Ewangelia Mateusza 11

Ewangelia Mateusza, rozdział 11 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (30 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 11 — Biblia Gdańska

1 I stało się, gdy Jezus przestał rozkazywać dwunastu uczniom swoim, poszedł z onąd, aby uczył i kazał w miastach ich.

2 A Jan usłyszawszy w więzieniu o uczynkach Chrystusowych, posławszy dwóch z uczniów swoich,

3 Rzekł mu: Tyżeś jest on, który ma przyjść, czyli inszego czekać mamy?

4 A odpowiadając Jezus, rzekł im: Szedłszy, oznajmijcie Janowi, co słyszycie i widzicie.

5 Ślepi widzą, a chromi chodzą, trędowaci biorą oczyszczenie, a głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, i ubogim Ewangielija opowiadana bywa;

6 A błogosławiony jest, który się nie zgorszy ze mnie.

7 A gdy oni odeszli, począł Jezus mówić do ludu o Janie: Coście wyszli na puszczę widzieć? Izali trzcinę chwiejącą się od wiatru?

8 Ale coście wyszli widzieć? Izali człowieka w miękkie szaty obleczonego? oto którzy miękkie szaty noszą, w domach królewskich są.

9 Ale coście wyszli widzieć? Izali proroka? zaiste powiadam wam, i więcej niż proroka.

10 Boć ten jest, o którym napisano: Oto ja posyłam Anioła mego przed obliczem twojem, który zgotuje drogę twoję przed tobą.

11 Zaprawdę powiadam wam: Nie powstał z tych, którzy się z niewiast rodzą, większy nad Jana Chrzciciela; ale który jest najmniejszym w królestwie niebieskiem, większy jest, niżeli on.

12 A ode dni Jana Chrzciciela aż dotąd królestwo niebieskie gwałt cierpi, a gwałtownicy porywają je.

13 Bo wszyscy prorocy i zakon aż do Jana prorokowali.

14 A jeźli chcecie przyjąć, onci jest Elijasz, który miał przyjść.

15 Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.

16 Ale komuż przypodobam ten naród? podobny jest dziatkom, które siedzą na rynkach, i wołają na towarzysze swoje,

17 I mówią: Grałyśmy wam na piszczałce, a nie tańcowałyście; śpiewałyśmy pieśni żałobne, a nie płakałyście.

18 Albowiem przyszedł Jan ani jedząc ani pijąc, a mówią: Iż dyjabelstwo ma.

19 Przyszedł Syn człowieczy jedząc i pijąc, a mówią: Oto człowiek obżerca i pijanica wina, przyjaciel celników i grzeszników; i usprawiedliwiona jest mądrość od synów swoich.

20 Tedy począł przymawiać miastom, w których się najwięcej działo cudów jego, że nie pokutowały, mówiąc:

21 Biada tobie Chorazynie! biada tobie Betsaido! bo gdyby się były w Tyrze i w Sydonie te cuda stały, które się w was stały, dawno by były w worze i w popiele pokutowały.

22 Wszakże powiadam wam: Lżej będzie Tyrowi i Sydonowi w dzień sądny, niżeli wam.

23 A ty Kapernaum! któreś aż do nieba wywyższone, aż do piekła strącone będziesz; bo gdyby się były w Sodomie te cuda działy, które się działy w tobie, zostałaby była aż do dnia dzisiejszego.

24 Nawet powiadam wam: Iż lżej będzie ziemi Sodomskiej w dzień sądny, niżeli tobie.

25 W on czas odpowiadając Jezus, rzekł: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi! żeś te rzeczy zakrył przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je niemowlątkom.

26 Zaprawdę, Ojcze! tak się upodobało tobie.

27 Wszystkie rzeczy dane mi są od Ojca mego, i nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca kto zna, tylko Syn, a komu by chciał Syn objawić.

28 Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a Ja wam sprawię odpocznienie;

29 Weźmijcie jarzmo moje na się, a uczcie się ode mnie, żem Ja cichy i pokornego serca; a znajdziecie odpocznienie duszom waszym;

30 Albowiem jarzmo moje wdzięczne jest, a brzemię moje lekkie jest.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 11

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 11:1

Paruzja (C.T. Russell):

„W miastach ich” — w „Galilei narodów”, pomiędzy tymi, którzy wykonywali mniej religijne zajęcia i tymi, pośród których było niewielu uczonych w Piśmie i prawie. (R4594:6)

Ewangelia Mateusza 11:2

Paruzja (C.T. Russell):

„W więzieniu” — Jezus nie poczynił żadnej próby, aby wybawić swego zwiastuna z więzienia, mimo, że bezustannie okazywał wielką moc uzdrawiając i wypędzając demony. (R4594:6)

Ewangelia Mateusza 11:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Czyli innego” — Większego niż Ty Jezusie, którego Tyś jest poprzednikiem.

„Czy Ty jesteś tym, który ma przyjść” — czy też jesteś po prostu zwiastunem, jak ja. (R748:2) Główną przyczyną wątpliwości Jana było – z punktu widzenia jego żydowskich oczekiwań – rozczarowanie sposobem, w jaki przyszedł Chrystus. Z tym samym mamy do czynienia dziś. (R629:5) Prawdopodobnie przypuszczając, że w odpowiedniej chwili, z wielką potęgą i władzą Jezus publicznie oznajmi swoje przyjście i przyniesie cześć i godność wszystkim współdziałającym z Nim. (R748:2)

„Oczekiwać innego” — wspanialszego Mesjasza, którego jesteś tylko zwiastunem. (R4594:6, 2621:1)

Ewangelia Mateusza 11:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Oznajmijcie Janowi” — Jezus spodziewał się, że Jan będzie w stanie rozpoznać tę chwilę dzięki wydarzeniom. (R748:2) Kiedy Bóg chce abyśmy poznali jakąś prawdę, nie ogranicza się do jednej metody, aby nam ją przedstawić, ale pokazuje ją nam na różne sposoby. (R629:3)

„Co słyszycie i widzicie” — na podstawie tego Żydzi mieli poznać, że Jezus jest Mesjaszem – słuchając i oglądając wypełnienie się przepowiedni proroków. (R1314:6) A co widzimy teraz? Groźby niezadowolonych skierowane są przeciwko zamożnym, Żydzi po raz kolejny odnajdują dom w Ziemi Obiecanej – dowody na to, że Mesjasz jest znowu obecny. R748:3–5 Jezus nie kazał oznajmić Janowi, że jest to początek siedemdziesiątego tygodnia proroctwa Daniela (Dan. 9:24–27), mimo tego, że była to prawda. (R629:2)

Ewangelia Mateusza 11:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Odzyskują wzrok” — było to wypełnienie proroctwa Izajasza 61:1 – proroctwa Jego misji, na które Jezus zwrócił uwagę Jana. (R629:4) Nie można zapominać, że Jezus działał cuda w dużej tajemnicy i wielu miejscach na terenie kraju. Większość Żydów prawdopodobnie nigdy nie ujrzała żadnej z uzdrowionych przez Chrystusa osób. (R748:3) We właściwym czasie, oczy i uszy całej ludzkości otworzą się, aby zrozumieć. PD64/74

„Umarli są wskrzeszeni” — Jezus ogłosił wolność więźniom śmierci, przedstawił swoją moc wyzwalając kilkoro od śmierci. (R629:4)

„A ubogim” — teraz, jak i wtedy, to ubodzy i słabi przyjmują Jezusa radośnie i to w stosunku do nich Jezus zwraca się ze szczególną uwagą. (R629:5)

Ewangelia Mateusza 11:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto się mną nie gorszy” — Nie pozwolę, aby wiara Jana uległa zgorszeniu wobec mnie. (R4595:1)

Ewangelia Mateusza 11:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Trzcinę” — Słaby chwiejny charakter.

„Chwiejąca się od wiatru” — Unoszący się za każdym powiewem nauki, lub fantazji.

