Ewangelia Mateusza 5

Ewangelia Mateusza, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (48 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 5 — Biblia Gdańska

1 A Jezus widząc lud, wstąpił na górę; a gdy usiadł, przystąpili do niego uczniowie jego.

2 A otworzywszy usta swe, uczył je, mówiąc:

3 Błogosławieni ubodzy w duchu; albowiem ich jest królestwo niebieskie.

4 Błogosławieni, którzy się smęcą; albowiem pocieszeni będą.

5 Błogosławieni cisi; albowiem oni odziedziczą ziemię.

6 Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości; albowiem oni nasyceni będą.

7 Błogosławieni miłosierni: albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

8 Błogosławieni czystego serca; albowiem oni Boga oglądają.

9 Błogosławieni pokój czyniący; albowiem oni synami Bożymi nazwani będą.

10 Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości; albowiem ich jest królestwo niebieskie.

11 Błogosławieni jesteście, gdy wam złorzeczyć będą, i prześladować was, i mówić wszystko złe przeciwko wam, kłamając dla mnie.

12 Radujcie się, i weselcie się; albowiem zapłata wasza obfita jest w niebiesiech; tak bowiem prześladowali proroki, którzy byli przed wami.

13 Wy jesteście sól ziemi; jeźli tedy sól zwietrzeje, czemże solić będą? Do niczego się już nie zgodzi, tylko aby była precz wyrzucona i od ludzi podeptana.

14 Wy jesteście światłość świata, nie może się miasto ukryć na górze leżące.

15 Ani zapalają świecy, i stawiają jej pod korzec, ale na świecznik, i świeci wszystkim, którzy są w domu.

16 Tak niechaj świeci światłość wasza przed ludźmi, aby uczynki wasze dobre widzieli, a chwalili ojca waszego, który jest w niebiesiech.

17 Nie mniemajcie, abym przyszedł rozwiązywać zakon albo proroki; nie przyszedłem rozwiązywać, ale wypełnić.

18 Zaprawdę bowiem powiadam wam: Aż przeminie niebo i ziemia, jedna jota albo jedna kreska nie przeminie z zakonu, ażby się wszystko stało.

19 Kto by tedy rozwiązał jedno z tych przykazań najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, najmniejszym będzie nazwany w królestwie niebieskiem; a ktokolwiek by czynił i uczył, ten będzie wielkim nazwany w królestwie niebieskiem.

20 Albowiem powiadam wam: Jeźli nie będzie obfitsza sprawiedliwość wasza, niż nauczonych w Piśmie i Faryzeuszów, żadnym sposobem nie wnijdziecie do królestwa niebieskiego.

21 Słyszeliście, iż rzeczono starym: Nie będziesz zabijał; a ktobykolwiek zabił, będzie winien sądu;

22 Ale ja wam powiadam: Iż każdy, kto się gniewa na brata swego bez przyczyny, będzie winien sądu; a ktokolwiek rzecze bratu swemu: Racha; będzie winien rady, a ktokolwiek rzecze: Błaźnie! będzie winien ognia piekielnego.

23 A tak jeźlibyś ofiarował dar twój na ołtarzu, a tam byś wspomniał, iż brat twój ma co przeciwko tobie,

24 Zostaw tam dar twój przed ołtarzem, a odejdź, pierwej się pojednaj z bratem twoim; a potem przyszedłszy ofiaruj dar twój.

25 Zgódź się z przeciwnikiem twoim rychło, pókiś jest z nim w drodze, by cię snać przeciwnik nie podał sędziemu, a sędzia by cię podał słudze, i byłbyś wrzucony do więzienia.

26 Zaprawdę ci powiadam: Nie wynijdziesz stamtąd, póki byś nie oddał do ostatniego pieniążka.

27 Słyszeliście, iż rzeczono starym: Nie będziesz cudzołożył;

28 Aleć Ja wam powiadam: Iż każdy, który patrzy na niewiastę, aby jej pożądał, już z nią cudzołóstwo popełnił w sercu swojem.

29 Jeźli cię tedy oko twoje prawe gorszy, wyłup je, a zarzuć od siebie; albowiem pożyteczniej jest tobie, aby zginął jeden z członków twoich, a wszystko ciało twoje nie było wrzucone do ognia piekielnego.

30 A jeźliż cię prawa ręka twoja gorszy, odetnij ją, i zarzuć od siebie; albowiem pożyteczniej jest tobie, aby zginął jeden z członków twoich, a wszystko ciało twoje nie było wrzucone do ognia piekielnego.

31 Zasię rzeczono: Ktobykolwiek opuścił żonę swoją, niech jej da list rozwodny;

32 Ale Ja wam powiadam: Ktobykolwiek opuścił żonę swoję oprócz przyczyny cudzołóstwa, przywodzi ją w cudzołóstwo, a kto by opuszczoną pojął, cudzołoży.

33 Słyszeliście zasię, iż rzeczono starym: Nie będziesz krzywo przysięgał, ale oddasz Panu przysięgi twoje;

34 Ale Ja wam powiadam, abyście zgoła nie przysięgali, ani na niebo, gdyż jest stolicą Bożą;

35 Ani na ziemię, gdyż jest podnóżkiem nóg jego; ani na Jeruzalem, gdyż jest miasto wielkiego króla;

36 Ani na głowę twoję będziesz przysięgał, gdyż nie możesz jednego włosa białym albo czarnym uczynić.

37 Ale mowa wasza niech będzie: Tak, tak; nie, nie; a co więcej nadto jest, to od złego jest.

38 Słyszeliście, iż rzeczono: Oko za oko, a ząb za ząb;

39 Ale Ja wam powiadam: Żebyście się nie sprzeciwiali złemu, ale kto by cię uderzył w prawy policzek twój, nadstaw mu i drugi;

40 I temu, który się z tobą chce prawować, a suknię twoję wziąć, puść mu i płaszcz;

41 A kto by cię przymuszał iść milę jednę, idź z nim i dwie;

42 Temu, co cię prosi, daj, a od tego, co chce u ciebie pożyczyć, nie odwracaj się.

43 Słyszeliście, iż rzeczono: Będziesz miłował bliźniego twego, a będziesz miał w nienawiści nieprzyjaciela twego;

44 Aleć Ja wam powiadam: Miłujcie nieprzyjacioły wasze; błogosławcie tym, którzy was przeklinają; dobrze czyńcie tym, którzy was mają w nienawiści, i módlcie się za tymi, którzy wam złość wyrządzają i prześladują was;

45 Abyście byli synami Ojca waszego, który jest w niebiesiech; bo on to czyni, że słońce jego wschodzi na złe i na dobre, i deszcz spuszcza na sprawiedliwe i na niesprawiedliwe,

46 Albowiem jeźli miłujecie te, którzy was miłują, jakąż zapłatę macie? azaż i celnicy tego nie czynią?

47 A jeźlibyście tylko braci waszych pozdrawiali, cóż osobliwego czynicie? azaż i celnicy tak nie czynią?

48 Bądźcież wy tedy doskonałymi, jako i Ojciec wasz, który jest w niebiesiech, doskonały jest.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 5:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Wstąpił na górę” — Powiadają, że w roku 1187 na tej górze zniszczono resztki armii z wojny krzyżowej.

„Wstąpił” — będąc zmęczonym po wyczerpującej pracy, zbyt zmęczonym, aby nauczać tłum. (R1493:3*)

„Na górę” — nie szukał publicznego miejsca, gdzie mógł się zgromadzić największy tłum, a miejsca do odpoczynku, gdzie mógłby przebywać samotnie wraz ze swoimi uczniami. (R3243:1) Prawdopodobnie miejsce znane jako Góra Błogosławieństw; o stopniowym nachyleniu, mająca około 60 stóp wysokości, znajdująca się w odległości około siedmiu mil na południowy zachód od Kafarnaum. (R2249:3) Mówi się, że w 1187 roku naszej ery na tej Górze został zgładzony ostatni z uczestników Krucjat. (R2249:3)

„Przystąpili do niego jego uczniowie” — nie stali się jeszcze synami Bożymi w pełnym sensie tego znaczenia. Jezus przemawiał w atmosferze oczekiwania, w sposób proroczy, jakby już byli nowymi istotami. (R5623:2,3) Jego uczniowie stali najbliżej Jezusa, a tłum ich otaczał. (R2249:3, 2589:1) Pierwszym przesłaniem naszego Pana było: Upamiętajcie się i przygotujcie na przyjście Królestwa (Mat. 4:17). Do tych, którzy to przesłanie przyjęli skierował następnie dodatkowe błogosławione nauki. (R4556:3) Jezus zwracał się do tych Żydów, którzy chcieli usłyszeć, jak również posiadali byli skłonni, aby stać się Jego uczniami. Jedynie spłodzeni z ducha potrafią w pełni zrozumieć te błogosławieństwa. (R5003:4, 4557:2, 3243:1) Nie zwracał się do zróżnicowanego zgromadzenia świętych i grzeszników, lecz do swych gorliwych i wiernych uczniów, którzy zostawili wszystko, aby podążać za Nim. (R1493:3*)

Ewangelia Mateusza 5:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Nauczał ich” — odmiennej lekcji; inni proponują przykłady zamożnych, wykształconych, wpływowych, jako wzory do naśladowania; Jezus jednak przytoczył ich przeciwieństwo jako sposób na osiągnięcie szczęścia. (R5003:2) Kazanie jest całkowicie pozbawione krasomówstwa; celem było ewidentnie pouczenie, a nie gra na emocjach słuchaczy. (R1493:2*) Polecił swoim uczniom najlepszy sposób, na pewne powołanie i zwycięstwo wspaniałej nagrody. (R5003:5) Jego słowa były proste i łatwe do zrozumienia; silnie trafiały zarówno do rozsądku, jak i serca. (R1493:3*) Jego lekcja była skierowana w taki sposób, aby podzielić Jego słuchaczy na dwie grupy – tych rozczarowanych i tych w pełni zadowolonych. W ten sam sposób prawda zawsze dzieli. (R3733:3) Nie poprzez groźby zemsty, jeżeli nauki nie zostały wprowadzone w życie; podczas kiedy zrodzeni z ducha mogą je w pełni docenić, inni mogą gromadzić cenne lekcje z błogosławieństw. (R5003:5)

„Mówiąc” — Charakter naszego Pana jest jeden. Tutaj Pan dzieli ten jeden charakter na różne części, dając nam wgląd w każdą z nich. (R2585:2)

Ewangelia Mateusza 5:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Błogosławieni” — Od Boga uznani.

„Ubodzy” — Bezgranicznie biedni i opuszczeni. Nie bogaci, uczeni, władcy, zadowoleni z siebie, lecz ci, którym brak, którzy nie ufają sobie, ani siebie zanadto cenią, co oceniają i pojmują swoją niedoskonałość i małoznaczność.

„W duchu” — Nie wysokomyślności, lecz pokorni. Chociaż nie wszyscy uniżeni wejdą do Królestwa, to jednak nikt nie wejdzie do niego bez pokory. Nie znaczy ubogich materialnie, ponieważ wielu ubogich materialnie jest wyniosłego ducha.

