeżeli modlą się "Ojcze nasz" to z zapatrywania, że w przyszłości Bóg będzie ich Ojcem. (TP 1928, s. 89,93) do rzeczywistego synostwa muszą czekać aż do krótkiego czasu po 1000-leciu, kiedy będą spłodzeni z Ducha. Dlatego nie byłoby złą rzeczą dla M.G. modlenie się do Boga jako ich Ojca z punktu zapatrywania na ich poczytalne i prospektywne stanowisko; ale byłoby złą rzeczą, gdyby się w ten sposób modlili, lecz nie trzymali tych dwóch punktów w pamięci (że mają obecnie: 1/ tymczasowo poczytalne synostwo; 2/ prospektywne synostwo.). (TP 1933, s. 92)

„Święć się imię twoje” — Zwrot ten wyraża adorację, docenienie Boskiej dobroci i wielkości oraz odpowiednią cześć. Gdy kierujemy do Pana prośbę, pierwszą naszą myślą nie ma być myśl samolubna, tycząca nas samych, ani też taka myśl, która odnosiłaby się do spraw tych, którzy są nam drodzy, ale właśnie Bóg ma być pierwszy we wszystkich naszych myślach, zamierzeniach i planach. (TP 1984, s. 83)

Ewangelia Mateusza 6:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyjdź Królestwo Twoje” — W chwale i mocy. Jest to powszechne lekarstwo na wszelką chorobę i utrapienie nie tylko nasze, lecz i całej ludzkości. Przyznajemy, że ono jeszcze nie przyszło (mimo, że twierdzimy, iż Chrystus w swej niewidzialnej egzystencji działa wpośród narodów, aby ani kreska, ani jota nie uchybiła w dziele ustanawiania tegoż Królestwa Bożego, które zostanie ustanowione na ziemi, gdy przeminie wielki ucisk nad narodami, wstaną starożytni święci i wejdzie w życie Nowe Przymierze. Dopiero ci święci mężowie ogłoszą żyjącej ludzkości prawo tegoż Królestwa.) Wszystkie błogosławieństwa pochodzą od Ojca.

„Bądź wola Twoja” — W sprawach doczesnych wola Boża nie jest jeszcze wykonywana (będzie dopiero po wejściu w życie Nowego Przymierza, a obecnie wola Jego ma się pełnić w tych, którzy idą przez wiarę w poświęceniu się Bogu na służbę). Jeżeli się o to modlimy, to i odpowiednio powinniśmy postępować.

„Na ziemi” — Wielu chrześcijan prawie że zapomniało właściwego znaczenia tych słów.

„Jako w niebie” — Żaden rozsądny chrześcijanin nie może przypuścić, aby nawrócenie świata do takiego stanu w jakim się znajduje obecnie chrześcijaństwo odpowiadało tej prośbie.

„Przyjdź Królestwo twoje” — Nasz Pan nauczał, iż „Królestwo Niebios jest u drzwi”. Królestwo w stanie embrionalnym było wtedy u drzwi, ale Królestwo w chwale i mocy wciąż należy do przyszłości. (R1908:3, 2231:1, 4410:4, B14) Królestwo drogiego Syna Bożego – Królestwo Tysiącletnie – Królestwo Pośredniczące. (NS729:5, 744:1) Wraz z ustanowieniem tego Królestwa, na świat spłyną błogosławieństwa poprzez Pośrednika i Nowe Przymierze. (NS557:6) „Moje Królestwo nie jest z tego świata (wieku)” (Jan. 18:36) (NS623:6) Królestwo Mesjańskie ma kilka stopni wprowadzania. Najpierw, podczas parousia ma miejsce wzbudzenie śpiących świętych, następnie, rozliczanie się z żyjącymi członkami jego ciała i ich uwielbienie, następnie panowanie nad światem, objawione w czasie Wielkiego Ucisku. Królestwo Mesjańskie rodzić się będzie w ogromnych trudnościach, „poruszę wszystkie narody tak, że napłyną kosztowności wszystkich narodów i napełnię ten dom chwałą. (Agg. 2:7) Ciii, iv Chrystus jeszcze nie przyszedł do swego Królestwa, o które nauczył nas się modlić. (NS575:6) Prośba ta szybko znajdzie swą odpowiedź, za niedługo wszyscy oni, Chrystus, zostaną zgromadzeni w Królestwie i zasiądą na tronie. (NS191:6) Wynika z tego iż: 1) ono jeszcze nie nadeszło, 2) że jest częścią Boskiego Planu, 3) że jest jednym z głównych celów ludu Bożego i całej ludzkości. (HG438:2) Ustanowienie dawno obiecanego Królestwa Mesjasza jest tuż przed nami i cały czas postępuje naprzód. (B363) Jest to przyznanie, że wola Boża nie dzieje się na ziemi, że jego Królestwo jako takie jeszcze na ziemię nie dotarło. R2253:1, 5761:6, 5710:4, 4786:2, Div, (NS691:2) Nie może być ustanowione, dopóki nie zakończy się gromadzenie wybranych. (CR21:5, Q523:5, NS664:3, 831:4, HG234:6, 178:5, 145:3, 115:2) Całkowite obalenie wszelkich ludzkich rządów otworzy drogę pełnemu ustanowieniu Królestwa. Biii Jego ustanawianie rozpoczęło się w roku 1878. (R1908:3) Trwając w modlitwie, trwajmy w naszej pracy nad kształtowaniem naszych charakterów abyśmy okazali się godni miejsca w Królestwie. (R5762:2, 3352:4) W międzyczasie, wielki Król wybiera klasę Oblubienicy aby była współdziedzicem z jego Synem w tym Królestwie. (NS465:6, 803:2, 661:5) Tęskniąc za Królestwem, które będzie błogosławić świat, tęsknią oni także za obiecanym przywilejem bycia współdziedzicami ze swym Odkupicielem. (R3806:5, 3352:4, NS451:2, 389:1, 235:1, 141:5) Myśl ta sprawi, iż wszelkie cierpienia i próby obecnego czasu będą wydawać się będą lekkimi. (R3352:4, NS236:2) Aby przyszło ono tak szybko, jak tylko będzie to w harmonii z boskim planem, nie wskazuje to na brak cierpliwości, albo na chęć przyspieszenia biegu wydarzeń w stosunku do boskiego czasu, ale na zainteresowanie w łaskawych elementach planu Ojca. (NS683:3) Nie jest to wymóg, ale raczej wyznanie wiary w boskie obietnice, że we właściwym czasie niebiańskie Królestwo będzie ustanowione na ziemi. (R2253:1, 2005:1) Wszystkie błogosławieństwa pochodzą od Ojca. (E45) Zdając sobie sprawę z tego, że Królestwo jest tą rzeczą, której potrzebuje cały świat i że on obiecał jego nadejście. (R5624:5) Gdy odnowienie świata będzie ziszczającym się wielkim dziełem. (NS102:3, 184:5) Tak jak pierwszą myślą dzieci Bożych powinno być wspominanie na Boga, jego uwielbienie i oddanie mu czci, tak następna powinna być skierowana na Królestwo chwały, które według jego obietnicy ma błogosławić świat. (R3352:3) Następnie uznajemy boskie zwierzchnictwo, rządy. Oznacza to, iż nasze serca są poddane woli bożej. (R5022:2) Nie powtarzając jedynie „przyjdź Królestwo twoje”, ale faktycznie czekając na nie i wyglądając go. (R5624:6) Nieomal wszystkie przypowieści naszego Pana i jego nauki odnosiły się do tego Królestwa. (NS606:3, 627:1) Obecne doświadczenia są zwiastunami tego Tysiąclecia. (NS187:6, 672:5) Jego panowanie nad całym światem pokazane jest w kamieniu, który uderzył posąg wybudowany przez Nabuchodonozora. (NS27:6, 57:5) Lekarstwo na wszelkie choroby i kłopoty, nie tylko nasze ale i wszystkich ludzi. R3352:3, 5602:1, SM103:1; Ciii Zarówno Żydzi jak i wierzący Chrześcijanie nadal uważają, iż Królestwo Mesjańskie jest nadzieją i potrzebą całego świata. (OV156:2) Przyjazd wielkiego króla do jakiegoś miasta jest sygnałem do ogólnego sprzątania. (NS852:6) Gdyby Chrześcijaństwo usłyszało przesłanie pozaobrazowego Eliasza, byliby gotowi powitać jego królestwo, modliliby się z serca o to, o co wielu z nich modli się jedynie ustami. (NS143:5) Boska miłość pozwala obecnie, aby ludzka duma i egoizm niszczyły cywilizację, ponieważ ta właśnie boska miłość i mądrość we właściwym czasie wykorzysta obecne zniszczenie i naukę, jakie ono ze sobą niesie, aby na ruinach dzisiejszych instytucji ustanowić królestwo drogiego Syna Bożego. (NS13:5) Którego celem będzie próba dla całego świata, aby opowiedział on się na podstawie swej wiedzy i nabytego doświadczenia, czy wybiera sprawiedliwość i nagrodę wiecznego życia, czy grzech z jego karą, drugą śmiercią. (NS860:2) Nie królestwo, za które papiestwo uznało minione tysiąclecie, ani to, które uznają niektórzy umiarkowani protestanci twierdząc, że Jezus ustanowił je w dniu Pięćdziesiątnicy. HG271:1-3 Podczas gdy cieszymy się naszą wspaniałą ziemią i jej wspaniałymi błogosławieństwami, cieszmy się także tym, że częścią boskiej obietnicy danej rodzajowi ludzkiemu jest lepszy rząd i jeszcze lepsze warunki. NS665:6.

