Ewangelia Mateusza 10

Ewangelia Mateusza, rozdział 10 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (42 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 10 — Biblia Gdańska

1 A zwoławszy dwunastu uczniów swoich, dał im moc nad duchy nieczystymi, aby je wyganiali, i uzdrawiali wszelką chorobę i wszelką niemoc.

2 A dwunastu Apostołów te są imiona: Pierwszy Szymon, którego zowią Piotr, i Andrzej, brat jego; Jakób, syn Zebedeusza, i Jan, brat jego;

3 Filip i Bartłomiej, Tomasz i Mateusz on celnik, Jakób, syn Alfeusza, i Lebeusz, nazwany Tadeusz;

4 Szymon Kananejczyk, i Judasz Iszkaryjot, który go też wydał.

5 Tych dwunastu posłał Jezus, rozkazując im i mówiąc: Na drogę poganów nie zachodźcie, i do miasta Samarytańczyków nie wchodźcie;

6 Ale raczej idźcie do owiec, które zginęły z domu Izraelskiego;

7 A idąc każcie, mówiąc: Przybliżyło się królestwo niebieskie.

8 Chore uzdrawiajcie, trędowate oczyszczajcie, umarłe wskrzeszajcie, dyjabły wyganiajcie; darmoście wzięli, darmo dawajcie.

9 Nie bierzcie z sobą złota, ani srebra, ani miedzi w trzosy wasze;

10 Ani taistry na drogę, ani dwóch sukien, ani butów, ani laski; albowiem godzien jest robotnik żywności swojej.

11 A do któregokolwiek miasta albo miasteczka wnijdziecie, wywiadujcie się, kto by w niem tego był godzien, a tamże mieszkajcie, póki nie wynijdziecie;

12 A wszedłszy w dom, pozdrówcie go.

13 A jeźliby on dom tego był godny, niech na niego przyjdzie pokój wasz; a jeźliby nie był godny, pokój wasz niech się wróci do was.

14 A kto by was nie przyjął, ani słuchał słów waszych, wychodząc z domu albo z miasta onego, otrząśnijcie proch z nóg waszych.

15 Zaprawdę wam powiadam: Lżej będzie ziemi Sodomskiej i Gomorskiej w dzień sądny, niżeli miastu onemu.

16 Oto Ja was posyłam jako owce między wilki; bądźcież tedy roztropnymi jako węże, a szczerymi jako gołębice,

17 A strzeżcie się ludzi; albowiem was będą wydawać do rady, i w zgromadzeniach swoich was biczować będą.

18 Także przed starosty i przed króle wodzeni będziecie dla mnie, na świadectwo przeciwko nim i poganom.

19 Ale gdy was podadzą, nie troszczcie się, jako i co byście mówili; albowiem wam dano będzie onejże godziny, co byście mówili;

20 Bo wy nie jesteście, którzy mówicie, ale duch Ojca waszego, który mówi w was.

21 I wyda brat brata na śmierć, i ojciec syna, i powstaną dzieci przeciwko rodzicom, i będą je zabijać.

22 I będziecie w nienawiści u wszystkich dla imienia mego; ale kto wytrwa do końca, ten będzie zbawion.

23 A gdy was prześladować będą w tem mieście, uciekajcie do drugiego; bo zaprawdę powiadam wam, że nie obejdziecie miast Izraelskich, aż przyjdzie Syn człowieczy.

24 Nie jestci uczeń nad mistrza, ani sługa nad Pana swego;

25 Dosyć uczniowi, aby był jako mistrz jego, a sługa jako Pan jego; jeźlić gospodarza Beelzebubem nazywali, czem więcej domowniki jego nazywać będą.

26 Przetoż nie bójcie się ich; albowiem nic nie jest skrytego, co by nie miało być objawiono, i nic tajemnego, czego by się dowiedzieć nie miano.

27 Co wam w ciemności mówię, powiadajcie na świetle; a co w ucho słyszycie, obwoływajcie na dachach;

28 A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą; ale raczej bójcie się tego, który może i duszę i ciało zatracić w piekielnym ogniu.

29 Izali dwóch wróbelków za pieniążek nie sprzedają, a wżdy jeden z nich nie upadnie na ziemię oprócz woli Ojca waszego.

30 Nawet i włosy wszystkie na głowie waszej policzone są.

31 Nie bójcie się tedy; nad wiele wróbelków wy zacniejszymi jesteście.

32 Wszelki tedy, który by mię wyznał przed ludźmi, wyznam go Ja też przed Ojcem moim, który jest w niebiesiech;

33 A kto by się mnie zaparł przed ludźmi, zaprę się go i Ja przed Ojcem moim, który jest w niebiesiech.

34 Nie mniemajcie, żem przyszedł dawać pokój na ziemię; nie przyszedłem dawać pokoju, ale miecz.

35 Bom przyszedł, abym rozerwanie uczynił między synem a ojcem jego, i między córką a matką jej, także między synową i świekrą jej;

36 I nieprzyjaciołmi będą człowiekowi domownicy jego.

37 Kto miłuje ojca albo matkę nad mię, nie jest mię godzien; a kto miłuje syna albo córkę nad mię, nie jest mię godzien;

38 A kto nie bierze krzyża swego, i nie idzie za mną, nie jest mię godzien.

39 Kto by znalazł duszę swoję, straci ją; a kto by stracił duszę swoję dla mnie, znajdzie ją.

40 Kto was przyjmuje, mnie przyjmuje; a kto mnie przyjmuje, przyjmuje tego, który mię posłał.

41 Kto przyjmuje proroka w imieniu proroka, zapłatę proroka weźmie; a kto przyjmuje sprawiedliwego w imieniu sprawiedliwego, sprawiedliwego zapłatę weźmie.

42 Kto by też napoił jednego z tych to małych tylko kubkiem zimnej wody w imię ucznia, zaprawdę powiadam wam, nie straci zapłaty swojej.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 10

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 10:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Duchami nieczystymi” — Upadłymi aniołami.

„Aby uzdrawiali” — Kosztem siły i żywotności Jezusa.

„Wszelką chorobę” — Wyobraża przywilej obecnego otwierania uszu i oczu na znajomość wielkiego planu Bożego.

„Dwunastu uczniów –” — Dopóki nie otrzymali od niego dokładnych poleceń, nie byli uznawani za uczniów i nie mieli pełnego upoważnienia do swego specjalnego dzieła. (R2261:1)

„Dał im moc –” — Upoważnienie. (R2635:6) Moz uzdrawiania chorych była mocą Jezusa. Uczniowie nie używali własnych zdolności, lecz jego, które on im przekazał i upoważnił do używania. (R2636:1) ‘ Nie byli wyznaczeni przez Ojca, jeszcze nie otrzymali Ducha Świętego. Lecz poprzez moc tego Ducha, którego Jezus posiadał bez miary, On przekazał im swą szczególne zdolności. (R4593:2)

„Duchami nieczystymi” — Z greckiego daimonion – demony, duchy nieczyste, duchy domowe, upadli aniołowie. (R5183:3, 2173:2)

„Aby je wyganiali” — Moc, jakiej używał św. Ap. Paweł w Filippi. (Dzieje 16:16-18) (R5908:1)

„I aby uzdrawiali” — Tę samą moc, którą miał Jezus, ponieważ to on przekazał im tę samą wieść o Królestwie, którą mieli rozgłaszać. (R5075:3) Kosztem sił życiowych Jezusa. (R2236:1) Były to jedynie przebłyski błogosławieństw, jakie w pełnej mocy zaprowadzi początek Królestwa Mesjańskiego. (R2261:5) Prawda teraz nie potrzebuje takiego potwierdzenia, jak moc czynienia cudów, dana na początku. (R1742:6)

„Wszelką chorobę” — Obrazuje to nasz obecny przywilej otwierania głuchych uszu i niewidzących oczu na znajomość Pańskiego wielkiego planu. (R2636:4)

Epifania i Bazylea:

„dał im moc” — otrzymali przed-pomazanie. Przez posiadanie przed-pomazania byli poddani probie do życia, chociaż jeszcze nie byli nowymi stworzeniami. (TP 1976, s. 84)

Ewangelia Mateusza 10:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwunastu” — Ani więcej, ani mniej.