„Błogosławieni” — znacznie bardziej niż szczęśliwi. Szczęście jest zazwyczaj skutkiem przyczyn zewnętrznych, podczas kiedy słowo błogosławieni niesie ze sobą myśl o wspaniałych, czy zaszczytnych. (R2249:6) Szczęście opisuje radosne nastroje, które zdarzają się od czasu do czasu; błogosławieństwo natomiast odnosi się do bezustannej radości i dobrego samopoczucia, które jest wynikiem osiągnięcia harmonii charakteru z boskim. (R3733:2) Kontrast pomiędzy Dziesięcioma Przykazaniami, a ośmioma błogosławieństwami obrazuje różnicę pomiędzy Wiekiem Żydowskim, a Wiekiem Łaski. (R5003:2) Błogosławieństwa wyznaczają poszczególne cechy niezbędne do tego, żeby otrzymać błogosławieństwa, którymi Ojciec zamierzył, abyśmy cieszyli się przez Chrystusa. (R2249:3, 2240:1) W wybrane niedziele zalecamy czytanie i rozważanie nad opisanymi cechami i wypowiedzią Apostoła Pawła na temat tych samych cech w 1 Kor. 13. (R2240:1, 2234:5, 2205:6)

„Ubodzy w duchu” — Pokora jest fundamentem Pałacu Błogosławieństw. (R5003:5) Greckie słowo oznacza „niezwykle ubodzy, w całkowitej nędzy.” (R2250:1) Pierwszy stan błogosławieństwa w pewnych sensie zawiera w sobie wszystkie pozostałe. Jest przejściem, przedpokojem Domu Błogosławieństwa, z którego istnieje dostęp do wszystkich pozostałych pokoi. (R2249:6) Nie zamożni, wykształceni, wpływowi, władcy, zarozumiali i próżni , lecz ci, którym brakuje poczucia własnej wartości, którzy uznają swoją małość i niedoskonałość. (R3733:6, 5991:5, 2139:1) Niemniej jednak, ewidentnie umiarkowany niedostatek jest najbardziej korzystnym stanem dla nas w obecnej – słabej i upadłej – sytuacji. (R2250:1) Pokorni i dzięki temu bardziej podatni na naukę. (R4969:4, 4557:3) Podczas kiedy wszyscy pokorni ludzie nie zdobędą Królestwa, Królestwo nie może zostać zdobyte przez nikogo, kto nie jest pokorny. (R2585:2) Bóg nigdy by nie zaakceptował jako członka Królestwa kogoś, kto byłby zawładnięty poczuciem dumy i samolubnej ambicji. (R5003:5, 2585:3) Nie koniecznie ubodzy w sensie – bez pieniędzy. Niektórzy ludzie będący bez pieniędzy lub zdolności intelektualnych, czy osiągnięć bywają bardzo dumni w duchu. (R2585:5, 1920:5) Pełne uznanie naszego duchowego ubóstwa jest niezbędne zanim będziemy gotowi, aby otrzymać miary dostarczonej łaski boskiej. (R2250:1) Jedynie kiedy jesteśmy mali we własnych oczach, Bóg może posługiwać się nami bez szkody dla nas samych. (R1920:5) Łukasz pomija „w duchu”; ci, którzy stali się ubodzy w różnym znaczeniu tego słowa, zarówno finansowo, społecznie, czy w jakikolwiek inny sposób, poprzez poświęcenie się. Błogosławieni są wszyscy poświęcający. (R1493:5*) Jeżeli sukces wczorajszego dnia wprawia cię w niepokój pod wpływem dzisiejszego upokorzenia, to uważaj; nie jesteś wystarczająco ukształtowany duchowo. (R1920:6)

„Ich jest Królestwo Niebios” — są przyszłymi królami i kapłanami nowego porządku. (R2139:5*) Tym, wszystkie miłosierne obietnice i nauki mądrości i pocieszenia oraz polecenia są dane. (R5991:5) Nawet teraz stanowią zarodek Królestwa. (R2139:4*) Jedynie ubodzy w duchu mogą sprostać dyscyplinie i nauce niezbędnej do tego, aby mogli zostać wcieleni do Królestwa. (R2139:4*)

Epifania i Bazylea:

„ubodzy w duchu” — uniżonego ducha, (pokorni). (TP 1935, s. 22)

Ewangelia Mateusza 5:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy się smucą” — Którzy zdają sobie sprawę z własnych niedoskonałości i sympatyzują z biednym wzdychającym ludzkim stworzeniem, widząc je umierające, pozostające w smutku, boleściach i zawodzie. Smucący się na Syjonie, prawdziwi święci w nominalnym kościele, strapieni w jego światowości.

„Błogosławieni” — wzrastają z pierwszej zalety, jak drzewo o wielu gałęziach z jednego korzenia, pochodzą pozostałe zalety ducha. (R2585:3) Jeżeli zatem uznamy, że znaczna większość ludzkości doświadczyła znacznej żałoby i smutku, istnieje pocieszenie, że większość zostanie pokrzepiona i otrzyma radość. (NS614:4)

„Którzy się smucą” — W Pałacu Błogosławieństw Komnata Żalu- smutek - jest przedpokojem. (R5003:6) Ubolewający, którzy zdają sobie sprawę z własnych niedoskonałości, pełni żalu dla biednego wzdychającego stworzenia, kiedy widzą go umierającego w smutku, bólu i rozczarowaniu. (R3734:1, 2, 5003:6, 2586:1, 2250:2, NS190:4) Konieczne, abyśmy zupełnie oddzielili się od spraw świata, natury ludzkiej i zła. (R5003:6) Smucący się w Syjonie, prawdziwi święci nominalnego kościoła, przygnębieni wszechobecną światowością. (D30; R1441:2) Ubolewanie, samo w sobie, nie jest zaletą, jednak świadczy o postawie, która z punktu widzenia naszego Pana jest akceptowana. (R285:6) Nasz Ojciec Niebieski nie jest ustawicznym „żałobnikiem”. W tym przypadku chodzi raczej o to, że Błogosławieni są ci, którzy się smucą teraz. (R2585:6) Ponieważ niegodziwość obfituje. (R2138:6*, 1493:6*) Nie oczekując, że stając się Jego uczniami pomoże im to w uniknięciu prób, trudności, smutków, łez, ale że takie doświadczenia Bóg obraca dla ich dobra. (R4557:5) To ubolewanie poprzez współczucie przywiodło do łez Jezusa przy grobie Łazarza; i do tego, że został nazwany „mężem boleści, doświadczonym w cierpieniu.” (Izaj. 53:3) (R3734:3) Możemy pielęgnować tą zaletę poprzez częste myślenie o innych i ich zainteresowaniach i szukając okazji, aby je podzielać tak, jakby były naszymi własnymi. (R2586:1) „Wy płakać i narzekać będziecie, a świat się będzie weselił.” (Jan 16:20) (R1493:6*)

„Albowiem oni będą pocieszeni” — słowo pocieszenie nie zawiera w sobie myśli o uldze, ale raczej o wspólnym wzmocnieniu, lub dodaniu siły. (R3734:4) Nasz Pan zauważa zarówno ich łzy, jak i wysiłki przeciwstawienia się grzechowi. (R2250:3) Ich pocieszenie rozpocznie się natychmiast, ponieważ ich smutek uczyni ich gotowymi do przyjęcia Pańskiej łaski. (R3734:2, 2586:1) Błogosławieni są ci, którzy sami będąc pocieszonymi, będą przez Pana wskazani do pocieszenia pozostałych członków Jego Ciała. (R3734:5) Poprzez otrzymanie nagrody prawych i sprawiedliwych oraz ostateczne zwycięstwo sprawiedliwości i prawdy. (R1493:6*) „Zawój zamiast popiołu, olejek radości zamiast szaty żałobnej.” (Iza 61:3) (D30)

Źródła: Zob. też Echa Pielgrzyma od str. 296.

Epifania i Bazylea:

„którzy się smęcą” — są niezadowoleni i nieszczęśliwi z teraźniejszego stanu i obecnego porządku rzeczy. (TP 1935, s. 22) Pan wypowiedział te słowa w Wieku Żydowskim, do tych, którzy byli pod Zakonem - Zakonem, który potępiał każdą niedoskonałość. Ci, którzy wówczas starali się sprostać Zakonowi - "prawdziwi Izraelici" (Jana 1:47) - często się zniechęcali i popadali w stan zobrazowany przez płacz, smutek, z powodu swoich grzechów. (TP 2001, s. 23)

„albowiem pocieszeni będą” — lud Boży otrzymuje wielką pociechę z wielkich i kosztownych obietnic Słowa Bożego, nawet w teraźniejszym złym wieku. (TP 1935, s. 22)

Ewangelia Mateusza 5:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Błogosławieni cisi” — Posłuszni woli Bożej. Nie aroganci, obstający przy swoim wyrozumieniu, mściwi lecz raczej łagodni, umiejący panować nad sobą, nie unoszący się ani pobudzający drugich do gniewu, lecz cierpliwie znoszący krzywdy i prześladowanie, bo "Bóg pysznym się sprzeciwia" (Jakub 4:6).

„Albowiem oni” — Gdy Królestwo Boże zostanie ustanowione na ziemi, a wola Jego będzie wykonywana tak, jak jest w niebie.

„Posiądą ziemię” — Zwycięzcy Wieku Ewangelii dziedziczą ją już teraz wiarą, a zwycięzcy przyszłego Wieku Tysiąclecia odziedziczą ją w przyszłości. Tacy posiądą najobfitsze miejsca na ziemi.

„Cisi” — cichość jest Biblioteką Pałacową. (R5003:6) Uległość wobec Boskiej woli. (R2586:3) Podlegający nauce; nie są nazbyt dumni, aby się uczyć. (R5003:6, 5186:1, 2586:1; Q469:2) Opanowani, łagodni, nie dający się łatwo sprowokować lub zirytować, cierpliwi wobec krzywdy i przykrości. (R3734:5,6) Cichość jest niezbędna do tego, aby móc przyswoić sobie wartościowe lekcje nauczające o rozwoju charakteru, aby być gotowymi, żeby stać się nauczycielami świata. (R5003:6, 4557:3,6) „Bóg się pysznym przeciwstawia” (Jak. 4:6) (E255) Zaletę cichości posiadają jedynie ci, którzy posiadają dwie poprzednie zalety pokornego umysłu i ogromnego ubolewania smucąc się. (R2586:2) Widoczny manifest drugiej zalety, która jest ukrytą wartością. (R2586:2) Jest pewna różnica pomiędzy tym łagodnym posłuszeństwem wobec woli boskiej, a zwykłą łagodnością, którą często posługuje się, aby zadowolić samolubne pragnienia. (R2586:2) Każdy mądry człowiek może nauczyć się czegoś od dziecka; ale dla kogoś, kto nie jest cichy, ciężko będzie się nauczyć gdziekolwiek. (Q469:2) Nie zuchwali, chciwi, okrutni, samowolni, biorący wszystko co najlepsze ze świata i wszystkich wokół, ale ulegli wobec niesprawiedliwości mając perspektywę nadchodzącego Królestwa. (R4557:6, 3734:5) Błogosławieni cisi z wersetu 5 są w tej samej grupie, co ci, którzy w wersetach 10 i 11 są wystarczająco zuchwali i odważni, aby przeciwstawić się złu i omyłce i wywalczyć sprawiedliwość i prawdę. (R1493:6*) To praca przez całe życie, gdzie wielu musi przezwyciężyć zbyt wysokie mniemanie o sobie i uzyskać ducha zdrowego rozsądku ważącego ich własne talenty. (E255) Nie ma nic bardziej niebezpiecznego dla Bożego dziecka niż zarozumiałość; przeszkadza zarówno w poprawie serca, jak również w szczerej pomocy innym i przede wszystkim w służbie dla Boga. (R5186:1)

„Albowiem oni” — nasienie Abrahama, członkowie Mesjasza. (R5370:5, 5003:6, 4557:6) A nie samolubni, skąpi i zachłanni. (D633)

„Posiądą ziemię” — Zakupioną, tak samo jak człowieka, poprzez wielką ofiarę zakończoną na Kalwarii. (R2250:3) Nagrodą za tą zaletę jest – tak samo jak w przypadku pozostałych – przyszłość. (R2586:6) Kiedy przyjdzie Królestwo Boże i stanie się wola Jego, jako w niebie, tak i na ziemi. (R3734:5) Naśladowcy Pana mają teraz na ziemi więcej radości niż inni; podczas kiedy pozostali są zachłanni i chciwi, oni się weselą. (R3734:6, 2586:3) Tracący domy, ziemię, rodziców, dzieci i przyjaciół, w końcu odziedziczą ziemię. (R4557:6) Pod pierwszym przymierzem, jako Nasienie Abrahamowe. Jako członkowie Mesjasza, wejdą oni w posiadanie Ziemi i obejmą nad nią kontrolę. (R5370:5, 5003:6) Kościół Pierworodnego będzie wkrótce zdobędzie całe Dziedzictwo, zarówno ziemię, jak i potęgę, panowanie, chwałę i zaszczyt. (R1164:2,4) „(...) Dam ci narody w dziedzictwo i krańce świata na posiadanie” (Psa. 2:8), jak tylko ostatni członkowie wybrańca zostaną przygotowani. (R2250:4) Aby ponownie przywrócić Raj Boga, światowy Eden. (R4557:6) Zwycięzcy w tym wieku dziedziczą Ziemię poprzez wiarę, ci natomiast, którzy będą zwycięzcami w przyszłym, odziedziczą ją faktycznie. (R3734:6) Podczas wieku Tysiąclecia, cisi grupy przywróconej odziedziczą ziemię. (R3734:6) U schyłku panowania Mesjasza, cisi oddadzą swoje dziedzictwo – ziemię – w ręce ludzkości. (R5004:1, 2586:3)

Źródła: Zob. też Echa Pielgrzyma od str. 296.