„Bądź” — W odniesieniu do wszelkich spraw życiowych. SM371:T, (CR51:1) Prawość i prawda musi i na pewno przeważy gdy nasze Królestwo zostanie ustanowione, jakkolwiek słabe mogą być teraz głosy podnoszone w ich obronie. (R3068:4) Uznając i doceniając w ten sposób fakt, iż obecne zło nie pochodzi z jego woli ani nie jest częścią jego rządów. (R1781:6, 1273:4) Mając w ten sposób nadzieję, iż będzie rządziła w jego sercu według jego najlepszych zdolności, w tych ziemskich warunkach, nawet jak ma nadzieję, iż będzie ona udoskonalona w Królestwie. (R3352:5) Jeżeli modlimy się w ten sposób, powinniśmy i żyć w ten sposób. (C22) Powinniśmy mieć na pamięci boską obietnicę, że ostatecznie poprzez Królestwo Mesjańskie, grzech i śmierć zostaną pokonane, a każde kolano się ugnie i każdy język będzie wyznawał chwałę Pana. (R5049:3) Mamy powiedziane, iż Mesjasz będzie królował, dopóki nie podporządkuje sobie wszelkiej niesubordynacji. (1 Kor. 15:25,26) (OV192:2) Tysiąc lat upłynie zanim wola Boża będzie realizowana na ziemi, tak jak jest w niebie. CR291:5, R5768:5, SM502:1; Q6:T, (OV192:3) Wola twoja – W odniesieniu do wszelkich spraw życiowych. SM371:T Obecnie nie widać jej wykonywania w ziemskich sprawach. (R1781:2,5) Wskazuje to na fakt, że zaprzestaliśmy wykonywania naszej własnej woli. (R5833:5, 3352:4) Nie jest naszą rzeczą, aby szukać możliwości realizacji naszej woli w niebie i na ziemie, ale raczej powinniśmy uznać niedoskonałość naszego osądu i modlić się „Bądź wola twoja”. (NS648:2) Królestwo Mesjańskie będzie monarchią, bardzo ekskluzywną i arystokratyczną monarchią. Będą to rządy autokratyczno – teokratyczne; wola podmiotów tej monarchii nie będzie brana pod uwagę w najmniejszym stopniu. (OV191:2) Czasami zwodzimy samych siebie, zdając się mówić: „Zaakceptuj moja wolę na ziemi, tak jak ja akceptuje Twoja wolę w niebie.” (NS673:5)

„Jak w niebie-” — Nowymi duchowymi niebiosami przyszłości będzie Chrystus i Kościół w boskiej chwale i mocy. PD94/108 Czy boska wola jest realizowana w Chrześcijaństwie „na ziemi tak jak i w niebie”? Z pewnością nie. (HG272:2) Nikt nie odważyłby się stwierdzić, że nawrócenia całego świata na obecną formę chrześcijaństwa byłoby odpowiedzią na tę prośbę. (C178) Królestwo Mesjasza sprawi na całą wieczność, że wola boża będzie realizowana na ziemi tak doskonale, tak jak teraz jest w niebie. OV341:8, 247:1, Civ

„Tak i na ziemi” — Nową ziemią będzie nowy porządek społeczny który będzie wówczas zaprowadzony pod kierownictwem nowych niebios. PD94/108 Nie mamy być beztroskimi jeżeli chodzi o interesy świata jako całości. (NS644:2) Wielu Chrześcijan chyba zapomniało o wadze tych słów. (B13)

Epifania i Bazylea:

„Przyjdź Królestwo Twoje” — odnosi się do Chrystusa i Kościoła, którzy zaczną królować nad ziemią przy Wtórym Przyjściu Chrystusa. (TP 1961, s. 70) myślimy w naszych sercach o nadziei stania się uczestnikami nadchodzącego Królestwa z naszym drogim Odkupicielem, uczestnikami Jego chwały i wielkiej pracy błogosławienia świata. (TP 1984, s. 84) Fakt, że wciąż modlimy się o to Królestwo jest dowodem tego, iż jeszcze ono nie nastąpiło. Z pewnością nikt z rodziny ludzkiej nie odważyłby się powiedzieć, że wola Boga jest obecnie pełniona na ziemi, tak jak w niebie. Wprost przeciwnie: wszędzie popełnia się poważne grzechy, kwitną instytucje zła, królestwo szatana w dużym stopniu wciąż dyktuje warunki. Wszystko to jest powszechne w postaci uciskających, drapieżnych i złych struktur istniejących na ziemi, które szatan używa na tyle, na ile może. Gdy okazują się być dla niego nieprzydatne, w bezlitosny sposób usuwa i niszczy je, a na ich miejsce wprowadza takie, które mogą służyć jego celom. Jest to powodem wielu kłopotów, wielu rozczarowań i wielu bólów serca, jakie spotykają rodzinę ludzką. Gdy jednak nastanie Królestwo i zacznie w pełni działać na ziemi, wówczas wola Boga będzie pełniona na ziemi, tak jak w niebie – w doskonały sposób przez ludzi, tak jak święci aniołowie pełnią obecnie wolę Boga w niebie.-E17'359

„bądź wola twoja jako w niebie, tak i na ziemi” — Powyższa prośba, płynąca z serca, nasuwa myśl, że ten, kto ją zanosi, uczynił całkowite poświęcenie, czyli ofiarowanie woli i serca Panu.... Nikt nie może ofiarować tej prośby szczerze i w pełni, nie pragnąc i nie starając się, by w nim samym i w innych wykonywała się na ziemi wola Pana. (TP 1984, s. 84)

Źródła: TP 61'70; 84'84;

Ewangelia Mateusza 6:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Daj nam” — Błogosław nasze usiłowania, gdy się o chleb staramy i gdy go spożywamy. Są tacy co chorują na niestrawność duchową, którzy jedzą a nie pracują (tylko wyczekują, aż ktoś im poda gotową strawę, której nie smakują, lecz spożywają ją, nie rozsądzając jej pokątnego pochodzenia, a podniebienie duchowego smaku u nich nie odróżnia pokarmu dobrego od złego), lecz największa trudność jest z takimi chrześcijanami, którzy wcale nie jedzą pokarmu duchowego, lub tak mało go spożywają, że umierają z głodu.

„Dzisiaj” — A nie na długi czas naprzód. (Bóg stopniowo udziela światła swojego planu zbawienia i wyrozumienia go w odpowiednim na to czasie).

„Chleba powszedniego” — Potrzeby codziennego życia doczesne i duchowe. Niewłaściwym jest dla wierzących prosić o jałmużnę.