„Apostołów” — Apostolos znaczy - posłany i figuruje dwanaście źródeł w Elim. Byli to sami mężczyźni, nie było między apostołami żadnej niewiasty na to stanowisko.

„Piotr” — Śmiały i popędliwy.

„Andrzej” — Daleko widzący, ostrożny, dbały.

„Jakub” — Podstarzały.

„Jan” — Młodzieniec.

„Dwunastu –” — Nie mniej, ani nie więcej. (F210, CR415:4) Tylko dwunastu, ze Św. Pawłem, który zajął miejsce Judasza. (CR415:4)

„Apostołów –” — Z greckiego apostolos – wysłannicy. (F210) Pokazani są oni w dwunastu źródłach w Elim. (R4011:2) Tylko mężczyźni zostali wybrani do tej publicznej służby. (F265)

„A te są imiona –” — Prawdopodobnie wymienione są one w kolejności, w jakiej wysyłani byli apostołowie, po dwóch. (R2261:1)

„Piotr –” — Śmiały i gwałtowny. (R2261:1*)

„I –” — Jezus grupował apostołów, którzy poddani byli podobnym niedoskonałościom jak i my, często jednostronnym. Podobnie i my, niejednokrotnie widzimy tyko jedną stronę prawdy, a nie zauważamy drugiej. (R2261:1*) Również i dzisiaj wydaje się, że metoda ta nadal ma zastosowanie, gdy prawda rozpowszechniana jest po domach parami. (R2262:1)

„Andrzej” — Dalekowzroczny, ostrożny, uważny. (R2261:1*)

„Jakub” — Starszy (R2261:1*)

„Jan” — Młody. (R2261:1*)

Ewangelia Mateusza 10:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Filip” — Powolny, dowcipny.

„Bartłomiej” — Nataniel, bystry, dowcipny, przenikliwy.

„Tomasz” — Niedowierzający.

„Mateusz” — Jeden z bohaterów wiary.

„On celnik” — Mateusz, jedyny ewangelista, który wspomina, że on był celnikiem. To wskazuje na jego pokorę.

„Jakub” — Głosiciel uczynków.

„Lebeusz” — Juda, mąż nauki.

„Filip” — Nierozgarnięty. (R2261:1*)

„Bartłomiej” — Nataniel, bystry. (R2261:1*)

„Tomasz” — Niewierny, powątpiewający. (R2261:1*) Tradycja powiada, że św. Tomasz wędrował na Cejlon i Madras. (R5012:4)

„Mateusz” — Jeden z bohaterów wiary. (R2261:1*)

„Celnik” — Wybór celnika, dokonany przez naszego Pana, pokazuje obiektywizm jego wyborów i wskazuje na to, że Mateusz nie mógł być nieuczciwym celnikiem. (R2260:2) W terminologii Nowego Testamentu, policzeni oni byli z grzesznikami i nierządnicami, natomiast Hebrajski Talmud grupuje ich razem z mordercami i złodziejami i określa ich pokutę jako niemożliwą. (R2260:2) Mateusz jest jedynym ewangelistą, który wspomina, że był celnikiem. Pokazuje to nam jego pokorę. (R2260:2)

„Jakub” — Rzecznik uczynków. (R2261:2*)

„Tadeusz” — Żyd, człowiek doktryny. (R2261:2*, 3044:2)

Ewangelia Mateusza 10:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Szymon” — Gorliwiec, entuzjasta, niezawisły.

„I Judasz” — Konserwatysta, oszczędny. Z tych sześciu par, gdy Pan wysyłał ich z misją, uczynił z dwóch jednego dobrego.

„Szymon” — Zelota, entuzjasta niepodległości. (R2261:2*)

„Judasz Iskariot” — Konserwatywny ekonomista. (R2261:2*) Z każdej z tych sześciu par Jezus uczynił jednego dobrego człowieka, z dwóch niepełnych części. (R2261:2*)

Ewangelia Mateusza 10:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Na drogę poganów” — Aż się skończy 70 tygodni łaski dla Izraela (dopiero będziecie mogli Ewangelię opowiadać i poganom).

„Samarytańczyków” — Naród mieszany, który osiadł w Palestynie, wysłany przez rząd babiloński w czasie, gdy Żydom było dozwolone powrócić z niewoli.

„Na drogę pogan” — Aż do czasu, gdy skończył się siedemdziesiąty tydzień łaski dla Izraela. (C170, R1784:1, 1451:2, HG354:4) Mieli odszukać tylko prawdziwych Izraelitów. (R2601:2) Ponieważ wszystkie boskie obietnice i przymierza były nadal związane z narodem Izraelskim. (R2635:6, 2512:2) Łaska nie mogła przejść do pogan wcześniej, aż Izraelowi dana była ta możliwość i dopóki on z niej nie skorzystał, na ile potrafił. (R5076:1) We właściwym czasie, pod przewodnictwem Ducha, apostołowie udali się do wszystkich narodów. C170, Q547:T Jezus nie kładł swego życia dzień po dniu służąc światu, lecz jedynie Izraelowi. (R4492:3) Było właściwe, aby żniwo, które należało do Żydów, było z nimi związane. (R5076:1)

„Samarytan” — Poganie z domieszką żydowskiej krwi. (R4556:3, 4130:3, 2960:3) Różnorodna ludność osiedlona przez administrację babilońską w różnych częściach Palestyny, w czasach gdy Izrael dostał pozwolenie na powrót z niewoli. (R3649:4, 4130:2) Nie byli to Żydzi czystej krwi; nie przystosowali się w pełni do ich prawa i nie kultywowali w pełni ich tradycji. (R2069:3) Uznawali oni jednak Jakuba również za swojego ojca. (R2261:2) Ludzie pół-religijni. (NS207:5) Jezus zaznaczył w ten sposób, że Samarytanie stanowili odrębną grupę od Żydów. (R2960:3)

Ewangelia Mateusza 10:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Do owiec zaginionych” — Którzy opuścili Boga i Jego Zakon. Podobnie dzisiaj poselstwo żniwa (dla Kościoła) jest jedynie dla ludu Bożego.

„Z domu izraelskiego” — "Jestem posłany tylko do owiec, które zginęły z domu izraelskiego" (Mat. 15:24). "Tylko was samych, poznałem ze wszystkich rodzajów ziemi" (Asom 2:3). Całe dwanaście pokoleń ze wszystkich, którzy byli reprezentowani w Palestynie. Pan Jezus wcale nie mówił "dom Judy", który jest uznawany, a który był tylko częścią całego narodu Izraela.

„Ale raczej idźcie” — Pomimo iż apostołowie zostali później rozesłani aby głosić ewangelię całemu światu, to jednak rozpocząć mieli swą misję w Jerozolimie. (Dzieje 1:8) (R1783:6)

„Do owiec, które zginęły” — Nie dlatego, że wywędrowali z ziemi Izraelskiej, ani dlatego, że zatracili swą tożsamość jako Izraelici, ale dlatego, że odeszli od Pana i jego Przymierza. (R2261:2) Działalność Jezusa związana była z narodem Żydowskim. OV224:T, (HG539:6) Prawdziwi Żydzi, i tylko oni, zostali wezwani, aby przygotowali swe serca do brania udziału w Królestwie. (R4593:3) Podobni i dziś, nauka o żniwie skierowana jest tylko do domu wiary, duchowego Izraela. (R5076:2, 1742:4)

„Z domu Izraela” — „A On, odpowiadając, rzekł: Jestem posłany tylko do owiec zaginionych z domu Izraela”. (Mat. 15:24), „Tylko o was zatroszczyłem się spośród wszystkich pokoleń ziemi”. Amos. 3:2, (A72, 97) Wszystkie 12 plemion, które były reprezentowane w Palestynie. (B207, C252, 293, R2084:6, 1341:1, Q354:1) Nasz Pan nie powiedział ani słowa o domu Judy; najwyraźniej manifestacyjnie uznawał go po prostu za część Izraela. (C300) Miało to być żniwo, a orka, bronowanie lub sianie nie było udziałem Pogan, a tylko Żydów. (R5076:2)

Ewangelia Mateusza 10:7

Paruzja (C.T. Russell):

„A idąc każcie” — Polecenie dane apostołom było służyć, a nie panować.