Epifania i Bazylea:

„Błogosławieni cisi” — Posłuszni woli Bożej. Nie aroganci, obstający przy swoim wyrozumieniu, mściwi lecz raczej łagodni, umiejący panować nad sobą, nie unoszący się ani pobudzający drugich do gniewu, lecz cierpliwie znoszący krzywdy i prześladowanie, bo "Bóg pysznym się sprzeciwia" (Jakub 4:6). (TP 1935, s. 23)

„Albowiem oni” — Gdy Królestwo Boże zostanie ustanowione na ziemi, a wola Jego będzie wykonywana tak, jak jest w niebie. (TP 1935, s. 23)

„Posiądą ziemię” — Zwycięzcy Wieku Ewangelii dziedziczą ją już teraz wiarą, a zwycięzcy przyszłego Wieku Tysiąclecia odziedziczą ją w przyszłości. Tacy posiądą najobfitsze miejsca na ziemi. (TP 1935, s. 23)

Ewangelia Mateusza 5:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Pragną sprawiedliwości” — To, co jest sprawiedliwe. Mądrość, umiejętność i zrozumienie dobra i zła.

„Nasyceni będą” — Zadowoleni z duchowego pokarmu, jaki im Pan zgotuje, jaki będzie dla nich najodpowiedniejszy. "Na paszach zielonych postawił mnie Pan", Psalm 23:2.

„Błogosławieni” — inni są całkowicie nieprzygotowani, aby przyjść do Jezusa – jak choćby ci, którzy stawiają się ponad innymi i nie odczuwają potrzeby duchowej pomocy. (NS121:1)

„Którzy łakną i pragną” — w symbolicznym pałacu błogosławieństwa jadalnię przedstawia Głód za Sprawiedliwością. (R5004:1) „Jak jeleń pragnie wód płynących.” (Psa. 42:1) (R5163:6) Zarówno ludzkie serce, jak i ludzkie ciało miewa swoje potrzeby. (NS119:3) Niektóre z potrzeb duszy to: (1) pragnienie zrozumienia i braterstwa; (2) pragnienie spokoju i pocieszenia; (3) pragnienie reputacji i sławy; (4) pragnienie przyjemności. (NS120:1) W odłączeniu od pozostałych zalet, doprowadziła wielu reformatorów do szalonej przesady; jednak, pod kontrolą zdrowego rozsądku, dziecko Boże czeka na wypełnienie się Jego obietnic. (R2586:5) Pierwszy krok usprawiedliwiania nie dopuszcza do stołu Pana, jedynie przygotowuje nas do niego. Drugim krokiem jest pełne poświęcenie się Panu. (NS121:4) Stan wiary i podatności na naukę, który tkwi w sercu; i, podczas kiedy ćwiczymy nasze racjonalne zdolności, przyjmujemy boskie przewodnictwo. (R4744:6) Nic nie jest bardziej przewodnie dla duchowego głodu niż podejście do tronu zalety. (NS122:3) Nadzieja wzbudzona obietnicą, którą Bóg dał Abrahamowi jest mocą, która oderwała duchowy kamień od góry – świata. (Dan. 2:45) (OV429:3) Bóg pozwala, abyśmy stali się bardzo głodni zanim poda nam prawdę. (CR54:3) Wielu spośród ludzi Pana dosięga Jego stołu bez wielkiego apetytu – takich łatwo zadowolić. (NS121:6) Miłośnicy sprawiedliwości i nienawidzący niegodziwości. (R5004:1) Którzy pragną więcej duchowego pokarmu, dzięki któremu mogliby wzrastać. Mleko jest dla dziecięcia, a pokarm stały jest dla tych, którzy przeszli wiek niemowlęcy. (Heb. 5:14) (R1358:2) Objawione przez pragnienie przybliżenia się do Boga, którego Pan oczekuje zanim spełni swoją obietnicę, że będą nakarmieni i wynagrodzeni. (R2671:1)

„Sprawiedliwości” — ta, która jest właściwa, prawdziwa. (R4971:1, 3735:1) Mądrość, wiedza, zrozumienie dobra i prawdy. (R3284:6) Zadawalająca porcja – przy stole duchowego zaopatrzenia. (OV260:3) Pismo zapewnia nas, że „Nie ma ani jednego sprawiedliwego” (Rzym. 3:10). Istnieje jednak sprawiedliwość relatywna, którą Bóg może zaaprobować. (R5218:2) Sprawiedliwe serce albo charakter. (R5901:3*) Sprawiedliwość jest tak niezwykłą przeplatanką swoich rozmaitych składników – prawości i nieprawości, prawdy i fałszu, świętości i grzechu –, że ktokolwiek jest nieostrożny w jednym jej obszarze, uchybia wszystkim. (NS123:2) Tutaj sprawiedliwość ma zastosowanie do dobra w każdej kwestii – prawdy. (R3735:1; NS120:4) Nowy Rok jest sprzyjającym czasem do naprawy serca – nie tylko przez wzgląd na sugestywny charakter czasu nowych spraw i rzeczy, lecz także ze względu na sercowe rozczarowania wynikające z sezonu świątecznego. (NS122:1) Poszukując zgody z Nim na miarę swoich najlepszych możliwości i ufając w cenną krew naszego Odkupiciela. (R5218:2) Ze wstrętem do kłamstwa pod każdą postacią i do wszelkiej nieprawości; zmienieni przez trzecią zaletę, poprzez cierpliwe posłuszeństwo wobec boskiej woli. (R2586:5) Tak ukochawszy sprawiedliwość, prawdę, że wyrzekają się i sprzeciwiają niewoli na rzecz wiary i stają w obronie prawdy. (NS123:1) Znajdujemy to, czego poszukujemy! Tych, którzy pragną odnaleźć przesłanie od Boga będzie prowadził Pan. Ci, którzy podchodzą ze stanowiska bezbożności, z postawą grymasu i antagonizmu mają pewność, że odnajdą to, czego poszukują – skazy i wady, zaprzeczenia itp. (R4971:1; HG473:6; Q643:2)

„Oni będą nasyceni” — uczynieni świętymi. (R5901:3*) Prawda dotycząca wszystkiego, co niezbędne będzie nam przez Pana ujawniona, kiedy taka będzie Jego wola. (R5570:4, 4744:5, 5004:1) Fakt, że nie wiemy wszystkiego, daleki, żeby stać się powodem do rozczarowania, jest źródłem przyjemności. (NS742:3) Zadowoleni z duchowego pokrzepienia, którego dostarcza Bóg; będziemy szczodrze nakarmieni i słodko pokrzepieni „pokarmem w czasie słusznym” i wodą żywota. (R1396:5, 3735:1, 1899:2, 4558:1) Woda żywota i prawdy, którą dostarczył Chrystus zaspokoiła, jak nic innego nie było w stanie. Ci, którzy ją piją nie potrzebują pustych i próżnych filozofii ludzi, którzy unieważniają Słowo Boże. (R1703:4) Sprawiedliwość i prawda są obecnie rzadkością. (R4558:1) Nie ma nic w niesprawiedliwości, co napełniłoby któregokolwiek człowieka. W sprawiedliwości leży wypełniająca siła. (NS122:5) Potrzeba prawdy i sprawiedliwości pozostanie, jednak rozpowszechnienie i panowanie prawdy i sprawiedliwości stanie się ich triumfem. (R2586:5) Nie oznacza cudownego napełnienia. Wykorzystają swój czas, wiedzę i sposobność, aby szukać chleba wiecznego żywota, który zaspokaja. (R3735:1) (Regularnie napełniani do tego stopnia, jaki tylko nasze ziemskie naczynia są w stanie znieść. W raz z napełnianiem, rośnie nasza pojemność, po czym następuje dalsze napełnienie i dalsze zwiększanie pojemności, i tak dalej. NS122:4) Zaspokojenie nie będzie w pełni dane w obecnym życiu; wierzący wciąż, sukcesywnie dąży do zaspokojenia, otrzymując pełną miarę w powtórnym życiu. (R2671:1, 2586:6, 2250:5) Ich doskonałość jest pierwszym zmartwychwstaniem i wprowadzeniem sprawiedliwości na całej ziemi podczas tysiąca lat panowania Mesjasza. (R5004:1)

Źródła: Zob. też Echa Pielgrzyma od str. 296.

Epifania i Bazylea:

„którzy pragną i łakną sprawiedliwości” — jest dobrym znakiem, gdy odczuwamy w naszych sercach pragnienie Prawdy i sprawiedliwości, a z drugiej strony oburza nas wszelkie kłamstwo w jakiejkolwiek formie, wszelka niesprawiedliwość i wyzysk. (TP 1935, s. 23)

„nasyceni będą” — gdy Królestwo Boże zostanie ustanowione a wynikiem jego panowania będzie pokonanie i doszczętne zniszczenie wszelkiego zła, grzechu i niesprawiedliwości, a wola Boża będzie na ziemi, jak jest teraz wykonywana w niebie. (TP 1935, s. 23) W pewnym sensie i do pewnego stopnia już tera przez wiarę otrzymujemy tę obietnicę. (TP 1935, s. 23)

Ewangelia Mateusza 5:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Błogosławieni miłosierni” — Litościwi, którzy poznali potrzebę zlitowania Bożego i są prędkimi do wyświadczenia podobnej litości drugim. "Jeżeli bowiem odpuścicie ludziom ich upadki, przebaczy i wam Ojciec wasz niebieski upadki wasze", Mateusz 6:14.

„Miłosierni” — w symbolicznym pałacu błogosławieństw Miłosierdzie oznacza drzwi. (R5004:1) Ci, którzy rozpoznawszy własne potrzeby boskiego miłosierdzia są miłosierni i współczujący wobec innych. (R5003:1, 3735:2) Jedynie takim można powierzyć prace w okresie restytucji. (R4558:1) Prawdziwe miłosierdzie, przebaczanie „z serca.” (Mat. 18:35) (R2587:1) Bóg chciałby raczej, abyśmy pomylili się w sensie bycia zbyt wyrozumiałym i łagodnym niż abyśmy byli jedynie rzetelni i słuszni. (SM432:2) Prawdziwe, a nie udawane miłosierdzie; musi pokrywać z widzenia i jak najlepiej, jak to tylko możliwe wymazywać z pamięci porażki i słabości innych. (R2587:1) Zewnętrzny wyraz, który człowiek może spostrzec, wynikający ze zrozumienia i uznania sprawiedliwości oraz głodu i pragnienia za nią w odnowionym sercu. (R2586:6) To Bóg wymierza sprawiedliwość; człowiek powinien posługiwać się błogosławionymi cechami miłosierdzia, współczucia i wybaczania. (R2587:3) Kiedy Abraham poprosił o litość dla Sodomy (Gen. 18:23 – 32) Pan okazał się – w każdym przypadku – nie mniej sprawiedliwy i szczodry niż Jego sługa. (R3948:1) W zastosowaniu do myśli: lepiej zostać oszukanym sto razy niż przejść przez życie z poczuciem nieczystego sumienia. (R4919:4) Niemiłosierny, zły umysł jest ojcem dla niemiłosiernej postawy wobec innych. (R4919:4) Dla potrzebujących boskiego miłosierdzia niezwykle niestosowne jest być pedantycznym na ostatnim etapie wymierzania innym sprawiedliwości. (R3735:3) „Miłosierdzie góruje nad sądem” – wobec egzekucji sprawiedliwości (Jak. 2:13). (R3735:2, 2587:2)

„Miłosierdzia dostąpią” — jedynie miłosierni dostąpią miłosierdzia. „A jeśli nie odpuścicie ludziom, i Ojciec wasz nie odpuści wam przewinień waszych.” (Mat. 6:15) (R2587:1, 3803:1) Obietnica łaski miłosiernym jest podstawą boskiej władzy, ponieważ im bardziej szczodre i miłujące jest serce, tym bliżej do stanu doskonałości. (OV210:3) Bóg rozszerzy swoją łaskę ku nam, tak jak pobłażliwy jest wobec tych występków, które nie są świadome. (R2587:4) Bóg obejdzie się z nimi łagodnie, wybaczając im ich wady i słabości proporcjonalnie do stopnia ich szczodrości ducha oraz umiejętności i chęci wybaczania tym, którzy grzeszą przeciwko nim. (R3805:5) Lecz Pan odmawia wybaczenia naszych grzechów przeciwko Jego Prawu chyba, że ćwiczymy ducha wobec naszych braci. (R4558:2) Najsilniejszy bodziec do jak najłagodniejszego sądu naszych braci, na jaki tylko pozwolą okoliczności. (R1493:6*) również MANNA - 14 GRUDNIA

Źródła: Zob. też Echa Pielgrzyma od str. 296.