„Chleba naszego powszedniego –” — „Chleba którego potrzebujemy”. (Przekład American Revision) (R3806:5) Elementy konieczne do życia, doczesne i duchowe. (R3806:5, CR468:3) Prośbę tę zanosi nowe stworzenie, co wskazuje, że chodzi tu głównie o pokarm dla nowego stworzenia. (R3806:5) Myślą ukrytą tutaj jest wskazanie na ciągłą zależność od Pana, dzień po dniu, odnośnie wszelkich potrzebnych rzeczy – pokarmu, ubioru, itd. (R3352:5) Powinniśmy prosić zwłaszcza o chleb duchowy, jedynie okazyjnie modląc się o rzeczy ziemskie, ponieważ nasze ciała poświęciliśmy Bogu. (R5745:5, 3806:5, 2253:3) Pewnym jest to, że bezustannie potrzebujemy chleba duchowego, prawdy, aby nasze duchowe życie było podtrzymane, tak jak potrzebujemy zwykłego chleba aby podtrzymać nasze doczesne życie. (R136:3*) Nie powinniśmy dopraszać się specjałów. (R5311:4, 5833:5, 3806:5, 3352:6, 2253:2, 2005:2) Nie wyszczególniając, co byłoby najlepsze dla naszego podniebienia. Te część mamy pozostawić Jemu, wspominając jedynie, że polegamy na nim w kwestii środków do życia. R5991:5, 5745:5 Najwięcej co powinniśmy uczynić, to wspomnieć mu o obietnicach zaspokajania ziemskich potrzeb i o naszej w nim ufności. (R5205:5) Powinniśmy nasze pokarmy spożywać z wdzięcznością, nawet jeśli będzie to chleb i woda. (R5311:3, 4913:5, 5202:4) Nie szemrając, jak Izraelici podczas wyjścia z Egiptu, którzy żądali czegoś równie dobrego jak misy pełne mięsa, jak mieli w Egipcie. (R4012:2) Nie byłoby właściwym dla świętych, aby żebrali. (R4101:5*) Daj nam – Zdarzają się ludzie, którzy nie jedzą i nie pracują, lecz problem w przypadku wielu Chrześcijan jest ten, iż oni nie jedzą wcale lub bardzo rzadko w wyniku czego umierają z głodu R23:5* Bóg zna nasze potrzeby, tak że nie musimy wskazywać mu czy chodzi nam o duchowy czy cielesny pokarm. (R5624:5, 4560:4, 5022:4) Pokazując naszą ufność w nim i w jego obietnicach. (R4984:4) Jeżeli nie odczujemy boskiej opatrzności, wierzący nie powinni myśleć, iż dzieje się tak z powodu braku mocy lub niedopatrzenia, lecz dlatego, iż boska mądrość wie najlepiej, co jest dla nas korzystne. (R5022:4) Dzisiaj – Nie dla składowania żywności na wiele dni naprzód. (R2253:2) Nie możemy pojąc, dlaczego niektórzy z Chrześcijan odważają się nie dziękować za codzienny pokarm. Ci, którzy zaniedbują tego dobrego zwyczaju, są wielkimi przegranymi. (R2643:6) ***

„Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj” — niezbędnych rzeczy do życia tak doczesnego, jak i duchowego.-67 W tym wersecie, mimo iż odnosi się do wypieczonego chleba, „chleb” zastępuje tu pożywienie, napój i na ogół to wszystko, co nam jest potrzebne do podtrzymania naszego ziemskiego i duchowego życia.-93 Wydaje się, iż zawarty w nim sens przywodzi na myśl ciągłą zależność od Pana, dzień po dniu, w związku z potrzebami, z przyjmowaniem na każdy dzień Pańskiej opatrznościowej opieki i kierownictwa w naszych sprawach. Powszedni chleb należy tu rozumieć w szerokim sensie pokarmu i ubrania — rzeczy niezbędnych.-84

Źródła: TP 67'12; 84'84; 93'3;

Ewangelia Mateusza 6:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpuść nam winy” — Nasze przewinienia. Nie grzechy odziedziczone po Adamie, lecz własne grzechy.

„Jako i my odpuszczamy” — Najgłówniejszą zasadą chrześcijanina powinna być miłość, sympatia i skłonność do przebaczania słabości i krzywd nam czynionych przez innych. Chociaż nie wyrażamy naszego przebaczenia, szczególnie, gdy ten co przeciw nam przewinił nie żąda przebaczenia, lub, gdy uważamy za właściwe i pożyteczne dla tego co zawinił, by nie spieszyć się z okazaniem przebaczenia, to w każdym razie powinniśmy być gotowi przebaczyć.

„Naszym winowajcom” — Którzy zawinili przeciwko nam.

„I odpuść nam nasze winy” — Nasze przewinienia. (F403) Nie grzechy adamowe, lecz osobiste przekroczenia prawa. (R3806:5, 5006:1, 5089:3, 5022:4, 3353:1, Q649:2) Bóg nie przebaczył grzechu pierwotnego, ale zesłał Odkupiciela. (R4428:4, 4560:5, 3806:6) Nasze grzechy które popełniamy po tym, jak stajemy się Nowym Stworzeniem w Chrystusie. (R3806:6) Niedostatki, niedoskonałości, itp. które wychodzą na jaw gdy nie wypełniamy do końca woli Pańskiej mimo iż wiemy jak mamy to czynić, wina która ponosimy proporcjonalnie do stanu wiedzy, jaką posiadamy. (R5962:3, 4560:5, 5311:4, Q649:2) Prosić Pana o przebaczenie win oznacza, iż w sercu sprzeciwiamy się grzechowi. (R3353:1) Prośba ta wskazuje na to, że szata sprawiedliwości Chrystusowej jaka została nam dana, została splamiona lub skalana, a naszym pragnieniem jest ją oczyścić. (R3353:2) Czyniąc tak, uczymy się: 1) pamiętać o naszych wadach, 2) pamiętać o naszej zależności od zasługi naszego Zbawiciela, 3) być miłosiernymi, współczującymi i hojnymi dla naszych dłużników. (R3807:1) Musimy starać zminimalizować te grzechy, aby być tak wiernymi, iż z dnia na dzień ich liczba będzie się zmniejszać. (R4684:1) Boskie miłosierdzie chętnie przebacza winę wywołaną nieumyślnymi grzechami. (R4560:5)

„Jak i my odpuszczamy” — Podstawą wszelkich zasad Chrześcijańskich jest miłość, współczucie, i przebaczanie przewinień innych. Nie mamy jednak okazywać przebaczenia, dopóki ktoś o to przebaczenie nie poprosi, ale jednak powinniśmy być w nastawieniu do udzielenia tego przebaczenia w każdej chwili. (R2253:3,4) Niech każdy Chrześcijanin, przystępujący do tronu łaski, codziennie sprawdza swe serce, czy przebaczył tym, którzy są u niego zadłużeni. (R2253:4) Tylko miłosierni dostąpią miłosierdzia, tylko tym, którzy wybaczają, będzie wybaczone. (R5022:4, 5004:1, 4585:3, 4560:5, 4428:4, 3803:1) Celem jest uczynienie naszych serc i umysłów bardziej łagodnymi, miękkimi, bardziej przebaczającymi w stosunku do wszystkich, z którymi mamy do czynienia. (NS674:6) Tak jak i my nie jesteśmy doskonali i nie potrafimy dochować boskiego prawa, taki inni nie są doskonali. (R3353:3) Gdy zrozumiemy tę zasadę, wpłynie ona nie tylko na łagodność i szczodrość myśli syna Bożego, lecz również na słowa i uczynki. (R2005:2) Nie oznacza to, iż nie powinniśmy zwracać uwagi na występki innych przeciwko nam samym, że nie powinniśmy rozpoznawać przewinień. (R2253:4) Jeżeli w sercu gromadzimy pretensje i obrazę na innych, nie dostąpimy przebaczenia. (R5123:3, 5624:5) Stopień podobieństwa do Pana pod względem miłości można rozpoznać po stopniu miłosierdzia i szczodrości myśli, słów i uczynków w stosunku do współbraci. F404.