„Mówiąc” — Czy kazał im grozić, że ludzie pójdą do piekła na wieczne męki, jeżeli nie przyjmą ich słów i nie będą pokutować.

„Królestwo niebieskie” — Obiecane Abrahamowi i jego nasieniu. Nadzieja każdego Izraelity.

„Przybliżyło się” — Gdy 69 tygodni proroctwa Daniela skończyło się. Nasze poselstwo jest podobne z tą różnicą, że głosimy, iż Królestwo zaczyna być ustanawiane w mocy i chwale. Głoszone poselstwo było wówczas doświadczeniem dla cielesnego Izraela, jak jest dzisiaj dla duchowego. Myśl Piotra, by powrócić do rybołówstwa po ukrzyżowaniu Jezusa była z powodu, że nie wiedział jakby mógł w dalszym ciągu głosić dane mu poselstwo.

„A idąc, głoście wieść” — Poselstwem apostołów była służba, a nie panowanie. (F212) Działalność apostołów polegała w dużej mierze na tym samym, co działalność naszego Pana i działalność całego Kościoła. (R1521:5) Wówczas czyniono to ustnie, podczas gdy w czasie obecnego żniwa, głoszenie odbywa się w dużej mierze za pomocą słowa drukowanego. (R1742:5) Mieli głosić, lecz nie wieść że „Jeśli nie będziecie pokutować, zostaniecie wrzuceni w ogień piekielny i zostaniecie wydani na wieczne męki”. (R2261:4)

„Przybliżyło się” — W znaczeniu, że Jezus był obecny aby oficjalnie przekazać Królestwo naturalnemu potomstwu Abrahama. (R4557:2) Zakończył się 69 tydzień z proroctwa Daniela. (R3630:2) Nadszedł Odkupiciel. (B236, C136) Dając do zrozumienia, że nadszedł Boży czas aby wypełnić wszelkie obietnice dane przez niego narodowi Izraelskiemu, o ile będą na nie gotowi. (R4593:5) Ta wieść była sprawdzianem literalnego Izraela, a obecnie jest sprawdzianem duchowego Izraela. (C136) Wieść, którą głosimy dzisiaj, jest bardzo podobna, z wyjątkiem tego, że my głosimy iż przybliżyło się Królestwo w wielkiej mocy i chwale. (R1742:3) Wieść o Królestwie jest obecnie o wiele bardziej namacalna i może być wyraźniej pokazana niż było to możliwe wówczas, ponieważ jest ono znacznie bliżej, wręcz tuż u drzwi. (R2636:4) Decyzja Piotra o powrocie do zawodu rybaka po ukrzyżowaniu Jezusa spowodowana była tym, iż nie widział on sposobu, w jaki mógłby nadal głosić tę wieść. (B117)

„Królestwo Niebios” — Obiecane Abrahamowi i jego nasieniu. (R2261:3) Nadzieja każdego Izraelity. (A273) Była to główna treść nauczania Jezusa; wszelkie inne tematy stanowiły rozwinięcie lub były w jakiś sposób połączone z tą główną myślą. (A273) Całe dzieło wieku Ewangelii miało polegać na głoszeniu wieści o Królestwie. (R2139:1, 1579:3)

Ewangelia Mateusza 10:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Darmo wzięliście” — Słowa te odnosiły się do daru uzdrawiania, który został im darmo przekazany i którego mieli używać nieodpłatnie dla dobra swych współbraci. (R449:4) Rozdawali coś, co ich nic nie kosztowało, ale kosztowało Jezusa w każdym dniu i każdej godziny. (R2636:1)

„Darmo dawajcie” — Apostołowie mieli cos do rozdawania, lecz nie do sprzedaży. (R2261:5) Dawajmy innym wspaniałe światło obecnej prawdy. (R5063:1)

Źródła: MANNA - 19 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 19 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Mateusza 10:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie miejcie w trzosach swoich złota” — Mieli być tak zaangażowani w swe dzieło, iż mieli nie mieć czasu na starania o ziemskie rzeczy które przemijają a ich ziemskie potrzeby miały być zaspokajane przez tych, którym służyli. (R449:4) W późniejszym okresie apostołowie działali odmiennie, np. Apostoł Paweł wytwarzał namioty. Zmiana ta nastąpiła pod Pańskim kierownictwem. (Łuk. 22:35,36) (R2500:2)

Ewangelia Mateusza 10:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Taistry” — Torby podróżnej. Nie mieli pobierać składek, ani nosić ze sobą rzeczy zbytecznych.

„Godzien żywności” — Potrzeb do życia w zamian za doczesne błogosławieństwa. Ten rozkaz dany przez naszego Pana nie stosuje się do obecnych czasów i warunków.

„Ani torby podróżnej” — Walizek, kufrów. Mieli nie dźwigać z sobą żadnego zbędnego ciężaru. (R2261:6) Nie mieli przygotowywać sobie zaopatrzenia na drogę. Miała to być lekcja zupełnego polegania na mistrzu, który ich w tę drogę wysyłał. (R4593:3)

„Godzien jest robotnik wyżywienia swego” — Mogli oni oczekiwać, że zawsze znajdzie się gościnny dom i środki do życia gdziekolwiek pójdą, dając w zamian za doczesne błogosławieństwa, swoje błogosławieństwo. (R2261:5) Już z samego założenia mieli przyjmować to, co było im dobrowolnie dawane. (R5076:2) Te instrukcje, w późniejszym okresie zmienione przez Pana, nie są możliwe do zastosowania w obecnym czasie. (R2500:2, 1743:2) Posłańcy dobrej nowiny nie mają zarabiać na prawdzie, lecz jedynie wymieniać błogosławieństwo jakie ze sobą przynoszą za wsparcie finansowe wystarczające na pokrycie ich wydatków. (R2262:1)

Ewangelia Mateusza 10:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto jest w nim godzien” — Ci, którzy są spragnieni sprawiedliwości, prawdy. (R957:1) Najbardziej święci ludzie, którzy byliby najbardziej zainteresowani ich nowiną, zarówno bogaci jak i biedni. (R4593:3) Misją naszego Pana, tak jak i naszą jako jego naśladowców, było głoszenie dobrej nowiny pokornym. (Izaj. 61:1) (R956:3)

Ewangelia Mateusza 10:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Pozdrówcie go” — Pozdrówcie gospodarza z szacunkiem, informując go o celu swego przyjścia. (R4593:3)

Ewangelia Mateusza 10:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Pokój wasz” — Błogosławieństwo Boże na wszystkie sprawy domowników.

„Niech zstąpi nań pokój wasz” — Boskie błogosławieństwo na wszystkie sprawy domu. (R2261:6, 5076:2, 4593:3) Rodzina taka otrzyma błogosławieństwo, ponieważ w domu przebywać będą Pańscy przedstawiciele. (R2261:6)

„A gdyby nie był godzien” — Nie mieli zatrzymywać się w miejscach, gdzie Pańskie błogosławieństwo nie byłoby docenione. (R2261:6)

„Niech pokój wasz wróci do was” — Ci, którzy by odrzucili ich oraz ich ewangelię, utracą wielki przywilej. (R4593:3)

Ewangelia Mateusza 10:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Otrząśnijcie proch” — Wyobraża zrzeczenie się wszelkiej odpowiedzialności za odrzucenie głoszonego poselstwa.