Epifania i Bazylea:

również MANNA - 14 GRUDNIA

Ewangelia Mateusza 5:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Czystego serca” — Którzy dokonali absolutnego oczyszczenia woli i ducha, oraz o ile to było możliwe oczyszczenia ciała i języka.

„Oni Boga oglądają” — "Świętobliwości, bez której żaden nie ogląda Pana", Żydów 12:14.

„Czystego serca” — w symbolicznym pałacu błogosławieństw, Czystość Serca oznacza okno, przez które możemy zobaczyć Boga. (R5003:4) Człowiek został stworzony na podobieństwo Boga, a zatem pierwotnie był czystego serca. (R5148:3, 3735:3) Będziemy sądzeni wobec czystości serca, umysłu, intencji i woli. (R4558:2) Ci, o całkowicie czystej woli i duszy i – jak to tylko możliwe – czyści na ciele i w języku. (F409; R5389:3; SM335:1, 633:2; Q51:3) Lojalność wobec zasad prawdy i sprawiedliwości, podstaw boskiej władzy; lojalność wobec Boga i naszego Pana Jezusa Chrystusa oraz członków Jego ciała. (R4929:3) Czystość pobudek, intencji, wysiłku i woli; w sensie jawności, rzeczywistości; szczera, pozbawiona fałszu. (R5148:3, 5004:4, 5264:5, 3735:3, 2587:3; Q51:4) Jak długo motywy nowej woli będą uczciwe, mamy pewność, że ostatecznie – dzięki posłuszeństwu – dojdziemy do doskonałości. (R5149:2, 5756:3) Jeżeli zawiedziemy w dojściu do doskonałości przemiany serca podczas czasu naszej próby, umrzemy drugą śmiercią. Nie oznacza to jednak doskonałości cielesnej. (R4400:6, 5902:1, 4558:3, 3735:5) Posiadanie czystego serca oznacza bycie szczerym i nie czynienie niczego, czego byśmy nie zamierzali. (NS673:6) Ludzie czystego serca to ci, których intencje i motywy są szczere, którzy pragną najlepszego – tęsknią za najlepszym. (Q51:4) Stąd duże znaczenie krytykowania i osądzania naszych serc, konieczność oczyszczania ich ze wszystkiego, co zbuntowane i grzeszne. (NS163:6) Sąd naszego Pana nie będzie się odnosił do osiągnięć zewnętrznych, ale osiągnięć wewnętrznych. (NS593:4) Możemy być pewni, że ludzie czystego serca, intencji i uczynków, (uczynią) znaczny postęp w pokonaniu i przezwyciężeniu cielesnych słabości. (NS654:4; SM335:1) Czystość, miłosierdzie, świętość serca i umysłu należą do naszego poświęcenia. (R2015:4) Myśl nie jest doskonałością uczynku, słowa albo myśli, lecz doskonałością intencji dotyczących wszystkich tych rzeczy. (R2587:5, 2250:6, 1739:2) Uczciwego serca; ci, którzy mają bezwzględnie dobre intencje. (R5148:3) Serce przepełnione duchem miłości z pewnością obdarzy miłością innych. (R4770:6) Zachowujcie czystość serca poprzez czystość umysłu. (R5149:5) Zły język, język, który czyni innym szkodę, wskazuje na złe serce. (R2444:1)

„Oni Boga oglądać będą” — z (greckiego), horao, spostrzegą, zauważą, rozróżnią, odróżnią. (R1494:1*) „Bez uświęcenia nikt nie ujrzy Pana.” (Heb. 12:14) (R2587:3, 1739:2) Tacy mają najjaśniejszy obraz natury i obecnego planu Boga; i tacy ujrzą Go wkrótce, gdy zostaną przemienieni podczas pierwszego zmartwychwstania. (R3735:6) Nie tylko osiągną podobieństwo natury Pana Jezusa, ale ostatecznie staną się jak On i „ujrzymy go takim, jakim jest” podczas pierwszej rezurekcji. (1 Jan. 3:2) (R5149:1, 2587:5) W pełni chwały niebieskiej. (CR393:2; R4929:3, 5004:4, 5958:3) Nie mając żadnych szkodliwych filmów lub próżnych filozofii przed oczami i żadnych chmur pomiędzy sobą, a Bogiem. (R1494:1*) Mamy przedsmak w obecnym życiu: możemy „pojąć ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i poznać miłość Chrystusową.” (Efezjan 3:18,19) (R2587:6) Bóg, widząc czyste i wierne Jemu, Jego Duchowi oraz prawu miłości serce, we właściwym czasie da odpowiednie dla takiego serca nowe ciało. (F409) W Jego Słowie i planie, Jego potężnych dziełach, naturze, w ukrytej wspólnocie duchowej, w Jego Opatrzności. (R1739:3) Jedynie tacy, którzy osiągną czystość serca mogą mieć nadzieję, że kiedyś zobaczą Boga, że będą mogli cieszyć się takim dowodem Jego miłości. (R3735:5) Kościół Chrystusa, spłodzony z Ducha Świętego, może ujrzeć Go oczami zrozumienia w sensie, w którym starożytni godni nie byli w stanie. (R5149:5) Ci, którzy mają podwójny umysł, podwójną wolę, mają również podwójny obraz, podwójne spojrzenie. Sprawy duchowe widzą w sposób zniekształcony, podwójny i częściowo niewyraźny. (R2587:6)

Źródła: MANNA - 29 CZERWCA

Epifania i Bazylea:

„czystego serca” — czystość serca oznacza czystość intencji i woli w znaczeniu szczerości i prawdziwości. (TP 1935, s. 24) Nie oznacza doskonałości myśli, słów lub uczynków, lecz doskonałość intencji i ich wykonywanie (TP 1935, s. 24) ci, którzy mają prawe pobudki, oraz stały i bezwzględny zamiar wielbienia Boga. (TP 1959, s. 5,6)

„Boga oglądają” — Widzą Jego charakter, rozumią Jego Plan, starają się Mu podobać. (TP 1929, s. 28) Taki ostatecznie zostanie przemieniony mocą pierwszego zmartwychwstania do stanu duchowego ... taki będzie mógł oglądać samego Ojca ... zostanie Mu przedstawiony przez naszego Zbawiciela. (TP 1935, s. 24)

Źródła: MANNA - 29 CZERWCA

Ewangelia Mateusza 5:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Pokój czyniący” — Większość tych co mianują Imię Chrystusowe, postępuje przeciwnie. Iluż to chrześcijan znamy nawet i miedzy poświęconymi Bogu, których języki są ustawiczną pobudką do kłótni.

„Pokój czyniący” — w symbolicznym pałacu błogosławieństw natura czyniącego pokój określa salon. (R5003:4) Skierowane do poświęconych, uczniów Jezusa. (SM452:1, 456:2) Czystość serca w stosunku do Boga ujawnia się poprzez pragnienie pokoju i wysiłki, aby zaszczepić to poczucie innym. (R2588:1) Aby czynić pokój trzeba najpierw go pokochać. (R2251:2) Pokój czyni się głównie językiem, chociaż może również oddziaływać poprzez oczy. (R2588:2) Idący za Panem mają mieć współczucie dla wszystkich i nie łączyć się z niczym pochodzącym z wojennego świata. (R5767:4) Możemy unikać ujawnienia spraw, których nie możemy poprzeć, szczególnie w przypadku spraw nie mających związku ze Słowem Bożym. To, co Bóg uważa za dopuszczalne, my musimy uznać za nadające się do zniesienia. (R4978:6, 2621:6, 4558:4, 2948:6) Nie siejący niezgodę, podsycający konflikty, samowolni i rozwiąźli. (R4558:4) Wykorzystujący nadarzające się okazję, aby pomagać innym. (R5004:4) Powinniśmy opanowywać i przytłumiać namiętności ludzkie w nadchodzącej walce. (OV287:2) Znaczna większość tych, którzy wymienili imię Chrystusa, nawet jeżeli ich serca są czyste i ich współczucie wielkie, obierają przeciwny kierunek. Nawet niektórzy prawdziwie święci wykorzystują swoją mowę, aby wywołać konflikty. (R2588:1, 2, 3736:1) Z wrodzoną predyspozycją do przekory i uporu, trzeba sporo czasu i praktyki, aby nauczyć się i kochać drogę, która prowadzi do pokoju pomiędzy ludem Bożym. (R2251:1) Nie pokój za wszelką cenę, w przeciwnym razie nasz Pan i wierne ciało nie musieliby cierpieć. (R2251:1) Są chwile, kiedy „kręgosłup” jest niezbędny, jeżeli sprawa dotyczy zasady lub reguły prawa i kiedy cofnięcie się byłoby całkiem nieprawidłowe; ale takie przypadki są rzadkie. Bez wątpienia często możemy ustąpić, podobnie jak Izaak uczynił w stosunku do Abimelecha (Rodz. 26:12 – 25). (R3593:6) Bojowość, praktykowana wobec bliźnich musi być zastąpiona miłosierdziem; musi być kształcona, aby walczyć za prawdę i przeciwko błędom, lecz nie przeciwko nieświadomym sługom błędu. (R2588:4) Walka przeciwko niedoskonałości i słabości naszej natury zostawi stosunkowo niewiele czasu na znieważanie innych. (R2588:4) Jeżeli uważamy większość za mniej mądrą od nas, nauczmy się cierpliwości i czekajmy, jak to robi Pan, dopóki nie poznają swoich błędów i nie naprawią ich. (R4772:6) Nigdy nie powinniśmy używać miecza, siły ziemskiej, chcąc chwalić i głosić naukę Mistrza. (R3888:1)

„Synami Bożymi” — oni mają Ducha Bożego. Podobieństwo Jego ukochanego Syna zostało nakreślone w ich sercach. (R2588:3)

Ewangelia Mateusza 5:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Dla sprawiedliwości” — Nie z własnej winy, lub z ogólnego złego usposobienia. "Lecz, jeśli kto cierpi jako chrześcijanin, niech się nie wstydzi, owszem niech chwali Boga w tej mierze", 1 Piotra 4:16.

„Błogosławieni” — aby być godnym tego błogosławieństwa oznacza rozwinąć i posiadać charakter, który wrogowie sprawiedliwości uważaliby za warty prześladowania. (R4866:4) Dopiero kiedy lud Pana doświadczy poprzedzającego błogosławieństwa tej zalety, dojdzie do punktu, kiedy będzie mógł „chlubić się też z ucisków.” (Rzym. 5:3). (R2588:4)

„Cierpią prześladowanie” — w symbolicznym pałacu błogosławieństw kuchnia przedstawia próby, ciężkie doświadczenia, nieszczęścia i trudności wynikające z kształtowania charakteru i spożywania właściwego pokarmu oraz budowania duchowości. (R5004:4) Nie tylko w ciężkich prześladowaniach, ale również w lżejszych, kiedy naszymi imionami będą pomiatać, „gdy was wyłączą.” (Łuk. 6:22) (R3617:4) Pan szuka tych, którzy są tak bardzo wierni zasadom i regułom sprawiedliwości, że będą używać ich wobec swoich nieprzyjaciół nawet kiedy będą przez nich prześladowani. (R3736:3)

„Z powodu niesprawiedliwości” — nie krytykowania i ogólnej kłótliwości. (R2588:5) Przez wzgląd na prawdę w posłuszeństwie wobec niebieskiego powołania. (R4637:1) Piotr, Jan, Paweł i Silas, z krwawiącymi plecami i stopami zakutymi w dyby, śpiewali Panu Bogu pieśni pochwalne, dziękując za przywileje, którymi cieszyli się cierpiąc z Chrystusem. (R4866:1) „Wszakże jeśli cierpi jako chrześcijanin, niech tego nie uważa za hańbę, niech raczej tym imieniem wielbi Boga.” (1 Piotr. 4:16) (R3736:2, 4558:4, 4326:4, 2251:4)

Ewangelia Mateusza 5:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Błogosławieni” — Gdy Ewangelia stała się jedynym zadaniem waszego życia.

„Złorzeczyć wam będą” — "Gdy Mu złorzeczono, nie odzłorzeczył" (1 Piotra 2:23). "Będziecie w nienawiści u wszystkich narodów dla imienia mego" (Mateusz 24:9).

