Ewangelia Mateusza 21

Ewangelia Mateusza, rozdział 21 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (46 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 21 — Biblia Gdańska

1 A gdy się przybliżyli do Jeruzalemu, i przyszli do Betfagie, do góry oliwnej, tedy Jezus posłał dwóch uczniów,

2 Mówiąc im: Idźcie do miasteczka, które jest przeciwko wam, a zaraz znajdziecie oślicę uwiązaną i oślę z nią; odwiążcież je, a przywiedźcie do mnie.

3 A jeźliby wam co kto rzekł, powiedzcie, iż Pan ich potrzebuje; a zarazem puści je.

4 A to się wszystko stało, aby się wypełniło, co powiedziano przez proroka, mówiącego:

5 Powiedzcie córce Syońskiej: Oto król twój idzie tobie cichy, a siedzący na oślicy, i na oślęciu, synu oślicy pod jarzmem będącej.

6 Szedłszy tedy uczniowie, a uczyniwszy tak, jako im był rozkazał Jezus,

7 Przywiedli oślicę i oślę, i włożyli na nie szaty swoje, i wsadzili go na nie.

8 A wielki lud słał szaty swoje na drodze, a drudzy obcinali gałązki z drzew, i słali na drodze.

9 A lud wprzód i pozad idący wołał, mówiąc: Hosanna synowi Dawidowemu! błogosławiony, który idzie w imieniu Pańskiem, Hosanna na wysokościach!

10 A gdy on wjechał do Jeruzalemu, wzruszyło się wszystko miasto, mówiąc: Któż ten jest?

11 A lud mówił: Tenci jest Jezus, on prorok z Nazaretu Galilejskiego.

12 Tedy wszedł Jezus do kościoła Bożego, i wygnał wszystkie sprzedawające i kupujące w kościele, a stoły tych, co pieniędzmi handlowali, i stołki sprzedawających gołębie poprzewracał,

13 I rzekł im: Napisano: Dom mój dom modlitwy nazwany będzie; aleście wy uczynili z niego jaskinię zbójców.

14 Tedy przystąpili do niego ślepi i chromi w kościele, i uzdrowił je.

15 A obaczywszy przedniejsi kapłani i nauczeni w Piśmie cuda, które czynił, i dzieci wołające w kościele, i mówiące: Hosanna synowi Dawidowemu: rozgniewali się.

16 I rzekli mu: Słyszyszże, co ci mówią? A Jezus im rzekł: I owszem. Nigdyścież nie czytali, iż z ust niemowlątek i ssących wykonałeś chwałę?

17 A opuściwszy je, wyszedł z miasta do Betanii, i tam został;

18 A rano wracając się do miasta, łaknął.

19 I ujrzawszy jedno figowe drzewo przy drodze, przyszedł do niego, i nie znalazł nic na niem, tylko same liście, i rzekł mu: Niechaj się więcej z ciebie owoc nie rodzi na wieki. I uschło zarazem one figowe drzewo.

20 A ujrzawszy to uczniowie, dziwowali się, mówiąc: Jakoć prędko uschło to figowe drzewo!

21 Tedy odpowiadając Jezus, rzekł im: Zaprawdę powiadam wam: Jeźlibyście mieli wiarę, a nie wątpilibyście, nie tylko to, co się stało z figowem drzewem, uczynicie, ale gdybyście i tej górze rzekli: Podnieś się, a rzuć się w morze, stanie się.

22 I wszystko, o cobyściekolwiek prosili w modlitwie wierząc, weźmiecie.

23 A gdy on przyszedł do kościoła, przystąpili do niego, gdy uczył, przedniejsi kapłani i starsi ludu, mówiąc: Którąż mocą to czynisz? a kto ci dał tę moc?

24 A odpowiadając Jezus, rzekł im: Spytam i ja was o jednę rzecz, którą jeźli mi powiecie, i ja wam powiem, którą mocą to czynię.

25 Chrzest Jana skąd był? z nieba czyli z ludzi? A oni myśleli sami w sobie, mówiąc: Jeźli powiemy z nieba, rzecze nam: Czemużeście mu tedy nie uwierzyli?

26 Jeźli zaś powiemy z ludzi, boimy się ludu; bo Jana wszyscy mają za proroka.

27 A odpowiadając Jezusowi rzekli: Nie wiemy. Rzekł im i on: I ja wam nie powiem, którą mocą to czynię.

28 Ale cóż się wam zda? Człowiek niektóry miał dwóch synów; a przystąpiwszy do pierwszego, rzekł: Synu! idź, rób dziś na winnicy mojej.

