Ewangelia Mateusza 24

Ewangelia Mateusza, rozdział 24 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (51 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 24 — Biblia Gdańska

1 A wyszedłszy Jezus z kościoła szedł; i przystąpili uczniowie jego, aby mu ukazali budowanie kościelne.

2 I rzekł im Jezus: Izaż nie widzicie tego wszystkiego? Zaprawdę powiadam wam, nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był rozwalony.

3 A gdy siedział na górze oliwnej, przystąpili do niego uczniowie osobno, mówiąc: Powiedz nam, kiedy się to stanie, i co za znak przyjścia twego i dokonania świata?

4 I odpowiadając Jezus, rzekł im: Patrzcie, aby was kto nie zwiódł.

5 Albowiem wiele ich przyjdzie pod imieniem mojem, mówiąc: Jam jest Chrystus; i wiele ich zwiodą.

6 I usłyszycie wojny i wieści o wojnach; patrzcież, abyście sobą nie trwożyli; albowiem musi to wszystko być, ale jeszcze nie tu jest koniec.

7 Albowiem powstanie naród przeciwko narodowi, i królestwo przeciwko królestwu, i będą głody i mory i trzęsienia ziemi miejscami.

8 Ale to wszystko jest początkiem boleści.

9 Tedy was podadzą w udręczenie, i będą was zabijać, i będziecie w nienawiści u wszystkich narodów dla imienia mego.

10 A tedy wiele się ich zgorszy, a jedni drugich wydadzą, i jedni drugich nienawidzieć będą.

11 I wiele fałszywych proroków powstanie, i zwiodą wielu.

12 A iż się rozmnoży nieprawość, oziębnie miłość wielu.

13 Ale kto wytrwa aż do końca, ten zbawion będzie.

14 I będzie kazana ta Ewangielija królestwa po wszystkim świecie, na świadectwo wszystkim narodom. A tedyć przyjdzie koniec.

15 Przetoż gdy ujrzycie obrzydliwość spustoszenia, opowiedzianą przez Danijela proroka, stojącą na miejscu świętem, (kto czyta, niechaj uważa),

16 Tedy ci, co będą w ziemi Judzkiej, niech uciekają na góry;

17 A kto na dachu, niechaj nie zstępuje, aby co wziął z domu swego;

18 A kto na roli, niech się nazad nie wraca, aby wziął szaty swe.

19 A biada brzemiennym i piersiami karmiącym w one dni!

20 Przetoż módlcie się, aby nie było uciekanie wasze w zimie, albo w sabat.

21 Albowiem naonczas będzie wielki ucisk, jaki nie był od początku świata aż dotąd, ani potem będzie.

22 A gdyby nie były skrócone one dni, nie byłoby zbawione żadne ciało: ale dla wybranych będą skrócone one dni.

23 Tedy jeźliby wam kto rzekł: Oto tu jest Chrystus, albo tam, nie wierzcie.

24 Albowiem powstaną fałszywi Chrystusowie, i fałszywi prorocy, i czynić będą znamiona wielkie i cuda, tak iżby zwiedli (by można) i wybrane.

25 Otom wam przepowiedział.

26 Jeźliby wam tedy rzekli: Oto na puszczy jest, nie wychodźcie; oto w komorach, nie wierzcie.

27 Albowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca i ukazuje się aż na zachód, tak będzie i przyjście Syna człowieczego.

28 Bo gdziekolwiek będzie ścierw, tam się zgromadzą i orły.

29 A zaraz po utrapieniu onych dni słońce się zaćmi, a księżyc nie da jasności swojej, i gwiazdy będą padać z nieba, i mocy niebieskie poruszą się.

30 Tedyć się ukaże znamię Syna człowieczego na niebie, a tedy będą narzekać wszystkie pokolenia ziemi, i ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich, z mocą i z chwałą wielką;

31 I pośle Anioły swoje z trąbą głosu wielkiego, i zgromadzą wybrane jego od czterech wiatrów, od krajów niebios aż do krajów ich.

32 A od drzewa figowego nauczcie się tego podobieństwa: Gdy się już gałąź jego odmładza i liście wypuszcza, poznajecie, iż blisko jest lato.

33 Także i wy, gdy ujrzycie to wszystko, poznawajcie, iż blisko jest, a we drzwiach.

34 Zaprawdę powiadam wam, że nie przeminie ten wiek, ażby się to wszystko stało.

35 Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

36 A o onym dniu i godzinie nikt nie wie, ani Aniołowie niebiescy, tylko sam Ojciec mój.

37 Ale jako było za dni Noego, tak będzie i przyjście Syna człowieczego.

38 Albowiem jako za dni onych przed potopem jedli, i pili, i ożeniali się i za mąż wydawali, aż do onego dnia, którego wszedł Noe do korabia,

39 I nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i zabrał wszystkie: tak będzie i przyjście Syna człowieczego.

40 Tedy będą dwaj na roli; jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony;

41 Dwie będą mleć we młynie; jedna będzie wzięta, a druga zostawiona;

42 Czujcież tedy, ponieważ nie wiecie, której godziny Pan wasz przyjdzie.

43 A to wiedzcie, że, gdyby wiedział gospodarz, o której straży złodziej ma przyjść, wżdyby czuł, i nie dałby podkopać domu swego.

44 Przetoż i wy bądźcie gotowi; bo której się godziny nie spodziejecie, Syn człowieczy przyjdzie.

45 Któryż tedy jest sługa wierny i roztropny, którego postanowił pan jego nad czeladzią swoją, aby im dawał pokarm na czas słuszny?

46 Błogosławiony on sługa, którego by, przyszedłszy Pan jego, znalazł tak czyniącego;

47 Zaprawdę powiadam wam, że go nad wszystkiemi dobrami swemi postanowi.

48 A jeźliby rzekł on zły sługa w sercu swojem: Odwłacza pan mój z przyjściem swojem;

49 I począłby bić spółsługi, a jeść i pić z pijanicami:

50 Przyjdzie pan sługi onego, dnia, którego się nie spodzieje, i godziny, której nie wie;

51 I odłączy go, a część jego położy z obłudnikami; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 24

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 24:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie pozostanie” — Cesarz Julian Apostata starał się odbudować świątynię w roku 363 aby przeciwstawić się temu proroctwu, lecz jego zamiar został obrócony w niwecz przez trzęsienie ziemi i pożar, jaki strawił rumowisko świątyni. (R1297:1*)

Ewangelia Mateusza 24:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Kiedy się to stanie?” — Zniszczenie świątyni nastąpiło w roku 70 n.e.

„Co za znak?” — Jaka będzie wskazówka?

„Twego przyjścia?” — Parousia, znaczy obecność Chrystusa.

„dokonanie świata” — Koniec wieku Ewangelii.

„Powiedz nam, kiedy” — Zapewne pamiętając, że pierwsze przyjście Jezusa było słabo widoczne i pozostało nierozpoznane przez wielu. (R710:2) Zadali oni trzy różne pytania, a każde z nich otrzymało odrębne odpowiedzi. (R531:3)

„Się to stanie” — Zniszczenie świątyni, itp. (R342:1*)

„Jaki będzie znak” — Wskazówka. (B160, R710:3) Podejrzewali, że może będzie obecny lecz pozostanie nierozpoznany przez świat lub nawet swych świętych, o ile jakiś znak nie wskaże na jego obecność. (R71:3) Tak jak chmury są oznaką zbliżającej się burzy a dym oznaką ognia, tak i pewne przepowiedziane wydarzenia i dzieła jego obecności będą znakiem jego przyjścia dla tych, którzy ich wyczekują. (R710:3) Nie będzie żadnego znaku danego ogółowi ludzkości, nie będą oni sobie zdawali sprawy z mojej obecności i ze zmian w dyspensacji. Tylko nieliczni będą wiedzieli. (B162) Po co byłby potrzebny znak jego obecności, skoro byłby on widzialny. (R555:1*)

„Twego przyjścia” — Z greckiego parousia, oznaczającego bycie obecnym, tuż obok. (B160, D565, R2978:6, 1693:1, 591:4*, HG24:4, 26:6) Greckie określenie parousia niezmiennie oznacza „osobistą obecność”, w odniesieniu do tego, kto już przyszedł, nadszedł. Nigdy nie oznacza ono „być w drodze”, tak jak nasze słowo „przychodzić”. (R580:5, 348:2, 223:2*, 20:4) Komentarz Whedon’a na stronie 277 mówi: „Słowo parousia nigdy, w całym Nowym Testamencie, nie oznacza niczego innego jak tylko obecność.” Lidell and Scott oraz Young’s Concordance zgadzają się z tym komentarzem. (R223:2*) Parousia rozpoczęła się w roku 1874. (R5565:6)

„Końca świata” — Końca wieku. (B160, D565) Greckie określenie aion nie oznacza kuli ziemskiej lub podobnych rzeczy, ale erę albo wiek. (R236:3*) Greckie określenie suntelia, przetłumaczone jako „koniec” nie oznacza „punktu w czasie”, lecz raczej pewien „okres”. To samo określenie użyte zostało w Mat. 13:39: „Żniwo to koniec [sunteila] świata”. (R236:3*, 223:1*) Znak obecności jest oznaką żniwa; jest to jeden znak dla dwóch wydarzeń. Praca i pracownik są ze sobą powiązani. (R236:3*)

Ewangelia Mateusza 24:4

Paruzja (C.T. Russell):

„A Jezus odpowiadając” — Wersety 1 do 14 obejmują cały wiek Ewangelii, wersety 15 do 22 mają podwójne zastosowanie; literalne do końca Wieku Żydowskiego a figuralnie do końca Wieku Ewangelii, którego cieniem był Wiek Żydowski. Wersety 23 do 26 zawierają słowa ostrzeżenia przed fałszywymi Chrystusami a w wersecie 27 nasz Pan odpowiada na ich pytanie dotyczące jego parousia. (B160) Nasz Pan śledzi różnorodne doświadczenia swego ludu aż do zakończenia Wieku Ewangelii. (R5522:2)

„Baczcie” — Ostrzegając nas przed niektórymi, którzy będą przybierać sobie jego imię (Chrześcijanie) i zwiodą wielu twierdząc, że Królestwo Boże już nadeszło. (R710:3)

„Żeby was kto nie zwiódł” — Znak umożliwi tym, którzy będą posłuszni temu nakazowi, rozróżnić prawdę od fałszu. (R98:2*)

Ewangelia Mateusza 24:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Jam jest Chrystus” — Nie ma to znaczyć, że tylko Sabbatai Lewi ze Smyrny ze swoimi 400 prorokami ogłosił się Mesjaszem w roku 1648, ale znaczy, że ktokolwiek rości pretensje do tego zwierzchnictwa jako głowa Kościoła Bożego, na przykład: papieże, carowie, synody, "obraz bestii", był lub jest narzędziem onego złego.

„Wielu przyjdzie w imieniu moim” — „Wielu przybierze moje imię” (Diaglott) (R710:5)

„Mówiąc: „Jam jest Chrystus”” — Najwyraźniej słowa te odnoszą się do wielu pseudo – Chrystusów jacy powstali w ciągu całego Wieku Ewangelii, lecz przed jego końcową częścią. (R5865:6*) Nie chodzi tu o Sabbathai Leviego ze Smyrny z jego 400 prorokami, lecz o każdego kto przypisuje sobie zwierzchnictwo nad Kościołem, tak jak Papież, Car, Synod, a zwłaszcza nadchodzący Obraz Bestii. (Obj. 13:15) (D565, 580) Gamaliel wymienia w swej mowie dwóch z fałszywych Chrystusów. (Dzieje 5:36,37) (F565) Mówią oni, że są zastępcami Chrystusa, jego przedstawicielami, a ich Kościół jest ciałem Chrystusowym i jego pełnoprawnym, przyobiecanym przedstawicielem mającym rządzić światem i podbijać go. (R710:5) Powstało wiele fałszywych systemów chrześcijańskich, antychrystów, które rozkwitały i zwodziły wielu, ale powstało także wielu pojedynczych fałszywych nauczycieli. (R767:1)

„Wielu zwiodą” — Przez niepohamowanych upadłych aniołów, obdarzonych mocą zwodzenia ludzkości i przybierania kształtu ludzi. SM199:T

Ewangelia Mateusza 24:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Wieści o wojnach” — Groźby, intrygi polityczne, itp.

„Nie trwożyli” — Lud Boży nie ma się trwożyć słysząc o pogłoskach wojennych, jakoby nadchodził koniec świata.