„Naszym winowajcom” — Tym, którzy grzeszą przeciwko nam. (R3353:3) Nie chodzi tu o przebaczanie długów finansowych i zrujnowanie naszego konta bankowego, chyba, że dłużnik choć chce, nie jest w stanie zapłacić i prosi o umorzenie swojego zobowiązania. (R2253:4)

Epifania i Bazylea:

„I odpuść nam nasze winy” — Pożądane jest, aby ci, którzy przychodzą do Boga w modlitwie, przybliżali się do Niego zdając sobie sprawę z własnej niedoskonałości i niegodności. Muszą oni sobie uświadomić, iż z natury rzeczy są grzesznikami, że ich ciało jest zarówno upadłe, jak i słabe (tak, iż nie mogą postępować tak, jak by tego pragnęli). Wyrażenie to nie odnosi się do grzechu Adamowego, ale do osobistych upadków, albowiem grzech Adamowy, nieodpokutowany i nieprzebaczony, stanowi barierę, która całkowicie pozbawia błagającego, jako jednego z jego dzieci Adama, prawa udawania się do Boga w modlitwie, zanim nie dokona on pokuty i nie otrzyma przebaczenia dzięki zasłudze Orędownika. (TP 1984, s. 85,86) Proszenie Boga o przebaczenie grzechów sugeruje, iż w głębi serca dajemy odpór grzechowi i że wszelkie popełnione przez nas grzechy nie były dobrowolne. (TP 1984, s. 85,86)

„jako i my odpuszczamy naszym winowajcom” — Jak my sami jesteśmy niedoskonali i nie potrafimy przestrzegać Boskiego prawa, tak podobnie inni są niedoskonali.... (TP 1984, s. 85,86) reguła mówiąca, że jeśli sami z głębi serca nie przebaczymy naszym winowajcom, nasz Ojciec Niebiański nie przebaczy nam naszych przewinień. (TP 1984, s. 85,86)

Ewangelia Mateusza 6:13

Paruzja (C.T. Russell):

„I nie wwódź nas” — Winno być - nie opuszczaj nas. (Pan Bóg nikogo nie wwodzi w zło, lecz może zachować ode złego).

„Na pokuszenie” — Byłoby nierozumną rzeczą modlić się o to, a jednocześnie nie wystrzegać się, lub samemu wchodzić w pokuszenie.

„Zbaw nas ode złego” — Od onego zła, które zawsze jest gotowe nas atakować, lecz na ile tylko Pan dozwoli.

„Albowiem Twoje jest” — Te słowa do końca wiersza nie znajdują się w starych manuskryptach Synaickim i Watykańskim i należy je skreślić.

„I nie wódź nas” — I nie porzucaj nas w ... (Diaglott) (R2005:3, 3716:1) Porzucić nas tam, pozostawić na o własnych siłach. (R5022:5, 3939:5) Nie oznacza to, iż my się obawiamy, że Bóg będzie nas kusił, lecz że błagamy go o prowadzenie nas tak, aby żadne pokuszenie które na nas przyjdzie nie było zbyt silne dla nas. (R3353:4) Ochroń nas od Złego. Jest to częścią boskiego porządku, aby dozwalać na stawianie nas w sytuacji próby. (R2253:5) Bóg dozwala Przeciwnikowi aby wprowadził świat i nominalny kościół w silną ułudę, ponieważ jest to czas zupełnego oddzielenia pszenicy od kąkolu. (R3353:5) „Bóg nikogo nie kusi”. (Jak. 1:13) (R2253:5)

„Na pokuszenie” — Byłoby głupim modlić się o to, a nie wystrzegać się pokuszeń. (R3939:5) Podczas gdy musimy być sprawdzeni i wypróbowani, możemy ciągle modlić się abyśmy w tych próbach nie zostali porzuceni, ani pozostawieni sobie samym. (R5022:5, 5311:4, NS94:6) Zły i jego pomocnicy to więcej niż godny przeciwnik dla ludzkości. (NS127:1) Pokuszenia od tych, z kim mamy kontakt, ze strony mocy zła, powietrza, naszego własnego ciała. (R5833:5) Nigdy nie było właściwszego momentu na podobne prośby, jak czasy dzisiejsze. (R3353:5) Tak jak modlimy się o to, tak i będziemy kierować nasze wysiłki w tym kierunku. (R3353:5) Jeżeli Pan nie uzna za stosowne udzielić szybkiej odpowiedzi, możemy być pewni, iż nie dzieje się tak z powodu braku zainteresowania naszym dobrem. Niech wiara trzyma swą kotwicę, że czas dzielący nas od Tysiącletniego Królestwa nie jest zbyt długi, gdy wielki przeciwnik zostanie związany i przyjdzie zbawienie, nie tylko dla nas, ale dla wszystkich. (R2653:4)

„Albowiem twoje jest królestwo” — Słowa ta, jak i inne do końca tego wersetu, nie znajdują się w najstarszych manuskryptach, Synaickim i Watykańskim. R2253:6, 5022:5, 1865:3, 710:6, 278:2 Królestwo, albo rząd, obecnego czasu, nie jest Boże. Fragment ten właściwie został pominięty przez przekład Revised Version, jako nie będący częścią Pisma. (R5022:5) Fragment ten dodany został w czasach, gdy ziemskie podniesienie Kościoła sprawiła, że niektórzy uwierzyli iż chwała Papiestwa była chwałą Bożego Królestwa. (R2005:3)

Epifania i Bazylea:

„I nie wwódź nas na pokuszenie” — Bóg nie kusi żadnego człowieka i myśl tę mamy stosować w odniesieniu do modlitwy. Gdy będziemy tak czynić, modlitwa nasza nie będzie oznaczać, iż obawiamy się kuszenia ze strony Boga, ale że prosimy Go usilnie, aby kierował naszymi krokami, troskami i biegiem naszego życia, tak by nie spotkała nas żadna pokusa, żadna próba, która byłaby dla nas zbyt ciężka. Będziemy Go prosić, aby poprowadził nas drogą, na której nie będziemy kuszeni ponad nasze możliwości i aby wskazał nam drogę ucieczki, gdy będziemy boleśnie strapieni.... (TP 1984, s. 86) Pokuszenie przychodzi ze strony przeciwnika i naszej własnej upadłej natury — przez nasze własne upadłe ciało i przez słabości innych. Bóg nie ponosi za nie odpowiedzialności, ale jest On zdolny tak pokierować drogami Swego ludu, by nie został zniszczony w tych naturalnych trudnościach, słabościach, grzechach ani sidłach przeciwnika. (TP 1984, s. 86) [nie opuszczaj nas w nich]; Odczuwamy nasze słabości i niedoskonałość, stąd wiemy, że zgodnie z Boską opatrznością musimy znaleźć się w warunkach prób i doświadczeń, a więc wolno nam modlić się o to, abyśmy nie byli w nich opuszczeni, pozostawieni na łasce własnych sił, ale by za zgodą Pana, Jego łaska okazała się dla nas wystarczająca. (TP 1989)

„ale nas zbaw ode złego” — Szatan, on złośnik, szczególnie podstępnie usiłuje pochwycić i usidlić lud Boży w obecnym czasie... Spodziewamy się, że już wkrótce siły zła zdobędą o wiele większą moc niż dotychczas, ukazując całą zwodniczość nieprawości. W międzyczasie Pan wstrzymuje przeciwne siły, tak by Jego prawdziwy lud mógł nałożyć na siebie całą zbroję Bożą i był w stanie przetrwać ów zły dzień. (TP 1984, s. 86)

Ewangelia Mateusza 6:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpuści i wam” — "Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią", Mateusz 5:7.

„Bo jeśli odpuścicie” — Tak, jak ojciec syna marnotrawnego, gdy zobaczymy żałującego za swe winy przychodzącego w pokorze, czy na ten widok nasze serca nie zostaną dotknięte i nie wyjdziemy do polowy drogi aby go spotkać, przebaczyć mu, pozdrowić go z łagodnością i nałożyć na niego szatę pełni społeczności i braterstwa. (R4978:4, 2296:4) Bóg nie będzie bardziej łaskawy dla nas i naszych niedoskonałości, niż my jesteśmy łaskawi dla naszych braci i ich niedoskonałości. (R4651:4) Celem tej nauki jest nauczenia nas współczucia i umiejętności przebaczania światu. (R5275:2) Zbyt chętnie spoglądamy jedynie na sprawiedliwość Bożego charakteru, kopiujemy ją i obchodzimy się według niej surowo z wszystkim naszymi dłużnikami; natomiast On dał jasno do zrozumienia, iż największymi przymiotami jego charakteru są miłość, współczucie, łagodność i wyrozumiałość. (R4651:4)

„Odpuści i wam” — Bóg jest gotów przebaczyć kochającym i łaskawym, którzy pragną odzwierciedlać jego charakter. (R4651:4, 2586:6, 2587:1) Tylko miłosierni miłosierdzia dostąpią; a jeśli nie będziemy mieli miłosierdzia w rękach Pańskich, to wszystko będzie stracone. (R2587:1) Jakaż się tutaj znajduje zachęta do współczucia, łaskawości i przebaczania! (R4560:5)

Ewangelia Mateusza 6:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Ojciec wasz” — Zmaże grzechy przy pierwszym zmartwychwstaniu.