„I prześladować” — "Wszyscy, którzy chcą pobożnie żyć w Jezusie Chrystusie, prześladowani będą", 2 Tym. 3:12.

„Kłamiąc dla Mnie” — "Bracia wasi nienawidzący was, a wyganiający was dla imienia Mego mówią: Niech się okaże chwała Pańska" - czynimy to dla chwały Bożej - Izajasz 66:5.

„5:11 Błogosławieni jesteście, gdy” — skierowane do Jego uczniów, wszystkich Jego naśladowców przez cały ten wiek. (R5544:2) Wynik uczynienia z Ewangelii przewodniej pasji życia. (A347; R5544:3) Od chwili, kiedy pewnie stajemy w obronie Pana i Jego sprawy stajemy się silniejsi w Panu. (R4814:1) „Błogosławieni jesteście” oznacza, że prześladowanie jest łaską od Boga. (R5544:2) Jego naśladowcy muszą podnieść swój krzyż, jeżeli mają iść za Nim. Muszą wejść do Królestwa drogą wielu cierpień (Mat. 16:24, Dzieje 14:22). (NS71:2) Nie powinniśmy o to zabiegać, ale pragnąć tego dowodu naszego oddania. (R5544:3) Ktokolwiek będzie wiernie wypełniał swoje posłannictwo i nie będzie unikał głoszenia pełnego planu Boga, szybko pozna cierpienia Chrystusa. (E490) Zwiększajcie codzienne poświęcenie, a każdego dnia będziecie zwiększać dowód na to, że należycie do Niego; a On zbiera tych, którzy do Niego należą. (R581:3) Kiedy Bóg daje spokój, nikt nie może czynić niepokoju. (Job. 34:29). (R5879:2)

„Gdy wam złorzeczyć będą” — Uważając, że przesadzacie, że jesteście zbyt sumienni, że zbyt wiele uwagi przykładacie do spraw związanych z religią i nie utrzymujecie z nimi takiego kontaktu, jak niegdyś. (NS337:2, 605:2) Jego naśladowcy, którzy „kiedy im złorzeczono, nie złorzeczyli nigdy więcej”. (R3736:3) „I będziecie w nienawiści u wszystkich dla imienia mego.” (Mat. 10:22) (E490) Bóg pozwolił, żeby Jego Synowi złorzeczono, aby pokazać charakter, który Mu się podobał i aby wypróbować wierność samego Jezusa. (R5545:5) Główny sprzeciw wobec naszego Pana pochodził od religijnych przywódców i nauczycieli; a zatem również to samo będzie mieć miejsce w przypadku Jego naśladowców. (R4814:1, 4326:2; OV357:1) Jeżeli – pod naciskiem – w zamian ustępują i złorzeczą, zniesławiają, rzucają oszczerstwa i obmawiają, udowadniają, że nie są godni miejsca w Królestwie. (R3736:5)

„I prześladować was będą” — „Tak jest, wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, prześladowanie znosić będą.” (2 Tym. 3:12) (F464) Pokazane poprzez gorzkie zioła Paschy. (F464; NS75:5) Wierni naśladowcy Pana będą oceniani bez współczucia, nienawidzeni i prześladowani; bowiem prześladowania prawdy czyni oczywiste pomyłki i hipokryzje. (R4814:4, 4558:4, 4557:5, 6) Takie próby i trudności są po to, żeby kształtować nasz charakter i aby spożywać właściwy pokarm oraz budować duchowość. (R5004:4, 4326:1) Takie doświadczenia, mające nam wyjść na dobre, służą wypróbowaniu oddania i wiary; radość z Królestwa, uzyskana poprzez liczne cierpienia, z nadmiarem zrekompensuje każdą łzę i smutek. (R4557:5) Powinny być znoszone w oddaniu i wierności, cichości i spokoju oraz radości. (R4558:4) Podczas obecnego życia Królestwo Niebios, prawdziwy Kościół Chrystusa doznaje gwałtu i gwałtownicy je porywają. (Mat. 11:12) (CR493:4) Może się wydawać, że sprawy nie toczą się po naszej myśli, dla naszego dobra, ale wyrządzają nieocenione szkody – ale miejcie wiarę. (R2699:4) Prześladowanie sugeruje, że osoba prześladowana posiadała wartości, których można było się obawiać; że prześladowca zdaje sobie sprawę z własnych słabości, które są przeciwstawione racjonalnym argumentom; że albo prześladowcy są słabi, albo argumenty prześladowanych są silne. (R4865:2) Prześladowanie dotknie tych, którzy mają odwagę mieć własne przekonania. (R5547:1) Wszyscy, którzy szli wąską drogą – Baptyści, Metodyści, Prezbiterianie – zmierzyli się w swoich pierwszych dniach z prześladowaniem, ponieważ posiadali więcej światłości niż inni. (R5546:6) Można śmiało stwierdzić, że prześladowcy nigdy nie mają racji, nawet jeżeli nie możemy powiedzieć, że prześladowani są zawsze w porządku. (R4865:2) Czasami prześladowanie pochodzi od tych, którzy byli kiedyś braćmi w prawdzie; tych, którzy kiedyś zanurzali kosztowali z nami z półmiska duchowego pokarmu przy Pańskim stole. (R4326:4)

„I kłamliwie” — nie powinniśmy być zdziwieni fałszywymi oskarżeniami i fałszywymi insynuacjami przeciwko wiernym. (R5173:1, 5294:5) Ignorancja bardziej niż wrogość stanowi podstawę sprzeciwu wobec prawy. (R5145:3) Fałszywie oskarżeni o „fanatyzm”, ponieważ mądrość Boża jest często uważana za głupotę wśród ludzi. (R2588:5) A jednak znoście to wytrwale, podobnie jak to czynił Mistrz, będąc wiernymi i oddanymi Panu i Jego sprawie za każdą cenę. (E191)

„Mówić na was” — nasz Pan wydaje się zwracać większą uwagę na złorzeczenie, które spadnie na Jego lud, niż na fizyczne cierpienia. (R2295:4)

„Wszelkie zło” — Powołanie jest teraz rzeczą przynoszącą hańbę. (R4841:6, 4637:1, 5145:2) Społecznie zbojkotowani, zbojkotowani w interesach, zniesławieni w każdy możliwy sposób i to często ze strony ludzi, po których najmniej by się tego spodziewali. (R2496:2) Celem, jaki pragną oni w ten sposób osiągnąć jest podważenie poprzez wykorzystanie przesądów wszystkiego tego, czego nie są w stanie pojąć zdrowym rozsądkiem i wyrozumieniem Pisma Świętego. (R1192:3) Nasi przeciwnicy nie próbują pokazać w jaki sposób cofnęliśmy się w życiu i działaniu, ale dokładają starań, aby pokazać jak straszną rzeczą jest opuszczenie kościoła. (R2142:4*) Ci, którzy fałszywie głosiliby wszelkiego rodzaju złe świadectwa, wiedząc, że ich oskarżenia są fałszywe, są tymi, którzy ukrzyżowaliby lub spalili na stosie, jeżeli mieliby taką sposobność. (R5545:2) „Biada wam, gdy wszyscy ludzie dobrze o was mówić będą; tak samo bowiem czynili fałszywym prorokom ojcowie ich.” (Łuk. 6:26) (R5546:1)

„Ze względu na mnie” — nie dla omyłki, ale dla prawdy; nie dla sekt, ale dla Chrystusa. (R785:4) „Powiedzieli wasi bracia, którzy was nienawidzą, którzy wypędzają was z powodu mojego imienia, mówiąc: Niech Pan objawi swoją chwałę.” (Czynimy to dla chwały Pana). (Iza. 66:5) (C182) Jego naśladowcy byliby wysoko cenieni pośród nominalnie religijnych osób, gdyby nie byli tak lojalni wobec Słowa Bożego. Z powodu wiernego wytykania popularnych błędów i ich przywiązania do prawdzie, są nienawidzeni przez osoby wysoko postawione w Kościelnictwie. (R5173:1, 3736:4)

Źródła: MANNA - 11 LUTEGO

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 11 LUTEGO

Ewangelia Mateusza 5:12

Paruzja (C.T. Russell):

„W niebiesiech” — W rzeczach duchowych, a nie doczesnych.

„Radujcie i weselcie się” — możliwe jedynie kiedy zrozumiemy, że w tych doświadczeniach i próbach jest zaszczytny cel. (R5495:6, 4558:5, 5545:2, 5893:6)

„Zapłata wasza obfita” — dobrobytu, którego nie otrzymamy tutaj, dostaniemy tam, w Królestwie. (R5545:3) Miara własnego poświęcenia i cierpień za Chrystusa, znoszona przez każdego z poświęconych, staje się miarą oddania i wiary każdego jako posłańca. (E490) W Królestwie Niebieskim będą mniejsi i więksi. (R1973:5) Ten, który nie chcę wejść do Królestwa za taką cenę, nie jest Jego wart. (R4637:1)

„W niebie” — w sprawach duchowych, a nie doczesnych, ziemskich. (R3223:2) To dla niebiańskiej nagrody zostaliście powołani i dołączyliście do wyścigu. (R2699:4) Nagroda dla uczniów Chrystusa nie jest oczekiwana w obecnym życiu. Wszystko, co możemy teraz otrzymać to spokój i błogosławieństwo Pana w naszych sercach, z wielkimi nadziejami na przyszłość. (NS602:4)

„Tak bowiem prześladowali proroków” — i naszego Pana i Apostołów. Będąc zatem w tak dobrym towarzystwie w naszych doświadczeniach, będziemy również w dobrym towarzystwie, kiedy Pan będzie przygotowywał swoje klejnoty. (R2588:6)

„Którzy byli przed wami” — mamy podstawy żeby wierzyć, że Mistrz znalazłby się w nie lepszym położeniu dzisiaj, niż podczas swojego pierwszego przyjścia, gdyby dziś ukazał się jak wówczas. (Q752:2) Zobacz w.11 - MANNA

Epifania i Bazylea:

Zobacz w.11 - MANNA

Ewangelia Mateusza 5:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Sól ziemi” — W stosunku na ile zwracaliśmy uwagę na Słowo Boże i pielęgnowaliśmy Jego ducha. Lud Boży zawsze wywierał swój wpływ zachowawczy dookoła siebie na dość znaczną przestrzeń.

„Do niczego” — "Do wszelkiego dobrego uczynku niesposobni", Tytusa 1:16.

„Precz wyrzucona” — Kościół nominalny okazał się niewierny w rzeczy mu powierzonej przeto został odrzucony.