„Wieści wojenne” — Groźby i intrygi wojenne. (D566) Wojny, które toczyły się przez cały wiek, nie są czymś szczególnym, co Mistrz miał na myśli, gdy mówił o czasie wielkiego ucisku. (R5526:1, NS57:2)

„Musi się to stać” — Fizyczne konwulsje są tak samo potrzebne i właściwe jak wstrząsy moralne i społeczne. (R879:5) Wojna nie jest chorobą, ale jedynie jej symptomem w ciele polityki. Tak długo jak choroby i grzech będą trwały, ich zewnętrzna manifestacja – wojna – będzie kontynuowana. (SM452:3) Tak długo, jak Szatan będzie rządził światem, tak długo będą trwały spory, wojny i zamieszanie. (R605:4)

„Ale to jeszcze nie koniec” — Dla Ludu Bożego sam fakt wojny nie jest dowodem zakończenia wieku. Mamy inne znaki. (R3327:1, 605:3)

Ewangelia Mateusza 24:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Będzie głód” — Głód, zarazy i trzęsienia ziemi nie powinny same w sobie być odbierane jako znaki końca. (R605:5)

„Trzęsienia ziemi” — Rewolucje. (A336, SM316:2) Głód i trzęsienia ziemi we wszystkich wiekach stanowiły dowód, że nie tylko człowiek, ale także jego mieszkanie, ziemia, jest objęta przekleństwem. (R879:1) Nasz Pan zdawał sobie sprawę, że takie wstrząsy pojawiały się przed jego pierwszym przyjściem i że miały być częste w czasie całego okresu pomiędzy pierwszym a drugim przyjściem. (R879:1)

Ewangelia Mateusza 24:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Początkiem boleści” — Dla Kościoła prawdziwego boleści rozpoczęły się z początkiem Wieku Ewangelii.

„Początek boleści” — Pierwsze boleści, historia świecka Wieku Ewangelii. (D566) Bardzo intensywny początek ucisku. (R879:2)

Ewangelia Mateusza 24:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — Podczas okresu ewangelicznego.

„Wtedy” — Podczas tego samego okresu, w czasie Wieku Ewangelii. (D566, 584)

„Wydawać was będą” — W tym miejscu Pan rozdziela historię prawdziwego Kościoła i czyni to z podobną zwięzłością. (D566)

„Na udrękę” — Wierni słudzy Pana będą obiektem ostracyzmu ze strony świata, tak jak przepowiedział to nasz Pan. (R5173:6)

Ewangelia Mateusza 24:10

Paruzja (C.T. Russell):

„A tedy” — Jak komentarz Mat. 24:9. I wówczas – W czasie tego samego okresu. (D566)

Ewangelia Mateusza 24:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Fałszywych proroków” — Fałszywych nauczycieli. (D566)

Ewangelia Mateusza 24:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Bezprawie” — Niesprawiedliwość. (R5857:4) Błędna doktryna i wynikająca z tego błędna praktyka, światowość, itd. (R767:4) Się rozmnoży – „Będzie pomnożone” (Revised Version) w czasie końca Wieku Ewangelii. (R5856:2, 5118:2) Rozmnoży się wszędzie niesprawiedliwość, fałszywe wyznania wiary, puste formy pobożności, umiłowanie przyjemności. (R5857:5) Pokusa jest tak silna, że wielu pójdzie za tłumem. (R5857:5) Będzie to sprawdzian dla tych, którzy miłują Chrystusa, badający czy wezmą oni udział w światowym duchu. (R5118:2) Miłość wielu – Wypowiedź skierowana do Kościoła. (R5856:2) Wielu, większość zdeklarowanych naśladowców Chrystusa. (R5857:4) Oziębnie – Pozwolą, aby ich miłość oziębła, pozbawiona wiary i gorliwości. (R5118:2) Staną się letnimi. (Obj. 3:16) (R710:6) Z powodu braku prześladowań. W wyniku dużej ilości światowego ducha, „chłodnej miłości” dla Pana i Prawdy, stali się niegodnymi prześladowań. (D567) Pan wydaje się być oddalonym, niepojętym i prawie że nieznanym. (R767:4) Oziębnięcie naszej miłości do Boga będzie jednoznaczne z utratą chęci do przypodobywania się mu, co także będzie się wiązało z ochłodzeniem naszej miłości dla jego służby w krzewieniu Ewangelii. (R4253:3) Jeżeli będziemy mieli niesprawiedliwe myśli, wówczas wpłynie to na naszą społeczność z Bogiem. (R5857:2)

Ewangelia Mateusza 24:13

Paruzja (C.T. Russell):

„A kto wytrwa” — Próba wytrwałości jest jedną z najtrudniejszych. (R1995:4) Do końca – „Aż przyjdzie ten, który ma do niego prawo” (Ezech. 21:32), prawo aby odebrać Królestwo uzurpatorowi i wynagrodzić swe wierne sługi. (R605:5) Cierpliwa wytrwałość pod koniec biegu jest konieczna w przypadku wszystkich biegnących po nagrodę w czasie Wieku Ewangelii. (R710:3)

Ewangelia Mateusza 24:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Będzie kazana” — Nie mówi, że będzie ona przyjęta przez ludzi.

„Po wszystkim świecie” — W roku 1861 sprawozdania towarzystw biblijnych wykazywały, że Ewangelia była ogłoszona we wszystkich językach.

„Na świadectwo” — Była opowiadana, a nie, żeby wszystkich nawrócić.

„Wszystkim narodom” — "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody", Mat. 28:19.

„A wtedy przyjdzie koniec” — Wydawania świadectwa dla powołania klasy Małego Stadka. Czas przyszedł, bo "żniwo jest końcem świata", Mat. 13:39.

„I będzie głoszona” — Nie powiedział, że zostanie przyjęta. (A91, D567, R516:6*) Celem jest uczynienie przygotowania dla nadchodzącego Królestwa. (SM678:2) Prawdziwy cel Wieku Ewangelii. (D169) Dziełem Wieku Ewangelii było głoszenie o Królestwie. (R2139:1*) Każdemu, kto ma uszy aby słuchać. (SM679:1, CR437:2) Pytamy, czy było to czynione przez Chrześcijaństwo? Odpowiedź jest jedna: Nie! (1892) (R1349:3) Świadek był już dany, Słowo Pana, Ewangelia Królestwa została ogłoszona w każdym narodzie ziemi. (D568, SM685:3)

„Ta ewangelia” — Istotnym jest widzieć różnicę pomiędzy Ewangelią Królestwa a samym Królestwem. Ewangelia jest wieścią o nadchodzącym Królestwie. (SM678:3, R5010:1) Głosząca drugie przyjście Mesjasza w celu objęcia władzy, uzdrawiania i nauczania całego rodzaju ludzkiego. (R5010:1)

„O Królestwie” — Określenie ewangelia jest bardzo wyraźnie użyte w greckim oryginale, podobnie jak słowo królestwo. Nie chodzi tu więc o jakąkolwiek, dowolną dobrą nowinę, lecz jedną i konkretną – dobrą nowinę o konkretnym Królestwie. (R1349:3)

„Po całej ziemi” — Do roku 1861 Ewangelia została opublikowana w każdym języku świata. (A91, R603:4*) Pomimo tego, iż zostało dozwolone aby towarzyszyły jej tradycje ludzkie, które dążą do jej unieważnienia i pozbawienia znaczenia. (R1077:3) „Po całej zamieszkałej ziemi”. (NEW Version) (R531:3) Biblia, która jest przekazem Ewangelii, została przetłumaczona na wszystkie języki narodowe świata, co oznacza, że każdy naród został zapoznany przynajmniej z literą Bożego przekazu. (R2518:5)

„Na świadectwo” — A nie w celu nawrócenia ich. (R5008:2, 2872:2, 2809:5, 2518:5, 516:6*, D169, 568, A91) Aby ta wyjątkowa klasa której poszukuje nasz Pan składała się z nielicznych wybranych z wszystkich narodów. (SM679:1, CR437:2, R5008:3) Obecna misja Kościoła. (R5822:2) Obecna Dyspensacja jest Dyspensacją wyboru, a nie powszechnego nawrócenia. (R2798:3*) Głoszenie Ewangelii w czasie tego wieku będzie służyło jako świadectwo w nadchodzącym wieku. (R517:1*) W późniejszym okresie, wybrani jako Królestwo, będą błogosławili narody otwierając ich głuche uszy na Ewangelię. (D568)

„Wszystkim narodom” — „Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody.” (Mat. 28:19) (C215) Głoszenie narodom nie jest równoznaczne z głoszeniem jednostkom. (R603:4*)

„Wtedy nadejdzie koniec” — Koniec nadszedł: „A żniwo to koniec świata”. (Mat. 13:39) (D568, R603:4*, 342:5*) Koniec tego wieku albo żniwo. (R2157:2*, 2139:1*) Nie koniec świata, lecz koniec głoszenia ewangelii. (SM678:2) Zanim ten wiek w zupełności się zakończy. (R710:6) Greckie określenie heko oznacza „nadejść, być tutaj”, w czasie teraźniejszym, a nie przyszłym. (R591:4*, 555:4*, 342:5*) Uwagi Mistrza aż do tego momentu są na miejscu i są bardzo potrzebne, ale są też jedynie wstępem do odpowiedzi na zadane pytanie. (R710:6)

Epifania i Bazylea:

„I będzie” — już była. (TP 1984, s. 128) ten tekst wypełnił się przed rokiem 1874 wraz z rozpowszechnieniem Biblii u wszystkich narodów w 1861 roku. (TP 1934, s. 66)

„po wszystkim świecie” — to świadectwo było dane we wszystkich językach. (TP 1929, s. 53,54)

„A tedyć” — (a potem), w czasie tych czynności, które rozpoczęły się w 1792 i skończyły się w 1861 r. (TP 1929, s. 53,54) ... Brat Johnson również nawiązuje do opisywanego tu przed-żniwnego rozpowszechnienia i dostępności Biblii oraz znajomości Pisma Świętego. Na przykład w Ter. Pr. '29, str. 53 wskazuje na te fakty jako na ,,świadectwo — dane — wszystkim narodom”, jako wypełnienie się słów: ,,I będzie kazana ta Ewangelija ... po wszystkim świecie, na świadectwo” (Mat. 24:14). Była to pierwsza część odpowiedzi Jezusa na postawione przez uczniów pytanie (Mat. 24:3) dotyczące znaku, światła, które miało zaznaczyć Jego (drugie) przyjście i koniec (dopełnienie się) świata (wieku — wieku Ewangelii). Jezus dokończył swą odpowiedź w ostatniej części w. 14 — „A tedyć przyjdzie koniec” (okres żniwa, paruzja, lata 1874—1914, porównaj Mat. 13:39). TP 1985. 142

Źródła: TP 29'53,54; 34'66;84'128.

Ewangelia Mateusza 24:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy ujrzycie” — Gdy zrozumiecie, uznacie i poznacie.

„Obrzydliwość” — Człowiek grzechu, tajemnica nieprawości, antychryst, syn zatracenia, bestia, mały róg, papiestwo. Szczególnie to się odnosi do nauki o przeistoczeniu, czyli "transubstacji" podczas mszy i dopełnione przez różne teorie o własnym usprawiedliwieniu, które głoszą naśladowcy papiestwa.

„Stojącą na miejscu świętym” — Zajęła miejsce w kościele.

„Kto czyta” — Z czytelników.

„Niech uważa” — Niech się zastanawia, gdyż jest niebezpieczeństwo w złym wyrozumieniu o tej obrzydliwości (i można to sprawdzić w komentarzach rzymskich tłumaczy).

„Gdy więc” — Gdy moc Szatana zacznie upadać gdyż mocniejszy od niego zacznie rozchwytywać jego dom, wówczas system ten zostanie objawiony i pokazany będzie jego prawdziwy charakter. (R711:1)

„Ujrzycie” — Msza nie była uznawana za „ohydę” nawet przez Reformatorów. (D572) Ustanawianie „obrzydliwości” nie jest znakiem samo w sobie, lecz uznawanie jej za ohydę, znajdującą się w niewłaściwym miejscu jest oznaką postępującego oświecenia (Dan. 12:4) (R710:6) Gdy maski spadną i zobaczycie „tajemną moc nieprawości” (2 Tes. 2:7), wasze poznanie będzie znakiem. (R711:2)

„Na miejscu świętym” — Jaka powstała. (D573) W Kościele. (D572, C26)

„Ohydę spustoszenia –” — Niegodziwca, Człowieka Grzechu, tajemną moc nieprawości, Antychrysta, Syna zatracenia, Bestię, Mały Róg, Papiestwo. (B271, 277, C95) Zwłaszcza papieską doktrynę o transsubstancji i ofierze mszy, której towarzyszą w naszych czasach rozliczne teorie o samousprawiedliwieniu, głoszone przez naśladowców papiestwa. (D572, C102, 103, NS77:1) Fałszywy system systemów, zawierający w sobie nie tylko system – matkę, czyli Papiestwo, ale także i córki, gdyż jest on matką obrzydliwości. (Obj. 17:4) (R711:1) Został on nazwany w ten sposób z racji swego zgubnego wpływu jaki wywierał na wiarę i jej wykonywanie przez lud boży. (R5641:5) W innej przenośni, obrzydliwością było odrzucenie przez Izrael prawdziwej ofiary za grzech oraz utrzymywanie przez nich obrazowych ofiar które nie były już przyjmowane przez Boga. (D572)

„Którą przepowiedział prorok Daniel” — Wyraźnie odnosząc się do Daniela, nazywając go po imieniu i cytując część jego proroctwa, dając nam zapewnienie, że znajdzie ono swe wypełnienie w przyszłości, która jeszcze nie nadeszła, lecz która jest już blisko, tuż u drzwi. R44640:3

„Kto czyta” — Czytelnik. (D573)

„Niech uważa” — Niech zwróci na to uwagę. (D573) Zaistnieje niebezpieczeństwo złego zrozumienia obrzydliwości. (C26)

Epifania i Bazylea:

„obrzydliwość spustoszenia” — papiestwo stało się "obrzydliwością spustoszenia" w wyniku plugawego błędu o literalnym jedzeniu Jego (Jezusa) ciała i literalnym piciu Jego krwi w ofierze mszy . (TP 1961, s. 27)

Ewangelia Mateusza 24:16

Paruzja (C.T. Russell):

„W ziemi judzkiej” — W chrześcijaństwie, a nie w ziemi judzkiej, ponieważ ona jest górzystą.