29 Ale on odpowiadając rzekł: Nie chcę, a potem obaczywszy się, poszedł.

30 A przystąpiwszy do drugiego, rzekł także; a on odpowiadając rzekł: Ja idę, panie! ale nie szedł.

31 Któryż z tych dwóch uczynił wolę ojcowską? Rzekli mu: On pierwszy. Rzekł im Jezus: Zaprawdę powiadam wam, że was celnicy i wszetecznice uprzedzają do królestwa Bożego.

32 Albowiem przyszedł do was Jan drogą sprawiedliwości, a nie uwierzyliście mu, ale celnicy i wszetecznice uwierzyli mu: a wy widząc to, przecież się nie obaczyliście, abyście mu uwierzyli.

33 Drugiego podobieństwa słuchajcie: Człowiek niektóry był gospodarzem, który nasadził winnicę, i płotem ją ogrodził, i wkopał w niej prasę, i zbudował wieżę, i najął ją winiarzom, i odjechał precz.

34 A gdy się przybliżył czas odbierania pożytków, posłał sługi swoje do onych winiarzy, aby odebrali pożytki jej.

35 Ale winiarze pojmawszy sługi jego, jednego ubili, a drugiego zabili, a drugiego ukamionowali.

36 Zasię posłał inszych sług, więcej niż pierwszych; i także im uczynili.

37 Ale na ostatek posłał syna swego, mówiąc: Będą się wstydzić syna mego.

38 Lecz winiarze, ujrzawszy onego syna, rzekli między sobą: Tenci jest dziedzic; pójdźcie, zabijmy go, a otrzymamy dziedzictwo jego.

39 Tedy porwawszy go, wyrzucili go precz z winnicy i zabili.

40 Gdy tedy pan winnicy przyjdzie, cóż uczyni onym winiarzom?

41 Rzekli mu: Złe, źle potraci, a winnicę najmie inszym winiarzom, którzy mu oddawać będą pożytki czasów swoich.

42 Rzekł im Jezus: Nie czytaliścież nigdy w Pismach: Kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgielną: od Panać się to stało, i dziwne jest w oczach naszych?

43 Przetoż powiadam wam: Iż od was odjęte będzie królestwo Boże, i będzie dane narodowi czyniącemu pożytki jego.

44 A kto by padł na ten kamień, roztrąci się, a na kogo by on upadł, zetrze go.

45 A usłyszawszy przedniejsi kapłani i Faryzeuszowie podobieństwa jego, domyślili się, iż o nich mówił;

46 A chcąc go pojmać, bali się ludu, ponieważ go mieli za proroka.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 21

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 21:1

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy -” — Na pięć dni przed ukrzyżowaniem, w chwili gdy powinien być przyjęty jako Baranek Boży, aby mogli oni przejść Paschę jako naród i stać się pozaobrazowym Lewitami, spośród których mieli powstać pozaobrazowy kapłani. (R4669:2, 839:2, 465:5, NS74:5, 630:6) Betfage – Mała wioska na Górze Oliwnej. (R3850:2)

Ewangelia Mateusza 21:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Idźcie do wioski” — Innej wioski nieopodal. (R3850:2)

„A wnet znajdziecie” — Okazując w ten sposób swą nadludzką moc, poprzez wskazanie gdzie i kiedy mieli znaleźć zwierzę. (R2745:3)

„Oślicę” — Prawdopodobnie białą, ponieważ zgodnie z tradycją królowie Izraelscy jeździli na białych osłach. (R4669:5, 3850:2, 2745:3, SM400:2, NS629:6)

„I oślę z nią” — Jej mały osiołek. (R4669:3, 3850:2)

„Przywiedźcie mi je” — Właściciel zwierząt mógł być znajomym Jezusa, a wobec tego mógł być także znajomym apostołów. (R3850:2) Nie ma tutaj problemu prawa własności prywatnej. Wszystkie rzeczy należą do Boga i są używane albo w sposób uzasadniony, albo nie. (R1695:6)

Ewangelia Mateusza 21:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby się spełniło” — Było konieczne, aby nasz pan wypełnił wszystko, co przepowiedzieli prorocy, aby Izrael nie miał usprawiedliwienia wobec odrzucenia go. (R3850:6, 2296:3, B225)

„Przez proroka” — Wypełniając dwa proroctwa: Izaj. 62:11, Zach. 9:9. (R3850:5)

Ewangelia Mateusza 21:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Król twój idzie” — "Król królujących i Pan panujących", 1 Tym. 6:15. "Dziś dwojako opowiadam nagrodę", Zach. 9:12. To okazanie królewskiej władzy na wiosnę roku pańskiego 33, figuruje powstanie ze snu świętych w roku 1878 n.e.