„Trzcinę” — słabą, giętką i chwiejną postać. (R4595:1, 2622:1)

„Chwiejącą się od wiatru” — Nie! Poznali Jana jako odpornego, silnego, niezłomnego w obronie prawdy. (R4595:1) Każdego wiatru doktryny i fantazji. (R2622:1) Czy to dlatego, że Bóg mówił do niego, jako wiatr grający na trzcinach? (R5031:1)

Ewangelia Mateusza 11:8

Paruzja (C.T. Russell):

„W miękkie szaty odzianego” — dając świadectwo pokrewieństwa z wielkimi, zamożnymi i szlachetnymi tamtych czasów? Nie! Był skromnie odziany i żył w odosobnieniu. (R4595:1)

Ewangelia Mateusza 11:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Proroka” — ogłaszającego konieczność skruchy i przepowiadającego przyszłe zdarzenia; że Jezus był Barankiem Bożym i że Pan będzie chrzcił ludzi Duchem Świętym i ogniem. (R4112:3)

„Więcej niż proroka” — ten człowiek świetlany człowiek był sługą wybranym przez Boga, aby zwiastował Izraelowi przyjście Mesjasza. (R4594:3)

Ewangelia Mateusza 11:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Przygotuje drogę twoją” — zwiastowanie przyjścia Pana w ciele było dla Jana zaszczytem; ogłaszanie parousia Syna Człowieczego i Jego królowania jest dla nas wyróżnieniem. (R4113:1) Przygotowanie na przyjście Jezusa. Jego przesłaniem było, że oto Królestwo Niebios zostanie im wkrótce ofiarowane. (R5031:1)

Ewangelia Mateusza 11:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Jana Chrzciciela” — Nawet gdyby ten co chrzci nienależał do klasy królewskiej to chrzest jest ważny.

„W Królestwie niebieskim” — W duchowej fazie Królestwa.

„Większy niżeli on” — "Bóg o nas (o klasie Małego Stadka) coś lepszego przejrzał", Żyd. 11:40. Dlatego, że dopiero od czasu wypełnienia przez Chrystusa ofiary, mogło być ofiarowaną nagroda współdziedzictwa z Chrystusem dla Jego naśladowców. Ponieważ Chrystus miał mieć pierwszeństwo w Królestwie przeto koniecznym było, ażeby On był pierwszym człowiekiem tegoż. Do wysokiego powołania jedynie mogli być powołani ci, którzy byli usprawiedliwieni przez krew. Jan zaś umarł, zanim ofiara pojednania została dopełnioną.

„Nie powstał (...) większy” — najbardziej wyróżniony spośród wszystkich proroków. (R1916:4) Tym samym podzieli największe zaszczyty, które przypadną starożytnej klasie zasłużonych. (NS444:3) Wielki w znaczeniu: umiejący władać nad własnym duchem w zgodzie z zasadami Słowa Bożego jest większy od tego, który zajmie miasto. (Przyp. 16:32). (R1916:1) Nie był jednak wielki w oczach ludzi: nigdy nie goszczony, ale uwięziony w pałacu Heroda; nie był ceniony jako mówca, ale był „głosem wołającym na puszczy”; nie chodził w szykownej purpurze, ale w sierści wielbłądziej. (R1916:1)

„Od Jana Chrzciciela” — ostatni z proroków i ostatni z „domu sług”. Jemu zostało powierzone zaszczytne zadanie ogłoszenia nadejścia Zbawcy; wypełnił swoje posłannictwo z godnością. (R4543:1) Zwiastun Jezusa. (R4543:5; OV199:1) Żaden z proroków nie był od niego większy. R4958:1: (OV199:1) Chrzest jest ważny nawet, jeżeli udzielający chrztu nie należy do klasy Królestwa, chociaż starszy lub osoba poświęcona byłaby wskazana. (R1541:4; F454, 655)

„Ale najmniejszy” — Najbardziej uniżony i pokorny. (R3868:1) W Królestwie będą i mniejsi i więksi. (R1973:5)

„W Królestwie” — duchowym stadium Królestwa. (R4958:2, 637:6) Wybór wieku Ewangelii. (NS369:6) Kościół spłodzony z Ducha Świętego, współdziedzice z Chrystusem w Królestwie. (R2788:2)

„Niebios” — Boskie powołania i wybory są ostateczne, pozytywne, wyraźne i odrębne, tak jak osobne są kółka mechanizmu wielkiej maszynerii, mimo że pracują wspólnie w realizacji celu, do jakiego maszyna została zbudowana. (NS444:2)

„Większy jest niż on” — Jan był ostatnim z wiernych pod Prawem Żydowskim. (R4595:4) Jan mówi, że jego radością i zaszczytem nie był udział w klasie Oblubienicy, ale bycie przyjacielem Oblubieńca i przedstawienie go. (R219:1; HG132:2) Uznani za członków domu synów, podczas gdy prorocy należą do poprzedzającego go domu sług. (R4958:2, 2562:3, 1872:3, 435:3; E28) Nie oznacza, że Jan był rozczarowany. Jego czara błogosławieństw była pełna, a nie będąc spłodzonym z Ducha Świętego, nie umiałby docenić znaczenia błogosławieństw większych niż jego własne. (R5030:6) Działanie Ducha Bożego na proroków tak bardzo różni się od działania na Kościół, że nawet najbardziej uniżony i skromny Chrześcijanin może wiedzieć więcej o Boskim Planie niż największy z proroków. (R435:3) Bóg obiecał mu ziemską doskonałość, podczas gdy narzeczonej Chrystusa obiecał doskonałość niebieską. W nagrodę za swoją wierność, Jan powstanie jako doskonały człowiek. (R5030:5, 3868:1; NS784:3) Najmniejszy w stadium niebieskim będzie większy niż największy w namacalnym, ziemskim stadium Królestwa. (R637:6*; HG731:6; NS663:2) Jedynie usprawiedliwieni przez krew zostają zaproszeni do Wysokiego Powołania, a Jan zmarł zanim ofiara została poświęcona. (D625; F112) „Ponieważ Bóg przewidział ze względu na nas coś lepszego.” (Hebr. 11:40) (R4595:4, 2035:2) Ponieważ od czasów Chrystusa – nie wcześniej – nagroda współdziedziczenia z Panem jest osiągalna dla jego naśladowców. (T108; R2279:3; NS802:5) Jako że Chrystus miał być najjaśniejszy w Królestwie, musiał więc być pierwszym jego członkiem. (F86)

Epifania i Bazylea:

„Nie powstał z tych, którzy się z niewiast rodzą większy nad Jana Chrzciciela” — Nie był on największym ze Starożytnych Godnych i nigdzie w Biblii nie został w ten sposób przedstawiony. Nie było większego nad niego proroka. Miał największe posłannictwo do przekazania. Dlatego żaden prorok nie był większy niż on. Z całą pewnością Mojżesz, a Dawid i inni prawdopodobnie byli, jako Starożytni Godni, więksi od niego. (TP 1989, s. 165) Jan Chrzciciel jest największym prorokiem, lecz nie największym w klasie St.G. (TP 1961, s. 88,100) Ostatni ze St,G., Jan Chrzciciel... jest tutaj przedstawiony jako jeden z największych St.G. (TP 1961, s. 88,100)

„ale który jest najmniejszym w królestwie niebieskim, większy jest niżeli on” — Jan Chrzciciel, który umarł przed śmiercią Jezusa był ostatnim, należącym do klasy St.G.; Jezus zapewnia, że Jan nie będzie należał do klasy Królestwa. (TP 1960, s. 52)

Ewangelia Mateusza 11:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo niebieskie” — W zarodku.

„Gwałt cierpi” — Przeto teraz uczy wiary, wytrwałości, odwagi, pokory, cierpliwości, sympatii i dobroci.

„A gwałtownicy” — Klasa Ismaela i Ezawa, jako też szatan i jego słudzy.