„I gdyby kto was nie przyjął” — Było obowiązkiem ludzi objętych przymierzem aby przyjąć i ugościć wysłańców Pańskich. Ich postawa – przyjęcie albo odrzucenie – miała być sprawdzianem wierności Bogu. (R1988:2, 1742:6)

„Strząśnijcie proch z nóg swoich” — Jako świadectwo przeciwko nim, ponieważ przez odrzucenie pogwałcili oni najważniejsze przymierze z Bogiem. R1743:! Jako symbol, że nie biorą na siebie odpowiedzialności za skutki odrzucenia przez nich ewangelii. (R2262:4) Podczas trwania obecnego żniwa, gest ten nie miałby znaczenia, ponieważ żadne miasto czy też wioska nie są objęte przymierzem z Bogiem, tak, jak było to w Izraelu.R1743:3

Ewangelia Mateusza 10:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Miastu onemu” — Ludność jerozolimska cierpiała więcej w czasie oblężenia Roku Pańskiego 69-70 aniżeli Sodomy i Gomory w czasie ich katastrofy.

„Lżej będzie” — Odpowiedzialność zwiększa się proporcjonalnie z chwilą poznawania prawdy i wiedzy o Chrystusie. (R4594:4, 1986:4, 569:6, HG647:6, NS311:4) Karanie i dyscyplina konieczne do przyprowadzenia ich z powrotem do sprawiedliwości będą mniej ostre niż dla tych, którzy pochodzą wprost z linii Abrahama. (R1374:2) Oznacza to, że traktowanie będzie bardziej tolerancyjne pod każdym względem. (R5076:4,1618:4) Ci, którzy zostali zaszczyceni poznaniem prawdy a którzy stali się głusi na jej słowa, podczas gdy podają się za naśladowców Chrystusa, będą mieli większe trudności w nadchodzącym wieku niż poganie.R5980:5

„W dzień sądu” — Cały świat w czasie Wieku Tysiąclecia będzie na sądzie wiecznego życia lub wiecznej śmierci. (R4594:4)

„Ziemi sodomskiej i gomorskiej” — Którzy zgrzeszyli przeciwko stłumionemu i przygaszonemu światłu natury. (R1618:4) Mieszkańcy Sodomy byli skazani na śmierć zanim nawet przyszli na świat, podobnie jak całe potomstwo Adama. To, co było szczególnego w ich sytuacji to okoliczność, że zginęli gwałtowną śmiercią. (R5076:5) Mieszkańcy Sodomy byli nikczemni i niemoralni, jednakże byli niegodziwi w mniejszym stopni niż ci, którzy po usłyszeniu wieści ewangelii, odrzucają ją. R4594:1, 5076:4, PD24/35

„Niż temu miastu” — Nie było to potępienie indywidualne, ani wtedy ani pod koniec ich wieku. (R1743:2) Nie było to potępienie na wieczną śmierć, ale skazanie na pozbawienie przywilejów i błogosławieństw nowej dyspensacji, która miała im być zaoferowana. (R1743:1) Mieszkańcy Jerozolimy wycierpieli więcej w czasie swojego ucisku (69 – 70 n.e.), niż ludność Sodomy i Gomory podczas kataklizmu jaki ich spotkał. (R2262:4) Grzech zaniedbania odnośnie nowiny o Królestwie jest w oczach Bożych wskazówką niegodziwości serca ciągle jeszcze grzesznej osoby. (R5076:4) W sposób cielesny jak i duchowy: odnośnie cielesnego Izraela podczas zniszczenia Jerozolimy, któremu towarzyszył głód, odnośnie duchowego Izraela poprzez czas ucisku jakiego nie było. (R1743:4)

Ewangelia Mateusza 10:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto” — Dalszy ciąg tego rozdziału pokazuje, że praca apostołów wówczas posłanych figuruje całe dzieło wieku ewangelicznego.

„Oto ja” — Końcówka tego rozdziału pokazuje, że praca apostołów, posłańców Jezusa, obrazuje całe dzieło wieku Ewangelii.R2262:4

„Między wilki” — „Ja wiem, że po odejściu moim wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając trzody.” (Dzieje 20:29) (R3331:3)

„Bądźcie tedy roztropni” — Pełni ogłady, uprzejmi, zwracający uwagę na słowa jakie wypowiadamy i sposób w jaki się zachowujemy, wykorzystujący każdą nadarzającą się sposobność aby podnieść zainteresowanie. (R825:3) Nie mamy robić rzeczy głupich, ani wychodzić na ulice szukając tam kłopotów, ale mamy używać ducha zdrowego zmysłu – łagodności, pokory, cierpliwości, braterskiej miłości. (R5846:4) Tak jak Piotr był cierpliwy w objaśnianiu Pańskiej opatrzności i kierownictwa odnośnie większej miary bożej łaski. (Dzieje 11) (R2996:5) W każdej sytuacji mamy używać mądrości i modlić się do Boga odnośnie każdego ważnego kroku w naszym życiu czy domu. Q543:T Mądrość ma być okazywana podczas głoszenia Pańskiego Słowa. (CR156:4, R5146:3, 5151:6) Przy naszej płomiennej miłości i gorliwości dla Boga i sprawiedliwości, powinniśmy również posiadać umiarkowanie. (R4712:2) Istnieje łagodny sposób osiągania różnych celów, który zaoszczędzi wiele gorzkości i wyrzutów; i to jest o wiele lepsza droga. (Q740:4) Nie próbujmy głosić wszystkiego o Planie Bożym. Czytanie jest lepszym sposobem. Powiedzmy tyle, aby rozbudzić potrzebę dowiadywania się więcej. (R825:4) Nie mamy dławić braci Chrześcijan, którzy są niemowlętami pod względem znajomości Bożego słowa. (R5151:3, 868:4) Nie powinniśmy podawać twardego pokarmu tym, którzy są dziećmi w Chrystusie, ale powinniśmy rozpocząć do mleka Słowa Bożego a następnie przejść do twardszych prawd, o ile będą na to gotowi. (R657:5*) Jeżeli będziemy mieli możliwość pomóc komuś pozbyć się fałszywych poglądów i nabyć prawdziwe, to powinno to być uczynione ze współczuciem. (R5604:4) Wychowując dzieci, należy kierować się wskazówkami Bożego Słowa. (Q545:1) Wielu z ludu Bożego musi nauczyć się taktu; niektórzy błędnie uważają, że wręcz nie można być taktownym, ponieważ oznacza to bycie nieuczciwym. (R4130:6) Przechwalanie się i wywyższanie ponad innych tym, że nasze poglądy są bardziej racjonalne niż innych, zawsze odepchnie ludzi. Możemy używać Prawdy jako kija, pokazując naszą siłę, ale nie przyprowadzi to nikogo do Boga. (R746:1*)

„Jak węże” — Wąż, zbliżając się do ofiary, nie pędzi na oślep, odstraszając i przeganiając ją. On zbliża się ostrożnie, lecz niezwykle skutecznie. (R745:3*) Jeżeli jest to konieczne, wąż może czekać długo i cierpliwie, obserwując, czy ofiara ucieka, czy nie, cały czas sam jednak tkwi w tym samym miejscu.R745:6* Kot zwykle maskuje się i działa z ukrycia; natomiast wąż niejednokrotnie prezentuje się w całej okazałości i atrakcyjnym wyglądem wabi ofiarę. (R745:6*)

„Niewinni jak gołębice” — W rozmowach z przyjaciółmi, nie powinniśmy dawać im pod żadnym pozorem do zrozumienia, iż nie należą do rodziny Bożej, lepiej jest prezentować się jako część całości, jako prawdziwi bliźni. (R5146:3)

Źródła: MANNA - 20 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 20 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Mateusza 10:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Strzeżcie się ludzi” — Złych i przewrotnych.