„Król twój przychodzi” — „Baranek zwycięży ich, bo jest Panem panów i Królem królów. (Obj. 17:14) (B238) Przedstawił im się także jako Oblubieniec (Jan 3:29) i Żniwiarz (Jan 4:35,36). Są to te same trzy charakterystyki, jakie prezentuje obecnie wobec Chrześcijaństwa. Jego wjazd był obserwowany z trzech punktów widzenia: dla apostołów i tłumu, oczekujących Mesjasza, było to wielkie wydarzenie i chwila triumfu; z punktu widzenia Heroda, Piłata i władz była to tylko parada fanatycznego nauczyciela; z punktu widzenia Pana, aniołów i nas samych, wjazd ten był zapowiedzią jego nadchodzącej chwały i triumfalnego powrotu z dalekiej krainy niebios. (R2745:5) Oficjalna prezentacja i odrzucenie było tak oczywiste, że boży wyrok był nie tylko sprawiedliwy, ale jego sprawiedliwość była jasna dla jego stworzenia. (R2296:5, NS630:3) Mimo iż wiedział on, jaki będzie tego rezultat, to wjazd ten miał miejsce jako część wielkiego systemu typów, które zapowiadały dobre rzeczy, jakie miały nadejść. (R1795:2) W odpowiednim, równoległym okresie czasu, musi on przedstawić się duchowemu Izraelowi jako Król Chwały. (NS632:2) „Nadto dziś ogłaszam: W dwójnasób ci oddam.” (Zach. 9:12) (B225) Cielesny naród Izraelski oczekiwał 1845 lat na przyjście Pana; odpowiednią datą w stosunku do Izraela duchownego jest rok 1878. (R3851:3, 2746:5, 1795:2, C233, 234) Ten pokaz mocy królewskiej i władzy na wiosnę w roku 33 n.e. obrazuje powstanie śpiących świętych w roku 1878. (C233) W chwili obecnej, obejmuje on władzę nad swym Królestwem jako Król, najpierw – jak miało to miejsce w przypadku żydów – ofiarując się swym wyznawcom, lecz podobnie jak wówczas, znajduje niewielką ich liczbę. (R2297:2) Ta nauka okazała się sprawdzianem zarówno dla cielesnego jak i duchowego Izraela. (C136) Łagodny – Podczas gdy on był łagodnego i miłującego serca, oni byli dumni i chełpliwi, gdy on był czysty i niesamolubny, oni byli nieczyści i egoistyczni. (R3850:6) Na ośle – Tak, jak czynili to królowie izraelscy. PD66/77

Źródła: Patrz komentarz do wersetu 2.

Ewangelia Mateusza 21:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Włożyli na nie” — Jako siodło. (R3537:6) Posadzili go na nich – Jest to lekcja dla duchowego Izraela pod koniec tego wieku, ponieważ historia Izraela cielesnego była obrazem na doświadczenia Izraela duchowego. (R3851:2)

Epifania i Bazylea:

„oślicę” — nauka o Okupie. (TP 1934, s. 73)

„oślę” — nauka o Wtórym Przyjściu. (TP 1934, s. 73) - dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1918-VII.1919)

„przywiedli oślicę i oślę” — ten czas stosuje się do ok. 1 stycznia 1919 r. Około tego czasu epifanią oświeceni święci wjechali do lewickiego miasta, tj wjechali na naukach nr 1 i 2 TP - które były wydane 9 i 24 grudnia 1918r. (TP 1930, s. 38,42) - dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1884 - X.1894)

„przywiedli oślicę i oślę” — Pierwszy i drugi tom Wykładów Pisma Św. zdają się stosować: pierwszy do oślicy, drugi do oślątka, na których M.St., mianowicie br. Russell zrobił publiczne wejście do chrześcijaństwa. (TP 1930, s. 38,42)

Źródła: 30'38,42; 34'73;

Ewangelia Mateusza 21:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielki lud” — Tym sposobem wybrał swego Baranka Wielkanocnego dziesiątego dnia miesiąca nisan.