„A od dni” — Królestwo Niebios rozpoczęło się, kiedy Jezus został oznajmiony Królem, w chwili chrztu udzielonego mu przez Jana. (R703:1*)

„Królestwo Niebios” — Kościół, embrionalne Królestwo. A284; R1687:6, 1598:3, 1358:6, 1351:6; Q797:4, 423:1; PD59/70; (HG164:6)

„Doznaje gwałtu” — Bezprawie było powodem ukrzyżowania naszego Króla, ukamienowania Szczepana, ścięcia Pawła, ukrzyżowania Piotra, palenia ogniem i nabijania na pale innych. (R702:6) Tak, jak nasz Pan był uciskany przez Księcia tego świata, tak też będą jego naśladowcy. (OV343:2) Tak, jak w przypadku Mistrza, tak też w stosunku do jego naśladowców, przemoc pochodzi bardziej od członków nominalnego Kościoła niż od otwartych przeciwników Boga. (R1372:3) Będącego częścią przygotowań do chwały w Królestwie. PD59/70 W imię sprawiedliwości. (OV194:4, 343:2; R5573:6) Uczy nas to wiary, hartu ducha, odwagi, wytrwałości, łagodności, cierpliwości, współczucia, życzliwości i miłości. (R2130:2*) Zdeptani przez pogan. (Łuk. 21:24) (R1979:2) Wzgardzeni i odrzuceni przez ludzi, nieważni i ignorowani w oczach człowieka. Historycy tego nie dostrzegali pisząc o ludzkich organizacjach zwanych „Królestwami Chrystusowymi”, a jednak nie będących tym prawdziwym. (R2128:1) Uległość wobec przemocy nie była spowodowane brakiem mocy naszego Pana, ale tym, że nie był to „odpowiedni czas”, aby okazać potęgę. (D621) Raz ustanowione Królestwo nie może cierpieć, ale musi triumfalnie władać. (R702:5*)

„Gwałtownicy” — Klasy Ismaela i Ezawa oraz Szatan i jego słudzy. (D620; R2777:5; Q797:4) Spowodowali śmierć Pana i rozproszenie Kościoła. (Q423:1) Złośliwie wykorzystali Głowę i członków ciała. (R2935:2) Podobne charaktery i warunki można znaleźć dzisiaj w klasie kąkolu. (R2778:3) Udawali prawdziwy Kościół Chrystusa i siłą odsunęli prawdę. (OV345:6, 7) Potężny Książe tego świata powala ich śmiercią, ale boska siła poprowadzi ich do zwycięstwa. (R703:1*)

„Je porywają” — gwałtownicy przez wieki wykorzystują przemoc, aby dominować. PD59/70 Druzgocącą przewagą liczebną i majątkową, tłumią maleńkie garstki świętych, tratują i miażdżą ich wpływ i wstrzymują postęp rozprzestrzeniania się Królestwa Niebios. (R702:6*)

Epifania i Bazylea:

„królestwo niebieskie gwałt cierpi” — Jezus miał tu na myśli Królestwo w zarodku. Wiernych w czasie ich ziemskiego życia, Kościół Wojujący, cierpiący z powodu posłuszeństwa Słowu i Duchowi Bożemu, gdy wierni są wypróbowywani przez trudności i bóle, by stać się godnymi rządzić z Jezusem jako pełne chwały Królestwo w przyszłym wieku. (TP 1961, s. 68)

Ewangelia Mateusza 11:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Prorocy i zakon” — mimo, że pokazywali prawdę i przepowiadali nadchodzące Królestwo, nie mogli być jasno zrozumiani, do chwili, kiedy Ewangelia odkryła ich tajemnice. (R702:3*)

„Aż do Jana” — Jan był ostatnim z proroków. (R5030:6, 4958:1)

Ewangelia Mateusza 11:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Chcecie przyjąć” — Wierząc w jego poselstwo.

„On jest Eliasz” — Poprzednik Mesjasza.

„Jeżeli zaś” — oznajmiając, że Jan nie uczynił wszystkiego, co było do zrobienia przez Eliasza i dlatego należy oczekiwać wspanialszego Eliasza. (R2838:6, 1687:6)

„Chcecie to przyjąć” — ufając jego słowom. (B253) Do wszystkich Żydów, będących „prawdziwymi Izraelitami”. (OV323:1) Ale Izrael nie przyjął Jana Chrzciciela jako Eliasza, podobnie nie przyjęli Mesjasza. Dlatego Jego obecność musi być po raz kolejny zwiastowana przez tego, który przyjdzie w duchu i mocy Eliasza. (R1379:2) Jan nie zawiódł w swej pracy jako Eliasz ponieważ zabrakło mu wiary, ale dlatego, że serca Żydów nie były gotowe na jego wpływ. (R2838:6) Dla tych, którzy przyjęli te słowa, byli wobec nich posłuszni i stali się uczniami Pana, Jan wypełnił nie zawiódł w pracy jako Eliasz. (R3293:1) Podobnie dzisiaj ogłaszamy panowanie Chrystusa w chwale i wskazujemy pozaobrazowego Eliasza tym, którzy „chcą to przyjąć”. (B254)

„On jest Eliaszem” — Jan Chrzciciel dokonał zmian poprawczych, co było w zupełnej zgodzie z proroctwem dotyczącym Eliasza. (R5030:6) Zwiastun Mesjasza. (B253) Warunkowo; w ten sam ograniczony, obrazowy sposób w jaki Królestwo było dane narodowi Izraelskiemu według ciała. (HG68:5) Tak więc, cokolwiek znajdujemy zarówno w życiu Eliasza jak i Jana, co dobrze pasowałoby do doświadczeń Kościoła lub jego przyszłej drogi, możemy uznać to za obrazy. (R968:4) W każdym szczególe pojawiało się podobieństwo pomiędzy Janem, a pozaobrazowym Eliaszem. (OV323:1) Jego związek z przyszłym Eliaszem, wspanialszym Eliaszem, był bardzo podobny do związku naszego Pana Jezusa z wspanialszych Chrystusem. (OV322:2) Jan Chrzciciel wyobrażał, reprezentował, Eliasza składającego się z rzeszy członków, tak jak Jezus wyobrażał, reprezentował, Chrystusa składającego się z rzeszy członków. (R557:1) Tak, jak Jan wykonał pracę Eliasza dla Izraela, tak Kościół wykonuje przewidzianą pracę Eliasza dla świata, głosząc drugie przyjście Pana. (B253; OV322:3)

Epifania i Bazylea:

„onci” — Jan Chrzciciel. (TP 1926, s. 97)

„jest Eliasz” — jest typem na M.St. jako mówcze narzędzie (prorok) Pańskie do Nominalnego Duchowego Izraela. Dlatego Jan jako wypracowanie typu Eliasza jest typem na pozaobrazowego Eliasza. (TP 1926, s. 97) reprezentuje on klasę Chrystusową w ciele, jako rzecznika Bożego, pragnącego zreformować świat. (TP 1970, s. 5)

„który miał przyjść” — pozaobrazowy Eliasz miał ponownie się okazać. (TP 1926, s. 97)

Ewangelia Mateusza 11:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Niechaj słucha” — "Niechaj słucha, co duch mówi zborom", Obj. 2:29.

„Kto ma uszy” — celem Jezusa i Apostołów nie było nauczanie wszystkich, ale jedynie tych, którzy pragnęli sprawiedliwości. R5244:1; B16; SM51:2, 52:T, 343:3 Czasami ten „kto ma uszy” przechodzi przez smutek i cierpienie. (NS823:5) Musi pokornie zdać sobie sprawę, że przyjdzie mu odrzucić wiele uprzednich poglądów, jak tylko zobaczy w nich brak harmonii ze Słowem Bożym. (B16) Nie perorując o Ewangelii na ulicach, udowadniając zasady naszej nadziei każdemu pytającemu, gdyż ani Biblia ani zdrowy rozsądek nie zalecają prowadzenia kłótni z powodu prawdy. (R1468:4)

„Niechaj słucha” — „Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów.” (Obj. 2:7) (B16) Bóg nie stara się pozyskać uwagi dzisiejszego świta; są głusi i ślepi. (SM343:3) Ci otrzymają szczególne błogosławieństwo, podczas gdy ci, którzy nie słuchają podzielą swój los z hipokrytami. (NS435:3, 5)

Epifania i Bazylea:

„uszy” — Uszy w symbolach biblijnych reprezentują wyrozumienie, zwłaszcza rzeczy wiary. (TP 1938, s. 21)

Ewangelia Mateusza 11:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten naród” — Genea, lub żyjący w owym czasie jak w wyrażeniu Mateusza 24:34: "Nie przejdzie to plemię".