„A jeśli nie odpuścicie” — Nie powinniśmy oczekiwać od innych upokarzającego i podłego przyznawania się do wszystkiego, co tylko popełnili złego. (R5275:1, 4978:4) Powinniśmy zawsze wykazywać dobrą wolę i chęć przebaczenia wszystkim, bez względu na to, jak poważnym był występek przeciwko nam. (R4978:4) Przebaczenie w „naszych sercach” powinno być stanem, w którym zawsze nasze serca będą pozostawać. Nie powinniśmy udzielać w nim przystani dla jakiegokolwiek innego uczucia, nie bacząc na to, jak poważne było wykroczenie przeciwko nam. (R2296:4)

„I Ojciec wasz nie odpuści” — Nikt nie zdobędzie miejsca w klasie Królestwa, w Klasie Oblubienicy, o ile nie będzie miał w sobie przebaczającej miłości. (R3353:4) Przebaczy teraz, ale wybieli przy Pierwszym Zmartwychwstaniu. (R3729:6, 2970:5) Pan odmówi przebaczenia naszych występków o ile my nie wykażemy ducha współczucia wobec bliźnich. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.’ (Mat. 5:7) (R4558:2)

Ewangelia Mateusza 6:16

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy pościcie” — Post w czasach Wieku Żydowskiego, był oznaką samozaparcia, natomiast w Wieku Ewangelii jest oznaką poświęcenia. (R955:3*) Mamy dobry przykład w Nowym Testamencie w jaki sposób należy przestrzegać literalnych postów. (R2022:5) Nie jest to dezaprobata dla postów, a wręcz przeciwnie, aprobata postów jako czegoś właściwego. (R4858:1) Post jest szczególnie zalecany dla ludu Bożego w sytuacji, gdy odczuwają oni brak uduchowienia. (R4858:5) Aby być widzianym przez Pana, a nie człowieka. (R4858:2) Podporządkowując sobie ciało, aby uzyskać wzmocnienie duchowe. (R4858:1) Byłoby niezwykle korzystne dla ludu Bożego, aby naśladował zwyczaje Wielkopostne dotyczące wstrzymywania się od jedzenia, czyniąc to z jak najmniejszym okazywaniem tego na zewnątrz, jak tylko to możliwe. (R4858:5) Bardzo uboga dieta, o ile nie zupełne powstrzymywanie się od posiłków na pewien okres. (R4858:6)

„Nie bądźcie” — Istnieje pewne zagrożenie w kwestii przestrzegania postu w przypadku niektórych, lecz nie jest to hipokryzją w odniesieniu do wszystkich. (R4858:5) Smętni – Nie z żalem na twarzy by okazać smutek, lecz z uśmiechem. (R4858:1) Jeżeli ich post przywiódłby ich do Boga, to powinno to wprawiać ich w radość, która na pewno okazałaby się na ich twarzach. (R4858:2) Jak obłudnicy – Zbliżający się do Pana swoim ustami, lecz swoimi sercami pozostający daleko od Niego. (R4858:4) Szpecą bowiem twarze swoje – Przybierając posępne miny. (NS154:3) Aby ludziom pokazać – Nie należy obnosić się ze smutkiem na twarzy, mówiącym wszystkim, jaki to ciężki krzyż niesiemy. Będzie to pokazywanie swego poświęcenia ludziom, a nie Panu. (R955:4*) Odbierają zapłatę swoją – Ludzką chwałę. (R5786:6) Odbierają oni chwałę od tych, którzy wiedzą niewiele i dają się zwodzić. (NS154:3) Dołóżmy starań, abyśmy nie wyzbyli się niebiańskiej łaski, korony i chwały w zamian za ludzką chwałę obecnego życia. (R955:5*)

Źródła: MANNA - 26 STYCZNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 26 STYCZNIA

Ewangelia Mateusza 6:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Umyj twarz swoją” — Nieś swój krzyż radośnie, z dobrą wolą w sercu. (R955:5*)

Ewangelia Mateusza 6:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie gromadźcie sobie” — Wymaga to wielkiego zdecydowania, aby być w stanie nakreślić linię i powiedzieć do swych interesów i różnych odpowiedzialności naciskających na nas: „Dotąd dojdziesz, ale nie dalej”. (R732:4*) Zaufacie Panu i nie kładźcie waszej całkowitej ufności w bankach, firmach ubezpieczeniowych i giełdach papierów wartościowych. (Q344:4)

„Skarbów na ziemi” — Przyjemności, rozkosze, radość, wygoda – wszystkie te znaczenia zawiera w sobie słowo „skarb”. Ześrodkowują się tam nasze plany, nadzieje, myśli. Nasz skarb jest inspiracją dla naszego życia, pobudką do wytrwałości i cierpliwości w dążeniu do nadziei, która rozbudza. (R5862:1) Ziemskie środki są jedynie narzędziami, zawsze gotowymi do użycia, w razie nagłej potrzeby. (R4567:2) Tylko przez czynienie z bogactwa skarbu i poprzez darzenie go niepomierną żądzą można stać się chciwcem albo bardzo bogatym. (R4567:2) Nic z tych ziemskich rzeczy nie może już więcej być ich skarbami lub pod jakimkolwiek względem stanowić konkurencję dla Pana. (F574) Chrześcijanie rezygnują z ziemi. (OV357:6)

„Gdzie je mól i rdza niszczą” — W dzisiejszych warunkach, śmierć i zniszczenie dotykają wszystkiego, co ziemskie. (R4567:1) Bogactwo może zniszczeć w każdej godzinie, sława zamienić się w krytykę w przypływie zmiennego kaprysu czy nastawienia publiki; przyjaciele mogą okazać się nieszczerymi czy nawet zdradzieckimi, nawet miłość która mogła płonąć w rodzinnym ognisku może zacząć przygasać. (R1820:2) Skarby bogactwa, sławy, społecznych wyróżnień, domy, grunty, przyjaciele, rodzina, moc, wpływy – wszystko to podlega rozkładowi i zmianom. (R5862:1)

Ewangelia Mateusza 6:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Skarby w niebie” — Najważniejszym jest osobista łączność i miłość Chrystusowa.

„Ale gromadźcie sobie” — Wskazując na wstrzemięźliwe dzierżenie ziemskich bogactw, tak aby powstrzymało to gromadzenie wielkich majątków. (R4567:2) Nasze skarby niebieskie mogą być zwiększone poprzez gorliwość i wierność w różnorodnych próbach obecnego czasu. (R5863:2) Zrobimy doskonały interes poprzez odkupywanie chwil i godzin od spraw światowych, błahostek i różnorodnych przedmiotów pochłaniających czas. (NS468:6)

„Skarby w niebie” — Przyszłą nagroda. OV357:T Największym skarbem jest osobista przyjaźń i miłość Boga i Chrystusa. (R5862:4, 1820:3) Nasz zaszczyt i przywilej powołania aby stać się „Oblubienicą” powinien stać się największym skarbem w porównaniu z którym każdy inny skarb jest nieistotny. (R874:3, 2628:2) Skarby przyjaźni, miłości, szacunku dla naszych uczynków, doświadczenia które będziemy wykorzystywać wiecznie, mądrości, która nas wiecznie ubogaci, Boskiej aprobaty. (R1514:1*) Włączając w to oznaki sprawiedliwej aprobaty, skarby umysłu i charakteru, wszelkie szlachetne przyjaźnie jakie narodziły się w prawdzie i w sprawiedliwości. (R5863:2, 1821:2) Skarby umysłu i charakteru, ponieważ nic, co jest dobre, prawdziwe i godne zachowania nie powinno zostać utracone. (R1821:5)

„Gdzie ani mól ani rdza nie niszczą” — Ani upływ czasu, ani wymogi okoliczności nie będą w stanie ich od nas odebrać. (R1821:5)

Ewangelia Mateusza 6:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem gdzie jest skarb twój” — Skarb to coś, w czym mamy źródło szczególnej przyjemności i zachwytu. Jest on w naszych myślach, planach i nadziejach, jest natchnieniem w naszym życiu i zachętą do prężności. (R1820:1, 874:2) To, co nas wiele kosztuje i za co wiele dajemy, to najbardziej kochamy; i w ten sposób dowodzimy, że jest naszym skarbem. (R874:6)