„Na góry” — Znaczy górę Królestwa Chrystusowego.

„Ci, co są w Judei” — W Chrześcijaństwie, a nie w literalnej Judei, ponieważ ona sama w sonie jest górzystą krainą. (D573) Zniszczenie starożytnego Jeruzalem jest obrazem na rozwiązanie nominalnego Kościoła Chrześcijańskiego. (R590:3*, 229:3)

„Niech uciekają” — Niech uciekają od wszystkich jego błędów. (C26) Od wpływu obrzydliwości i od systemu, który fałszywie uważa się za Królestwo Chrystusowe. (D573)

„W góry” — Góry, czyli Królestwo Chrystusowe. (D573)

Epifania i Bazylea:

„niech uciekają na góry” — korzystając ze swej wolności powinni uciekać opuszczając swoje stanowiska w świecie i stając się jedno z Panem jako członkowie Jego Królestwa — góry z dwoma szczytami. (TP 1987, s. 15)

Ewangelia Mateusza 24:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Na dachu” — Kto posiada wyższe życie, doświadczenie i wiarę, niżeli zwykły nominalny członek kościoła.

„Aby co wziął” — Jak tytuły, poszanowanie, pochwały, iż jest odpowiednim na swoim stanowisku.

„Z domu swego” — W którejkolwiek denominacji nominalnego kościoła, z którym ma się łączność.

„Na dachu” — Kto ma wyższy poziom życia, większe doświadczenie i wiarę niż zwykły nominalny członek, ci, którzy są najbardziej święci. (D575, R5456:4)

„Niech nie schodzi” — Wszystko musi zostać porzucone. (R5456:1) Każda gra na zwłokę lub myślenie z ludzkiej perspektywy będzie niebezpieczne, nie można tracić czasu wykazując się posłuszeństwem. (D574)

„Aby co wziąć” — Tytuły, zaszczyty, szacunek, pochwały za dobrą pozycję. (D575, R5456:4)

„Z domu swego” — Z gałęzi nominalnego kościoła, z która jest połączony. (D575)

Epifania i Bazylea:

„a kto na dachu” — Inni z ludu Pana są w domach, czyli kościelnych systemach Babilonu; jednak, jak werset podaje, są oni ogólnie świętymi na szczycie domu, mają wyższy poziom życia oraz, wyższe doświadczenia i wiarę od zwykłych członków nominalnych kościołów. (TP 1987, s. 15)

„niechaj nie zstępuje, aby co wziął z domu swego” — Uciekając nie powinni oni schodzić na dół do domów (nominalnych kościelnych systemów), aby starać się o zabranie z sobą swoich „śmieci”, rzeczy wartościowych w ludzkiej ocenie, na przykład, tytuły, godności, szacunek, pochwały, stała dobra reputacja itd., lecz mają opuścić wszystko dla Chrystusa i uciekać do prawdziwego Królestwa. (TP 1987, s. 15)

Ewangelia Mateusza 24:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto na roli” — W świecie, nie będący członkiem kościoła.

„Niech się nie wraca” — By się przyłączyć do nominalnego kościoła.

„By wziął szaty swe” — Aby zapewnić sobie rzeczy wartościowe w ludzkim pojęciu.

„A kto jest na roli” — W świecie, nie jest członkiem kościoła. (D574, R5456:4)

„Niech nie wraca” — Niech nie łączy się z nominalnym kościołem. (D575)

„Aby zabrać swój płaszcz” — Aby zapewnić sobie kosztowności w rozumieniu ludzkim. (D575)

Epifania i Bazylea:

„a kto na roli” — to znaczy, w świecie poza wszelkimi ludzkimi organizacjami. (TP 1987, s. 15)

„niech się nazad nie wraca, aby wziął szaty swe” — Nie powinni oni myśleć, że byłoby właściwe połączyć się z kościołami nominalnymi. (TP 1987, s. 15)

Ewangelia Mateusza 24:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Brzemiennym” — Brzemienność duchowa, lecz spłodzenie nie było ze Słowa Prawdy, lecz z błędu, przeto płód ten nie jest uważany przez Boga za Jego dzieci, lecz za bękartów.

„I” — Kaznodziejom, nauczycielom szkół niedzielnych i tym podobnych.

„Piersiami karmiących” — Karmiący mlekiem Słowa Bożego, które często rozcieńczają i zaprawiają różnymi domieszkami, aby utrzymać swoje dzieci parafialne przy życiu, a tym sposobem karmiąc je, trują i głodzą prawdziwe duchowe niemowlątka.

„Biada też” — Szczególne trudności charakterystyczne dla tego czasu, ale również symboliczne. (R5456:4) Będzie to szczególny okres smutku dla fałszywych systemów religijnych owych dni, „tych, które mają dzieci”. (Q842:5)

„Kobietom brzemiennym” — Z nieprawymi duchowymi dziećmi, nie poczętymi Słowem Prawdy, lecz błędem, a ty samym będącymi „dziećmi nieprawymi, a nie synami”. (Hebr. 12:8) (D575, 576) Jest to symbol Chrześcijan pragnących nawrócić świat i nauczać nowo nawróconych. (R5456:4)

„I karmiącym” — Nauczycielom w szkołach niedzielnych, posługującym i innym. (D577, R1379:6, 230:1) Tym, którzy rozdają mleko. (Q842:5) Opiekującym się duchowymi dziećmi, prozelitami w kościele. (R591:5*) Dającym mleko Słowa, często rozcieńczone i zafałszowane, aby utrzymać fałszywe dzieci przy życiu, podczas gdy głodzą, zatruwają i hamują rozwój prawdziwych duchowych dzieci. (D577) Oni będą się obawiali uciekać w owych dniach, zdając sobie sprawę z tego, że niewiele z ich „dzieci” byłoby skłonnych przyłączyć się do tej ucieczki, choć prawdą jest, że tylko te duchowe będą w stanie przetrwać tę przeprawę. (D577)

Ewangelia Mateusza 24:20

Paruzja (C.T. Russell):

„W zimie” — W ucisku, w którym kłopoty mistycznego Babilonu zaczynają się paleniem kąkolu w porze zimowej.

„Albo w sabat” — W Tysiącleciu. Im dalej i głębiej ktoś jest w tym Babilonie religijnym, tym trudniej z niego może się wydostać (a na to składają się warunki, które powstrzymują takie osoby do porzucenia go i zbliżenia się do Boga).

„Nie wypadła zimą” — Gdy rozpocznie się zima ucisku jaki spadnie na Babilon, palenia kąkolu. (D578) Na czas, aby stać się zwycięzcą. Żniwo zawsze przypada na lato, po którym następują niszczące mrozy nadchodzącej zimy. (R230:5) Nadal jest zwyczajem na terenach rolniczych aby pozostawiać resztki i odpady do spalenia w zimie. (D578) „Przeminęło żniwo, skończyło się lato [nadeszła zima], a nie jesteśmy wybawieni!” (Jer. 8:20) (D578)

„Albo w sabat” — W czasie Tysiąclecia. Im dalej się posuwamy, tym trudniej jest porzucić Babilon, gdy prosi o pomoc w potrzebie. (D579) Zakon nakładał surowe ograniczenia na ludzi i zakazywał im podróżowania tak daleko, jak by chcieli. (R230:2) Gdy teraz ktoś podejmuje próbę okazania posłuszeństwa, okazuje się, że w Syjonie obowiązują prawa uniemożliwiające szybkie wydostanie się, o ile te ludzkie prawa nie zostaną obalone. (R230:2)

Ewangelia Mateusza 24:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Na on czas” — Jako naturalny wynik ludzkiego samolubstwa, ucisk z dopuszczenia Bożego odłożony został aż do czasu naznaczonego (do roku 1914).

„Wielki ucisk” — Straszny i ogólny, jakiego przedtem w narodach nie było.

„Ani potem nie będzie” — Ponieważ nie będzie więcej tego potrzeby.

„Wtedy bowiem” — Pod koniec Wieku Ewangelii i jego żniwa. (R5019:1) Jako wynik samolubstwa przekraczającego wszelkie granice, dojrzewającego do wydania swego owocu. (SM266:1)

„Wielki ucisk” — Ogólny i straszny. (D540) Czas wojny i ucisku ogarniający wszystkie narody. (Q812:2) Będzie on dotyczył instytucji społecznych, finansowych, politycznych i religijnych. PD92/107 Spór narodów, partii i związków ulegnie rozszerzeniu na jednostki i wywoła indywidualne konflikty i spory na świecie. (NS22:3) Anarchia i zniszczenie zrodzone z obawy i desperacji, a nie z wyboru lub umiłowania bezprawia. (R2869:4) Spory, nienawiść, wrogość, anarchia. SM188:T Ucisk jaki dosięgnie Babilon stanie się początkiem Wielkiego Ucisku, którym się zakończy ten wiek. (SM411:2) Agresja ze strony trustów i syndykatów wywoła ostateczną katastrofę tego wieku, we wraku całej społecznej struktury. (NS377:5) Wywołany zostanie brakiem zaufania, odrzuceniem ufności. (Hebr. 10:35) (NS561:5) Biedni bogaci będą przechodzili szczególny ucisk i smutek, gdy całe zgromadzone przez nich bogactwo stanie się bezwartościowe, (Jak. 5:1-5) (Q848:2) Zostanie wywołany nie tylko przez niesnaski narodowe, ale także przez społeczne pretensje, ambicje i niepokoje. (R1355:5) Wywołany manifestacjami boskiej sprawiedliwości i sprzeciwu wobec grzechu i wszelkiej nierówności. (OV286:3) Spowodowany przejściem od władzy grzechu i śmierci do królowania sprawiedliwości i życia. (R5399:6, A307) Rozbicie w drzazgi ziemskich instytucji, wielki kryzys. (SM717:1, 162:1) Duch niezadowolenia, pobudzony poznaniem, bezwiednie wywoła rozpad naszych obecnych instytucji. (R5364:1, 4755:6, OV126:3) Objawienie boskiej sprawiedliwości. (OV286:3) „Wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek istnieje na ziemi; tak potężne było to trzęsienie.” (Obj. 16:18) Dxiii, (OV275:1, SM236:2) Tak niszczycielskie w swym charakterze, że wywoła rozpad obecnych złych, samolubnych struktur społecznych, przygotowując ustanowienie „nowej ziemi”. (Q771:4) Na popiołach czasu ucisku, ustanowione zostanie Królestwo Mesjańskie w pełnej władzy i chwale. PD92/107, (NS22:4) Rozpoczęcie panowania Mesjasza oznaczać będzie zaistnienie największej rewolucji, jaką świat kiedykolwiek widział. Królowie i książęta będą kurczowo trzymać się władzy aż do ostatka, ale w rezultacie wszystko legnie w gruzach. (R1385:5) Będzie to bitwa pomiędzy olbrzymami; po jednej stronie wystąpią finansowe potęgi, trusty, itp., a po drugiej olbrzymie organizacje pracy i związki zawodowe. PD92/107, (NS218:4) Anarchia Rewolucji Francuskiej oraz anarchia jaka obaliła naród żydowski w roku 70 n.e. są biblijnymi przykładami i ilustracjami tego, czego należy spodziewać się w najbliższej przyszłości. PD92/107 Gdy ostatni członek ciała Chrystusowego przejdzie za zasłonę. (R5173:3, NS664:6, HG611:6) Dzień sądu nad ludzkością, pod względem społecznym i narodowym; dzień narodowych rekompensat. (D11) Nie w celu zniszczenia świata, ale wykonania roli podobnej do pługa, który ora ugór i przygotowuje serca ludzkości. (NS664:6) Początek jego chwalebnego tysiącletniego panowania, czarna godzina. (HG676:1) Królestwo Mesjasza będzie straszne dla tych, którzy czynią zło, ponieważ prawda w jakiś sposób pośredni bądź bezpośredni doprowadzić ma do przekucia ziemi. (R1352:2) Nie powinniśmy myśleć o wojnach jako o czymś szczególnym, co miał na myśli nasz Pan mówiąc o wielkim ucisku jakim zakończy się ten wiek. (R5526:1) Wynikający z wiatrów walki i ucisku, jakie rozpętane zostaną po zakończeniu dzieła pieczętowania. SM188:T Tak jak żniwo wieku Żydowskiego zakończyło się czasem ucisku, tak słowa naszego Pana zapewniają nas, że ten wiek Ewangelii również zakończy się czasem ucisku. (R5018:6, 4891:5, NS218:5) Narody muszą przejść przez niego aby zostać upokorzonymi zanim będą gotowe na otrzymanie błogosławieństw z Nowego Jeruzalem. (SM441:2, R5805:6, 4795:5) W ten sposób świat dowie się, że Jezus rozpoczął swoje królestwo. (R5523:1) Nie oczekujemy (1910) tego ucisku przed październikiem 1914 roku. (R4671:4) Aluzja do Armagedonu. Diii, (OV269:2) Armagedon wciąż należy do przyszłości (1914) – być może następnej wiosny. (R5527:4) Obecna wojna (1914) nie jest czasem wielkiego ucisku w ścisłym znaczeniu, lecz jego zapowiedzią; czas wielkiego ucisku zostanie wywołany anarchią. (R5526:3) Obecne wydarzenia (1914) wytoczą ze świata krew i skarby. Następnie, chore, słabe i mdlejące narody staną się ofiarą socjalizmu, który przerodzi się w anarchię. (R5526:4, 4955:5, HG499:4, 518:1, OV186:4, SM162:1) Wielki czas rewolucji i anarchii przepowiedziany przez Biblię nastąpi po tej wojnie (1915). (R5767:4) Właśnie się rozpoczął. Codziennie żar ludzkiej namiętności wzrasta coraz bardziej (1916). (R5864:4) Będzie trwał aż do czasu boskiej interwencji. (OV220:7) Został wstrzymany na czas gdy lud Boży jest pieczętowany na swych czołach. SM188:T, (R5753:1) Czas w którym zakończy się obecny wiek a rozpocznie się Tysiąclecie. (R5554:2, 5462:6, SM411:2) Przy końcu tego wieku ewangelii zostaną podliczone rachunki; za świadome grzechy (niedziedziczne) zostanie wymierzona odpłata. (R5462:6, 5240:2) Straszna lekcja jaką nabędzie wtedy ludzkość wystarczy na zawsze. SM188:T, PD92/107