„To pokolenie” — z greckiego genea, oznacza ludzi żyjących współcześnie, tak jak „nie przeminie to pokolenie.” (D603)

Ewangelia Mateusza 11:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Demona ma” — jako prorok, Jan był skrajnie wstrzemięźliwy i skromny. (R5031:4)

Ewangelia Mateusza 11:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Od synów swoich” — Oni pokazują swoje pokrewieństwo, odzwierciedlają jej podobieństwo. Synowie światłości powinni chodzić w światłości i znajomości co się tyczy zdrowia, pokarmu, czystości i odzieży, jak również i spraw duchowych.

„A mówią” — podobnie my możemy zostać oskarżeni o dumę i ambicję, wykorzystując metody przedsiębiorcze do głoszenia „dobrej nowiny”. (R4824:1)

„Oto żarłok” — nie ma nic, co Bóg, czy jego ludzie mogliby zrobić, czego Przeciwnik i ci, którzy mają jego ducha nie skrytykowaliby. (R4824:1) Jezus nie był tak ekscentryczny, jak Jan. (R5031:4)

„I usprawiedliwiona została” — udowodniona, zaakceptowana. (R1737:1)

„Mądrość” — Boska mądrość, Boska prawda. (R1737:4) Wyrażona w Piśmie Świętym i prawie natury. (R2060:2) Ani oszczerstwa, ani opozycja naszych nieprzyjaciół, nie zepchną nas z obranej drogi, która jest nam wytyczona przez Pana. (R4824:5)

„Na podstawie swoich uczynków” — Dzieci wskazują na swoich rodziców, podobne są do matek. Dzieci światłości powinny kroczyć w światłości w odniesieniu do zdrowia, pokarmu, czystości i ubioru tak samo, jak w sprawach duchowych. R20650:2

Epifania i Bazylea:

„przyjaciel celników i grzeszników” — Kiedy czytamy, że nasz Pan był przyjacielem celników i grzeszników, to nie mamy rozumieć, że dobierał sobie za towarzyszy awanturników lub ówczesnych moralnie trędowatych. Raczej należy rozumieć, że zgodnie z użyciem jakie zastosowano w tamtych czasach, jedna klasa Żydów określana była mianem ludzi świętych (faryzeusze), a inna jako niepraktykująca zupełnej świątobliwości (grzesznicy). (TP 1996, s. 89)

Ewangelia Mateusza 11:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Grozić” — nie w formie besztającej i obrzucającej obelgami tyrady, ale zwykłego stwierdzenia faktów. (R2267:1)

„Że nie pokutowały” — większość odrzuciła go jako Mesjasza. (R4599:1) Nie ze względu na odrzucenie łaski Królestwa, ale ze względu na grzeszny stan, który wstrzymywał jego akceptację. Byli tak bardzo grzeszni i zrażeni do Boga, że bezsprzecznie zasługiwaliby na poważną karę. (R2267:1) Ponieważ „bóg świata tego zaślepił umysły niewierzących.” (2 Kor. 4:4) (R2267:5)

Ewangelia Mateusza 11:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Biada tobie” — "Wielce też chłostany będzie ów sługa, który poznał wolę Pana swego (Chrystusa), ale nie przygotował, ani nie postąpił według woli Jego", Łuk. 12:48.

„W Tyrze i Sydonie” — Miasta słynne z wielkiej bezbożności, rozpusty i nieczystości.

„Pokutowały” — A jednak światowo mądrzy i umiejętni teolodzy twierdzą, że ci nędzni grzesznicy od dawna poszli na wieczne męki.

„Biada tobie” — bo mieliście więcej wiedzy i sposobności, a tym samym odpowiedzialności; to powoduje niekorzystne okoliczności. (CR501:4; R2613:1) Każdy dzisiejszy grzech i zła skłonność zostaną ukrócone i ukarane w nadchodzącym wieku. (R2613:2) Nawiasem mówiąc, to, że Jezus ich odrzucił, otworzyło możliwość powołania do Królestwa wierzącym spośród pogan. (R2623:3)

„W Tyrze i Sydonie” — notorycznie, wiecznie grzeszne, rozwiązłe i nieczyste miasta. (R2623:3)

„Pokutowały” — jednak „światowi mędrcy” mówią nam, że ci biedni grzesznicy zostali skazani na wieczne tortury bez szansy pokuty. (R2624:4)

Ewangelia Mateusza 11:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Lżej będzie Sydonowi i Tyrowi” — Z ich wielką niemoralnością, ale lepszym stanem serca.

„Niżeli wam” — Nauczyciele religijni z waszą wyższą moralnością, a złym stanem serca.

„Lżej będzie” — ponieważ zgrzeszyli przeciwko mniejszej światłości i przywilejom. (R5363:6, 5083:5, 4599:4) Im większa jest odrzucona światłość, tym większe będzie otrzymana chłosta. (R569:6, 412:1) Bóg ma inny punkt widzenia niż większość ludzi. Nie zastanawia się jedynie nad tym: „Czy to jest moralne, czy nie?”, ale raczej nad tym „jaka jest postawa serca?” (R2623:3)

„Tyrowi i Sydonowi” — dwa kwitnące miasta pogańskie, niegodziwe i niemoralne do tego stopnia, że ich nazwy stały się synonimem grzechu, rozwiązłości i nieczystości. (R2623:3) Karygodnie niemoralnym, ale z lepszym stanem serca. (R2623:3) Tyr i Sydon zostały upadły w pośrodku rzezi, epidemii i krwi. (R1618:5) Te pogańskie miasta pokutowałyby przy o wiele mniejszym stopniu głoszenia im prawdy. (R5075:1)

„W dniu sądu” — tysiąc lat władania Mesjasza. (R5179:6)

„Aniżeli wam” — z większym poczuciem moralności, ale złym stanem serca. (R2623:6) Ci, którzy usłyszeli Jezusa i pozostali niewzruszeni, zamknęli swe serca i znaleźli się w niekorzystnym położeniu na dzień sądu. (R5363:5)

Ewangelia Mateusza 11:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Aż do nieba wywyższone” — Wysoce uprzywilejowane w znajomości. Wywyższone było, iż Chrystus w nim mieszkał.

„Aż do piekła” — Hades, zniszczenie, a nie męki wieczne. O miejsce, gdzie miasto Kapernaum stało, jest przedmiotem sporu.

„Były w Sodomie” — A że Jezus w Sodomie cudów nie czynił, przeto mają zupełną sposobność, aby byli wzbudzeni z grobów.

„A ty, Kafarnaum” — którego mieszkańcy uważali się za całkiem szanowanych, poważanych, zorientowane na kościół ludzi. (HG236:2, 647:6) Kafarnaum cieszyło się większymi względami niż wszystkie pozostałe miasta palestyńskie, ponieważ nasz Pan tam właśnie wygłaszał większość swoich nauk i dokonywał większość cudów. (R5075:1)

„Do nieba wywyższone będziesz” — wywyższone poprzez przywileje wiedzy, sposobności i boskiej łaski oraz błogosławieństw. (R5075:1, 4599:2, 4557:1, 3726:2, 2623:2, 2600:4) Wywyższone z racji tego, że Jezus stale tam przebywał. E376; PD62/73

„Do piekła zostaniesz strącone” — z greckiego: hades, grób, zapomnienie; ponieważ nie odebrali przesłania. (R5075:2, 4557:1, 4599:2; E375) Nawet kwestia miejsca, gdzie leżało Kafarnaum jest dyskusyjne. (R2600:4, 3726:3) Wykonało się poprzez kłopoty, które spadły na Żydów i zniszczyły ich narodowość. (R2623:3) Chodzi nie tylko o Sodomitów, ale również o miasto, w którym mieszkali; są tam także inne miasta. (HG556:2; R734:5*)

„W Sodomie dokonały” — Sodomici nie byli takimi grzesznikami jak posiadający znacznie większą wiedzę Żydzi. A110; OV227:T Której niegodziwość była tak wielka, że sprowadziła na nią zniszczenie. (R2623:6) Ludzie ci zostali zgładzeni z powodu braku światła. (R659:3*, 447:3*) A zatem nie mieli oni pełnej sposobności. (A110; R545:5; OV227:1; HG345:4)

Ewangelia Mateusza 11:24

Paruzja (C.T. Russell):

„W dzień sądny” — W Tysiącleciu. Te słowa pokazują, że do tej pory nie było jeszcze sądu w żadnej z tych spraw.