„Tam będzie i serce twoje” — CI, którzy całe swe zainteresowanie wiążą głównie z ziemskimi dobrami, z trudnością unikną pułapek, jakie się z nimi wiążą. (R5323:1) Nie chodzi o to, aby mąż miał nie kochać swojej żony lub dzieci, albo nie miał podziwiać piękna przyrody, ale o to, że wszystko to nie może być jego skarbem w porównaniu z Panem. (F574) „Każde serce szuka swego celu, lecz moim celem Chrystus i tylko Chrystus.” (F573)

Ewangelia Mateusza 6:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeśli tedy oko twoje jest zdrowe” — Chwałą Pańską. (R1849:4) Wskazuje na jedność celu, intencji serca do Boga, od niego zależy jasność duchowego wzroku. (R4445:1, 4567:4) Należy wyostrzyć wzrok aby ujrzeć wielką wartość przyszłego życia w porównaniu z obecnym oraz tam umiejscowić swoje uczucia. (R4567:2) Mamy dwoje oczu naszego zrozumienia – jedno dla spoglądania na rzeczy obecne a drugie dla wglądu w rzeczy przyszłe, spojrzenie ziemskie i niebiańskie. Ważne jest, aby właściwie wyostrzyć aby ujrzeć rzeczy w ich prawdziwym świetle. (R4567:2) Niektórzy zdają się mieć zeza, próbując służyć dwóm panom i kroczyć w zgodzie z dwoma standardami. (R4445:4)

„Jasne będzie” — Mamy jasność duchowego wzroku wprost proporcjonalną do naszej lojalności do naszego Pana i oświecającego wpływu jego ducha świętości, ducha miłości.

Ewangelia Mateusza 6:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Światłość w tobie” — Gdy zgaśnie, stanie się ciemnością.

„Jakaż będzie” — Tak jednostki jak i świata.

„Sama ciemność” — Człowiek poświęcony i oświecony Słowem Bożym, gdy da się zwieść szatanowi, natenczas ma o tyle większe skłonności do złego.

„Światło” — Duch Święty, droga prawdy. (R5099:6, 4399:1) Powinniśmy pozwolić mu świecić na człowieka; niektórzy z tych, którzy nienawidzili Nowiny w końcu zostali przekonani. (R4746:3) Które jest w tobie – Odnosi się to tylko do klasy Kościoła. (R5099:6) Początkowo, człowiek miał jasne spojrzenie, zarówno umysłowe jak i fizyczne. (R5797:5) Jest ciemnością – Gdy światło Ducha Świętego naszego spłodzenia zostanie zgaszone. (R5099:6, 4445:1, 371:6, E264, 294) Wskazuje na niewierność. (R3437:4) Wskazuje na wagę prawidłowego duchowego wzroku, aby być w stanie jasno rozróżniać prawdę. (R5797:5) Nazywając ciemność jasnością a jasność ciemnością. (Izaj. 5:20) (R1800:4) Niewykorzystane błogosławieństwa mogą obrócić się w przekleństwo. (R1850:6) Z powodu grzechu, ludzka zdolność rozróżniania dobrego od złego, została mniej lub bardziej przytępiona. (R5797:5) Ciemność oddziałuje nie tylko na umysły ludzi, lecz także na ich moralność, stępiając ich wyczucie dobrego i złego. (R4586:4) W pewnych okolicznościach, Bóg zmusi ludzi do wyjścia ze światłości do „ciemności zewnętrznych” właściwych dla świata w ogólności. Nielojalność wobec Pana prowadzi w tym kierunku. (R4445:2) Sama ciemność – Podatność na zło osoby oświeconej, uświęconej prawdą a następnie zwiedzionej przez Szatana, jest więcej niż zdwojona. (E294) Taki umysł będzie w stanie gorszym niż umysł światowy. Straciwszy obawę przed człowiekiem, gdy dodatkowo stracą umysł Pański, nie mają oni żadnej stałej zasady aby się nią kierować. (R5100:4,2; 5797:5,6; 4567:3,4; 4446:1, 4445:3, 4399:1) Jeśli ktokolwiek nie będzie rozwijał ducha miłości, z pewnością zacznie się cofać. (R4445:6) Można porównać ten stan do ponownego wejścia do ciemnego pokoju z pomieszczenia zalanego światłem; pokój ten wtedy wydaje się nam ciemniejszy niż kiedy go opuszczaliśmy. (R5100:2) Ciemność stanie się bardziej intensywna, gdy zaczniemy się cofać i ześlizgiwać z naszej drogi. (R3103:5) Traci się wtedy całą znajomość „tajemnicy” – szczególnego związku istniejącego pomiędzy Chrystusem a Kościołem. (Ef. 3:3-6), (R5100:2) Jakaż będzie – Zarówno dla ciebie jak i dla świata, dla którego światło jest w ten sposób przyćmione. (E294) Są rozmaite odcienie ciemności. (R5099:5) Byłoby lepiej nie znać drogi prawdy niż odejść od świętego przykazania. (R4399:1, 3786:1)

Źródła: patrz MANNA - 9 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: patrz MANNA - 9 SIERPNIA

Ewangelia Mateusza 6:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Służyć dwóm panom” — "Mąż umysłu dwoistego jest niestateczny we wszystkich drogach swoich" (Jakub 1:8).

„Bogu i mamonie” — Bogactwem świata. Korzyści, wygody i przyjemności życia zdają się być dążeniem, a nawet głównym celem chrześcijan z imienia. Mamona wyobrażona jest przez złotego cielca uczynionego na puszczy Żydom przez Aarona.

„Nikt nie może dwóm Panom służyć” — Dzieląc swe zainteresowania pomiędzy sprawy Boże i sprawy samolubne. (R5666:3) „Człowiek o rozdwojonej duszy, chwiejny w całym swoim postępowaniu” (Jak. 1:8) (C221) Nikt nie może właściwie pełnić służby u dwóch całkowicie przeciwnych sobie panów. (R5666:2, 5344:2) „To jedno czynię.” (Fil. 3:13) Skoncentrował swój czas, swoją energię, swoje myśli na tym jednym przedmiocie lub celu. (HG453:2) Ktokolwiek dzieli swe serce, ktokolwiek próbuje służyć z różna jakością pracy, z pewnością zawiedzie. (HG453:3, NS617:2) „Stajecie się sługami tego, komu jesteście posłuszni” (Rzym. 6:16) Jeżeli nasze życie pozostaje w harmonii z grzechem i niesprawiedliwością, oznacza to, że nie stoimy po stronie Pana ale Szatana. (NS368:2) Nie jest możliwe, aby dwa interesy były jednością do tego stopnia, że służba jednemu nie odciągałaby mniej lub bardziej od służby drugiemu. (R5344:2) Szaleństwem jest zakładać, iż można ubiegać się o światowe zaszyty uznania lub bogactwa a w tym samym czasie ubiegać się wiernie o wielką nagrodę chwały, czci i nieśmiertelności. (C221) Podczas gdy nie mamy się pod żadnym pozorem sprzeciwiać boskiemu prawu, mamy wiernie służyć swoim ziemskim panom. Oni kupili nasz czas, lub dużą jego ilość. (R5666:6)

„Drugim pogardzi” — Taka dwuznaczność nie spotka się z akceptacją świata i nie umożliwi uzyskanie korzyści z obecnego życia. Jeśli uważamy, że służba mamonie będzie dla nas największą korzyścią, powinniśmy służyć jej z całego serca. (HG453:3, NS617:2) Nie możecie Bogu służyć – Człowiek początkowo służył tylko Bogu. (R5666:2) Niewielu obecnie właściwie służy i boi się Boga. (NS396:6, CR9:3) Lecz jedynie używać mamony i korzyści płynących z życia jako wsparcia wiodącego do Boga. (HG453:4, NS617:3) I mamonie - Egoistyczne zasady rządzące pieniądzem pochodzą od Szatana. (R5344:5) Są na świecie dwa rodzaje miłości – miłość do świata i miłość do Boga. Są one sobie tak przeciwstawne, że nie mogą być ze sobą połączone. Musimy być albo po jednej, albo po drugiej stronie. (HG551:1) Słowo „Mammon” to nazwa jednego z syryjskich bogów, boga bogactwa, chciwości, uosobienie światowości. (R5896:5) Królestwem mamony jest cały świat: Konfucjusza, Islamski, Grecko – Katolicki, Rzymsko – Katolicki, Episkopalny, Prezbiteriański, Metodystyczny – w zależności od miejsca i wpływów. Jest ideą większości, zbyt mądrej i przebiegłej, by być areligijną. (CR9:3, NS397:1) Duch świata, egoizm, chciwość i miłość bogactwa. (R5896:5) Sektarianizm, obawa przed człowiekiem niosącym sidła. (CR9:5) Ziemskie korzyści i wygoda, których osiągnięcie wydaje się być jednym z głównych celów w życiu w Chrześcijaństwie. (R2259:1) Ci, którzy służą mamonie osiągają najlepsze wyniki w sferach politycznych, kościelnych, społecznych i finansowych. (R5344:3) Większość służy mamonie, starając się ją zadowolić. (CR9:3) Światowe bogactwo. (T93) Duch Balaama, służyć Bogu a wynagrodzenia szukać gdzie indziej. (R5323:1) Zobrazowana w złotym cielcu odlanym przez Aarona. (R3047:4, 1836:1) Gdy miłość pieniędzy, zaszczyty czy wygoda staje się wiodącą zasadą dla tych, którzy mienią się być ludem Bożym, oznacza, to, że miejsce Boga zostało przez nią u nich zajęte. Są oni bałwochwalcami. (R2459:5, 1836:1)

Źródła: MANNA - 30 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 30 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Mateusza 6:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Żywot wasz” — Psyche, istota, życie.