„I strzeżcie się ludzi” — Złych ludzi. (R1670:6)

„W swoich synagogach” — Nasz Pan i apostołowie mogli nauczać tam przez jakiś czas, lecz kiedy nie unikali objawiania całej woli Bożej, okazało się, że ta możliwość szybko się kurczy, aż ostatecznie nie mogli już w ogóle nauczać tam ludzi. (R986:5)

Ewangelia Mateusza 10:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Zawiodą was przed namiestników i królów” — Co wypełniło się już w przypadku św. Pawła, zaprowadzonego przed króla Agryppę. (R1569:4)

Ewangelia Mateusza 10:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie troszczcie się” — Nie martwcie się na zapas, lecz ufajcie mocy Bożej. (R5330:4) Grecki przekład zdaje się sugerować znaczenie, aby nie martwić się, gdy zostaniemy doprowadzeni przez sędziów i królów. (R5330:4) Szczególne znaczenie miały te słowa dla pierwotnego Kościoła, gdy Pańscy naśladowcy często byli ludźmi zupełnie niewykształconymi. (R5330:4) Albowiem będzie wam dane – Być może w formie sugestii od innych, lub poprzez czyjeś świadectwo, albo może to być fragment Pisma, który przyjdzie do głowy. (R5330:4) Nadprzyrodzona pomoc, pokazana podczas prześladowań pierwszych Chrześcijan, kiedy to św. Piotr, jako mówca, był pełen Ducha Świętego. (Dz. 4:8) (R2939:5)

Ewangelia Mateusza 10:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch Ojca waszego” — Właściwa myśl uświęcenia. (R5363:1) Apostołowie nie otrzymali jeszcze ducha Ojca bezpośrednio. Został on udzielony synowi, a on obdarowywał nim swych apostołów. (R5363:1) Ktokolwiek ich słyszał i gardził nimi, gardził w ten sposób Mistrzem i Ojcem. (R5363:3)

„Który mówi w was” — Nie mamy oczekiwać, iż nagle zostaniemy obdarzeni niezwykłym talentem krasomówstwa, ale że zostaniemy wypełnieni Prawdą. Wtedy rzeczywiście, nie będzie to nasza własna mądrość, nie nasz własny plan, który będziemy głosić. (R2636:5)

Epifania i Bazylea:

„Bo wy nie jesteście, którzy mówicie, ale duch Ojca waszego, który mówi w was” — Nie znaczy to, że mamy się spodziewać, iż otrzymamy cudowną moc przemawiania, ale że mamy być napełnieni Prawdą i jej duchem, a wtedy rzeczywiście prawdą będzie, że nie własna mądrość którą będziemy wypowiadać, ani nasze własne plany oznajmiać, ale będzie to mądrość z góry i plan Pana, Boga naszego. (TP 1989, s. 185)

Ewangelia Mateusza 10:22

Paruzja (C.T. Russell):

„W nienawiści u wszystkich” — Jeżeli poświęcony Bogu na służbę wypełniać będzie wiernie swoje obowiązki.

„I będziecie w nienawiści u wszystkich” — Gorliwość naszego Pana nie przysporzyła mu dobrego imienia. Św. Paweł i Kościół pierwotny uważani byli za głupców, dla sprawy Chrystusa. Ktokolwiek będzie starał się żyć po bożemu w obecnych czasach, przechodzić będzie różnego rodzaju prześladowania. (R1109:6) Świat nie zdaje sobie sprawy, że ciało Chrystusa, żyjące teraz w upokorzeniu, jest ciałem królów i kapłanów, któremu dana będzie kiedyś władza nad aniołami i ludźmi. (R1102:2) Jeżeli wiernie będziecie wypełniać wasze posłannictwo. (E490, R2852:6)

„Kto wytrwa do końca” — Diamenty poddaje się próbie poprzez wystawianie ich na działanie wysokiego ciśnienia, tak też i Bóg dozwala nam żyć pod ciągłym naciskiem wielu lat znoju, troski i samoofiarowania, aby zobaczyć, jak wytrwamy to wszystko. (R3104:1)

Ewangelia Mateusza 10:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Uciekajcie do drugiego” — Na podobieństwo Pawła, gdy uszedł do Damaszku, gdy prześladowanie było nie do zniesienia. Podczas pierwszego prześladowania w Jerozolimie, "Ci, którzy byli w rozproszeniu, chodzili i opowiadali Słowo Boże", Dz. 8:4.

„Syn Człowieczy przyjdzie” — Tym sposobem pokazana jest misja prawdziwego Kościoła, tj., że mają wydawać świadectwo i że więcej nad to nie miało być przez nich wykonane do wtórej obecności Chrystusa.

„A gdy was prześladować będą” — Każdy, kto pragnie być wierny Bogu, będzie przechodził prześladowania. Życie bez przeciwności jest dowodem na to, że Bóg nie traktuje nas jak swoich synów. (R5223:4)

„Uciekajcie do drugiego” — Od problemów zbyt ciężkich, aby je unieść. (F508) Przykładem jest ucieczka św. Pawła z Ikonium do Listry (Dz. 14:6) i z Listry do Derbe (Dz 14:20) (R4368:6, 1472:4) Przykładem jest ucieczka Pawła z Damaszku: „Ale spuszczono mnie w koszu przez okienko w murze i uszedłem jego rąk. (2 Kor. 11:33) (R3788:3) Podczas pierwszego wielkiego prześladowania w Jerozolimie, „ci, którzy się rozproszyli, szli z miejsca na miejsce i zwiastowali dobrą nowinę”. (Dz.8:4) (R2959:2) Nie zawsze powinniśmy uciekać przed prześladowaniami, lecz niekiedy może to być wskazówką od Pana, iż ma dla nas inne dzieło do wypełnienia, na innym obszarze pracy. (R4409:4) Nie mamy jednak prawa się mścić. (R3738:3)

„Miasta Izraela” — Czas jest krótki, ale powinien być wystarczający aby obejść wszystkie miasta duchowego Izraela przed wielkim końcem. (R2645:3)

„Syn Człowieczy przyjdzie” — Zostanie przedstawiony jako król, a próba narodu osiągnie swój szczyt, co miało miejsce gdy Jezus ogłosił, że ich dom zostanie pusty. (Łuk. 13:35) (R2645:2, HG161:2) Oznacza to, iż misja Kościoła, niosącego świadectwo wszystkim narodom, nieledwie się zakończy, zanim przyjdzie Pan w chwale i w mocy swego Królestwa. (R4011:2)

Ewangelia Mateusza 10:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie jest uczeń nad mistrza” — Tak jak nasz Pan wiele wycierpiał do księcia tego świata, tak też i będą cierpieć jego naśladowcy. (OV343:2)

„Ani sługa” — Słowa te stanowią dla nas ostrzeżenie, że powinniśmy oczekiwać podobnych fałszywych oskarżeń i okrutnego traktowania. (R4473:4)

„Nad swego Pana” — On nauczał w licznych synagogach, głosząc tę samą naukę, która zawsze przyciągała kilka osób a odpychała wielu. (R356:5)

Ewangelia Mateusza 10:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Dosyć uczniowi” — Zdaje się wskazywać, że ostatnie członki Ciała Chrystusowego będą miały przywilej cierpieć jak ich Mistrz. (Nie znaczy to, że byli znani jako z klasy Małego Stadka i będą zabijani. Znaczy, że będą traktowani jak Jezus, którego nie znali, że był prawdziwie Synem Bożym).

„Gospodarza Belzebubem” — Zwali Jezusa tak dlatego, że wykazywał ich fałszywe nauki i to się sprawdza szczególnie na wiernych i zdolnych braciach w zgromadzeniach.