„Niżeli tobie” — Ponieważ, gdy przyjdzie czas, oni przyjmą światło i będą przez nie błogosławieni, to właśnie światło, którym kapłani wzgardzili.

„Lżej” — zostanie mniej i lżej doświadczona. (OV43:1) Będzie wówczas lżej wszystkim odpowiednio do stopnia niewiedzy w której popełniali swe grzechy. (HG336:3) Kara w owym wieku będzie proporcjonalna do przeszłej winy. (R2613:1, 722:3) Nagrody i „chłosty” będą zależne od uczynków w obecnym życiu, jak również od ich oceny w trakcie sądu. (R2611:5) Lżej będzie Kafarnaum, ale jeszcze lżej będzie Sodomie. (OV227:1; A110; R5179:6, 2267:4; HG149:6, 345:4; NS704:1) Kafarnaum zgrzeszyło przeciwko większej światłości. OV227:1; R5083:5, 4599:2; PD62/73 Sodoma i Gomora powstaną wyższe od niektórych Żydów. (NS704:1) Ludność Kafarnaum miała bezsprzecznie bardziej zatwardziałe serca od mieszkańców Sodomy i z punktu widzenia Pana była bardziej godna potępienia. (R4599:2) Tak jak Kafarnaum miało nad innymi przewagę w postaci łaski i błogosławieństw, które odrzuciło, tak też porównywalnie mniej będzie ich miało w Tysiącleciu. (NS311:4) Odrzucenie Go przez Kafarnaum znacznie bardziej przypominało niegodziwą rebelię przeciwko Bogu niż działanie Sodomitów. (R2267:4)

„Ziemi sodomskiej” — los Sodomitów nie jest jeszcze przesądzony: „Sodoma i jej córki, wrócą do swego pierwotnego stanu.” (Ezech. 16:55) (R5179:6) Nasz Pan gwarantuje im (pełną) sposobność. (OV227:1) Oznacza to, że wszyscy spoczywający w grobach usłyszą głos Syna Człowieczego i zostaną powołani do tego, żeby stanąć przed sądem. (R2267:5) Tym samym śmieć Sodomitów była po prostu przyspieszoną śmiercią adamową, a nie wtórą śmiercią. (OV43:2)

„W dniu sądu” — 1000 lat władania Mesjasza podczas których sądzony będzie świat. PD62/73; (R5179:6, 4599:1, 2624:1, 2267:4) Wskazanie na fakt, że żaden sąd nie zapanował nad światem w żadnym z tych przypadków. (R2624:1) Wielu pogan, którzy cieszyli się niewielką – jeżeli w ogóle – wspaniałomyślnością Boga będzie w bardziej korzystnym położeniu niż ci, którzy zlekceważyli daną im łaskę. (R4599:4)

„Aniżeli tobie” — ponieważ otrzymają i będą błogosławieni przez światłość, którą ty odrzuciłeś. (A110)

Epifania i Bazylea:

„w dzień sądny” — w 1000-leciu. (TP 1947, s. 45)

Ewangelia Mateusza 11:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Jezus rzekł” — Wypowiedział głosem w modlitwie w obecności swoich zwolenników.

„Zakrył te rzeczy” — Boski plan, w którym jest zaznaczona przyszła sposobność do zmartwychwstania biednych Sodomitów.

„Przed mądrymi” — Światowo mądrzy. Pan Bóg dopuścił, żeby te rzeczy były szykanowane i wyszydzane. Szczególnie tyczyło mądrych mieszkańców Kapernaum i Betsaidy. "Zginie mądrość mądrych jego, a rozum roztropnych jego skryje się", Izajasz 28:14.

„Niemowlątkom” — Którzy nie chlubią się z mądrości światowej, bo "Pan patrzy na serce", 1 Sam. 16:7.

„I rzekł” — Wygłosił wobec obecnych współwierzących słyszalną dla wszystkich modlitwę. (R2251:6)

„Wysławiam cię, Ojcze, Panie” — docenił mądrość Ojca w tym, że wyłącznie ludziom o odpowiednim stanie serca pozwolił zobaczyć i w pełni zrozumieć obecne powołanie Kościoła. (R4599:2) Wraz z naszym Panem możemy się radować z ustanowionego porządku, w którym w swej mądrości Bóg ukrył pewne właściwości planu wieków i uczynił je widocznymi i zrozumiałymi tylko dla „wybranych”. (R4599:2) Gdyby ci bogaci i wielcy ujrzeli w pełni prawdę, ciążyłaby na nich większa odpowiedzialność. (R5075:5, 4599:2) Nie można pogodzić takiego stwierdzenia z powszechnym – choć niebiblijnym – poglądem jakoby znaleźli się lub podążali do miejsca wiecznej męki. (R2267:6)

„Zakryłeś te rzeczy” — ten łaskawy i miłosierny plan, który daje biednym Sodomitom wspaniałe możliwości na przyszłość. (R2624:4, 236:4*) Gdyby świat miał się z wyprzedzeniem dowiedzieć o czekających go kolejach, z pewnością byłoby to dla niego szkodliwe. (R4644:5, 4444:6) Wyjawienie wszystkich tajemnic swojego planu nie byłoby rozsądne, ponieważ Przeciwnik i jego towarzysze zrobiliby wówczas wszystko, żeby go udaremnić. (CR90:4) Niepoświęcony umysł nie może pojąć i zrozumieć Tajemnicy Boga. (SM12:2) Wielu pozostaje ślepymi wobec spraw duchowych, wezwania i powołania Kościoła. (R4599:1)

„Przed mądrymi” — mądrymi według norm światowych, pozwalając na to, żeby pogarda i drwiny były im nieodłączne. (B29) W szczególności mądrymi mieszkańcami Kafarnaum i Betsaidy. (R2267:5) Pozostający pod wpływem mamony Faryzeusze byli zbyt zadowoleni z siebie, uczeni w Piśmie zbyt pewni i zuchwali, a Doktorzy Prawa zbyt dumni i pretensjonalni. (CR10:2; NS398:2) Których Bóg tego świata oślepił geniuszem ich własnego ziemskiego poznania i miłością do oddawania czci ludziom. (R1418:3) „I zginie mądrość jego mędrców, a rozum jego rozumnych będzie się chował w ukryciu.” (Izaj. 29:14) (R589:3) Którzy postrzegają to jako fantazyjną, bajkową opowiastkę, której nikt poza prostymi ludźmi i dziećmi nie mógłby potraktować poważnie. (R3585:2) Mijając niektórych spośród najbardziej uczonych Pan wykorzystuje ścieżki, przedstawicieli i posłańców, którzy dla wielu są nie do przyjęcia. (R5258:4)

„I roztropnymi” — roztropnymi w rozumieniu światowych standardów – wolących pieniądze, popularność i zaszczyty pochodzące od ludzi niż prawdę. (R2639:5) Zbyt roztropnymi. (R972:4) Przenikliwymi i przebiegłymi, wykształconymi, uczonymi i ważnymi. (R3585:2) Tymi, którzy nie wyznają doktryny o poświęceniu i uważają, że nieostrożne jest jej nauczać. (R236:4*)