„Nie troszczcie się” — Nie oznacza to, że Pańscy naśladowcy mają zaniedbywać swój wygląd lub zaopatrzenie w pokarm, ale zdając sobie sprawę z tego, iż luksusy nie są dla nich najlepszą rzeczą, mają być zadowoleni z tego, co mają. (R5220:1,2, 873:3) Obawa i niepokój to jedni z największych wrogów rodzaju ludzkiego, powodują wyczerpanie nerwowe i stanowią zagrożenie dla zdrowia. (R5874:3) Powinniśmy zauważyć znaczącą różnicę pomiędzy niedbałością a niespokojną troską. Józef w Egipcie gromadził zboże podczas lat bogatych aby uczynić zapasy na siedem lat głodu. (F573) Jest troska, która jest zupełnie właściwą, a wręcz niezbędną z naszej strony, lecz nie jest to zamartwianie się, niezdolność do cieszenia się dniem dzisiejszym z powodu obawy przed jutrem. (R5874:6, 4567:5, 2488:2, 873:2,3) Nie chodzi o to, aby żyć kompletnie „z dnia na dzień”, zupełnie nie troszcząc się o jutro. (F572) Jeżeli rodzice decydują się na dzieci, to na nich spoczywa odpowiedzialność zapewnienia im właściwego i godnego miejsca na tym świecie. (F578; R874:1) O życie swoje – Z greckiego psyche oznaczającego „dusza”, „byt”. (E335) Co będziecie jedli – Ci, do których przemawiał to byli ubodzy ludzie, a ubodzy ludzie w Palestynie i na całym Bliskim Wschodzie mieli ogromne trudności w znalezieniu pożywienia i przyodzianiu się. (R5990:5, 5220:1) Picie, jedzenie i ubiór zdają się być najbardziej absorbującymi tematami zarówno dla biednych jak i bogatych. (R5220:2) Powinniśmy być gotowi podzielić się ostatnim bochenkiem chleba i ostatnią złotówką z tymi, którzy są bardziej potrzebujący niż my. (R873:3) Czyż życie nie jest czymś więcej – Nasze wieczne życie. Jeśli chcemy okazać się mądrymi, szukajmy przyszłego życia za wszelką cenę, kosztem każdej ofiary w obecnym życiu. (R4567:4) Niż pokarm – Bóg chce nas zaangażować w pracę niebiańską, a aby to uczynić, musimy uwolnić umysł od niepokoju o rzeczy ziemskie. (R873:3)

Ewangelia Mateusza 6:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie sieją” — One nie wiedzą, jak się sieję albo jak się żnie, tak samo jak lilie nie wiedzą, jak się tka. Dostają swe pożywienie a lilie swą chwałę w sposób, jaki Bóg dla nich przewidział. Tak samo i człowiek musi zdobywać pokarm w sposób, jaki Bóg przewidział dla niego. (R2804:6*, 2488:2) Żywi je – Powinniśmy wziąć od uwagę troskę Bożą o ptactwo niebieskie i pamiętać, że o nas troszczy się jeszcze bardziej dla naszego najlepszego dobra. (R4567:5) Czyż wy nie jesteście daleko zacniejsi – Czyż Bóg nie będzie się bardziej troszczył o na, którzy staliśmy się jego dziećmi w Chrystusie? (R4567:5)

Ewangelia Mateusza 6:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Może dodać do swego wzrostu jeden łokieć” — Powinniśmy zdać sobie sprawę z naszej nicości i polegać na Bogu we wszystkich sprawach zarówno obecnego życia jak i przyszłego. (R4567:5)

Ewangelia Mateusza 6:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Przypatrzcie się liliom” — Poznaj Stwórcę po rzeczach przez Niego uczynionych.

„Jak rosną” — Jak przystosowują się do swego otoczenia i warunków.

„Przypatrzcie się liliom polnym” — Uczymy się o Bogu poprzez obserwację Jego stworzenia. (R3313:1) Pospolity czerwony kwiat, mylnie nazywany lilią, ale bardzo piękny. (R5875:1, 5991:1) Nasz Pan, swym zwyczajem, nakreślił obraz odwołując się do czegoś bliskiego z znanego wszystkim słuchaczom. (R5990:2) Piękno tego kwiatu uczy nas, że Bóg kocha piękno i potrafi je stworzyć bez naszej pomocy. (R3313:2) Korzeń bezustannie przesyła substancje odżywcze do liści, nie jest bezczynny lecz wypełnia swe funkcje napisane przez prawa natury. (R5220:4) Nie ma tutaj mowy o roślinach szklarniowych, zależnych o ogrodnika, lecz dzikim kwiecie, istniejącym dzięki woli Boga. (R5220:4) Lilia nigdy nie osiągnie rozmiarów drzewa, lecz zadowoli się skromnym miejscem, podobna powinna być i nasza pozycja w tym życiu. (R5875:4) Opieka jaką roztacza Bóg nad prostymi kwiatami powinna przypominać nam o większej trosce, jaką Bóg ma o nas. (R5990:2) Serce, które nie potrafi docenić drobnych rzeczy, nie będzie w stanie docenić Boga i całości Jego planu. (R5220:5)

„Jak rosną” — Rosną one w bardzo racjonalny sposób, bez szkodliwego i nienaturalnego stresu. Rosną jak tylko najlepiej potrafią wszędzie tam, gdzie rzuci je los, zawsze jednak rozwijając wdzięk i piękno. (R5990:6, 5875:1) Lilia ma prawo wykorzystać wszelkie dostępne jej środki dla wspomożenia własnego wzrostu. Tak samo i my mamy prawo i obowiązek wykorzystać dostępne nam środki dla upiększenia naszego charakteru i duchowego odżywiania się. (R5220:5) Lilia nie stoi bezczynnie, inaczej by umarła, lecz nie martwi się. (R5220:4) Nie mamy niepokoić się o sprawy obecnego życia, ani nie mamy być przesadnie niespokojni odnośnie naszego duchowego wzrostu. (R5991:1)

„Nie pracują, ani przędą” — Nie oznacza to, iż Bóg nie chce abyśmy pracowali fizycznie i umysłowo aby utrzymać naszą rodzinę, dom, itd. (R5991:1) Uważamy, że aniołowie w niebie wolni są do ciężkiej pracy. Boska moc wykonywana dla ich dobra sprawia, że ciężka praca nie jest konieczna. (CR65:1) Stan letargu, lenistwa w odniesieniu do obowiązków życia i możliwości zaprezentowania prawdy innym jest wskazówką duchowego ubóstwa. (R2488:4)

Źródła: MANNA - 12 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 12 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Mateusza 6:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Jak jedna z nich” — Najlepsze ubrania nie są w stanie równać się z niedoścignioną delikatnością struktury kwiatu, stworzonego doskonałą ręką. (R5875:1)

Ewangelia Mateusza 6:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie troszczcie się” — Nie lękajcie się.

„Nie troszczcie się więc” — Nie martwmy się lecz bądźmy tak wolni od trosk i niepokojów jak lilie. (R5991:1, F679) „Poprzestawajcie na tym, co macie” (Hebr. 13:5) (R5220:1,2) Całą nadwyżkę czasu i energii jaka pozostanie po zaspokojeniu podstawowych potrzeb przeznaczmy na gromadzenie skarbów w niebie. (R874:5)

Ewangelia Mateusza 6:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Wie Ojciec wasz” — Dlatego dla świętych nie jest właściwym prosić o jałmużnę.