„Jakiego nie było” — Okrucieństwo nigdy wcześniej nie spotykane. (R5469:3) Ponieważ dzisiejsze warunki czynią każdego członka społeczeństwa bardziej zależnym niż kiedykolwiek wcześniej. (D540) Uspokojenie nastąpi tylko poprzez ustanowienie Królestwa Bożego. (R1305:3) Jest to dowód na to, że proroctwo to odnosiło się do czegoś więcej niż jedynie zburzenia Jerozolimy w roku 70 n.e. (R711:2)

„I nie będzie” — Ponieważ proces naprawy postanie przeprowadzony tak dogłębnie, że nigdy więcej nie trzeba będzie go powtarzać. R1519:4, SM188:T, 717:1, OV186:4, PD92/107 Słowa te zostały dodane przez naszego Pana do proroctwa Daniela 12:1. R5564:1, 5916:1, SM717:1, OV186:4, HG401:1, PD92/107 Koniec wszelkiego czasu ucisku. (SM717:1, NS22:4) Wielki końcowy ucisk w historii świata, charakteryzujący się okresem nieznanej dotąd w takim stopniu anarchii w którym upadną wszelkie nadzieje i ambicje ludzkie. (SM266:1) Efekt tego ucisku zostanie wywołany boską opatrznością, którym będzie ustanowienie Królestwa sprawiedliwości, tak, że podobny ucisk już nigdy więcej nie będzie możliwy. (HG417:3) Jeżeli już czas ucisku musi nadejść, pocieszająca jest świadomość, że będzie to ostatni taki okres. PD92/107

Źródła: Patrz także komentarze do Mat. 23:35

Epifania i Bazylea:

„wielki ucisk” — rozpoczął się wojną światową w 1914 roku. (TP 1961, s. 88)

„aż dotąd” — gdy to Jezus mówił. (TP 1934, s. 59)

Ewangelia Mateusza 24:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Skrócone te dni” — Czasu wielkiego ucisku.

„Dla wybranych” — Przez nich, lub dla nich, którzy w czasie właściwym będą mogli przyczynić się do ustanowienia pokoju.

„Będą skrócone” — Dzieło zniszczenia będzie ukrócone.

„A gdyby nie były skrócone owe dni” — Czasu ucisku, rewolucji i anarchii. (C364, R5823:3, 5767:4, OV386:6, 430:6) Królestwo zatrzyma anarchię gdy człowiek nauczy się, że nie jest w stanie pomóc ludzkości. (R5567:2)

„Nie ocalałaby żadna istota” — Cała ludzkość zrównała by się z ziemią. (R5715:2, 5735:3, D579) Szaleństwo między narodami, złość, nienawiść, złośliwość przeniesie się na jednostki: „jednych przeciwko drugim.” (Zach. 8:10) (R5569:2) Ten rodzaj ucisku jaki Biblia opisuje mógłby trwać co najwyżej rok, aby ktokolwiek przeżył. (R5328:3) Słowa jednego ze światowej sławy generałów: „Hańba człowiekowi albo narodowi który rozpocznie następną wojnę w Europie, ponieważ będzie to wojna na wyniszczenie”. (R1355:5) Biblia zaleca łagodność i sprawiedliwość jako środki zaradcze. PD92/107

„Ze względu na wybranych” — Przez wybranych, którzy zainterweniują we właściwym czasie. (D578, 579, R5569:3, 5852:5, SM423:2, Q98:1) Chrystusa i Kościół w mocy i chwale Królestwa. (R5852:5, 5328:3) Na poziomie boskim. Wówczas zaczną oni dzieło błogosławienia i restytucji. (R5328:3, 5715:2, 5735:3, OV386:6) Dla Królestwa wybranych i ustanowienia przez niego pokoju. (R3619:4)

„Będą skrócone” — Dzieło błogosławienia i restytucji doprowadzi walki do końca. (R5328:3) Poprzez ustanowienia Królestwa Mesjańskiego. (OV220:7, R5852:5, 5767:4, 5554:5,6; 1912:3, SM423:2) Człowiek ze złamanym sercem zacznie naprawdę poszukiwać Pana. (R5823:2) Dzieło zniszczenia będzie trwało krótko. (D558, 578) Zamiast pozwolić, aby czas ucisku biegł swym kursem i praktycznie wyniszczył rodzaj ludzki w anarchii, nasz Pan oświadcza, iż w pośród ucisku on ustanowi swoje Królestwo. (NS218:5, R3587:1) Królestwo Mesjańskie nie tylko że wstrząśnie narodami, ale także zatrzyma anarchię w chwili gdy za jej pomocą zostanie udowodnione, że nic co człowiek może uczynić nie jest w sanie pomóc rodzajowi ludzkiemu. (R5567:2) Gdy człowiek nauczy się, wielkiej lekcji jaki może byłby koniec samolubstwa gdyby nie boska interwencja. (R5767:4) Wnioskujemy, że czas ucisku będzie bardzo ostry i krótki. (HG612:2) „Bo Pan wykona wyrok, rychło i w krótkim czasie na ziemi.” (Rzym. 9:28) (NS218:5)

„Owe dni” — Anarchii która nastąpi po rewolucji i wyniesieniu Kościelnictwa. (R5554:5, 5767:4)

Epifania i Bazylea:

„dla wybranych” — powinno być "przez wybranych". (TP 1926, s. 75) słowo "wybrani" określa tych, którzy przez ofiarowanie i spłodzenie z Ducha zostali wybrani do ubiegania się o wysokie powołanie. (TP 1934)

„będą skrocone one dni” — pokazuje, że Wybrańcy spoza zasłony będą interweniować i przeszkodzą Anarchii i Uciskowi Jakuba — ostatnim zarysom Czasu Ucisku — w ich posunięciu się do zupełnego i naturalnego biegu i w ten sposób Wybrańcy zapobiegną zniszczeniu całej rodziny ludzkiej. (TP 1971, s. 58)

Ewangelia Mateusza 24:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto tu jest Chrystus” — I wskazują na papieża, cara, króla Anglii, synody, konferencję kościołów, na "obraz bestii".

„Albo tam” — W jakimś szczególniejszym miejscu.

„Wtedy” — Teraz, właśnie w tym czasie. (D581) W „czasie końca”. (R711:2)

„Oto tu jest Chrystus” — Zwierzchnik Kościoła, tak jak Papież, Car, Król Anglii, Synod, Sobór ale w szczególności Federacja Protestantów, nadchodzący „Obraz Bestii”. (Obj. 13:15) (D580, 581) Ponieważ światowi ludzie nie mogą powiedzieć „Oto tu” albo „Oto tam”, ponieważ oni w ogóle nie zdają sobie sprawy z jego obecności. (R1692:6)

„Albo tam” — W jakimkolwiek szczególnym miejscu. (B165) On nie będzie człowiekiem ograniczonym do miejsca, lecz istotą duchową, obecną osobiście lecz niewidzialną, ponieważ jest istotą duchową. (R711:3)

Ewangelia Mateusza 24:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Znamiona i cuda” — Przy pomocy złych duchów w takiej mierze, iż spirytyści ani się spodziewają podobnych rzeczy.

„By można zwieść” — Przez namowę do porzucenia w uznaniu planu Bożego. Lecz nie będzie możebne, bo tym jedynie dana jest obietnica, iż otrzymają pomoc, łaskę i mądrość potrzebną.

„Wybranych” — Takich, którzy nie utracą swej korony, którzy powołanie i wybranie uczynili pewnym. Którzy wzięli na siebie zupełną zbroję Bożą i noszą ją. Klasa Wielkiego Grona na pewien czas okaże się częścią nominalnych wybranych.

„Fałszywi mesjasze” — Zwodziciele. (R113:6) Nie będzie to Antychryst w ciele ani Szatan się nie zmaterializuje do postaci człowieka aby udawać Pana.R5867:4 Każdy kościół twierdzi, że jest ciałem Chrystusowym, ze swymi ciałami wykonawczymi lub komitetami jaką głową, jako reprezentacją Chrystusa w jego ciele. Są oni fałszywymi Chrystusami, fałszywymi ciałami Chrystusa z fałszywymi głowami lub władzami, bez upoważnienia Słowa. (R5867:1,4, 3458:6, 766:6, 143:3, NS44:2) Największy z fałszywych Chrystusów jeszcze nadejdzie. (R5866:1*) Powinniśmy zauważyć różnicę pomiędzy fałszywymi Chrystusami (z greckiego pseudo – kristos) a anty – Chrystusami (z greckiego anti – kristos). (R143:3)

„Fałszywi prorocy” — W dodatku do fałszywych Chrystusów, fałszywych systemów, najwyraźniej do pewnego stopnia poza nimi będą pojawiać się fałszywi nauczyciele. (NS44:4) Duże i dobrze prosperujące denominacje zwodzące same siebie i miliony innych. (R4872:6) Teozofia, Christian Science, ruchy Nowej Myśli, wszystkie one są fałszywymi nauczycielami poza Kościołem Chrystusa, ponieważ w żadnym względzie nie nauczają one istoty Chrześcijańskich doktryn. (NS44:5) Nawet po pojawieniu się systemów Antychrysta, jest wielu fałszywych proroków, którzy przypisują sobie władzę kierowania poświęconymi, nauczając teorii sprzecznych z prawdą i przeinaczając Słowo Boże dla ich podparcia. (R767:5)

„Wielkie znaki i cuda” — Czynienie wspaniałych rzeczy jest jedną ze starych sztuczek Szatana i jego złych sług. (R5801:6, 1644:3) „Ostry obłęd” (2 Tes. 2:11) spowodowany przez złe duchy, większy nawet niż ten o jakim marzą spirytyści. (R2189:3, 4379:3) Mające na celu podparcie walącego się imperium Szatana.R5802:1 Uzdrowienia, itp. (R1736:4) Również „mówienie językami”. (SM566:2, 567:2) Cuda mające na celu zwiedzenie, ale deklarujące pobożne intencje. (R617:6) Możemy je obecnie oglądać dookoła nas mnożące się po postacią Christian Science, spirytyzmu, teozofii i innych podobnych złudzeń. (R1736:4) Co dowodzi faktu że królestwo Szatana jest mocno naciskane przez prawdę i chyli się ku upadkowi. (R1736:4) Wszystkie one opierają się na okultystycznej sile, mocy hipnotycznej, ukutej przez samego przeciwnika jako anioła światłości. (R2770:5)