„Objawiłeś je” — nie poprzez cuda, które otworzyłyby ich umysły i serca na zrozumienie, ale poprzez proste środki – dowodząc, uzasadniając i rozumując tak długo, aż pojęli boski zamiar. (R3910:5)

„Prostaczkom” — jeżeli chodzi o ludzką politykę i umiejętności; szczerego serca, niewyszukanym, łagodnym i ubogim w duchu. (R2267:6, 5; SM13:2) W prostocie i łagodności. (R589:3) Mającym mniej do stracenia z ziemskiej natury. (CR10:2; NS398:3) „Ludzie nieuczeni i prości.” (Dz. 4:13) „Malutcy” Pana – łagodni, pokorni, skromni, uniżeni, otwarci na naukę. (HG518:3) Pokornego serca i umysłu, gotowi do tego, aby być kształconymi przez Pana zamiast pragnący nauczać Jego. (R2624:6) Tym, którzy nie chwalą się mądrością w sensie rozumianym przez świat. (R2492:6) Prostaczkowie w mądrości ogólnie pojmowanej przez świat mają w każdym sensie przewagę w kwestii wiary i posłuszeństwa w Wieku Ewangelii. (NS727:6) Nie można oszukać dziecka – wierni, którzy odrzucają uprzedzenia, dumę oraz ambicje i zwyczajnie podążają po śladach boskiego słowa i oceniając wszystko przez pryzmat prawdy. (R957:5) Obecne przesłanie Ewangelii przeznaczone jest dla ludzi wyjątkowych i skierowane jest szczególnie do klasy średniej spośród nich – pokornych ale inteligentnych, bardziej niż bogatych i ważnych. (R2692:4) Ze światowego punktu widzenia, prostaczkowie są głupcami, którzy pokładają nadzieję w sprawach niewidzialnych oraz nienamacalnych i odrzucają możliwość oraz chęć ziemskiego bogacenia się. (CR10:2) Uniżeni i skromni mogą osiągać wysokie ideały w sercach i czynach oraz kształtować silne charaktery. (R3952:3) Którzy bezceremonialnie i bez skrępowania wypaplają prawdę. (R942:2, 236:4*)

Ewangelia Mateusza 11:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Bo tak się tobie upodobało” — „Lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze.” (Izaj. 55:9) W planie Boga jest mądrość, która nie jest dla wszystkich widoczna. (R5075:4) W tej kwestii Jezus doceniał i wychwalał mądrość Ojca. (R4599:2) Ojcu spodobało się, „uchwycenie mądrych w ich własnej chytrości.” (1 Kor. 3:19) (R2624:6) Bóg ukrywał (ukrywa) przed człowiekiem prawdę, w stopniu który jest niezbędny dla jego zbawienia; zataja pewne swoje zamiary dla dobra człowieka, z mądrych i miłosiernych pobudek – z przyczyn, które nasz Pan rozumiał i pochwalał. (NS555:5) Jeżeli ukrycie części Boskiego Planu przed człowiekiem oznaczałoby wieczne męki i tortury dla ślepych, Jezus nie dziękowałby za to Ojcu. (R4644:5)

Ewangelia Mateusza 11:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Tylko Syn” — Logos, który miał społeczność z Ojcem przez wieki, zanim stał się człowiekiem i ta społeczność dała Mu możność potem, gdy stał się człowiekiem powiedzieć: "A com słyszał i widział świadczę", Jan 3:32.

„Wszystko” — Jemu Ojciec dał wszelką moc na niebie i na ziemi (Mat. 28:19). Obok Ojca „On jest Panem wszystkiego”, bo „głową Chrystusa jest Bóg.” (1 Kor. 11:3) (R296:3)

„Nikt nie zna” — nie rozpoznaje. (R2268:1) Uczniowie znali go jako człowieka, ale nie pojmowali tajemnicy jego cudownego istnienia – jego przedludzkiej chwały. (R1059:5)

„I nikt nie zna” — znać Ojca i Syna w sensie bardzo dokładnym i bliskim tak, jak zna się umysł i serce przyjaciela. (R2625:1)

„Tylko Syn” — przedludzka – trwająca wieki – wspólnota z Ojcem, wyrażona została przez Pana w sposób wystarczająco jasny, kiedy stał się On człowiekiem i mógł świadczyć „o tym, co widział i słyszał.” (Jan 3:32) (E91)

„Syn zechce objawić” — wszystko co możemy wiedzieć to tylko to, co zostało objawione. (R106:1*) Wielki Nauczyciel objawia Ojca wszystkim uczniom w swojej klasie. (R4599:5, 5075:5) Skoro Panu było miłe, aby wyjawić nam niektóre z jego wspaniałych zamiarów, byłoby brakiem szacunku z naszej strony, gdybyśmy nie okazali głębokiego zainteresowania nimi oraz ustali w dalszych poszukiwaniach. (NS683:4)

Ewangelia Mateusza 11:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Pójdźcie do mnie” — Woła Jezus, a nie do jakiegokolwiek kościoła lub sekty.

„Którzyście spracowani” — Pan nie powoływał i nie powołuje do pracy takich, co nie chcą słuchać, lub są próżniakami.

„I obciążeni” — Odczuwający ciężar jarzma Prawa Zakonu. Którzy odczuwają ciężar grzechu i niedoskonałości.

„Sprawię odpocznienie” — Usprawiedliwienie. To się wypełni w szczególniejszym znaczeniu w Tysiącleciu.

„Pójdźcie do mnie” — a nie do jakiejś sekty. (C186; HG694:2) To jest apel do rozsądku. (R5422:3) To jest wołanie do słabych, załamanych, obciążonych, niepocieszonych. (R5075:6) Wezwanie do podążania za Chrystusem. (OV429:3) Wezwanie i zaproszenie do wiary w Pana, do przejścia na Jego stronę i przyjęcia okupu, jaki złożył za człowieka wyzwalając ludzkość spod jarzma grzechu i śmierci. (NS379:6) „Nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie.” (Jan. 14:6) Zaproszeni do naśladowania Pana nie są godzeni symboliczną strzałą i mieczem, w przeciwieństwie do Jego nieprzyjaciół. (SM53:1)

„Wszyscy, którzy jesteście spracowani” — Pan nie wzywa biernych i próżnych. (R1764:3) Może być to odwołanie do pracujących na roli itp., jednak szczególnego znaczenia nabiera w odniesieniu do tych, którzy pracują nad sobą. (HG746:5) Pismo Święte adresowane jest – przede wszystkim – do spracowanych, obciążonych i zrozpaczonych, a nie ambitnych i obiecujących. (CR15:4; NS488:1) Słabi i załamani. (R5075:6) Generalnie świat koncentruje się na teraźniejszości, pracując na rzecz spraw przyziemnych i niemal w ogóle nie mając wiary w szacunek do tego, co ma nadejść w przyszłości. (CR16:2) Nie wszyscy słabi, ale ci ubodzy materialnie, o słabym charakterze i wpływach, których pozorne wady i nieszczęścia sprzyjają budowaniu i rozwijaniu pokornej postawy. (HG746:4) Którzy jako członkowie upadłej rasy próbują dokonać niemożliwego – zachować Prawo Boże. (R315:2) Są dwie grupy spracowanych: pracujący na rzecz spraw przyziemnych świat oraz naśladowcy Pana, którzy „nie zabiegają o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa, o pokarm żywota wiecznego.” (Jan. 6:27) (CR16:2; NS482:5) Wy, którzy poświęcacie się służbie dla Pana. (R245:4)