„Że tego potrzebujecie” — Rzeczy ziemskich, o których prosić nie potrzebujecie.

„Bo tego wszystkiego” — Pokarmy, ubiory, zdrowie, itp. (R3718:2) Towary opłacane pieniędzmi – (CR9:3, NS396:6) Duchowy Izrael jest napominany przez Pana aby zadowalał się duchowym ubiorem, duchowym pokarmem, bogactwami w niebie, których nie są w stanie zniszczyć ani rdza, ani mól. (R3665:1)

„Poganie szukają” — Zdobywanie żywności i ubrań zdaje się być najważniejszym celem dla większości ludzi. (R5990:5, SM370:1) Nie byłoby bezpiecznym dla Nowego Stworzenia prosić o ziemskie błogosławieństwa. (R3665:1) Nie mogą oni się modlić o dary duchowe, ponieważ nie doceniają oni takich darów. Nie bądźmy im podobni. (R5202:4, 3665:1)

„Ojciec wasz niebieski wie” — Powinniśmy przyjmować wszystko to, co nam daje, jako najlepsze dla nas. (R4567:5) Nie martwić się nie oznacza zupełnej beztroski, braku stosownego zainteresowania w pilnym poszukiwaniu pracy i wykonywaniu jej. (R4567:5) Powinniśmy się cieszyć, że nasze sprawy są pod mądrzejszym kierownictwem i pewniejszą kontrolą niż gdybyśmy czynili to sami. SM371:T Jakże szczęśliwymi i beztroskimi są lata dzieciństwa. Doskonałe zaufanie w mądrość i miłość rodziców odsuwa strach. (R372:1*) Lud Boży nie powinien zajmować się żebraniem. (R4101:5*)

„Że tego wszystkiego –” — W ich przypadku, choroba nie mogła na nich przyjść bez zezwolenia Pańskiego, tym samym powinna być traktowana jako pochodząca od niego, a nie bezpośrednio od Szatana. (R2007:2) Każda sprawa życia i każde wydarzenie w życiu będzie pod boskim kierownictwem dla najwyższego dobra. (R2468:5)

„Potrzebujecie –” — Nasze modlitwy powinny mieć raczej charakter dziękczynny, pochwalny, uwielbiający za dary błogosławieństw i łask które już otrzymaliśmy, niż proszący o rzeczy, których szukają poganie. (R1999:5) Prawda jest taka, iż ci, którzy niewiele wiedzą o życiowych potrzebach i niedostatku, ponieważ opływają w luksusy, to o wiele bardziej cierpią gdy wszystko to stracą, gdy przychodzą przeciwności. (R873:6, 832:5)

Ewangelia Mateusza 6:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Szukajcie najpierw” — Głównie mieć za cel.

„Królestwa Bożego” — Ofiarując na ten cel cały czas, myśli, energię, wpływ.

„Będzie wam przydano” — Pan nie dozwoli, by ktoś cierpiał głód w Jego służbie.

„Ale szukajcie” — Oznacza to szukanie miejsca z Odkupicielem w prawdziwej mocy i chwale jego nadchodzącego Królestwa. (R4730:6) Szukać nie tylko w modlitwie, ale szukać poprzez skierowanie naszych uczuć na te rzeczy, poprzez przeniesienie na nie naszych pragnień z rzeczy ziemskich. (R2479:5) Nikt nikogo nie będzie do tego zmuszał. (SM369:1)

„Najpierw” — Głównie, pierwotnie, jak czegoś najważniejszego. (SM370:1, F679, R5990:6, 4567:5, 2765:5, NS680:6) Pierwszym dążeniem powinna być szczerość i gorliwość serca. (R5917:6) Bóg zadba o ziemskie potrzeby tych, którzy idą w tym kierunku. (R4567:5) Czyńmy to, co jest w zgodzie z naszymi dążeniami do Królestwa. (R5171:1, 4913:5) Można przegrać w kwestii ziemskich korzyści, ale wiarą widzimy, iż jest to dla nas duchową korzyścią. (R4730:6) Wszyscy ci, którzy zostaną uznani za godnych urzędu króla i kapłana, muszą teraz okazać swą wolę poświęcenia swych ziemskich przywilejów na korzyść Królestwa. (SM374:1) Jeżeli interes Królestwa wymaga pieniędzy, czulibyśmy się winni jeśli wykorzystalibyśmy pieniądze poświecone Panu dla własnych celów. (R5220:2)

„Królestwa Bożego -” — Zaproszenie do współdziedzictwa w Królestwie Bożym. (SM370:1, NS680:6) Poświęcając mu cały czas, uwagę, myśli, energię, wpływy i środki poza niezbędnymi do doczesnego życia. (R2765:5, 5918:5) Naród Izraelski był pierwszym narodem zaproszonym do stania się Królestwem Bożym. (R5917:2) Do którego zaproszeni są obecnie duchowi Izraelici. (R4730:6) Królestwo Mesjasza nazywane jest czasami Królestwem Bożym. Civ Jeżeli poszukiwanie Królestwa zdaje się przeszkadzać niektórym naszym ziemskim planom, tym lepiej. Mistrz powiedział, że musi nas ono kosztować wszystko, co posiadamy. (R5048:5)

„I sprawiedliwości jego –” — Standard doskonałej miłości do Boga i do człowieka. (SM371:1) Dziedzice Królestwa znajdują się pod stanowczymi rządami praw Królestwa. (SM372:1) Inaczej mówiąc, sprawiedliwości koniecznej aby uzyskać miejsce w Królestwie. (R5219:6, NS680:6) Bóg dał nam sprawiedliwość w Chrystusie. (R5918:4) Nie powinniśmy jedynie szukać Królestwa, ale powinniśmy szukać jego sprawiedliwości, sprawiedliwości które ono ze sobą przyniesie, sprawiedliwości, która Bóg zaaprobuje. (SM371:1) Jeżeli będziemy szukać jego sprawiedliwości, to znajdziemy również i jego Królestwo. (2 Piotr. 1:5-15) (R2804:6*) Naszą pierwszą myślą powinno być oddanie chwały Panu, kolejną powinna być myśl o naszych korzyściach, trzecią o korzyściach dla innych. W tym wypadku powinniśmy najpierw zaspokoić własne potrzeby, bo gdy je zaspokoimy dla służby, będziemy mieć więcej szans pomocy innym. (R5130:1,4)

„A wszystko inne –” — Pokarmy, ubiory, itd. (SM370:1) Nie pragnąc doczesnych dóbr, światła, koniecznej opieki i posłuszeństwa, pocieszenia duchową łaską, przyjaźni i współczucia. (R1745:2,4)

„Będzie wam dodane –” — On nie pozwoli wam głodować w swojej służbie. (B119) Wszelkie konieczne dobra są obiecane. (R5219:6, 5990:6, 5991:1) Stosownie do Jego mądrości. F679, SM371:T, (NS680:6) Prawdę mówiąc, to wszystkie te rzeczy powinny nam służyć, a nie żebyśmy my byli ich więźniami. (R2804:6*)

Źródła: MANNA - 21 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 21 SIERPNIA

Ewangelia Mateusza 6:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie troszczcie się” — Nie kłopoczcie się; nie bądźcie niedbałymi, ani zbyt troskliwymi o jutro, o przyszłość dnia.

„O swoje potrzeby” — W tym zwrocie jest użyty wyraz grecki "heautou", co znaczy "swoje", albo "siebie", np. "Bo nie sam od siebie mówić będzie".

„Nie troszczcie się” — Nie należy brać na siebie ciężaru niepokoju o odzień jutrzejszy. (F572, R4871:3) Nie należy być zupełnie niedbałym, ani też niespokojnym. (F573)

„Dosyć ma dzień –” — Ma dosyć również pod względem kierownictwa Pańskiego, którego mamy wyczekiwać i szukać. (Q634:1)

„Utrapienia swego –” — Trudności. (R5470:5) Jeżeli nasze pragnienia nie są realizowane tak szybko, jak my byśmy tego chcieli, nie mamy się tym martwić, mamy błogosławieństwo prawdy i wiele pracy do wykonania. (R5374:4)

Źródła: MANNA - 25 STYCZNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 25 STYCZNIA

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 6

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.