„A wielki tłum” — Milion lub więcej Żydów w Jeruzalemie powitało go jako króla. (R5331:3) Nie tylko z każdej części Palestyny, ale z Babilonii, Egiptu, Grecji i Hiszpanii. (R3537:3) Nie mamy podstaw przypuszczać, że wszyscy oni byli świętymi, chociaż z pewnością wielu z nich było zwolennikami Jezusa. (R3851:1) W ten sposób wybrali swego baranka paschalnego w dniu 10 Nisan. (F461) Rozpościerał swe szaty – Był to zwyczaj rozpowszechniony pomiędzy wieloma ludami na przestrzeni wieków, aby w ten sposób witać i czcić swych władców. (R3851:1, 2745:3, NS629:2) Jako znak uznania i czci dla wielkiego króla którego w niedoskonały, niewyraźny sposób uznali, nie zdając sobie sprawy z większej chwały jego późniejszego objawienia pod koniec tego wieku. (R4669:6, 3538:1, 2296:2) Szaty chwały. (R3538:6) Mieli właściwy stan serc, nie został on zachwiany wątpliwościami. Podobnie i w przypadku ludu bożego w dniu dzisiejszym, w prostocie naszych serc widzimy jego obietnice i jesteśmy gotowi w nie uwierzyć. (R3538:2) Obcinali gałązki – Z pobliskich drzew palmowych, o kształcie liścia paproci, długości dochodzącej nieraz do 3 metrów, symbolizujących radość i oddanie czci. (R3538:1) Pokazując w ten sposób, że to, co najlepsze na ziemi nie było wystarczająco dobre dla kogoś tak wielkiego. PD65/77 Gałęzie takich zwycięstw jakie mogą być osiągnięte na rzecz prawdy w bitwie ze światem, ciałem i szatanem. (R3538:6) I słali – Gdy tylko osioł naszego Pana przeszedł po nich, zbierali je natychmiast i ponownie rzucali pod jego nogi, pod każdym względem starając się uczcić tego, którego Bóg tak wyraźnie naznaczył. (R3538:1)

Ewangelia Mateusza 21:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Synowi Dawidowemu” — Obiecany król z linii Dawida - Mesjasz.

„Które za nim podążały” — Były tam dwa tłumy – jeden, który przyszedł wraz z nim z Jerycha i spędził sabat w Betanii, a drugi z Jerozolimy, który wyszedł mu naprzeciw aby go zobaczyć wraz z Łazarzem. (R2745:3) Hosanna – Okrzyk pochwały, zaufania i oczekiwania, bardzo blisko pod względem znaczeniowym do słowa Alleluja. (R3538:2) Ich zmienne i kapryśne charaktery, sterowane przez fałszywych nauczycieli, niechętne do działania w zgodzie z przekonaniem w obliczu przeciwności, kilka dni później popchnęły ich do wznoszenia okrzyków „Ukrzyżuj Go! Ukrzyżuj Go!”. (R1795:2, 1696:4, NS630:3) Synowi Dawidowemu – Królowi z rodu królewskiego; prawdopodobnie zrezygnowali z bezpośredniego używania słowa „król” w obawie że ściągną na siebie zarzut zdrady wobec Heroda i Imperium Rzymskiego. (R2745:3) Dawno obiecany król z linii Dawidowej, Mesjasz. PD65/77, (SM210:2, E130, C257, NS631:6) „I da mu Pan Bóg tron jego ojca Dawida.” (Łuk. 1:32) (C257) Obwołajmy go zatem dzisiaj Mesjaszem i okażmy swą wiarę w niego. To jest usprawiedliwienie z wiary. Tym samym, Niedziela Palmowa może być uważana za symbol osiągnięcia usprawiedliwienia przez tych, którzy uznają Jezusa. (NS631:6) Błogosławiony – Tak jak prawdziwym i potrzebnym było wznoszenie okrzyków i okazywanie radości w tamtym czasie, tak koniecznym i prawdziwym jest to i dzisiaj. (R1795:5) W imieniu Pańskim – Jehowy. PD65/77

Epifania i Bazylea:

„Hosanna” — Proklamacja Jezusa przez tłum wołający „Hosanna” była proklamacją wiary w Niego jako Mesjasza. (TP 1964, s. 42)

Ewangelia Mateusza 21:10

Epifania i Bazylea:

„A gdy wjechał do Jeruzalem” — Wjazd Jezusa do Jeruzalemu na oślicy i jej oślęciu reprezentuje Jezusowe figuralne przedstawienie się Chrześcijaństwu w roku 1878, przez naukę o Okupie i Jego Wtórym Przyjściu. (TP 1934, s. 73) Dotyczy ośmiu wielkich cudownych dni (TP 1934, s. 73)