„I obciążeni” — nad którymi ciąży jarzmo Przymierza Zakonu. (R1728:5; R5885:3, 6, 2625:2, 1540:2) Albo Żydzi obciążeni jarzmem Zakonu, albo poganie obciążeni jarzmem Szatana. (R2625:3) Jedyne bezpośrednie zaproszenie dane przez Pana było skierowane do znużonych światem, obciążonych trudami, zniszczonych i zaniedbanych. (R108:2*) Wzgardzonymi i pełnymi żalu. (CR15:5) Odczuwający ciężar grzechu, niedoskonałości i śmierci. (R2625:2, 5886:2, 5737:3) Znający znaczenie grzechu i degradacji. (HG746:6) Niepocieszeni i niezadowoleni. (R5075:6) Zmęczeni, znużeni i niemalże onieśmieleni swoją porażką. (R1733:5, 975:2) Nie tylko własną niedoskonałością, ale również słabością bliskich osób oraz tych ludzi wokół nas, którzy wywierają na nas wpływ. (NS380:3) Zniszczenie i upadek ziemskich nadziei czyni nas zdolnymi do poznania nauk Pana i otwartymi na ich przesłanie. (CR15:5; NS488:2) Żydzi znajdowali się pod jarzmem narodu rzymskiego, jednak w tym wypadku chodzi o jarzmo wiary – jarzmo Zakonu. (R5885:2) W dzisiejszym Chrześcijaństwie istnieje klasa nie będąca pod Zakonem a jednak zdająca sobie sprawę z prawa, zasad i standardów boskiej sprawiedliwości i pragnąca prowadzić swe życie zgodnie z nimi. (NS381:2)

„Ja wam dam ukojenie” — usprawiedliwienie. (R5105:5, 4579:6, 2625:2; Q66:1) Błogosławieństwo usprawiedliwienia poprzez wiarę jest zwyczajnie po to, żeby dopasować i przygotować nas do wzięcia na swoje barki jarzma i podążenia za przykładem Pana w służbie dla Ojca. (R2625:5) Jedynym sposobem na uzyskanie ukojenia przez znużonych jest poprzez zjednoczenie się z Chrystusem. PD14/23; (SM53:1) W bezustannej pogoni grzechu i egoizmu nie ma miejsca na ukojenie serca; czasami jednak doświadczenia te wiodą znużonych do tego, który potrafi nieść grzechy. (R4932:4) Smutek i rozpacz są niezbędne, abyśmy umieli docenić ukojenie, które daje nam Bóg. (R5003:6) Jedynie odczuwający potrzebę ukojenia potrafią docenić zaproszenie. (R108:2*) Naśladowcy Pana odczuwają pokój i ukojenie umysłu dzięki znajomości boskiego charakteru i zamiarów. (R5403:2) Chcę i potrafię pomóc wam przyjść do Ojca. (R5422:3) Z pełnym zabezpieczeniem, że wniósł okup zarówno za Żydów, jak i pogan – za wszystkich. (R975:2) Ukojenie to nie polega na ogólnie pojmowanej doczesnej pomyślności i uwolnieniu od trosk, trudów i restrykcji. (R1961:5) Nowy rodzaj pracowników na świecie, naśladowcy Jezusa, z nowymi nadziejami, ambicjami i dążeniami, spokojem oraz radością znacznie przerastającymi wszystko, co czuli i posiadali do tej pory. (CR16:2) Błogosławione ukojenie wolności od jarzma gnębiciela. (R902:2) Oznacza to dla nas otarcie łez, uwolnienie w dużej mierze od naszych cierpień. (NS693:6) Obecny odpoczynek w wierze zostanie systematycznie wyparty przez prawdziwy odpoczynek Królestwa. (HG747:1) Waszym duszom – teraz; i będziecie przygotowani do otrzymania ukojenia niebieskiego jako „współdziedzicami” z Chrystusem w jego Królestwie Niebieskim. (R4599:6) Nawet mimo tego, że On sam nie miał miejsca, gdzie głowę skłonić (Mat. 8:20). (R1063:2*) Spośród wszystkich ksiąg na świecie, to Biblia daje pocieszenie i pociechę zrozpaczonym. (CR15:4)

Epifania i Bazylea:

„Pójdździe do mnie wszyscy” — wszyscy, którzy nie są w harmonii z grzechami tego świata ani własnymi słabościami. ... które są przeciwne woli i które są wynikiem odziedziczonych słabości. ... Tacy uczniowie Chrystusa stanowią klasę, do której adresowane są te słowa. (TP 1999, s. 28)

„którzyście spracowani i obciążeni” — pod jarzmem grzechu i świadomości kary za niego --- kary śmierci. (TP 1999, s. 28) spracowani przez niemożność wykonania zakonu. (TP 1929, s. 19) wy wszyscy, którzy jesteście obciążeni z powodu waszych bezowocnych uczynków, włączając wasze niepomyślne wysiłki związane ze zmienianiem ludzkich spraw tego świata na lepsze. (TP 1990, s. 57)

„a Ja wam sprawię odpocznienie” — usprawiedliwienie przez wiarę, nie przez uczynki. (TP 1990, s. 57)

Ewangelia Mateusza 11:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Jarzmo moje” — A nie jarzmo Metodystów, Prezbiterianów, czy nawet jarzmo wielu badaczy Pisma Świętego, lub tp. Zobowiąż się i poświęć swój czas, wpływ, środki i wszystko na służbę Bogu. To jest jedynie zaproszenie, a nie rozkaz.

„Na siebie” — Zamiast jarzma Zakonu, lub jarzma szatana, do którego przedtem ktoś był zaprzężony.

„A uczcie się ode mnie” — Jezus będzie twoim towarzyszem, biorąc drugą stronę jarzma z tobą.

„Odpocznienie duszom” — Drugi odpoczynek, drugie błogosławieństwo i wzrastający trwały pokój i wesele w duchu świętym. To figurowało u Żydów 7-my dzień odpoczynku. "My, którzyśmy uwierzyli weszliśmy do odpocznienia", Żyd. 4:3.

„Weźcie na siebie” — Zamiast jarzma Zakonu lub Szatana, którym byliście wcześniej związani. (R2625:3, 5885:2)

„Moje jarzmo” — jarzmo oznacza służbę. (R5885:2, 4599:5, 2625:2, 1276:2*) Nie jakiekolwiek sekciarskie jarzmo. (C187; R902:5; NS381:4) Obraz ten pochodzi od wołu zaprzęgniętego do wozu z ładunkiem. (NS380:4) Jezus zapraszał wszystkich Żydów, których postawa serca predysponowała do przystąpienia do Niego. (R5886:1) Przywiążcie samych siebie, swój czas, wpływ, środki, możliwości, wszystko co macie, do służby dla Pana. To jest zaproszenie, a nie polecenie. (R2625:5,6; 2268:4) Jarzmo posłuszeństwa boskiej woli. (R4599:6) On zaprasza nas do siebie i do zupełnego poświęcenia się jemu i jego służbie. (R2625:6) Wszyscy na świecie noszą różnego rodzaju jarzma – polityczne, społeczne, finansowe lub firmowe, grzechu, egoizmu, dumy, itp. (R1961:2) Nowe jarzmo nie może być włożone na stare stworzenie. My nie tylko wypełniamy wymogi prawa, ale czynimy więcej, ale czyni to nowe stworzenie. (R5885:5) Jest jedną sprawą walczyć przeciwko grzechowi, a drugą przyłączyć się do Pana jako jego współpracownicy, aby nasze wątłe siły zostały wzmocnione jego łaska i mocą. (NS381:1) Jarzmo jest zwykle konstruowane dla dwóch, a nasz Pan mówi o nim jako o swoim jarzmie, przez co chce nam dać do zrozumienia, że on także jest sługą. (R2625:3) Nasz Pan był obciążony, ale nie swoimi słabościami, lecz ciężarem sprzeciwu grzeszników wobec niego oraz ciężarem apostołów. (NS380:3) Pan wkłada ciężary i jarzma na tych, którzy obecnie są powoływani, natomiast ma zamiar złamać wszelkie jarzma i zdjąć wszelkie ciężary podczas Wieku Tysiąclecia. (NS379:6)