„O ile można” — Ale nie będzie to możliwe, ponieważ obiecana została łaska, mądrość i pomoc w wystarczającym stopniu. (F192, R4925:6, 3760:6, Q465:1, SM289:1) Przewidując tym samym wielkie odpadnięcie od prawdy, od Biblii, od samego Pana. (NS539:3) Potrząsanie i przesiewanie będzie bardzo dokładne, ponieważ stoi za nim sam Pan, mający na celu odseparowanie garstki pszenicy od wielkiej ilości kąkolu. (R2704:5) Jest rzeczą pierwszej wagi abyśmy przyodziali się nie tylko w okrycie wiedzy, hełm zbawienia, ale także w okrycie serca, umiłowanie sprawiedliwości i prawdy. (R2353:6) Ale nie będzie to możliwe, ponieważ Pan obiecał im stosowną pomoc; oni sami zaś będą mieli stan serca i umysłu nakłaniający ich do poszukiwania pomocy i wykorzystywania jej. (SM289:1, NS95:4, 129:4) Nic nie będzie w stanie zwieś ć wybranych, ponieważ Pan pośle swych posłańców dla ich dobra, aby się nie potknęli w owym czasie. (R3719:2) Prawdziwi wybrani zostaną zachowani, ale nie dzięki swej własnej mądrości lub wyższości, lecz dzięki mocy Boga. (R4379:3) Jeżeli nie będą wspierani Bożą mocą. Jedyną pomocą dla ludu Bożego jest obecna Prawda. (R2875:5)

„Zwieść” — Przez sugestie porzucenia Bożego Planu i współpracę w planach humanitarnych. (E115, 116) Każdy fragment Prawdy danej przez Boga jest natychmiast fałszowany. (R5800:5) Odwieść od prawdy i od wiary. (NS44:2) Uwieść, wprowadzić zamieszanie i błąd. (R113:6) Pan dozwoli Szatanowi osiągnąć wyjątkową moc w celu przesiewania i oddzielania wiernych od niewiernych w nominalnym kościele. (NS539:3) Zapewniając setkom skonfliktowanych wyznań i systemów doktrynalnych silną ułudę i zwielokrotnione błędy. (Q755:2) Wskazując, że próby i doświadczenia nasilą się pod koniec Wieku Ewangelii. (F192) Nasz Pan nie wyolbrzymił strasznej bitwy pomiędzy prawdą a błędem, gdy przepowiedział, że po boku tego, kto jest podtrzymywany przez Boga i jego posłańców paść może tysiąc. (Ps. 91) (R867:6) Bóg tak ułożył zewnętrzne dowody dotyczące Biblii, że można znaleźć wiele powodów, dla których można się potknąć; tylko od środka Słowo i plan mogą być oglądane w ich prawdziwym pięknie i sile. (R2875:5) Złe duchy od czasu do czasu wydają świadectwo prawdzie (Komentarz w Brzasku Tysiąclecia). Ich zwodnicze działania staną się śmiałe, a następnie będą wyparte przez postępującą prawdę. (R2187:2) Chrystus będzie coraz bardziej widoczny w swych naśladowcach, lecz duch szatański także będzie coraz bardziej dostrzegalny w pozostałej części świata. (R5867:5) Jeżeli upadli aniołowie będą wkrótce mieli możliwość materializowania się, jakże wielką siłą zwodzenia będą dysponowali. SM199:T

„Wybranych” — Tych z wybranych, którzy nie tracą swej korony, którzy „czynią swe powołanie i wybór mocnym.” (2 Piotr. 1:10) (F165, R4872:6) Tych, którzy zakładają zupełną zbroję Bożą, osłaniając się prawdą. (R3490:4, 4351:2) Wszyscy poczęci z Ducha Świętego są wybranymi, a jeżeli okażą się wiernymi, będą należeli do grona ściśle wybranych. (R4872:6) Oni są jego naśladowcami, jemu zaręczeni, jego członkami, jego Ciałem, jego współdziedzicami. (R3761:1, 4474:5) Jakże wnikliwymi będą próby mające na celu sprawdzenie naszej miłości i lojalności dla Pana. (R3760:6) Ci, którzy postępują ściśle śladami swego Mistrza; ci, którzy zamiast polegać na swym własnym wyrozumieniu i przemyślności Szatana polegają na wyższej mądrości Jehowy. (E116) Nikt z zupełnie poświęconych nie zostanie całkowicie usidlony. (R2178:4) Wszyscy się potkną o błędy i światowość dnia dzisiejszego, oprócz „zupełnie wybranych”. (R5801:6) Klasa Wielkiego Grona jest przez jakiś czas częścią nominalnie wybranych. (R4078:5) Wielkie Grono, mimo iż znajduje się na wysokiej pozycji, jest klasą daleko pośledniejszą niż prawdziwie wybrani. (NS359:2, 371:6) Święci, reprezentowani przez rodzinę Aarona. (Q465:1, OV387:2)

Epifania i Bazylea:

„i wybrane” — słowo "wybrani" określa tych, którzy pozostaną wiernymi w wysokim powołaniu. (TP 1934, s. 57)

Ewangelia Mateusza 24:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto przepowiedziałem wam” — Ostrzeżenie zadziała tylko wówczas, gdy biorąc je pod uwagę przygotujemy się na zagrożenie. (R766:3, 113:6)

Ewangelia Mateusza 24:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto na puszczy” — Niektórzy wierzą, że to w Palestynie. W komorach - spirytystycznych seansach.

„Gdyby więc wam powiedzieli” — Fałszywi nauczyciele. (R113:6) Ci, którzy uważają, że Jezus ma się pojawić na krótko na puszczy w Judei, w Palestynie. (R113:6, B157)

„Na pustyni” — W Palestynie, jak wielu obecnie wierzy. (B157) Objawienie naszego Pana w czasie jego drugiej obecności nie będzie dane jakiejś grupie na puszczy czy pustyni, ani nawet jakiemuś konkretnemu narodowi, jak miało to miejsce w czasie pierwszego przyjścia. (D538) Być może, zdarzy się pojedynczy przypadek tego rodzaju w celu dania nam lekcji, lecz nie więcej. (R5866:1*)

„Oto jest w” — Nie oczekujemy zobaczyć go dopóki nie będziemy tacy jak on. (R103:5*)

„Kryjówce” — Na spirytystycznych seansach. (B158, D582, R5866:1, 2188:6, 555:1*) Mówi w liczbie mnogiej, tak jak gdyby wskazywał na wielokrotnie powtarzane przypadki zwodzenia. R5866:1* (W angielskim przekładzie Biblii zamiast słowa kryjówka użyte jest słowo kryjówki, przyp. tłum )

„Nie wierzcie” — Ponieważ znaki i dowody jego obecności nie będą miały charakteru tajemnego, ukrytego, lecz będą okazane wszystkim, tak jak blask wschodzącego słońca. (R2302:6)

Ewangelia Mateusza 24:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako błyskawica” — Słowo "astrape" nie znaczy błyskawicy, bo błyskawica bardzo rzadko błyska w poprzek nieba. Ten sam wyraz użyty jest w tekście: "Jeśli tedy wszystko ciało twoje jasne, że cię jako świeca blaskiem oświeca". Jasna światłość, słońce.

„Wychodzi od wschodu” — Bez hałasu i jest zauważone przez tych, którzy najpierw przebudzili się. I nie może być skryte bądź w odosobnionym miejscu, lub w prywatnym pokoju.

„Ukazuje się aż na zachód” — Wszędzie stopniowo, wyprowadzając na jaw prawdę odnoszącą się do wszystkiego, w dalsze strony Zachodu.

„Tak będzie przyjście Syna Człowieczego” — Parousia, znaczy obecność Syna Człowieczego, który według ciała po matce był synem Adama.

„Gdyż jak błyskawica” — Z greckiego astrape. Wyrażenie to nie oznacza błyskawicy, ponieważ błyskawica rzadko kiedy biegnie ze wschodu na zachód. To samo określenie użyte natomiast zostało w wersecie „świeca oświeciła cię swym blaskiem.” (Łuk. 11:36) (B155, 156) Jasność, słońce. (D538) Grecki rzeczownik astrape winien być tłumaczony jako „blask”, a nie „błyskawica”, gdyż odnosi się on do słońca, które wstaje na wschodzie i zachodzi na zachodzie. (R5455:5) Błyskawica powodowana jest wyładowaniem elektrycznym, zatem moglibyśmy powiedzieć: „Jak wyładowanie elektryczne które powoduje wyładowania świetlne”. (R348:5, 264:4, 189:2, 153:1, 114:4) Prąd elektryczny, niewidzialny lecz potężny, którego obecność zwiastuje światłość przezeń wywołana. (R711:3) Tak jak błyskawica jest widzialna dzięki swemu blaskowi i potędze, tak również i ja, w moim dniu, będę rozpoznawalny dla oczekującej mnie oblubienicy dzięki światłu prawdy; światu dam się poznać w świetle wydarzeń i „ognia gorejącego” w dniu ucisku. (R189:2) Rozpoznajemy jego obecność dzięki jasności i blaskowi prawdy. (R629:6) Duchowe światło jest boską prawdą. Tym samym, wielki i cudowny rozwój prawdy jest wszystkim tym, co Biblia daje nam prawo oczekiwać w czasie obecności Syna Człowieczego. (R98:5*) Ciała duchowe przedstawiane są jako blask. (Łuk. 10:18, Mat. 28:3, Dan. 10:6, 1 Kor. 15:8) (HG25:5) Jego wpływ jest różny w różnych miejscach. Świeci on w niebie, kościołowi, ale czasami jego wpływ jest na ziemi bardzo niszczycielski. (R114:5) Pierwszy blask przynosi światu strach i niepokój, lecz wkrótce przeistoczą się one w pełną chwałę blasku jego obecności, który zostanie rozpoznany przez wszystkich, przynosząc błogosławieństwo i uzdrowienie. (R547:4) Człowiek może rozpoznać po powstałych zniszczeniach miejsce, gdzie uderzył piorun, podobnie i w czasie dnia Pańskiego ludzkość rozpozna dzięki ogólnemu uciskowi i przewrotom, że wielki dzień gniewu stał się faktem. (R598:2)

„Pojawia się” — Nagle staje się obecny, rozpoznany przez tych, którzy wcześnie wstali. (B160)

„Od wschodu” — I nie może być ograniczony tylko do odosobnionego miejsca lub prywatnego pokoju. (D538)

„I jaśnieje” — Wszędzie. (D538) Stopniowo objawia prawdę w każdym przedmiocie. (B156)

„Aż na zachód” — Nawet na odległy Zachód. (D538)

„Tak też będzie z przyjściem” — Z greckiego parousia, obecność. (B156, 159, 160, D583, R2978:6, 1693:1) Nie oznacza to, że on przyjdzie jak błyskawica, lecz że on będzie jak błyskawica po tym, jak przybędzie i stanie się obecny. (R348:5)

„Syna Człowieczego” — Chrystusa, który stał się według prawa synem Adama. (E150, 152) Jest to bardzo zaszczytny tytuł, ponieważ mówi on o jego wielkim zwycięstwie przez które zdobył on prawo do obecnej i przyszłej chwały i czci, a także boskiej natury. (E151)

Epifania i Bazylea:

„błyskawica” — w tym tekście ma znaczenie literalne. (TP 1934, s. 51) Tutaj greckie słowo astrape przetłumaczono na błyskawicę, tzn. na jedno z jego znaczeń; innym jego znaczeniem jest światło. Oba te znaczenia znajdują się w Biblii w klasycznym greckim języku. (TP 1973, s. 9) Stąd w tym wersecie światło słońca będące dowodem obecności słońca jest użyte jako porównanie ilustrujące, że Prawda — figuralne światło — jest znakiem — dowodem — pierwszego okresu — okresu żęcia — Wtórej Obecności symbolicznego słońca, naszego Pana Jezusa. (TP 1973, s. 9) ...Albowiem jak błyskawica [jasne świecenie – słońce] - E17. 205

Źródła: TP 34'51; 73'9;

Ewangelia Mateusza 24:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Ścierw” — Ciało, pokarm.

„Orły” — Ludzi, którzy mają dobry wzrok i apetyt.