„Aby był jak jego Mistrz” — Będzie prawdopodobnie przywilejem ostatnich członków ciała Chrystusowego cierpieć prześladowania tak jak on cierpiał jako Głowa. (C231)

„Jak jego pan –” — Jeżeli większość słyszała jego słowa, można także oczekiwać, że usłyszą i twoje, ale jeżeli jako większość odrzucili oni jego słowa, twoje również zostaną odrzucone. (R571:5)

„Jeżeli gospodarza Belzebubem nazywali –” — Jeżeli mówiono wszelkie zło przeciwko niemu, czego my mamy oczekiwać? (CR163:3) Nazywali go tak czołowi przywódcy religijni tamtych czasów. (E236, R374:3) Belzebub – książę demonów. (E236, R374:4) Ponieważ wytykał im ich fałszywe doktryny. (E236)

„Tym bardziej” — Zwłaszcza w przypadku wiernego i zdolnego brata starszego. (F293)

„Jego domowników” — W nich, jako przedstawicielach Niebiańskiego Królestwa, Królestwo Niebios cierpiało gwałt w ciągu całego Wieku Ewangelii. (CR492:5) Oni Go ukrzyżowali, czy można zatem oczekiwać, że nas będą traktować bardziej przychylnie? (Q688:1)

Źródła: MANNA - 14 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 14 SIERPNIA

Ewangelia Mateusza 10:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Nic nie jest skrytego” — To proroctwo odnosi się tak do sądu narodów (począwszy od roku 1914), jak i do sądu indywidualnego ludzi.

„Miało być objawione” — I tego boją się niewierni szafarze, dlatego w te słowa Jezusa nie wierzą.

„Dowiedzieć miano” — W Tysiącleciu. Morderca spotka się ze swą ofiarą, dłużnik ze swoim wierzycielem, złodziej z tym, kogo okradł, a oszczerca stanie oko w oko z tym, kogo potępiał. (Najpierw to dosięgnie ludzi żyjących, a potem wzbudzanych z grobu).

„Nie ma nic ukrytego” — Proroctwo to jest prawdziwe w odniesieniu zarówno do sądy narodów jak i jednostek. (D541) Większa część boskiej prawdy została wyrażona w zagadkowy sposób, tak że pełnie jej znaczenie nie zawsze jest dostrzegalne. (R801:2*) Służyć ma to wielu celom: 1) skutecznemu rozwojowi Boskiego Planu, 2) ochronie przed zniechęceniem wobec długości czasu, jaki musi upłynąć, 3)próbie wiary tych, którzy wierzą. (R801:2*)

„Co by nie miało być ujawnione” — Bardzo mocne świadectwo, któremu nie dają wiary niesprawiedliwi włodarze mienia i potęgi. (C20) Maski spadną i każdy człowiek zostanie osądzony zarówno przez Boga jak i przez ludzi, stosownie do rzeczywistej zasługi swych motywów. (R801:5*) W obecnym czasie, problemy społeczne, polityczne i finansowe są obnażane, wstrząsając zaufaniem ludzi do swych nauczycieli, przedstawicieli i władców. (NS144:6, 275:3) Tajemnice narodów są wywodzone na światło dzienne, tak samo niesprawiedliwość w każdej swej postaci. Niesprawiedliwość w instytucjach finansowych, w polityce i w prywatnych sprawach jest piętnowana. (NS853:2) Gdyby teraz wymierzyć sprawiedliwość, wielu z ziemskich władców musiało by się zamienić miejscami ze swymi poddanymi albo by trafiło do więzień, wielu podziwianych i wychwalanych zostałoby odartych ze swej chwały a w świetle prawdy pokazana by została ich hańba. (C20) Właściwy czas na boskim zegarze nadszedł wraz ze światłem, które w religii odkrywa prawdę i obnaża fałsz. (R801:6*) Należy pamiętać, że Bóg za pomocą swej mocy o wiele potężniejszej od promieni Roentgena, jest w stanie czytać nawet najskrytsze myśli. (R1954:3) Prawda w każdym swym aspekcie musi być pokazana. Prawa natury, nauki i Boskie spisane objawienie okażą się być w zupełnej harmonii. (R801:6*)

„O czym by się dowiedzieć nie miano” — W czasie wieku Tysiąclecia. (A303) Mordercy staną twarzą w twarz ze swoimi ofiarami, dłużnik z wierzycielem, złodziej z okradzionym i ofiarą oszustwa, oszczerca z zniesławionym. (R1655:1) Całkiem możliwe, że odrodzony człowiek w czasie Tysiąclecia będzie w stanie do pewnego stopnia czytać myśli innych oraz intuicyjną bystrość wobec niedoskonałych. (R1954:3)

Epifania i Bazylea:

„Przetoż nie bójcie się” — stosuje się do Dwunastu Apostołów (tak jak i reszta tego rozdziału). (TP 1934, s. 86)

„Nic nie jest skrytego, coby nie miało być objawione, i nic tajemnego, czegoby się dowiedzieć nie miano” — Wyjawienie zła we wszelkich sprawach życia jest objawieniem pracy sądzenia Wtórego Przyjścia naszego Pana. (TP 1973, s. 30)

Ewangelia Mateusza 10:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Opowiadajcie” — Razem z błogosławioną znajomością zawsze w parze idzie odpowiedzialność za jej dalsze rozpowszechnianie. (R801:3*)

Epifania i Bazylea:

„Co wam w ciemności mówię” — odnosi się do sposobu w jakim On podawał im informację. (TP 1934, s. 86)

Ewangelia Mateusza 10:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Zabijają ciało” — Którzy odbierają teraźniejsze życie z umierającego ciała.

„Zabić duszy” — Istoty, którą Bóg obiecał wzbudzić mocą swoją w dzień zmartwychwstania wieku Tysiąclecia, ponieważ Chrystus dał okup.

„Bójcie się tego” — Miejcie respekt i poszanowanie dla Boga Jehowy, z którego pochodzi żywot wieczny.

„Który może” — Pomimo, że wielu wierzy przeciwnie.

„Ciało i duszę” — Istotę w teraźniejszym stanie umierania, jak i nadzieje przyszłego żywota zniszczyć.

„W piekielnym ogniu” — W "gehennie", we wtórej śmierci, w zupełnym zniszczeniu.

„I nie bójcie się” — Dziecko Boże musi być bardzo odważne, pamiętając o tym, iż On nie dozwoli aby cokolwiek złego na nie przyszło, co by nie było dla jego dobra. (R5977:3)

„Którzy zabijają ciało” — Żaden człowiek nie może nam uczynić nic więcej, jak tylko zabrać nam nasze obecne, ziemskie życie, które i tak jest już obciążone wyrokiem śmierci, natomiast żaden człowiek nie odbierze nam naszego przyszłego życia. (R5977:3, 2602:5, E332, CR9:1, NS396:3) W czasie pierwszej śmierci człowiek nie zostaje wiecznie unicestwiony. (R1449:5)

„Ale duszy zabić” — Przyszłe życie. (OV169:3) Istnienie, które Bóg przyobiecał ożywić i przywrócić życiu swoją mocą w dniu zmartwychwstania, Wieku Tysiąclecia, dzięki odkupieniu przez Chrystusa. (E332, R5977:3, 5612:1, 2602:4) Prawo do życia które dał nam Bóg dzięki naszym kontaktom z Chrystusem, dawcą życia. (HG205:6)

„Nie mogą” — Przyszłe życie to możliwość, z której nie okradnie nas żaden człowiek. Bóg zapewnił je przez odkupienie w Jezusie Chrystusie. (E332) Jakkolwiek wielką „moc śmierci” (Hebr. 2:14) ma Szatan nad światem, to jednak wiemy, że moc ta nie rozciąga się nad Kościołem. (R1779:6, 1271:3) Nasze ożywione dusze będą miały nowe ciała (duchowe lub cielesne), i ciał tych nikt nie będzie mógł zabić. (R2602:4)

„Bójcie się raczej tego” — Należy mieć szacunek i uznanie dla Jehowy, od którego zależą sprawy związane z życiem wiecznym. (E332, R2602:5) Oddajmy mu cześć. Doceńmy Jego wielkość i naszą małość. (R4746:6) Bójmy się, aby nie stracić z nim naszej społeczności. (R5977:6)

„Który może” — Z powodu błędnej wiary, dusz może zostać uśmiercona. (E332, R5611:6) Bóg nie stworzyłby niczego, czego później nie byłby w stanie unicestwić, gdyby okazało się niewarte życia. (CR498:4)