„I uczcie się ode mnie –” — Będę twoim partnerem, tuż po drugiej stronie jarzma. (R2625:3) Stańcie się uczniami, apostołami, studentami w szkole Chrystusowej. (R5737:3) Jak nieść jarzmo. (R955:5*) Nie tylko intelektem, ale także i sercem. (R1789:2) Uczcie się dobrych nauk, poprze które jesteście przygotowywani do przyszłej chwały, czci i nieśmiertelności. (CR16:3) Nie próbujcie kierować się samodzielnie. (R1961:3) Od niego uczymy się drogi, od niego czerpiemy jego błogosławionego ducha; uczymy się pokory, która gardzi brakiem poniżenia. (R1276:5*) Dopóki nie przyjmiemy Pana do naszego życia, jako naszego towarzysza, zaufanego przyjaciela, doradcę, pocieszyciela i przewodnika na równi z Odkupicielem i Panem, dopóty nie pojmiemy tych nauk, które dają radość. (R1789:2)

„Jestem cichy –” — Tajemnicą odpocznienia jest cichość i łagodność ducha. (R1962:1) Pokora umysłu i serca była pod wieloma względami tajemnicą jego sukcesu. (R5186:2) Chętny do nauki. Nawet w jego doskonałości, istniały rzeczy których miał się nauczyć. (R5370:2) Tylko ci, którzy są pokornego i uniżonego serca są przygotowani, aby uniżyć samych siebie, zdać sobie sprawę z własnej bezwartościowości i konieczności pomocy, a tym samym są gotowi aby przyjąć Pańską pomoc i wziąć jego jarzmo. (NS382:6) Nasz Pan z bezbłędną precyzją zawsze wybierał cichych do przeprowadzenia wszystkich wielkich dzieł – Mojżesza, proroków, starożytnych świętych, Pana Jezusa, dwunastu apostołów oraz cały Kościół Wieku Ewangelii. (R1921:1)

„I pokornego serca –” — Ponieważ był on cichego i uniżonego serca, Jezus mógł zignorować swą własną wolę, zaniechać realizowania swych własnych planów i wziąć na siebie jarzmo woli swego Ojca. (R955:6*) Cichy duch pokornie podda się łatwemu jarzmu boskiej woli i zaprzestanie prób zaspokajania zdeprawowanej ludzkiej woli. (R902:2)

„Ukojenie dla dusz waszych” — Co jest pokazane w siódmym dniu odpocznienia obchodzonym przez Żydów. „Albowiem do odpocznienia wchodzimy my, którzy uwierzyliśmy.” (Hebr. 4:3) (R2534:4) Odpoczynek od daremnych ambicji i bezowocnej pracy oraz planów, które inni władcy mogliby na nas wymuszać. (R1276:6*) Odpoczynek w Nim, naszym bratem w noszeniu jarzma. (R5886:2) Drugi odpoczynek, „drugie błogosławieństwo”, wzrastający pokój i radość w duchu Świętym. (R2625:4) Nie tylko odpoczynek ciała lub odpoczynek umysłu. Każdy w pełni wierzący odpoczywa w pełni, kto zaś wierzy częściowo, częściowo też odpoczywa. (R2534:3, 2268:1) Satysfakcja duszy, pokój boży który przewyższa wszelki rozum będzie panował w panował w naszych sercach. (R2625:4)

Źródła: MANNA - 21 CZERWCA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 21 CZERWCA

Ewangelia Mateusza 11:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Jarzmo moje” — W porównaniu do jarzma w jakie ludzie zaprzęgają się, bądź w handle, pychę, grzech, samolubstwo, politykę, itp..

„Wdzięczne jest” — Dla ludzi świata ofiarowanie się Bogu wydaje się okropnie ciężkim jarzmem, lecz dla dziecka Bożego jest rzeczą zupełnie właściwą i rozumną służbą.

„Brzemię moje lekkie” — Pan Jezus jest Tym, co nosi ciężary tych, którzy są z Nim pospołu ujarzmieni. Nie pozwoli On, aby mieli być obciążeni bardziej niż potrzeba dla ich dobra.

„Albowiem jarzmo moje” — Jarzmem naszego Pana było jego serdeczne, radosne poddanie się woli Niebieskiego Ojca. (NS380:6) Związaliśmy się z Panem przymierzem wierności aż do dopełnienia ofiary; ofiary aż na śmierć. (NS381:6) W porównaniu z jarzmami polityki, społeczeństwa, interesów, grzechu, egoizmu lub dumy. (R1961:2)

„Jest miłe” — Wygodne i dające zadowolenie, jest elastyczne, spełnia wiele warunków. (R5886:4) Dla świata poświęcenie może wydawać się strasznym jarzmem, ale dla prawdziwego dziecka bożego jest to najrozsądniejsza służba. (R2625:5) Miłe dla tych, którym pasuje. (R2268:4, 5886:4) Z powodu jego miłości do nas i naszej miłości do niego. (R1893:4) Ponieważ kochamy sprawiedliwość a nienawidzimy nierówności, ponieważ kochamy Pana i Niebieskiego Ojca. (NS382:5) Ponieważ doceniamy nasze jarzmo oraz ponieważ nasz Pan jest wraz z nami w tym jarzmie. Nasze ciężary są jego ciężarami, nasze próby jego próbami, nasze cele jego celem. (R2625:6) Gdy pozwolimy, by naturalnie na nas spoczywało. (R902:2) W rozumieniu, że jesteśmy w stanie go nieść i nas nie uwiera. (R5886:2) Ponieważ wszelkie rzeczy sprzyjają dobremu – im cięższy jest ładunek, tym większe błogosławieństwo i nagroda. (R2625:5) Jarzmo które nie pasuje na zwierzę, spowoduje obtarcia i jego niepokój, ale jarzmo dopasowane będzie jarzmem wygodnym i umożliwi łatwiejsze ciągnięcie ładunku. (R5886:4, 2268:4) To, co powoduje że jarzmo łatwiej na nas spoczywa to stałość celu, który nas nie ociera oraz nie pozwala zsunąć się jarzmu. (R1276:3*) Niewielu powiedziałoby, że jarzmo Apostoła św. Pawła było łatwym jarzmem, lecz on najwidoczniej za takie je uważał, uznając za przywilej przechodzić trudności jako dobry żołnierz Chrystusa. (R1961:5) Jakkolwiek ciężkie i trudne może się ono wydawać innym, łaska Pana jak mu towarzyszy umożliwia zwycięstwo we wszystkim tym, którzy są jego. (NS170:6) Możemy uznać wszystkie nasze straty, wszystkie nasze krzyże i nasze ciężary za lekkie przypadłości, z powodu doskonałej znajomości boskich łask i błogosławieństw, jakie otrzymaliśmy przez Chrystusa Jezusa, naszego Pana. (R2268:4)

„A brzemię moje lekkie” — Znacznie lżejsze niż jarzmo grzechu. (R4599:6) Tajemnicą lekkości ładunku jest łagodne jarzmo. (NS380:5) Od nikogo nie wymaga się więcej, niż jest w stanie unieść. (R5886:5) Sam nasz Pan niesie ładunek tych, którzy wraz z nim są w jarzmie. Nie pozwoli, aby cierpieli obciążeni większym brzemieniem, niż jest to konieczne dla ich dobra. (R2625:6, 5886:4) W porównaniu z jarzmem grzechu i brzemieniem śmierci. Niemniej jednak, niosą oni pewne brzemiona, które zmniejszają swą wagę w miarę jak zapoznają się oni z Ojcem Niebieskim. (NS223:2) Jego wola nie jest dla nas ciężarem, ale radością. (R245:4) Zobacz MANNA - 17 LUTEGO (Zobacz też w.29 - MANNA)

Epifania i Bazylea:

„Albowiem jarzmo moje” — jako różniące się od jarzma polityki, jarzma społecznego, humanizmu, grzechu, samolubstwa czy pychy. (TP 1990, s. 57)

„wdzięczne” — łatwe. (TP 1990, s. 57)

„jest” — jest rozsądniejszą służbą (Rzym. 12:1). (TP 1990, s. 57)

„a brzemię moje lekkie jest” — gdyż nasz Pan z nami w tym jarzmie (Mat. 11:28—30). (TP 1990, s. 57) Zobacz MANNA - 17 LUTEGO (TP 1990, s. 57) (Zobacz też w.29 - MANNA) (TP 1990, s. 57)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 11

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.