„Padlina” — Ciało, pokarm. (D610, R1890:2) Prawdziwy pokarm, wystarczająca jego ilość. (R513:6) Pan daje nam szczególny pokarm gdy pozostajemy w społeczności, nawet gdy tylko dwóch albo trzech jest zgromadzonych. (CR32:3)

„Zlatują się” — Zbierają się przyciągnięte smakiem prawdy, tak jak orły nadlatują do zdobyczy. (R711:3, D610) Ogólne wezwanie prawdziwych Izraelitów do uczestnictwa w „uczcie tłustych rzeczy”. (R4937:3) Nikomu ze świętych na całym świecie nie umknie możliwość kontaktu z obecną prawdą. (R4937:3)

„Sępy” — O doskonałym wzroku i apetycie. (W angielskim przekładzie mowa jest o orłach, a nie sępach, przyp. tłum.) (D610, R1890:2, 629:6)

Epifania i Bazylea:

„ścierw” — Prawda. (TP 1985)

„tam się zgromadzą” — do Prawdy jako duchowego pokarmu. (TP 1985)

„orły” — członkowie ciała. (TP 1985)

Ewangelia Mateusza 24:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Onych dni” — Prześladowania przez papiestwo 1260 lat.

„Słońce” — Symbolizuje światło Ewangelii, prawdę, a tym samym Jezusa Chrystusa.

„Zaćmi się” — Patrz komentarz Joela 2:31.

„A księżyc nie da jasności” — Tamże u Joela.

„I gwiazdy” — Figurują fałszywe gwiazdy, gwiazdy błąkające się, nauczyciele roszczący pretensje do władzy, którą posiadali natchnieni od Boga apostołowie, "dwanaście gwiazd", Obj. 12:1.

„Padać będą z nieba” — Literalnie wypełniło się w roku 1833 dnia 13 listopada, gdy deszcz meteorytów pokrył ziemię na przestrzeni 11 000 000 mil kwadratowych. Symbolicznie wyobraża to duchowych nauczycieli odstępujących od duchowych nauk, a okazujących większe zainteresowanie w rzeczach ziemskich, np. w polityce, sprawach socjalnych, itp.

„Moce niebieskie” — Systemy religijne i różne wierzenia.

„Udręce” — Udręka, o jakiej jest tutaj mowa, opisana jest w wersecie 9, a nie 21 i Dan. 12:1. (R711:3)

„Owych dni” — 1260 lat prześladowań ze strony Papiestwa. (D584, R711:3, HG95:3) Ucisk „owych dni” powinien być jasno odróżniany od ucisku na końcu tych dni. (D583)

„Słońce” — Symboliczne światło Ewangelii, prawda, a tym samym i Jezus Chrystus. (D590)

„Się zaćmi” — Literalnie, w czasie zaćmienia w dniu 19 maja 1780 roku, kiedy to ciemność ogarnęła ponad 515200 km kwadratowych. (D85, HG95:4, R711:3) Chociaż widzimy literalne wypełnienie się słów Jezusa, to jednak dalecy jesteśmy od stwierdzenia iż było to zupełne i jedyne wypełnienie, czy też nawet najważniejsze z nich. (R711:3) Prawdziwe słońce ewangelii jest już zaćmione. (R1305:2, HG418:3) Symbolicznie, poprzez zaprzeczenie temu, iż zostaliśmy wykupieni drogocenną krwią, co zostało zastąpione teorią ewolucji. (D592, R712:1)

„I księżyc” — Symboliczny blask Zakonu. (D590, R1305:2)

„Nie zajaśnieje swoim blaskiem” — „Zamieni się w krew” (Joel 2:31) poprzez stwierdzenia, iż obrazowe ofiary były krwawe i barbarzyńskie. (D592, HG418:5)

„I gwiazdy” — Symboliczne fałszywe gwiazdy, gwiazdy wędrujące, gwiazdy ambony, bezskutecznie aspirujące do osiągnięcia poważania równego „dwunastu gwiazdom” (Obj. 12:1), natchnionych apostołów. (D591, 594, R1305:2, HG418:5)

„Spadać będą z nieba” — Literalnie w formie deszczu meteorytów w dniu 13 listopada 1833 roku, który pokrył USA oraz część Meksyku; łącznie obszar o powierzchni ok. 17.710.000 km kwadratowych. (D588, 589, 590, R711:5, HG95:4) W przenośni, gwiazdy ambon osiągają wielką popularność przechodząc od rzeczy duchowych do poziomu polityki i patriotyzmu chrześcijańskiego. (D595, 596) Nauki wybranych przez Boga dwunastu gwiazd Kościoła, apostołów, również stracą na blasku, przestana być uznawane za przewodników lub światła. (D593, HG418:5)

„I moce niebieskie” — Władze kościelne. (R1947:6) Systemy religijne. (D597, 595) Ziemia się zatrzęsie tak jak niebo. (Hebr. 12:26) (R712:2)

„Będą poruszone” — Nawet w naszych czasach przeżyliśmy wiele wstrząsów niebios w postaci szczególnie porywistych wiatrów i cyklonów. (R711:6) On wstrząśnie każdym systemem zła, który wiąże, uciska lub zaślepia ludzi, których on przychodzi błogosławić – cały rodzaj ludzki. (R748:4) Dopóki nie zostaną zniszczone. (R529:2*) Co oznacza, że „rzeczy podlegające wstrząsowi ulegną przemianie”, rzeczy, które SA niedoskonałe i ludzkiej budowy. (Hebr. 12:27) (R712:2, 754:5*) On porusza i przesiewa, ponieważ jego celem jest oddzieleni wielkiej liczby tych, którzy przyjęli imię Chrystusa, ale którzy nie są naprawdę jego ludem. (R1307:6) Poruszenie będzie Bożym środkiem na uwolnienie tych, którzy do tej pory skrępowani są uprzedzeniami. (R1308:4) Ucisk wobec ziemi, społeczeństwa, nie osiągnie szczytu swej intensywności aż do chwili gdy poruszenie niebios, duchowieństwa, zerwie kajdany uprzedzenia, trzymające wielkie masy ludzi w sceptycyzmie i otwartej niewierze. (R1308:4)

Epifania i Bazylea:

„onych” — nie odnosi się do dni wielkiego ucisku wspomnianego w w.21 i 22, lecz do onych wspomnianych w wierszach 6-10, które wypełniły się wcześniej. (TP 1928, s. 10)

„Słońce” — N.T. (TP 1974, s. 14)

„się zaćmi” — To zaćmienie zaczęło się przez wydanie trzech książek, które wywierają najszkodliwszy wpływ ze wszystkich wcześniejszych wydań wyższej krytyki, wszystkie wyszły w roku 1835: (TP 1931, s. 45) 1/ Vatkego -- "Teologia Starego Testamentu", (TP 1931, s. 45) 2/ Bauera -- "Pastoralne Listy", i (TP 1931, s. 45) 3/ Straussa -- "Żywot Jezusa". (TP 1931, s. 45)

„Księżyc” — St.T. (TP 1974, s. 14)

„Gwiazdy będą padać z nieba i mocy niebieskie poruszą się” — Fałszywe gwiazdy, mądrzy w stylu światowym, światła „ordynowane" przez ludzi na teraźniejszych niebiosach, przedstawione są jako rozwijające swoją działalność z wielką okazałością, staczając się jednocześnie do ziemskich warunków. Opuszczają swą poprzednią wybitną duchową pozycję i zstępują do poziomu ziemskich moralistów i filozofów, do poziomu zasad politycznych chrześcijańskiego obywatelstwa. (TP 1985, s. 79)

Ewangelia Mateusza 24:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — Onego czasu, który miał nadejść.

„Ukaże się znamię” — Seemion - znaczy dowód wtórej obecności Chrystusa na ziemi (jako duchowa istota jest niewidzialnym).

„Na niebie” — Symbolicznym niebie, kościelnictwie.

„Będą narzekać” — Z powodu ucisku.

„I ujrzą” — Oczami wyrozumienia.

„Na obłokach” — W czasie ucisku.

„Z chwałą wielką” — Z mocą i sprawiedliwością (odpłacając za zło jakie dokonywali w społeczeństwie ludzkim).

„I wtedy” — W tym czasie. (D597)

„Ukaże się na niebie” — Na symbolicznych niebiosach, na religijnych klasach duchowych, Kościelnictwie. (D598, SM421:1) Znak pojawiający się na niebie oznacza, że początek sądów Chrystusa spadnie na systemy duchowne naszych czasów. (SM421:1) Na nowych niebiosach, nowych duchowych siłach obejmujących władzę i wypierających stare, niestabilne i upadające siły. (R712:2)

„Znak” — Z greckiego seemion, dowód Pańskiej obecności w czasie drugiego przyjścia. (D598, R712:2) Nie będzie to znak jego bliskiego nadejścia, ale obecności. (R555:1*) Być może, wydarzy się coś co wskazywać będzie na obecność Syna Człowieczego, na fakt, że objął on wielką władzę i rozpoczął królowanie. (SM420:4) Wspaniałe wynalazki i postęp na świecie. (R5373:5) Skoro ma on być objawiony w ogniu pałającym, znakiem tym musi być pewnego rodzaju gniew, oznaka sprawiedliwego oburzenia wobec błędu. (Izaj. 59:17,18) (SM420:4) Zbiór pszenicy, wypuszczenie liści przez drzewo figowe Izraela, światowość w systemach kościelnych, początek uderzania narodów. (R5697:2) To będzie znak dla świata, nie dla świętych, ponieważ oni mieli dowody Pańskiej obecności na długo naprzód. (R712:2) Wstrząsy w nominalnym kościele i powstanie nowych niebios stanie się znakiem dla ludzi ziemi że ich niesprawiedliwe postępowanie zbliża się ku końcowi. (R712:2) Niektórzy zobaczą Boski plan wieków i uznają go za jeden ze znaków. Osądzenie Chrześcijaństwa, społecznego i kościelnego, jest kolejnym znakiem, że Sędzia przyszedł. (D599) Działania i słowa szyderców (2 Piotr. 3:3,4) stanowią wypełnienie proroctwa i wydaje się, że stanowią znak Syna Człowieczego w niebie. (R555:5*) Nie chodzi tu o jego parousia. Parousia Chrystusa nie będzie jawną dla ogółu ludzi. (SM420:3)

„I wtedy” — Później. (R555:2*)

„Biadać będą” — Ogólne narzekanie, które do czasu wielkiego ucisku było incydentalne. (D600) Czas ucisku spowoduje, że będą narzekać. (R555:2*) Jeżeli świat narzekał już wcześniej, o ileż więcej będzie to czynić gdy ucisk stanie się powszechny? (R5269:5)

„Wszystkie plemiona ziemi” — Plemiona ziemi nie dostrzegą znaku ani dowodu obecności Pańskiej, danej tylko „w niebiosach”, pomiędzy przynajmniej nominalnie duchowymi, kościołami. (D599)

„I ujrzą” — Oczami wyrozumienia. (D600) Słowem źródłowym jest greckie horao, rozeznawać, rozpoznawać, pojmować fakt, że on jest obecny. (R555:2*) Odkryją, że przyczyną całego ucisku jest grzech; spowoduje to, że zaczną się zastanawiać i poszukiwać, co w końcu pozwoli im Go rozpoznać. (R555:2*)

„Syna Człowieczego” — Zbliżającego się coraz bardziej z sądem; wówczas zdadzą sobie sprawę, że sąd ten wkrótce dosięgnie także i ich. Wywoła to ogólne biadanie z jego powodu. (Obj. 1:7) (SM421:2)

„Na obłokach” — Czasu ucisku. (B153) Plemiona ziemi będą widzieć chmury ucisku i zamieszania, towarzyszące poruszeniu „niebios” i rozpoznają je jako burzę, która wstrząśnie również i „ziemią”. (Hebr. 12:26) (D600) Które dobrze oddają ogólne zamieszanie. (R5269:5)

„Nieba” — Pierwsza oznaka sprawiedliwych sądów Chrystusa wobec systemów duchowieństwa. (SM421:2,1)

„I mocą i chwałą” — Chwałą potęgi i sprawiedliwości. (B153)

Epifania i Bazylea:

„przychodzącego na obłokach” — Przyjście i panowanie Jehowy występuje w towarzystwie „obłoków”, to znaczy, niszczycielskich utrapień czasu wielkiego ucisku. (TP 1982, s. 22)

Ewangelia Mateusza 24:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Pośle anioły” — Swoich posłańców, jakich używał do głoszenia Ewangelii podczas całego wieku ewangelicznego, spłodzonych z ducha świętego.

„Z trąbą” — Z siódmą trąbą ostateczną, trąbą Bożą, jubileuszową o umiejętności i wolności, która symbolicznie brzmi od roku 1874 i trąbić będzie do końca Tysiąclecia. (Wyraz "głosu" jest opuszczony w manuskrypcie Synaickim).