„I duszę i ciało” — Zarówno obecny, umierający stan jak i wszelką nadzieję na przyszłe życie. SM179:T, (R2953:1, 2602:5) Ginie nie tylko ciało umyślnego grzesznika, ale także jego dusza, jego istnienie, jest na zawsze wymazane z istnienia, bez nadziei na zmartwychwstanie. (R876:4*)

„Zniszczyć” — Łatwiej jest zniszczyć, niż stworzyć istnienie. Ten, który stworzył wszystkie rzeczy, jest w stanie zniszczyć zarówno siało, jak i duszę. (R1641:3, HG334:5, OV34:1)

„W piekle” — Gehenna, dolina Hinnon, określona tutaj przez Jezusa jako miejsce zniszczenia, a nie miejsce tortur. (HG511:3) Gehenna, druga śmierć, absolutne zniszczenie. (R2602:5, 5612:1, 4956:1, 4746:6, 3083:5, 1882:1, 1449:5, CR498:4, HG654:1)

Epifania i Bazylea:

„lecz duszy” — prawa do ponownego życia. (TP 1985, s. 183,188)

„ale raczej bójcie się tego” — w znaczeniu czci. (TP 1985, s. 183,188)

„który może” — Bóg ma moc, by zatracić zarówno duszę, jak i ciało. (TP 1985, s. 183,188)

„w piekielnym ogniu” — gehennie. (TP 1985, s. 183,188)

Źródła: zob. też SB 2004. 11;

Ewangelia Mateusza 10:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Spadnie na ziemię” — Ten, kto obejmuje umysłem i sercem osobowość Ojca Niebieskiego, rozumie sens tych słów. (OV2:5, SM623:2)

Ewangelia Mateusza 10:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Policzone są” — Dzieciom Bożym nie trafiają się przypadki w ich życiu, jak to dzieje się z innymi.

„Wasze włosy na głowie” — Nawet nasze najmniejsze sprawy nie są pomijane. (R1906:5)

„Wszystkie są policzone” — Nie odniosą szkody bez jego wiedzy i zgody. (HG294:6) „Przypadki” nie zdarzają się w życiu wybranych bożych. (F646, R2007:2)

Ewangelia Mateusza 10:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Jesteście więcej warci” — Prawdziwy Chrześcijanin ma w swym osobistym doświadczeniu liczne dowody troski i miłości naszego Ojca. (R5717:6) Jest umysłowa namacalność dla wiary, jest także namacalność zewnętrzna, fizyczna. (R5717:5) Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, jest w stanie zatroszczyć się o wszelkie wasze potrzeby, zarówno doczesne jak i duchowe. (NS659:5)

Ewangelia Mateusza 10:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto by się mnie zaparł” — Każdy członek Pańskiej armii będzie musiał być wiernym żołnierzem, a nie dezerterem, nie będzie się mógł wstydzić Pana ani jego Prawdy. (R5942:4)

Ewangelia Mateusza 10:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale miecz” — Symbolizuje rozerwanie między tymi, którzy miłują nade wszystko Prawdę, a resztą rodziny duchowej. Taki rozdział jest nieunikniony dlatego, że synowie ciemności prowadzą ustawiczną walkę przeciw światłu.

„Nie przyszedłem przynieść pokój” — Żniwo nie jest czasem pokoju, lecz przeciwnie, z pewnością wytworzy podział pomiędzy prawdziwą pszenicą i wszystkim innym. (R5942:4) Jakkolwiek nasz pan był łagodny i uprzejmy, to jednak wyrażał swoje sprawiedliwe oburzenie wobec tych, którzy czynili zło, a zwłaszcza wobec hipokrytów. (R1103:1) Syjon jest spokojny i zadowolony z siebie, a gdy podnosimy głos i pokazujemy ludowi bożemu jego grzechy, rozwściecza to ich i zaczynają się skarżyć, że szkodzimy Izraelowi. (R235:4) Prawdą jest, że jeśli zostawimy świat samemu sobie, nie ostrzegając go przed jego losem, unikniemy w ten sposób prześladowań i będziemy żyli w pokoju ze światem. Ale tak jak nasz Pan nie czynił tego, nam także nie wolno tak postępować. (R1069:2*)

„Ale miecz” — Podziały. (R536:3) Prawda jest mieczem w obecnym żniwie, tak, jak była w czasie żniwa żydowskiego. (R1843:4, 235:4) Kłopoty w rodzinach pomiędzy tymi, którzy najbardziej ukochali prawdę, a pozostałymi członkami rodziny; ten podział jest nie do uniknięcia. (B236) Ponieważ dzieci ciemności prowadzą bezustanną wojnę przeciwko światłu. (F533) Ewangelia Chrystusowa stworzyła podziały w ówczesnym systemie żydowskim, tak jak obecnie czyni to w Chrześcijaństwie. (R4408:5) „Miecz Ducha, którym jest Słowo Boże” (Ef. 6:17) tworzy podziały w rodzinach i w społecznościach. (R2183:2)

Ewangelia Mateusza 10:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Bom przyszedł” — Jezus Chrystus był obecny w czasie "żniwa" Wieku Żydowskiego i był obecny w "żniwie" Wieku Ewangelii.

„Bo przyszedłem” — W czasie żniw wieku Żydowskiego i Ewangelii. (B236)

„Poróżnić –” — W czasie żniwa, sierp prawdy czyni dzieło rozdzielania, nie tylko pszenicy od kąkolu, prawdy od fałszu, ale także dojrzałej pszenicy od niedojrzałej. (R1069:3*)

„Człowieka z jego ojcem –” — W wielu przypadkach żniwo oznacza wykorzenienie ziemskich przyjaźni i zerwanie wielu czułych więzów, a prawda będzie tym czynnikiem, który rozdziela. (B236)

Ewangelia Mateusza 10:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieprzyjaciółmi” — Najczęściej z powodu prawdy.

„Będą domownicy” — To jest prawdziwe i teraz, że wielu prawdziwych i wiernych dzieci Bożych żyje w związkach małżeńskich, które są dla nich piecem utrapień.

„Domownicy jego” — Z powodu prawdy. Prawdą jest, że wiele z najwierniejszych Pańskich dzieci żyje w małżeńskim piekle nieszczęść. (F507)

Ewangelia Mateusza 10:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto miłuje” — Philo, znaczy posiada obowiązkową miłość.

„Ojca lub matkę” — Samego siebie, popularność, powodzenie w świecie, albo sławę ludzką, ludzkie nauki lub systemy.

„Więcej niż mnie” — I moją służbę prawdy.

„Kto miłuje” — Z greckiego phileo, synowski „obowiązek miłości”. (R2807:2)

„Ojca albo matkę” — Obowiązek miłości wobec naszych rodzin jest poprawny, lecz nie może równać się z obowiązkiem miłości do naszego Pana. (R2807:2) Albo samego siebie, albo popularność, albo światowy dobrobyt, albo uznanie u ludzi, albo ludzkie teorie i systemy. (D268, R942:1)

„Bardziej niż mnie” — I moja prawdę. (C210) Nie zaprzecza to miłości do innych, stosownie do ich czystości i szlachetności, ale w przypadku sprzeczności interesów powinniśmy być gotowi natychmiast stanąć po stronie Pana. (R874:3) Oznacza to odcięcie każdej innej miłości, która stałaby na drodze naszej miłości dla Pana. Nasze ziemskie uczucia miłości muszą być uznane za nic nie warte w tym porównaniu. (R5426:2) „Miłujesz mnie więcej niż ci?” (Jan. 21:15) (R2808:6)

Epifania i Bazylea:

„Kto miłuje ojca albo matkę nad mię, nie jest mnie godzien; a kto miłuje syna albo córkę nad mię, nie jest mnie godzien” — Miłość obowiązkowa — sprawiedliwość — obejmująca osobiste uczucie i kierowana do członków naszych rodzin jest właściwa, lecz nie może ona walczyć przeciw naszej większej miłości obowiązkowej do Pana, w przeciwnym wypadku nigdy nie będziemy mogli być Jego naśladowcami jako „zwycięzcy”. (TP 1994, s. 54)

Ewangelia Mateusza 10:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto nie bierze krzyża” — Nie dzieląc jego hańby i samozaparcia. 901:6

„Nie jest mnie godzien” — Nie będzie członkiem klasy, mającej stać się oblubienicą. (R901:6) Jeżeli zbaczamy ze ścieżki upokorzenia i codziennego niesienia krzyża oraz codziennego zmagania się z obecną chwalbą oraz awansami, dowodzimy tym samym, że zapomnieliśmy o podstawowych warunkach, od których zależeć będzie przyszłe wywyższenie. (R1988:2)

Ewangelia Mateusza 10:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Znalzł duszę” — Psychę - osobę, istotę.