„Wy jesteście” — nawet teraz. (R2099:3*, 2073:2*)

„Solą ziemi” — Jezus wraz ze swoim wyższym prawem miłości, we własnym życiu i w życiu jego naśladowców. (R3736:5) Zdrowy, oczyszczający, ochronny element w chylącemu się ku upadkowi moralnemu i skażonego grzechem świecie. (R2073:2*, 1494:2*) Chrześcijanin ma w życiu szczególny cel – być siłą ochronną, posiadać antyseptyczne własności i wyciągać wszystkie dobre wartości z tych ludzi, z którymi jest związany. (R5426:5) Wywierającymi wpływ i siłę na ludzi zamkniętych, opóźniając, a nawet wstrzymując upadlające tendencje. (R4558:5) Ochronny wpływ ludu Bożego oddziałuje nie tylko na ich samych, ale znacznie rozprzestrzenia się wokół nich. (R3736:6) Symbol wiary, oddania i lojalności, obrazujący oczyszczającą i ochronną właściwość, która działa przeciwko zepsuciu. (Q618:1; R5426:5, 5173:2, 4558:5, 634:1*) Jako zbawienny element diety, symbolizuje gościnność, jako środek antyseptyczny, symbolizuje wytrwałość, wierność, czystość, jako konserwant symbolizuje trwałość porozumienia. (R2099:2*, 84:6*) Sól pochodząca z nauk Zbawcy ma duży wpływ na świat. Bez niej, zepsucie i i całkowity upadek miałby miejsce już dawno temu. (R5173:3) Cywilizacja jest jedynie hamulcem tych elementów upadku które działają w rodzinie ludzkiej, ochroną lub osoleniem dobrych wartości, które jeszcze nie wyginęły. (R634:3*) Po zabraniu klasy soli, szybko rozpocznie się gnicie i rozkład. (R4706:6, 5173:3, 3737:1, 2745:1, Q618:1) To poprzez uwielbioną Sól Ziemi przyjdzie błogosławieństwo, strumień prawdy ku orzeźwieniu ludzkości przez 1000 lat. (2 Król. 2:19-22) (R5780:2)

„Zwietrzeje” — to, co ustanawia świętych solą ziemi, jest fakt, że zostali oni osoleni prawdą. (R634:5*) „Miejcie sól w samych sobie” (Mar. 9:50). Jeżeli nie mamy w sobie soli, jakże możemy być solą ziemi? (R2099:5*) Ważne jest, aby nie tylko mieć sól w sobie, ale pracować na utrzymanie jej odżywczych właściwości! (R2099:5*)

„Na nic więcej się nie przyda” — absolutnie bezużyteczna poza zamiarem dla którego jest przeznaczona. (R5426:5, 4558:5) „Do żadnego dobrego uczynku nieskłonni.” (Tyt. 1:16) (R2517:3) Jezus nie wykonał próby zreformowania (odstępującego) kościoła żydowskiego. (R778:1)

„Tylko aby była precz wyrzucona” — jeżeli stracimy Ducha Świętego, nie ma sposobu, abyśmy mogli zostać ponownie wznowieni. (Q618:1) Może przedstawiać odrzucenie nominalnych systemów kościoła. (R778:4*) Odrzuceni od Boskiej łaski. (R2073:3*)

„Podeptana” — Zniszczeni. (R2073:3*)

Epifania i Bazylea:

„jesteście solą” — chrześcijanie są czynnikiem uprawiającym, odżywiającym i zachowującym. (TP 1951, s. 42)

„ziemi” — społeczeństwa. (TP 1951, s. 42)

Ewangelia Mateusza 5:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Jesteście światłością” — PHOS i ten sam wyraz jest zastosowany i do Jezusa. Zostaliście oświeceni tym światłem Prawdy tak, że staliście się żywymi jej przedstawicielami. "Bóg ... Zaświecił w sercach waszych", 2 Kor. 4:6. Kościół będąc wierny swemu zadaniu - misji - jest w możności głosić światu o obecności Chrystusa i wynikające z tego zmiany, które spowodują na świecie wielki ucisk i mogą wskazać jaką obrać drogę, by uniknąć złego.

„Świata” — Korupcja, jakiej podlego chrześcijaństwo byłaby jeszcze większa aniżeli jest, gdyby nie światło Ewangelii świecące z życia Jezusa i Jego naśladowców. Lecz, gdy te światła zgasną (w sercach ludzkich), wtedy nastanie czas wielkiego ucisku.

„Wy jesteście światłością” — z greckiego, phos. To samo słowo zastosowane w określeniu naszego Pana. (R2409:2) Synonim prawdy i sprawiedliwości. (R5038:1) Pan zwracał się w szczególności do Apostołów i wszystkich „zwycięzców” tamtych czasów. (R4992:3, 4746:2) Jesteście tak rozświetleni prawdą, że sami staliście się jej żywym przykładem. (R3243:2, 5129:2) Poprzez Jego ducha, który jest w nas. (CR313:1; R375:3) Światło Pana jaśniało w niewielkim kąciku świata nazwanym Palestyną, a od Jego lampy wielu naśladowców odpaliło swoje. (R3686:2, 627:2*) To światło prawdy Bożej, promienieje w naszych sercach i jaśnieje nad światem. (E293) Światło stanie się jaśniejsze proporcjonalnie do tego, jak będziemy zdawać sobie sprawę z naszych niedoskonałości w stosunku do stopnia naszego poświęcenia się Panu. (R5129:3) Kościół nie może teraz powiedzieć światu, o obecności Chrystusa, zbliżających się zmianach i drodze, którą powinno się – z mądrości – podążać. (B141, 142) Niosący światło dla pożytku innych – płonące i jaśniejące światła, współczujące i pomagające. (CR126:1) Jako dzieci światła, każdego dnia i roku zobaczą postęp; ich światło będzie świecić coraz jaśniej i wyraźniej, osiągając najwspanialsze dobro. (R4189:6) Społeczność Chrześcijańska jest uważana za jedną z lepszych pomocy w utrzymaniu światła Ducha. (R5129:6) Mimo, że jeszcze nie jak słońce, niemniej jednak świecący nawet teraz, a ich światło może jaśnieć w mniejszym zasięgu dla błogosławieństwa i szczęścia wszystkich, którzy je otrzymają. (R2099:6*) Aby oświecić cały świat, konieczne byłoby światło Słońca Sprawiedliwości, Chrystus i Kościół w chwale. (R5769:3) Nie przestając jaśnieć w świecie pełnym ciemności, dopóki nie nadejdzie przepowiedziana noc, kiedy świat, który pokochał ciemność zostanie przez nią ogarnięty i zgnieciony. (R1774:1) To światło, które jaśnieje od prawdziwego Chrześcijanina potępia, krytykuje i przeciwstawia się ciemności tego świata. (E293; R375:2) Jeżeli zaniedbamy przywilej modlitwy, nauki, czy społeczności z Panem poprzez porażkę w myśleniu o Nim, jasność Ducha zostanie przyćmiona. (R5129:3) Lecz jeżeli damy się skusić światu jego istotą, nasze światło zostanie stłumione lub ugaszone. (E264; R371:6) Ani ludzkie filozofie, ani moralne opinie nie są świetliste. Prawdziwe światło pochodzi z góry i tylko ci, zrodzeni z Ducha Pana posiadają je. (R5099:6)

„Świata” — nie bezpośrednio, ale poprzez odblask – poprzez tych, którzy je posiadają – Duch działa na świecie, ale nie w świecie. (R375:3; E293) Jakiekolwiek światło, które świat otrzymuje dociera do nich pośrednio, jako odbicie od dzieci Bożych. (R3646:3) Cywilizacja jest po prostu pośrednim następstwem miary soli i światła, która była na świecie do tej pory. (R2100:1*) Bez światła Ewangelii jaśniejącego od Chrystusa i Jego naśladowców, upadek i zepsucie Chrześcijaństwa byłyby nawet większe niż ma to miejsce. Kiedy znikną wszystkie światła, nastąpi czas wielkich zmartwień. (R3736:6, 3737:1, 1774:1)

„Nie może się ukryć” — jego chwała rozjaśni cały świat. (R1494:5*, 421:6*)

„Miasto” — Kościół jako całość. (R4558:5) Nowe Jeruzalem. R14945*, 1185:5, 421:6, 338:5

„Położone na górze” — Królestwo. (R1494:5*) „Stać mocno jako najwyższa z gór i będzie wzniesiona ponad pagórki, a tłumnie będą do niej zdążać wszystkie narody.” (Izaj. 2:2) (R421:6, 338:5)

Ewangelia Mateusza 5:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Zapalają też świecy” — światło świecy, którą święci trzymają nad światem nie może przezwyciężyć wielkiej masy ciemności. W swoim czasie Bóg rozpędzi ciemność nocy powodując powstanie słońca sprawiedliwości, leczącego rany swymi promieniami. (Mal. 4:2) NS88:3, 4. Podda nas próbie, czy jesteśmy godni świecić, jak słońce, rozjaśniając cały świat w sposób, gdzie nasze maleńkie lampki czasu obecnego nie będą w żadnym sensie mogły się porównywać. (R3737:4)

„Pod korcem” — Jej światło wygasłoby. Jeżeli światło nie jaśnieje, wkrótce zgaśnie. (R4558:6) Zasłaniając swoje światło, udowadnia się brak odwagi, zrozumienia i gorliwości. (R4967:5) Nie powinniśmy mówić, „Nie znamy Jezusa”. Takiej osobie zabierze On światło. (R4993:1, 4558:5)

„Na świeczniku” — w miejscu, z którego może jak najbardziej rozwiać ciemność tego świata. (R2099:6*)

„Świeci” — światło jest widoczne ponieważ powszechna jest ciemność. (R4993:2) Mimo że ciemność rozpoznaje naganę swej obecności, nie rozumie go. (R375:4)

„W domu” — nasze światła mają jaśnieć w „domu wiary”. (SM241:2; R5769:3, 4558:6, 4305:1, 4189:6) Aby nasza rodzina, nasze własne domostwo i nasi sąsiedzi widzieli jak płonie. (R4993:1)

Ewangelia Mateusza 5:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Światłość wasza” — "Ciemność nienawidzi światłości", Jan 3:20.

„Niechaj wasza światłość” — Ducha Świętego; ma wpływ na rozwój chrześcijański, cywilizuje, podnosi na duchu i dodaje otuchy oraz rozwija troskę o sprawiedliwość i szacunek dla Boga. (R4992:3, 4993:4) Nie jedynie jako wiadomość na ustach naszych, ale również wpływ, który emanuje z naszego życia codziennego. (R4330:5, 4675:6, 4460:5) Obowiązkiem każdego dziecka Bożego jest aktywne szerzenie prawdy. (R3243:3) Jasność pochodzi nie tylko z prawdy, ale również poprzez spłodzenie z Ducha Świętego. (R4746:2) Ciemność „nienawidzi światłości.” (Jan 3:19, 20) (R3686:2)

„Świeci” — na pożytek innych, aby mogli rozróżnić właściwą doktrynę. (R4967:4, 4746:5, 4675:6) Żeby duch oddania szerzył się w każdej rodzinie, każdym domostwie, włączając służbę. (R2989:3) Zaświećcie prawdę w każdym zakątku i kącie, gdzie tak długo leżały ciemna wiara i czarne teorie. (R825:6) Proporcjonalnie do tego, jak prawdziwi naśladowcy Jezusa podtrzymywali swoje lampy płonące, miara oświecenia rozprzestrzeniła się w świecie. (R3686:3) Wszyscy ludzie będący w bezpośrednim lub pośrednim kontakcie z tymi światłami świata otrzymują błogosławieństwa proporcjonalnie do swojego przygotowania do nich. (NS294:2)

„Aby widzieli” — żeby wszyscy blisko powiązani z ciałem Chrystusa mogli posiąść wiedzę o nich, że byli z Jezusem. (R4746:5) Ten fragment nie jest w niezgodności z tym, który mówi, że nasza lewa ręka nie powinna wiedzieć, co robi prawa, oraz aby inni nie widzieli naszych dobrych uczynków. (Mat. 6:1 – 3) (R4993:2)

„Wasze dobre uczynki” — w zgodzie z naukami Mistrza. SM183:T, (R4558:5, 4967:4; CR126:1) Podobieństwo waszego charakteru do charakteru Pana. (R4558:6) W naszym codziennym życiu. (R4967:4) Nasz codzienny spacer i dialog we wszystkich najmniejszych życiowych sprawach. (R1464:2*) Będą wyrzutem dla grzechów świata, bez słowa wypowiedzianego na ten temat. (QV155:3, R4746:5) Nie chodzi o to, aby nosić nasze Biblie w ostentacyjny sposób; jesteśmy powołani do wykazania się w codziennym życiu praktyczną znajomością lekcji, które otrzymujemy z ich cennych stron. (CR126:1) Bez względu, czy je właściwie sobie tłumacza, czy też nie. (R4746:5) O niektórych Pan powiedział, że głośno wyznają, ale zaprzeczają swoim życiem. Nasze życie musi być w zgodzie z wyznaniem, które wypowiadamy. (R4993:1)

„Chwali Ojca waszego” — poprzez szacunek dla zasad i praw sprawiedliwości, widzianych na przykładzie szczególnych ludzi Boga. Rozpoznając ich jako bliskich Boga, że ich jest idealne życie, oni chwalą Boga. (R4993:3) Niektórzy spośród tych oglądających nasze dobre uczynki będzie chwalić Boga w dzień nawiedzenia, nawet jeżeli teraz nie zostali naśladowcami. (R4746:6) Tak jasność będzie miała wpływ na świat, ganiąc ludzkość i stawiając przed nią przykład lepszego życia, lepszego myślenia. (R5057:2) „W dzień nawiedzenia.” (1 Piotr. 2:12) (SM153:1)

Epifania i Bazylea:

„światłość” — duch Prawdy. (TP 1985, s. 105)

Źródła: patrz Manna na 30 sierpnia

Ewangelia Mateusza 5:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale wypełnił” — Tylko człowiek doskonały mógł wykonać te warunki i z tego dowód, że doskonałość Chrystusa nie zmieniła się, chociaż matka Jego była niedoskonałą. Nie mniemajcie – Jezus i Jego Apostołowie wytłumaczyli zgodność pomiędzy chrześcijaństwem, a judaizmem. (R5006:2)