„Zgromadzą” — "Zgromadźcie mi świętych moich", Psalm. 50:5. Przyprowadzą do harmonii z prawdą jaka będzie na czasie. "Zgromadźcie pszenicę do gumna mojego", Mat. 13:30. "Ci mi będą własnością w on dzień", Malachiasz 3:17. "Wyjdź z niego ludu mój", Obj. 18:4.

„Wybrane” — Ofiarowanych, którzy ubiegają się o nagrodę i dla których nagroda została odłożoną.

„Od krajów niebios” — Nominalnego kościoła.

„I pośle aniołów swoich” — Swych posłańców, jakich używał w rozkrzewianiu nowiny ewangelii w ciągu całego wieku; spłodzonych z Ducha Świętego. (D601, R885:3, 711:3)

„Z wielką trąbą” — Manuskrypty Synaickim i Syryjski omijają często używane w tym wersecie słowo „brzmiący”. (R907:6) Siódmą trąbą, ostatnią, trąbą Bożą, trąbą jubileuszową, wiedzy i wolności, która w symboliczny sposób brzmi od Października 1874 roku i będzie brzmieć do końca Tysiąclecia. Manuskrypt Synaicki omija często używane w tym wersecie słowo „brzmiący”. (B145, D600, 601, A316, R3471:6, 907:3, 711:3) Prawda głoszona obecnie przez świętych, posłańców, aniołów Bożych. (R885:4)

„I zgromadzą” — Nie fizycznie, lecz w sposób duchowy: ich umysły, serca, uczucia zostaną zgromadzone, zebrane w tajemnym miejscu Najwyższego, chronionym w czasie sporów i ucisku. (R4379:4) Zgromadzone w harmonii z prawdą wówczas właściwą. (F274) Będzie to przygotowaniem do ustanowienia jego Królestwa w mocy i wielkiej chwale. (R1745:6) Pierwszym dziełem Pana w czasie obu żniw było odrzucenie nominalnego domu, aby mógł zebrać z niego swych wybranych. (R2982:1) Nie do innego kościoła albo wyznania, ale zgromadzeni będą w Chrystusie, do jedności z nim, we wspólnocie ducha poprzez znajomość jego Słowa. (R2751:4, 1877:6) „Zgromadźcie mi wiernych moich, Którzy zawarli ze mną przymierze przez ofiarę.” (Ps. 50:5) (B164) „Będą moją własnością - mówi Pan Zastępów - w dniu, który Ja przygotowuję, i oszczędzę ich, jak ktoś oszczędza swojego syna, który mu służy.” (Mal. 3:17) (B164, D601) „Pszenicę zwieźcie do mojej stodoły.” (Mat. 13:30) (B164, D600) „I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: Wyjdźcie z niego, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami jego grzechów i aby was nie dotknęły plagi na niego spadające.” (Obj. 18:4) (D601) Żniwo rozpoczęło się w 1974 roku. (R4842:3, D604, Q150:5)

„Wybranych jego” — Oblubienicę Chrystusową, wybraną ze świata, ze wszystkich narodów i klas. (R4998:3) Poświęconych biegaczy, biegnących po nagrodę, dla których zarezerwowano korony. (F165) Wierzymy, że każdemu świętemu umożliwiony będzie kontakt z prawdą. Tak samo, jak jesteśmy pewni że żaden kąkol nie zostanie zgromadzony, tak również bądźmy pełni ufności, że żadne ziarno dojrzałej pszenicy nie zostanie przeoczone. (R888:5)

„Z czterech stron świata” — Z każdego kierunki, z każdej denominacji. (R711:3) Z każdej części pola. (R1333:4, D601)

„Z jednego krańca nieba aż po drugi” — Z kościoła nominalnego. (D600, R3431:6, 2982:1, 2751:3, 2490:4, 1877:6, 1333:4, 845:2, 711:3)

Epifania i Bazylea:

„z trąbą głosu wielkiego” — Siódma trąba. Siedem aniołów z siedmioma trąbami (Obj. 8:2, 6) odpowiada siedmiu „gwiazdom” lub inaczej aniołom, czy też posłannikom, do siedmiu kościołów (Obj. 1:16, 20; 2:3). Poselstwa do siedmiu kościołów przedstawiają Boskie poselstwa do Kościoła w jego siedmiu historycznych okresach. Poselstwo do siódmego jest poselstwem do okresu laodycejskiego. (TP 1982, s. 73,74) Trąbienie oznacza ogłaszanie poselstwa o nadchodzącym wiecznym Królestwie Boga i Chrystusa na ziemi dla nie wybranych zbawionych i o „czasie naprawienia wszystkich rzeczy”. (TP 1982, s. 73,74) Opis licznych rzeczy wymienionych pod obrazem brzmienia siódmej trąby wskazuje, że jej dźwięk zaczął być słyszany z zainicjowaniem Wtórego Adwentu naszego Pana i tysiącletniego panowania Chrystusa, w październiku 1874 roku i będzie brzmiał przez tysiąc lat. Tak więc początek jej brzmienia zbiega się z początkiem siódmego tysiąc lat trwającego okresu od upadku Adama. (TP 1982, s. 73,74)

„i zgromadzą” — przez Prawdę i dla Prawdy. (TP 1959, s. 143) oni nie mają być zgromadzeni fizycznie w jedno miejsce, lecz duchowo - skupią się w swoich umysłach, sercach i uczuciach. Nasz werset wskazuje, że nasz Pan jest tym wielkim Centrum, do którego musi być zgromadzony cały Jego lud, jeśli ma mieć odpoczynek, czyli pokój, jeśli ma odnieść zwycięstwo nad światem, ciałem i szczególnymi sidłami przeciwnika. (TP 1989, s. 157)

„wybrane” — słowo "wybrani" określa tych, którzy przez ofiarowanie i spłodzenie z Ducha zostali wybrani do ubiegania się o wysokie powołanie. (TP 1934, s. 57)

„od krajów niebios aż do krajów ich” — ze wszystkich zakątków symbolicznych niebios tzn. z każdego chrześcijańskiego wyznania. (TP 1960, s. 37)

Ewangelia Mateusza 24:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Od drzewa figowego” — Symbolizuje naród żydowski.

„Liście wypuszcza” — Będą planować o przywróceniu praw narodowych w Palestynie, jak się o to już starają Żydzi.

„Od figowego drzewa” — Narodu Żydowskiego. (D604, R5503:2)

„Wypuszcza liście” — Przejawia oznaki życia. (R4788:5, 5503:2, 4705:6) Początki planów odrodzenia w Palestynie. (D604) Wskazując na fakt, że czas niełaski dla Izraela i dla świata ma się ku końcowi. (R5503:2) Widzimy Żydów spoglądających ponownie na Jeruzalem. Widzimy tym samym drzewo figowe wypuszczające liście, dające oznaki życia. Oczekujemy wobec tego odrodzenia narodu Żydowskiego. (R4788:5) Pączki te będą dobrze się rozwijać, ale nie wydadzą doskonałego owocu przed Październikiem 1914 roku, przed dopełnieniem się „Czasów Pogan”. (D604)

„Blisko jest lato” — Żydzi dzielili swój rok na dwie pory roku, na lato i zimę. (D602)

Epifania i Bazylea:

„od drzewa figowego” — figowe drzewo przedstawia naród żydowski — cielesnego Izraela. (TP 1964, s. 6)

Ewangelia Mateusza 24:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Poznawajcie” — "Wiedzcie o tym, że przybliżyło się Królestwo Boże", Łukasz 10:11

„Wiedzcie” — „Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest Królestwo Boże.” (Łuk. 21:31) (D602, R127:5) Gdy nadejdzie właściwy czas, uważni obserwatorzy zauważą to. (R593:6)

Ewangelia Mateusza 24:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten wiek” — "Genea", znaczy naród żyjący w owym czasie, o którym mowa. Możebne 120 lat lub 100 od roku 1780 albo od 1833, względnie 36 lat od roku 1878 do 1914.

„To pokolenie” — Z greckiego genea, odnoszące się do ludzi żyjących współcześnie względem siebie, a nie do całego rodzaju. (D603, R531:4) Nie chodziło mu o pokolenie, do jakiego przemawiał, lecz o pokolenie które będzie widziało wypełnienie się tych wszystkich rzeczy. (Q636:4, D603, HG95:4) Można uznać, że chodzi tu o wiek, praktycznie o czasy obecne, od 1780 roku, daty gdy pierwszy znak miał miejsce, aż do roku 1880. Według naszego wyrozumienia, każdy przepowiedziany szczegół zaczął się wypełniać przed tą datą. (D604) Ci, którzy kroczą w świetle obecnej prawdy nie oczekują nadejścia wydarzeń które już się wypełniły, lecz oczekują zakończenia tych wydarzeń, które teraz postępują. (D604) Nie byłoby niekonsekwencją uznanie za pokolenie okresu od 1878 do 1914, 36,5 roku, mniej więcej połowy długości średniego czasu życia. (D605) Pokolenie które będzie świadkiem wypuszczania zielonych liści nadziei przez Izrael ujrzy także zupełne wypełnienie zmiany dyspensacji, tak długo przepowiadane. (R4706:1) W odróżnieniu od słowa „regeneracja”; innymi słowy, on będzie obecny przed czasem restytucji, zanim przeminą ludzie tego wieku. (R342:4*) „Plemię żmijowe” (Mat. 23:33), ten ród, albo klasa. (R539:1*)

Ewangelia Mateusza 24:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Niebo i ziemia” — Kościelny i społeczny ustrój.

„Niebo i ziemia” — Obecny porządek społeczny i kościelny. (D602) Przeminą – W czasie wielkiego ucisku, którym się zakończy obecny wiek. (R4706:1) Słowa moje – Plany lub cele. (R421:2, 338:1)

Ewangelia Mateusza 24:36

Paruzja (C.T. Russell):

„O dniu i godzinie” — Kiedy Królestwo zostanie ustanowione.

„Nikt nie wie” — W tym czasie, w którym Jezus to mówił, "ale mądrzy rozumieją" (w naznaczonym czasie, w czasie wtórej obecności Pańskiej).

„Tylko sam Ojciec” — Który zawsze o wszystkim wiedział.

„A o tym dniu i godzinie” — Kiedy ustanowione zostanie Królestwo. (E36) Boski plan jaki Bóg założył już przed stworzeniem świata, przedstawiony przez zapieczętowany zwój w Obj. 5. (R4451:1) Nikt nie wie – W czasie, kiedy nasz Pan mówił te słowa. (B18, D605, R4641:5, CR95:5) Ani aniołowie – Lecz nie chodzi tu o to, że aniołowie są nieświadomi aż do ostatniej minuty. (R4706:2, 2972:6) Manuskrypt synaicki dodaje: „ani Syn”. (D605) Tylko sam Ojciec – Nie mówi jednak, że nikt poza Ojcem nie będzie nigdy wiedział. (B18, D605, R5055:1, 2972:6, 1796:3, OV6:3, NS7:1, 33:1) Nie oznacza to, że ci, którzy będą żyć w czasie ustanowienia Królestwa, nie będą wiedzieli. (R4706:2) Pewne szczegóły planu były zatajone przed naszym Mistrzem aż do czadu, gdy dopełnił swej misji. (CR95:5, R4706:2, 4641:5)

Epifania i Bazylea:

„A o onym dniu” — Dzień wspomniany w tych wierszach jest Dniem Tysiąclecia — począwszy od 12 września 1874, pierwszego dnia siódmego miesiąca księżycowego w tym roku, a kończąc w 2874 roku. (TP 1968, s. 54,72)

„i godzinie” — (godzina żęcia - Obj.14:15), rozpoczęła się 12.09.1874, a skończyła się 2.05.1916 r. (TP 1924, s. 80) obejmuje czas żęcia razem z pracą pokłosia. Jest to więc 1/24 część 1000-letniego dnia tj. 41 lat i 8 miesięcy. (TP 1961, s. 90) Godziną owych wierszy jest pierwsza 1/24 owego Dnia, bo choć nikt nie mógł przepowiedzieć jego daty, to jednak niektórzy żyjący po niej, przewidzieli daty innych 23 godzin. Dlatego pierwsza godzina dnia z tych wyjątków Pisma jest jedyną godziną z 24, o której można prawdziwie powiedzieć, że jej początku nie było można wiedzieć naprzód. Dlatego wnioskujemy, że godzina tych wyjątków jest pierwszą godziną dnia l 000-lecia. Godzina Dnia l 000-lecia miałaby 1/24 część l 000 lat — to jest 41 lat i 8 miesięcy. Czterdzieści jeden lat i 8 miesięcy (czasu księżycowego) od 12 września 1874, przyprowadziłoby nas do daty 3 maja 1916, jak następuje: (TP 1968, s. 54,72) [41 lat skończyło się 8 września 1915 roku. W roku rozpoczynającym się 16 marca 1915 było 13 miesięcy księżycowych. One skończyły się siedmioma pełnymi miesiącami księżycowymi po 8 września 1915 — to jest 4 kwietnia 1916; dlatego 8 miesięcy po latach 41 skończyło się 3 maja 1916]. (TP 1968, s. 54,72) Godzina tych ustępów z Pisma była okresem żęcia i zbierania w kłosy podczas Wieku Ewangelicznego (Obj. 14:15, „przyszła godzina, abyś żął”), i z tego powodu wyróżniona jest spomiędzy godzin Dnia l 000-lecia (TP 1968, s. 54,72) — żęcie skończyło się 16 września 1914, a zbieranie kłosów przed 3 maja 1916 roku. (TP 1968, s. 54,72) (13) O czasie żęcia w szerszym znaczeniu tego słowa, obejmującym również pokłosie, jest mowa jako o „godzinie” (Obj. 14:15, przekł. Diaglotta; Mat. 24:36; 25:13; Mar. 13:32). Oczywiście, że „godzina” ta nie jest okresem o 60-ciu tylko minutach, ale jest to 1/24 część Tysiącletniego Dnia, czyli 41 lat i 8 miesięcy; ta więc godzina zaczęła się 12 września 1874 r., pierwszego dnia siódmego miesiąca księżycowego tego roku, a skończyła się 3 maja 1916 r. Zatem dowodzi to, że do 3 maja 1916 r. wszelkie żęcie włączając pokłosie skończyło się (T.P. `27, 79, par. 26). (TP 1972)

Ewangelia Mateusza 24:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako było za dni Noego” — Nie przyjście, lecz obecność przed potopem.