„Straci ją” — Tę samą "psychę" - osobę, istotę.

„Kto stara się zachować życie swoje” — Z greckiego psyche, dusza, istnienie. (E335; R248:6) Ofiarować swoje doczesne życie a następnie ponownie rozpocząć życie według ciała oznacza zatracić wszelkie zasługi dla życia duchowego. (R936:5)

„Straci je” — Ten, kto zabiega o życia już oddane w ofierze, traci w ten sposób prawo do wszelkiego życia. (R936:5)

„A kto traci życie swoje dla mnie” — Oddaje swoje ziemskie życie. (R5476:1) Samozaparcie, nawet aż do śmierci. (R4920:3, 936:2) Życie, w jakim jesteśmy usprawiedliwieni poprzez swoją wiarę w okup Jezusa, musi zostać ofiarowane, tak jak on ofiarował swoje życie. (Jan. 10:18) (R814:2*) Nie możemy zupełnie objąć nowej, boskiej natury, dopóki ludzka natura nie zostanie ostatecznie wyniszczona, uśmiercona. (R936:5)

„Znajdzie je” — Życie o wiele bardziej obfite, niż obecne. (R936:5) Stanie się uczestnikiem chwały, czci, nieśmiertelności; boskiej natury. (R5436:1)

Epifania i Bazylea:

„ktoby znalazł duszę swoję” — po ofiarowaniu swego życia na śmierć stara się go pozyskać. (TP 1938, s. 29)

„straci ją” — utraci je. (TP 1938, s. 29)

„a ktoby stracił duszę swoją” — swoje obecne ziemskie życie, przez życie w samozaparciu dla sprawy Chrystusa. (TP 1982, s. 4)

„znajdzie ją” — zyskując życie wieczne w Królestwie. (TP 1982, s. 4)

Ewangelia Mateusza 10:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Mnie przyjmuje” — Pan jest reprezentowany przez każdego świętego, który jest członkiem jego ciała. (R547:6)

„Przyjmuje tego, który mnie posłał” — Oni reprezentowali Boga, byli jego rzecznikami upoważnionymi do przemawiania w jego imieniu. (R3764:1) Tak jak Królowa, będąc władczynią Indii, zarządza nimi poprzez swych urzędników. Miliony z jej poddanych nigdy jej nie widziało, a jednak uznaje jej władzę. (R453:4)

Ewangelia Mateusza 10:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Zapłatę proroka” — Otrzyma w Tysiącleciu.

„Zapłatę proroka” — W wieku Tysiąclecia. (R1469:6)

„Kto przyjmuje sprawiedliwego” — Naszą gościnność powinniśmy szczególnie okazywać naszym braciom w Chrystusie , nawet jeśli ich nie znamy, o ile tylko rozpoznamy w nich podobieństwo do naszego Mistrza, jego ducha. (R3432:1)

„Jako” — Ponieważ jest on uczniem. (R1655:3, 1469:6)

Epifania i Bazylea:

„Kto przyjmuje proroka w imieniu proroka, zapłatę proroka weźmie” — Słowo prorok w tym wersecie oznacza najprawdopodobniej "drugorzędnego proroka", chociaż zasada ukryta w tym wersecie odnosi się zarówno do nauczającego lokalnego starszego (który również jest prorokiem, chociaż nie jest objęty wyrażeniem "drugorzędni prorocy"), jak i, oczywiście, do wszystkich sług Prawdy zajmujących się jej głoszeniem. Przyjmowanie proroka w imieniu proroka znaczy zaakceptowanie go i odwzajemnienie się poprzez społeczność, służbę, gościnność, wsparcie itd., z tego względu, że zajmuje taki a nie inny urząd. Dla przyjmujących go, prorok ma zapłatę, którą z zadowoleniem im daje. Zapłatą tą szczególnie jest Prawda, którą darmo, jako dodatkowe dobrodziejstwo wywołane uprzejmością wobec niego daje swoim dobroczyńcom służącym mu w sprawach ziemskich. (TP 1989, s. 80)

„a kto przyjmuje sprawiedliwego w imieniu sprawiedliwego, zapłatę sprawiedliwego weźmie” — Przyjmowanie sprawiedliwego człowieka w imieniu sprawiedliwego człowieka oznacza przyjęcie go i potraktowanie zgodnie z zasadami społeczności, służby, gościnności itd. ze względu na jego charakter. Tym, którzy tak go traktują sprawiedliwy udziela ze swego dobrego charakteru chłonnym sercom błogosławieństw charakteru. Jego święte usposobienie przejawiające się w różnych łaskach, błogosławi swoich dobroczyńców przez podnoszenie ich na duchu, dzięki czemu postępują w rozwijaniu dobrego charakteru przez wpływ i przykład jaki daje sprawiedliwy. Tacy sprawiedliwi ludzie promieniują wiarą, nadzieją, miłością, posłuszeństwem, pokojem, radością, cichością itd. Tak więc promieniujący wpływ jest tą zapłatą jaką sprawiedliwy daje tym, którzy go przyjmują. (TP 1989, s. 80)

Ewangelia Mateusza 10:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Ktoby też” — Gdyby to był nawet człowiek światowy i nawet na krzyżu umierający złoczyńca, który przemawiał łagodnie do Zbawiciela.

„Kubkiem wody” — Gdyby ktoś dobrowolnie ofiarował pieniądze dla prowadzenia sprawy Pańskiej nie powinno się odmawiać dlatego, że tenże jest obcym.

„Nie straci zapłaty” — W Tysiącleciu. Bardzo możebne, iż ta zapłata będzie daną przez tego, któremu usługa była uczynioną.

„A ktokolwiek” — Nawet i człowiek światowy. (T93) Włączając w to nawet i biednego złodzieja, który uprzejmie rozmawiał z umierającym Zbawcą. (F669)

„By napoił” — Lecz ktokolwiek by zranił kogoś z tych „maluczkich”, którzy w niego uwierzyli, zostanie ukarany. (Mat. 18:6) (R5463:5)

„Jednego z tych maluczkich” — Kogoś z Maluczkiego Stadka. (R412:1) To byli ci maluczcy, oceniani tak w złośliwości i dumie przez świat. (R2063:4)

„Kubkiem zimnej wody” — Pieniądze na działalność Pańską darowane przez osoby z zewnątrz, mogą być przyjęte, jeżeli darowane zostały dobrowolnie. (F347) Zachęcające słowo, spojrzenie lub czyn. (R2073:1*)

„Nie straci zapłaty swojej” — W wieku Tysiąclecia. (R1469:6, 2612:6, 722:1, 259:1, T93) Otrzymają zapłatę za posługiwanie członkom ciała Pańskiego. (R412:1) Wywyższeni na poziom duchowy z pewnością nie będą ignorować i nie zapomną lojalnej miłości niektórych z ziemskich przyjaciół i na pewno w jakiś sposób okażą im wyjątkową łaskę. (R1821:2) Nie nagrodę chwały, czci i nieśmiertelności, ale dobrą nagrodę, bardziej niż wyrównującą okazaną dobroć. (R2701:4) Jeżeli nie w tym życiu, to w przyszłym. (R2847:3, 1655:3)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 10

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.