„Rozwiązać zakon” — Żydzi mniemali, że Jezus obiecując pewnej grupie wieczne życie, nawet jeżeli oni sami nie potrafili zachować Prawa Mojżeszowego, odsuwał na bok Zakon, unieważniając wszystkich proroków. (R5006:3, 5, 6) Prawo Mojżesza, Boskie prawo dane Izraelowi. (R5006:2) My, w ramach nowej dyspensacji, podlegamy temu samemu Prawu, jednak znacznie głębiej zdefiniowanemu i wytłumaczonemu. (R4226:4)

„Albo proroków” — proroctwa dotyczące wyboru klasy kapłańskiej są na etapie wypełniania; ani Prawo, ani prorocy nie są lekceważeni. (R5007:1)

„Lecz wypełnić” — Jezus był Żydem i był zobowiązany wobec każdego zapisu Prawa. (R4703:1) Jezus wypełniał Prawo przez ostatnie 1800 lat, tak samo, jak podczas swojej służby. (R5165:2) Jezus wypełnił Zakon – sprostał wszystkim jego wymaganiom i otrzymał przysługującą nagrodę, życie. To było wypełnienie Zakonu, ponieważ był to cel, dla którego został on dany. (R1732:6) Jedynie doskonały człowiek mógł sprostać wymaganiom Zakonu; tym samym dowodzi to, że na doskonałość Chrystusa nie wpłynął fakt, że Jego matka nie była doskonała. (R777:1) Nie wypełnił Zakonu w większym stopniu, niż wypełnił wszystkie proroctwa. Wypełnił wszystkie związane z ofiarą i żadnego związanego z Królestwem. (HG55:6) Jezus w dalszym stopniu będzie wypełniał różne rodzaje prawa w ciągu tysiąca lat, aż wypełni się wszystko u schyłku Wieku Tysiąclecia. (R5165:2) Ewangelia Jezusa potęguje Prawo Żydowskie poprzez uznanie jego sprawiedliwości, racjonalności i poprzez przyznanie, że cała wina leży po stronie ludzkości. (R5006:3)

Ewangelia Mateusza 5:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Jedna jota” — JOTA jest najmniejszą literą alfabetu greckiego. Ponieważ większe i ważniejsze rzeczy były w niej przedstawione.

„Lub kreska” — Mały znaczek litery. Chrystus wierzył w natchnione Słowa Boże.

„Ażby się stało” — W połączeniu z naprawieniem wszystkich rzeczy wyobrażonych przez Rok Jubileuszowy. Wtedy figury Zakonu ustaną.

„Jedna jota” — jedna jota, najmniejsza litera w greckim alfabecie. (R52:3*) Widząc troskę Boga w stworzeniu cieni, powinno to nie tylko dać nam ufność i pewność w ich zasadność, ale powinno również zaprowadzić nas w kierunku dokładnego badania znaczenia tych cieni. (T12)

„Jedna kreska” — zakończenie listu. W wielu przypadkach Duch Święty inspirował dokładną frazeologię. (R52:2*) Każda dobra obietnica Świętych Ksiąg z pewnością się wypełni. (OV129:1)

„Nie przeminie z zakonu” — Prawo pozostaje takie, jakim było dane i dotyczy tylko tych, którym było dane. (R970:2) Ścisłość, z jaką Żydzi byli zobowiązani przestrzegać Prawa, wskazuje poziom zaufania, jaki jest pokładany w jego licznych ofiarach i obrzędach. (R72:1; B174) Obrazowe składanie ofiar trwało do chwili śmierci Chrystusa, ponieważ samego Jezusa obowiązywał Zakon w części, którą wypełnił. (R5163:3) Należy zwrócić uwagę na niezwykłe podobieństwo w 2 Kor. 3:11 (R.V.) (HG584:3*)

„Aż” — nasz Zbawca nie powiedział, że Prawo nie przeminie, ale że nie przeminie do chwili, w której zostanie wypełnione. On przyszedł, aby je wypełnić, zatem jeżeli wypełniło się ono w nim, to znaczy, że przeminęło. (HG582:3*) Przestrzeganie wszystkich figur musi zostać zachowane, choćby do chwili, kiedy ich wypełnianie się rozpocznie; ponieważ przestrzeganie jakiegoś typu nie jest jego wypełnieniem. Wypełnienie następuje w momencie, kiedy figura ustaje, będąc zastąpiona przez rzeczywistość, pozafigurę. (B174; HG55:5)

„Wszystko się stanie” — Prawo ani nie zostało zmienione, ani poprawione, ale wypełnione i odłożone na bok przez naszego Odkupiciela. (R970:2) Nie tylko w odniesieniu do zobowiązań przymierza, ale również faktu, że wszystkie błogosławieństwa obrazowo w nim wyrażone, również zostaną wypełnione na skalę pozaobrazową. (B174) Włącznie z wielkimi Czasami Restytucji, których obraz stanowi rok Jubileuszowy. (B173, 187; HG55:2) Wówczas obrzędowe, albo obrazowe elementy Prawa, przeminą. (R1527:3)

Epifania i Bazylea:

„Aż przeminie niebo i ziemia” — tak długo jak one trwają, tzn. stale (Jer. 33:20, 21). (TP 1975, s. 88)

„jedna jota” — [grecka iota (najmniejsza litera w greckim alfabecie) odpowiadająca najmniejszej literze Yod w hebrajskim alfabecie, zob. książkę zatytułowaną Biblia, str. 620]. (TP 1975, s. 88)

„albo kreska” — [małe zakrzywienie lub kropka, która służy do odróżnienia niektórych liter hebrajskich o podobnym wyglądzie] (TP 1975, s. 88)

Ewangelia Mateusza 5:19

Paruzja (C.T. Russell):

„I uczyłby ludzi” — Tego co niezupełnie zgadza się z planem Bożym. "Niechaj was niewielu będzie nauczycielami", Jakub 3:1.

„Najmniejszym będzie” — Zajmie niższe miejsce w Królestwie Bożym.

„A ktobykolwiek” — Sam Pan, Jezus Chrystus.

„Ktokolwiek” — z Kościoła. (Q423:1)

„By tedy rozwiązał” — jeżeli którykolwiek z naśladowców Jezusa pogwałciłby Dziesięć Przykazań i nauczał innych, by czynili podobnie, byłoby to oczywistym wynikiem ignorancji i niezrozumienia, taka osoba byłaby jedną z najmniejszych w Królestwie, nie nadającą się na stanowisko w służbie Kościoła. (R5007:2) Umniejszy jakiekolwiek Boże przykazanie. (Q423:1) Ktokolwiek postąpi przeciwnie do Boskiego porządku lub woli będzie tym samym uznany za mniejszego. (Q423:1)

„Z tych przykazań” — Boskie Prawo jest w skrócie podsumowane: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego... Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego.” (5 Moj. 6:5, 3 Moj. 19:18, Mat. 22:37–39) (R5359:6) Dziesięć Przykazań, w formie w jakiej zostały przekazane, jest jedynie zewnętrzną skorupą, pod którą kryje się głębsze znaczenie. (R5360:1) Innymi słowy, rozumiemy, że Mistrz nauczał, iż Ewangelia nie jest w konflikcie z Prawem Żydowskim. (R5359:6, 1730:5) Nowa nadzieja Chrześcijan wywodzących się z pogan nie stoi w sprzeczności z Boskim Prawem, ani nie zwalnia ich z obowiązków Jego Prawa; nasze niedoskonałości są jednak pokrywane przez zasługę Chrystusa. (R5359:3)

„Nauczałby tak ludzi” — dając przykład lub wywodząc naukę, które nie zgadzałyby się w pełni z Boskim Planem. (F258; R5359:5) Bycie rzecznikiem Boga stanowi dużą odpowiedzialność, trzeba pilnować, żeby nawet słowo, które mogłoby fałszywie przedstawić Boski charakter i plan, nie zostało wypowiedziane. (F258; R2156:3, 1475:3) Ci, którzy posiadają i nauczają miarę błędu, kiedy ich przywilejem było posiadanie czystej i wyraźnej prawdy, nazwani będą najmniejszymi w Królestwie Niebios. (R3243:6) „Niechaj niewielu z was zostaje nauczycielami.” (Jak. 3:1, RV) (R2156:2)

„Najmniejszym będzie nazwany” — będą mieli niższą pozycję. (F258; R5007:2, 5359:3)

„W Królestwie Niebios” — w Kościele, początkowym Królestwie, Królestwie w zarodku. (R5359:5)

„A ktokolwiek” — nasz Pan Jezus, we własnej osobie. (R1730:5, 5359:5)

„By czynił” — ci, którzy zachowają Boskie Prawo najdoskonalej w sercu i życiu będą najwierniejszymi odbiciami ukochanego Syna Bożego. (R5359:5) „Wypełnieniem więc zakonu jest miłość.” (Rzym. 13:10) (R5359:6)

„I nauczał” — Chrześcijanin musi badać Zakon, ale uczy się go jako cienia lepszych rzeczy, jako zapowiedź błogosławieństw obiecanych przez większego od Mojżesza – Chrystusa. (HG582:5) Wyszukujcie spośród siebie tych, którzy najwierniej kroczą śladami Jezusa, jeżeli chcecie w Kościele wybierać braci starszych i diakonów. Q423:1brak

Ewangelia Mateusza 5:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Obfitsza” — aby zostać przyjętym, jego naśladowcy muszą mieć lepsze serca, posiadać więcej ducha Boskiego Prawa niż Faryzeusze. (R5007:4) Przymierze Kościoła oznacza więcej niż jedynie przestrzeganie Prawa; jest to przymierze do ofiary; a sprawiedliwość, Boskie Prawo, nie mogła wymagać ofiary. (R5006:6)

„W Piśmie” — posiadali całe Prawo Boże i utrzymywali, że w nie wierzą i nauczają go; jednak spaczyli je poprzez swoje tradycje oraz niegodziwe, choć usprawiedliwione charaktery. (R3243:5) Szczególnie poważali małe wymagania Prawa, ale byli niedbali w odniesieniu do ducha miłości. To Jezus nazwał hipokryzją. (R5007:4)

„Nie wejdziecie do Królestwa Niebios” — nie nadaje się do spłodzenia w Dniu Pięćdziesiątnicy. Musimy odróżnić Królestwo w zarodku w czasie Pięćdziesiątnicy i wspaniałe Królestwo przy pierwszym Zmartwychwstaniu. (R5007:4, 4559:2)

Ewangelia Mateusza 5:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Będzie winien” — Będzie odpowiedzialny.

„Sądu” — Sędziowie.

„Pod sąd” — sędziów. (R2601:5, 4558:6)

Epifania i Bazylea:

„nie będziesz zabijał, a ktobykolwiek zabił” — to przykazanie ma również zastosowanie względem tych, którzy doprowadzają innych do śmierci przez zamach, na charakter, reputację itd., nawet jeśli nie zabili ich fizycznie. (TP 1985, s. 188)

„będzie winien sądu” — sądu niższej instancji. (TP 1985, s. 188)

Ewangelia Mateusza 5:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale ja” — Tylko sam Jezus pojmował jak chwalebnym i świętym jest Prawo Boże, które będzie wykonywane w przyszłym wieku.

„Kto się gniewa” — Przestępuje ducha tego prawa, który mówi: "Nie zabijaj".

„Będzie” — Pod przepisami praw Królestwa Tysiąclecia.

„Winien sądu” — Patrz wiersz 21. Sąd składał się z siedmiu członów. Niektórzy twierdzą, iż składał się z 23 sędziów, którzy mieli prawo sądzić pewnego rodzaju zbrodnie. Podobny sąd będzie ustanowiony w Tysiącleciu (gdzieś po wzbudzeniu starożytnych świętych i wejścia w życie Nowego Przymierza). "Przywrócę sędziów twoich jako przedtem byli", Izajasz 1:26.

„Racha” — Zakało.

„Winien rady” — Wielka rada, czyli Senhedryn składała się z 71 członków i był to najwyższy sąd żydowski, który figuruje sąd jaki będzie ustanowiony w przyszłym wieku (po wejściu w życie Nowego Przymierza).

„Ognia piekielnego” — Ognia Gehenny w dolinie Hinon, do której były wyrzucane różne odpadki i śmieci z miasta, jak również trupy różnych kryminalistów, które były palone ogniem dla pewniejszego zniszczenia. Do ognia była dodawana siarka, a ponieważ nic żywego nie było tam wrzucane, Żydom było wzbronione torturować jakiekolwiek stworzenie, z tego można wnosić, że Gehenna figuruje wtórą śmierć.