„A gdy wjechał do Jeruzalem” — Wjazd Jezusa do Jeruzalemu na oślicy i jej oślęciu reprezentuje pozafiguralnego Jezusa (na większą skalę) do nominalnego Kościoła, przez naukę o Okupie i Jego Wtórym Przyjściu udzielone ustnie i przez słowo drukowane. (TP 1934, s. 73)

Ewangelia Mateusza 21:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzesze” — Juzefus twierdzi, że często przy tego typu okazjach ludność Jerozolimy zwiększała się do liczby dwóch milionów. (R4122:6, 3537:3) Nazaretu Galilejskiego – Niezbyt poważanego między ludźmi i w kręgach religijnych; uważano go co najwyżej za pewną osobliwość. (R3538:6)

Ewangelia Mateusza 21:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Do kościoła” — Wyobraża oczyszczenie poświęconej klasy Świątyni od roku 1878 n.e., gdzie wszelka samolubna i zmysłowa myśl, jak i wszelka światowość musiała być usuniętą, aby Świątynia, która jest mieszkaniem Bożym mogła być czystą.

„Wygnał” — Każdemu prawemu Żydowi przysługiwało to prawo.

„Sprzedające” — Pozafiguralne oczyszczenie teraz się odbywa i oddziaływa na tych, co handlują świętymi rzeczami.

„Pieniędzmi handlowali” — Figura na tych, co okradają lud i biorą od niego pieniądze za rzeczy, które nie są pokarmem.

„Do świątyni” — Nie do pałacu Heroda albo Piłata, lecz będąc przedstawicielem Boga, Mesjaszem, postąpił właściwe wstępując do domu Ojca, jego pałacu – Świątyni. (R2746:3) Świątynia zbudowana przez Heroda była tylko typem Kościoła Boga Żywego, w przyszłej chwale lub w obecnym upokorzeniu. (R3851:5) Obrazując oczyszczanie poświęconej klasy świątnicy od roku 1878; każda samolubna czy cielesna myśl oraz cała światowość musi być odrzucona, aby Świątynia jako mieszkanie bożego Ducha Świętego mogła być oczyszczona. (B239, R4123:2, 2746:6, 1696:1) I wyrzucił – Jak mógł to uczynić każdy Żyd przestrzegający Zakonu. (R2746:4, 3851:4, 4123:2) Rozpoczął wykonywanie swej władzy, jak przystało na duchowego króla, ganiąc tych którzy naruszali świętość Świątynie i jej teren. (R2746:3, 1695:6) Uważamy, choć bez wystarczającego oparcia, że były dwa oczyszczenia. (R4122:3, 2332:1, 1695:3) Odwiedzał Świątynię co jakiś czas jako Żyd i był świadkiem tych samych scen, lecz nie przeciwdziałał, co jest dowodem na to, że wydarzenie to miało miejsce jeden raz, po tym, jak nasz Pan objął urząd króla. (R4123:2) Rozsądnym wydaje się przypuszczenie, że użycie siły podczas oczyszczenia Świątyni nastąpiło nie przed a po objęciu władzy królewskiej, ukazanej w triumfalnym wjeździe do miasta. (R2332:1) Ostatni werset odpowiedniego zapisu ewangelii św. Jana, podobnie jak i inne ewangelie, pokazuje wrogi stosunek okazywany wobec niego przez licznych przeciwników, co nie miało miejsca na początku jego służby. (R1695:3) W ten sposób wypełniło się proroctwo: „Bo gorliwość o dom twój pożera mnie.” (Ps. 69:10) (R4670:4, 4123:2) Był to akt obrazowy, wskazujący na to, że pod koniec tego wieku rozpocznie się sąd od Domu Bożego. (1 Piotr. 4:17) (R1795:5) Pod koniec Wieku Ewangelii, Bóg przewidział czas na oczyszczenie swej świątnicy, Świątyni – Chrześcijaństwa. (Dan. 8:14) (R3851:5) Ci, którzy wypełniają dzieło boże z samolubnych pobudek, muszą zostać wypędzeni. (R3851:6) Jest to konieczne zanim Świątynia będzie gotowa aby być wypełnioną chwałą bożą i stać się miejscem modlitwy wszystkich narodów. (R2297:4) Którzy sprzedawali – Pozaobrazowe oczyszczenie które jest obecnie w toku obejmuje głównie tych, którzy sprzedają rzeczy duchowe. (R3851:6)