„Tak będzie” — Przed czasem ucisku Pan był po wtóre obecny.

„Przyjście” — "Parousia", słowo to znaczy obecność po wtóre Chrystusa.

„Syna Człowieczego” — Chrystus według ciała po matce, był synem Adama.

„Albowiem jak było za dni” — Nie nadchodzenie, ale „obecność”, już po przyjściu. (B160, 161) Tak jak dni Noego nie były dniami przed czasem, kiedy on żył, podobnie i dni Syna Człowieczego nie będą tymi dniami przed jego obecnością. (R2974:5, 580:5)

„Noego” — Przed potopem. (B161, R349:1, 342:4*, 237:5*, NS200:4) Bez wątpienia wiele niemoralności która charakteryzowała dni Noego i Lota będzie również dominować na świecie w ostatnich dniach obecnego wieku, choć nie jest to główną lekcją tego zapisu. (R4706:3, B161, D606, HG611:5) Życie będzie się toczyło jak zwykle. (R4706:3) Noe został poinformowany o zbliżającej się zmianie dyspensacji, podobnie ostrzeżony jest Kościół Chrystusowy. (R4706:2) Tak jak władza za czasów Noego pozostawała w rekach olbrzymów, podobnie i teraz wielkie korporacje zdobywają coraz to więcej kontroli nad sytuacją. (R4797:5)

„Takie będzie” — Przed gorejącym ogniem ucisku. (B161)

„Przyjście” — Z greckiego parousia, obecność. (B159, D296, 606, R4797:2, 4706:4, 2978:6, 1874:1*, 513:4, 188:4)

„Syna Człowieczego” — Dni Syna Człowieczego są dniami jego parousia, obecności, niewidzialnej i nierozpoznawalnej dla świata, znanej tylko oczekującym go, widzialnej dla nich jedynie wzrokiem wiary. (R2974:6)

Źródła: Patrz komentarz do Mat. 24:27

Epifania i Bazylea:

„Jako było za dni Noego, tak będzie i przyjście Syna człowieczego” — nasz Pan nie mówi, że podobieństwo będzie w bezbożności lub w zniszczeniu, ale w nierozpoznaniu czasu. Jednak On nam daje do zrozumienia, że należy spodziewać się przy końcu Wieku Ewangelii jakiejś wielkiej katastrofy lub klęski, która w pewnym, sensie lub stopniu odpowiadać będzie klęsce, jaka miała miejsce za dni Noego. (TP 1970, s. 56)

Ewangelia Mateusza 24:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem jedli i pili” — Świat w ogólności prowadząc zwykły tryb życia, nie spodziewając się nadchodzącej katastrofy (pozafiguralnego potopu od roku 1914).

„Do korabia” — Typ na Chrystusa i Jego moc, która ponownie rozpleni i na nowo zorganizuje społeczeństwo (po zakończeniu się ucisku i po wzbudzeniu stopniowo ludzkości z prochu ziemskiego grobu).

„Jedli i pili” — Świat w ogólności. (D606) Zajmowali się zwykłymi, właściwymi sprawami życia, nieświadomi zbliżającej się katastrofy. (D606, R5455:6, 3355:6, 2974:6, 2957:1) Nie stwierdza jednakże, że było w tym coś złego. (R4797:2, B161, NS7:6, 33:6) Wskazuje tym samym na fakt, że nie będzie zewnętrznego znaku wskazującego światu na czas drugiej obecności. (R5455:6) Sprawy świata nie będą przerwane faktem obecności Pana. (NS200:3) Rzeczy te nie są oznakami zepsucia, lecz wspomniane zostały aby pokazać nam, że nie będzie żadnego zewnętrznego znaku wskazującego światu czas drugiej obecności Chrystusa. (R5455:6, 4797:2, 580:5, 20:4) Cała uwaga świata skupiona jest ma zaspokajaniu cielesnych potrzeb, a nie na sprawach duchowych. (R327:1*)

„Do arki” — Typ n a Chrystusa i jego moc która zreorganizuje społeczeństwo. (A316)

Epifania i Bazylea:

„do korabia” — Arka, w czasie poprzedzającym Potop i podczas Potopu niezależnie od jej zarysów chronologicznych, reprezentuje Chrystusa i Jego moc wybawczą zawartą w przymierzu Wieku Ewangelii. Natomiast, w związku z zarysami czasu, roku potopowego i w czasie po Potopie, Arka wyobraża Przymierze Abrahamowe (1 Moj. 12:1—3), czyli ucieleśnienie rady Bożej, której centralnym zarysem jest Nasienie Abrahama, Chrystus, którego chwalebne wykonywanie władzy ponownego napełniania i reorganizowania będzie błogosławić w Królestwie wszystkie narody ziemi (Gal. 3:8,16,29). (TP 1970, s. 56,57)

Ewangelia Mateusza 24:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie spostrzegli się” — Nie wierząc świadectwu Noego, nie spodziewali się, iż nadejdzie potop.

„Aż przyszedł potop” — Wielu nowoczesnych teologów zaprzecza bytności potopu.

„Zabrał wszystko” — Można przypuszczać, że wielkie katastrofy będą miały miejsce z końcem Wieku Ewangelii.

„Tak będzie przyjście” — Słowo "parousia" znaczy obecność i tak samo będą ludzie wierzyć i nie rozpoznają obecności Chrystusa w Jego niewidzialnym stanie.

„I nie spostrzegli się” — Nie mieli świadomości, że nadchodzi burza, nie wierzyli także świadectwu Noego. (B161) Podobnie rzecz się będzie miała we wczesnej fazie Dnia Pańskiego, gdy świat nie będzie dawał wiary zdankom jego obecności i zbliżającego się ucisku. (B143) Pod koniec tego wieku tylko lud pański będzie sobie zdawał sprawę z obecności Chrystusa i zbliżającego się ucisku. (D606, R5590:6) Najwidoczniej nic nie wskazywało na to, że coś niezwykłego ma się wydarzyć. (R4797:2) Nie odczytują oni we właściwy sposób szybko następujących znaków i zmian, jakie się zbliżają, są zbyt zajęci aby rozważyć te świadectwa w należyty sposób; naśmiewając się tylko. (B167) Świat nigdy nie zostanie zupełnie nawrócony na Chrześcijaństwo za pomocą istniejących środków przed końcem obecnej dyspensacji. (R2798:2*) Znaki czasu nie będą miały miejsca w zewnętrznym stanie świata. (R5455:6) „I mówić: Gdzież jest przyobiecane przyjście jego? Odkąd bowiem zasnęli ojcowie, wszystko tak trwa, jak było od początku stworzenia.” (2 Piotr. 3:4) (R2957:1) Jakże zatem w inny sposób Kościół ma być świadomy jego obecności, jak nie za pośrednictwem znaku. (R98:2*) Podczas głoszenia, powinniśmy najpierw mówić o doktrynie restytucji, czyli o celu obecności; następnie o sposobie; a na końcu o jej czasie, nie wspominając o niej nikomu o ile nie zauważymy, że ma uszy chętne do słuchania. (R216:3,6)

„Że nastał potop –” — W przeciwieństwie do nauk wielu nowoczesnych teologów. (A61) Chociaż nie będzie już nigdy kolejnego potopu który by zniszczył ziemię (1 Moj. 9:11), to jednak Pismo Święte mówi, że całą ziemia będzie pożarta ogniem bożej żarliwości. (Sof. 3:8) (B162) Zaznaczając koniec pierwszej dyspensacji, tak jak kataklizm wielkiego ucisku, anarchii, symbolicznie nazywany „ogniem”, zaznaczy koniec obecnej dyspensacji. (R2842:6) Podobnie i w czasie jego drugiej obecności, niepokojony zamieszaniem i uciskiem epiphania, apokalupsis Króla objawiająca się wylaniem ostatnich siedmiu plag. (R2957:1) Wiedzieli, kiedy nadszedł potop, będą także wiedzieli, kiedy ujrzy go wszelkie oko. (HG24:6)

„I zmiótł wszystkich” — Potop był zaledwie szybkim sposobem wykonania wyroku jaki zapadł odnośnie całego rodzaju 16 stuleci wcześniej. (SM62:1) Topiąc wszystkich ludzi z wyjątkiem rodziny Noego; w pozaobrazie, niszcząc symbolicznym ogniem wszystkich za wyjątkiem ludu Bożego – w wielkim ucisku Dnia Pańskiego. (B162) Może to wskazywać na wielką katastrofę, porównywalna do potopu, która miałaby się wydarzyć pod koniec wieku ewangelii. (R3934:6) Katastrofą tą będzie anarchia. (R2842:6)

„Tak będzie” — Podobna niewiara i nieznajomość. (B161) Z tego stwierdzenia możemy wnioskować, że świat będzie daleki od nawrócenia przy przyjściu Chrystusa i że będzie przykładał niewielką uwagę do nauk Mistrza. (Q816:4, 852:2) Podobnie i dzisiaj, teolodzy i uczeni w pismach, trwający w ustawicznej modlitwie i wyznający swą wiarę, zaślepieni są na fakt, że żyjemy obecnie „w dniach Syna Człowieczego”. (R3538:6)

Dalszy ciąg komentarza do tego rozdziału stoi w czytniku pod kolejnymi wersetami.

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 24

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

• Spodziewanie się osobowego Antychrysta — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 1, 5, 21, 23, 26
• Widok ze strażnicy — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 21, 22
• Przygotowania do rządów Sprawiedliwości — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 21, 22
• Studium biblijne: Opozycja wobec Chrystusa — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, w. 24
• Niniejsze czasopismo i jego misja — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, w. 14
• Sztandar Biblijny nr 80 (1994) — ww. 3, 12, 14, 16, 21, 22, 24, 30…
• Sztandar Biblijny nr 44 (1991) — ww. 1, 3, 4, 6, 8, 9, 21
• Sztandar Biblijny nr 29 (1988) — ww. 7, 11, 12, 14, 16, 21, 24, 27…
• Sztandar Biblijny nr 301 (2021) — ww. 1, 6, 7, 9, 10, 21, 22, 35
• Sztandar Biblijny nr 177 (2002) — ww. 3, 7, 8, 12, 14, 21, 31
• 28 maja — Niebiańska Manna, ww. 38, 39
• 27 lipca — Niebiańska Manna, ww. 9, 10
• 4 lutego — Niebiańska Manna, w. 15
• 11 lutego — Niebiańska Manna, w. 8
• 17 marca — Niebiańska Manna, w. 45
• OBIETNICA ZWIĄZANA PRZYSIĘGĄ – EWANGELIA — Wiersze Brzasku, w. 33

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

• Mat. 1
• Mat. 2
• Mat. 3
• Mat. 4
• Mat. 5
• Mat. 6
• Mat. 7
• Mat. 8
• Mat. 9
• Mat. 10
• Mat. 11
• Mat. 12
• Mat. 13
• Mat. 14
• Mat. 15
• Mat. 16
• Mat. 17
• Mat. 18
• Mat. 19
• Mat. 20
• Mat. 21
• Mat. 22
• Mat. 23
• Mat. 24
• Mat. 25
• Mat. 26
• Mat. 27
• Mat. 28

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.