„A ja wam powiadam” — Jezus, który rozumie doskonałość Boskiego Prawa i pełnię, z jaką zostanie ono sprecyzowane i narzucone w Tysiącleciu. (R2602:1) Że nie tylko uczynki, ale i myśli muszą być wzięte pod uwagę. (HG304:3)

„Kto się gniewa” — okazując tym samym nieposłuszeństwo wobec ducha przykazania „Nie zabijaj”. (R2601:6) W sercu, niewymownie. (R4558:6) Nienawiść jest mordem, oszczerstwo jest zamachem, a zniesławienie dobrego imienia sąsiada jest rabunkiem i grabieżą. (R2444:6) Dla poświęconego Panu, nawet najmniejsza złość byłaby sprawą nie na miejscu. (R5007:4) Złośliwy gniew i ubliżanie w Nowym Przymierzu uznane są za naruszające Boskie Prawo. (R2601:6, 2249:2)

„Pójdzie” — zgodnie z zasadami panującymi w Królestwie Tysiącletnim. (R2601:5) Jak przestępca Prawa, który naruszając je tracił wszelkie prawa do życia, zgodnie z zasadami Zakonu. (HG304:3) Ponieważ duch gniewu jest tym, który – niepohamowany – prowadzi do mordu. (R3254:1)

„Pod sąd” — sędziów; sąd składający się z siedmiu (niektórzy mówią, że dwudziestu trzech) mężów, upoważnionych do sądzenia niektórych rodzajów przestępstw. (R2601:5) „I przywrócę ci twoich sędziów, jak niegdyś.” (Iza. 1:26) (A294)

„Bratu swemu: Racha” — łotrze (R2601:5) Głupcze. (R4558:6) Według światowych standardów, oszczerca jest złodziejem, który kradnie czyjeś dobre imię; według wyższych standardów Chrześcijaństwa, oszczercy są zabójcami. Powinno się zatem wystrzegać samej myśli o oszczerstwie, jako pochodzącej od Szatana. (Jan 8:44) (R3595:4)

„Przed Radą Najwyższą” — Wysoka Rada Sanhedrynu, składająca się z siedemdziesięciu jeden mężów, najwyższy sąd żydowski zajmujący się najpoważniejszymi przestępstwami; obraz sędziów Królestwa Tysiąclecia. (R2601:5, 4558:6)

„Głupcze” — moralny degenerat. (R4558:6) Nikczemny odstępco. (HG304:4) Jeżeli – pomijając Biblię – dochodzi się do wniosku, który inni uważają za zupełnie nielogiczny, wówczas nie powinno się myśleć, ani mówić o innych, jako o głupcach, ale winno się pamiętać, że cała obecna wiedza jest niekompletna i nasze zabiegi rozumowania na dzień dzisiejszy są równie niedoskonałe. (R1815:4)

„Pójdzie w ogień piekielny” — ogień Gehenny. Ciała szczególnie odrażających przestępców wraz ze śmieciami z Jeruzalem były palone z wykorzystaniem siarki w Dolinie Hinnom, lub Gehenny, sąsiadującej z miastem. Nic żywego nigdy nie było wtrącone do Gehenny. Żydzi mieli zakaz znęcania się nad jakimkolwiek stworzeniem; Gehenna jest zatem obrazem Drugiej Śmierci. R2601:2 – 6, 5007:4, 4558:6; (OV362:6; HG304:1; NS840:1) Ciała zmarłych były wtrącane do doliny wraz z brudem i nieczystościami miasta, ponieważ, w mniemaniu ludzi, zmarli nie mieli nadziei na zmartwychwstanie – grób był dla ludzi symbolem zmartwychwstania. (HG304:3) Zniszczenie ciała zmarłego w Gehennie, obrazowało utratę nadziei na przyszłe życie przez zmartwychwstanie. (R2601:6) Celem palenia w Gehennie było utrwalenie ludziom wyobrażenia o zbrodni i zbrodniarzach, jako czymś wstrętnym i obrzydliwym i oznaczało, że winny był beznadziejnym przypadkiem. (R2601:6) Jeżeli czyjaś złość była powodem, aby nazwać brata w Chrystusie „głupcem” oznaczałoby to, że jest on w poważnie zagrożony drugą śmiercią – Gehenną. (R5007:4) Pozaobrazowa Gehenna za murami Nowego Jeruzalem – Druga Śmierć, dla niszczenia odpadów i śmieci ludzkości, którzy odmówią Boskiej łaski.

Epifania i Bazylea:

„kto się gniewa na brata swego bez przyczyny” — gdy ktoś ulega wpływom niesprawiedliwego i nieuzasadnionego gniewu - zaczyna kroczyć tą samą drogą, która prowadzi mordercę do widocznego grzechu. (TP 1985, s. 188)

„będzie winien sądu” — tym co ulegają w ten sposób gniewowi, grozi niebezpieczeństwo sądu i otrzymania wyroku z powodu przekroczenia prawa miłości obowiązkowej, sprawiedliwości. (TP 1985, s. 188)

„Racha” — [łotrze]; czyli nazwie go nikczemnikiem, poważnie go oskarżając... szydząc, urągając swemu bliźniemu, wyrażając się źle i obelżywie o nim. (TP 1985, s. 188)

„będzie winien rady” — Wysokiej Rady, czyli Sanhedrynu, najwyższego żydowskiego sądu, stanowiącego typ podobnego sądu, który ma być ustanowiony w wieku 1000-lecia i ma składać się ze St.G. i M.G. (TP 1985, s. 188)

„Błaźnie” — [bezbożniku]. Gdyby jednak ktoś nazwał swego brata głupcem, czyli bezbożnikiem, to rzuciłby na niego jeszcze większe oszczerstwo bo godzące w jego związek z Bogiem (Ps.14:1). Stąd więc, gdy ktoś w ten sposób oskarża swego brata, który nie jest głupcem w takim znaczeniu, pokazuje, że nienawidzi go w najwyższym stopniu i jeśli w danej chwili przechodzi próbę na życie, to zostaje objawiony jako morderca, który nie ma w sobie życia wiecznego (1Jan.3:15). (TP 1985, s. 188)

„ognia piekielnego” — [gehenny]. Uczonym w Piśmie i Faryzeuszom w dniu ich sądu grozi takie niebezpieczeństwo (śmierci wtórej). (TP 1985, s. 188) Wedł. Bibli Tys. „Raka” – pusta głowa lub człowiek godny pogardy (TP 1985, s. 188)

Ewangelia Mateusza 5:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Dar na ołtarzu” — Cokolwiek zostało ofiarowane Panu, bądź służba, podziękowanie lub chwała.

„Przeciwko tobie” — Przez wyrządzenie komu krzywdy słowem, lub uczynkiem.

„Składał dar swój na ołtarzu” — Cokolwiek w darze Panu, służba, cześć lub dziękczynienie. (R4077:5, 5938:6)

„Ma coś przeciwko tobie” — Należy zwrócić uwagę, że chodzi tu nie o brata, przeciwko któremu miało miejsce wykroczenie, ale brata, który dopuścił się grzechu. (R1694:6) Ta osoba została przez ciebie niewłaściwie potraktowana w myślach, słowie lub uczynku. (R4077:5, 5939:1)

Ewangelia Mateusza 5:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Zostaw dar twój” — Nie myśl, iż Bóg przyjmie od ciebie co, gdy będziesz w sercu lub na zewnątrz niesprawiedliwie postępował z innymi.

„Pojednaj się” — Napraw krzywdę.

„Z bratem” — W jaki bądź sposób krzywda była uczyniona.

„Ofiaruj dar twój” — Jesteśmy zapewnieni, że będąc w takim usposobieniu serca, Bóg przyjmie ofiarę.

„Zostaw tam dar swój” — jeżeli w waszych sercach lub zewnętrznie, dokonuje się niesprawiedliwość w stosunku do innych, nie można sądzić, że będzie to do przyjęcia przez Boga. (R5939:1, 5007:4, 4559:1, 4077:5)

„Pojednaj się” — napraw; przeproś zupełnie. (R1694:5, 5939:1) Każda chwila zwłoki zagraża duchowemu trwaniu przy Panu. (R5007:5)

„Z bratem swoim” — całkowite wyjaśnienie tego, co mu uczyniłeś. (R4077:6)

„Złóż dar swój” — mając pewność, że z taką postawą serca Pan z przyjemnością przyjmie ofiarę. (R4077:6, 5939:1)

Ewangelia Mateusza 5:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Zgódź się” — Proś o przebaczenie. Przyznaj, żeś nie postąpił sprawiedliwie.

„Z przeciwnikiem” — Prawo Boże, które skazuje na śmierć przestępców.

„Prędko” — Nim ostateczny wyrok zapadnie.

„Pókiś jest” — Tyczy narodu żydowskiego.

„Z nim w drodze” — Póki jest wam dana łaska jako narodowi przez wiarę w Jezusie Chrystusie.

„Przeciwnik” — Prawo Zakonu, którego naród żydowski nie zachowywał, a jednak przyrzekł go wypełnić.

„Sędziemu” — Sprawiedliwy sąd Boży.

„Podał słudze” — Władzy wykonującej naznaczoną karę.

„Wrzucony do więzienia” — Do stanu niełaski dla Żydów.

„Pogódź się –” — poproś o litość. (R1713:2) Przyznaj, że zabrakło ci słusznych nakazów Boskiego Prawa. (R1713:3, 4559:2)

„Rychło” — zanim zostanie wypowiedziane ostatnie słowo. (R1713:2)

„Z przeciwnikiem swoim” — Prawo Zakonu Izraela było naprawdę ich przeciwnikiem i skazywało wszystkich. (R4559:1, 1713:1) Tylko nieliczni przyjęli (Nowe Prawo). (Jan 1:12) (R4559:2) Z Boskim Prawem, które skazuje wszystkich na śmierć. (R1713:3)

„Póki jesteś” — naród żydowski. (R1713:2)

„Z nim w drodze” — póki propozycja łaski złożona jest tobie, jako narodowi, poprzez wiarę w Chrystusa. (R1713:3) Aby uwolnić się spod zobowiązań Prawa, Żyd musiałby przyznać się do swoich wady i uznać ofiarę Chrystusa. (R4559:2)

„Aby cię” — Ci, którzy wołali o miłosierdzie otrzymali Chrystusa jako posłanego przez Boga, który uwolnił ich od potępienia Przymierza Zakonu. (R1713:2)

„Przeciwnik” — Prawo, wymagania, których nie udało się sprostać, chociaż twierdzicie inaczej. (R1713:4)

„Nie podał sędziemu” — Władzy, która wykona karę. (R1713:4) Został wtrącony do więzienia – stan niełaski. (R1713:4) W skali całego narodu. Największy gniew spadł na ten lud. (R4559:2)

Ewangelia Mateusza 5:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Do ostatniego pieniążka” — To jest 1845 lat niełaski, która rozpoczęła się w roku 33 n.e., a zakończyła się w roku 1878. Główne błogosławieństwo było najpierw ofiarowane Żydom.

„Ostatni grosz” — utrata głównego błogosławieństwa po raz pierwszy danego wyłącznie Żydom. (R1713:4) Zostali oślepieni i odrzuceni od Boskiej łaski na okres „dwójnasobu”. (R1713:2) Izrael zdoła zapłacić do końca Wieku Tysiąclecia. (R4559:2) Jeżeli skrzywdziliśmy brata i nie naprawiliśmy krzywdy, będziemy musieli ponieść pełną karę odrzucenia. (R5007:5)

Ewangelia Mateusza 5:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Pożąda jej” — przyjmując intencję za czyn. (R518:4*) Pragnąć złego i być powstrzymanym jedynie przez okoliczności, jest z punktu widzenia Boga równie poważne, równie zbrodnicze, co rzeczywiste uczynienie tego zła. (R4020:4, 3254:1, 1726:5, 971:3) Ludzie umierają nie tylko z powodu zasadniczego wykroczenia, ale ze względu na skłonność do naruszenia. Odziedziczone zepsucie sprawia, że nie są zdolni do życia, ponieważ z taką naturą nie mogą przestrzegać Boskiego Prawa. (R527:2*)

Dalszy ciąg komentarza do tego rozdziału stoi w czytniku pod kolejnymi wersetami.

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.