„W świątyni” — Nie mieli prawa tego czynić na jej uświęconym terenie. (R4760:4) Nie na terenie właściwej świątyni, ale na jej zewnętrznych dziedzińcach, które mimo tego należały do świątyni, do domu bożego. (R4123:1)

„Stoły” — Nie tylko przerywając ich pracę, ale sprawiając, że zajęli się poszukiwaniem swych monet. (R4123:2)

„Wekslarzy” — Przedstawiają oni tych, którzy okradają ludzi poprzez przyjmowanie pieniędzy za coś, co nie jest jedzeniem. (R3851:6) Którzy mieli zapewnie niezły interes wymieniając pieniądze tych, którzy przybyli z daleka i nie będąc Żydami musieli zaopatrzyć się w inną walutę, jaka była w obrocie w Świątyni. (R2746:3) Pewien rodzaj podatku świątynnego miał być płacony w „szeklu świątynnym”, monecie która ostatni raz wybita (R4122:6) Również i dzisiaj, niektórzy w nominalnej świątyni handlują przywilejami, możliwościami i wiedzą. Katolicy są uczeni, że sami w sobie nie mają nic godnego do zaoferowania Bogu i muszą czynić to przez księży, protestanci często organizują kwesty i zbiórki pieniędzy. (R4123:3)

„Stragany” — Nie wypuścił im gołębi na wolność, gdyż ta strata nie byłaby łatwą do naprawienia, lecz pozwolił właścicielom, by je zabrali. (R4123:2)

„Handlarzy gołębiami” — Obcy przybysze z dalekich stron rzadko przywozili ze sobą gołębie lub baranki, które miały być następnie złożone w ofierze. (R4122:6)

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1918-VII.1919) (TP 1930, s. 38,42)

„Tedy wszedł Jezus do kościoła Bożego, i wygnał ...” — Oczyszczenie świątnicy wyobraża użycie przez oświeconych epifanią świętych, prawd, którymi byli smagani uzurpatorzy i buntujący się lewici. To było czynione w nr 3-5 Present Truth. (TP 1930, s. 38,42) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1884 - X.1894) (TP 1930, s. 38,42)

„Tedy wszedł Jezus do kościoła Bożego, i wygnał ...” — Oczyszczenie świątnicy było uczynione przez stosowne nauki o żniwie w III tomie i przez artykuł br. Russella przeciwko Parlamentowi Religii, przez co został wyjawiony i oczyszczony skalany stan świątyni Bożej. (TP 1930, s. 38,42)

Ewangelia Mateusza 21:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Jaskinię zbójców” — Figura na ludzi, którzy okradają Boga i otrzymują pieniądze od ludu podstępem.

„Domem modlitwy” — Kanałem, poprzez który cała ludzkość w czasie Tysiąclecia znajdzie przystęp do Boga. (R2297:5)

„Jaskinię zbójców” — Wykorzystując przymusowe położenie ludzi. (R4123:1) Złodziej często udaje szanowanego człowieka, co również ma miejsce w przypadku wielu chrześcijańskich duchownych, nauczycieli i starszych. (R3852:1) Okradając Boga z jego czci, okradając ludzi z ich pieniędzy i odbierając od nich cześć sprzedając im chleb, który nie zaspokaja duchowego głodu. (R3852:2) Do tej klasy należą ewolucjoniści, którzy okradają Boga i odbierają pieniądze od ludzi bez prawdziwej przyczyny. (R3852:1)

Ewangelia Mateusza 21:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Uzdrowił je” — Wyobraża otwieranie oczu i leczenie duchowo chorych szczególnie od roku 1878.

„Ślepi i chromi” — Przegonił tych, którzy czynili zło, a przyjął wyrzutków społeczeństwa. (R2296:5) Wszędzie znajdujemy przykłady tego, że ziemska mądrość przyczynia się do złej interpretacji boskich obietnic. Dlatego też Bóg często czyni nas słabymi, biednymi i pozbawia nas wiedzy. (R3852:5) On ich uzdrowił – Kontynuowała nauczanie i uzdrawianie przez kilka dni, lecz już nie okazywał swej godności króla. (R2746:4) Obrazuje to otworzenie niewidzących oczu i uzdrowienie duchowo chromych, co ma miejsce zwłaszcza od roku 1878. (R2746:6, 1795:5)

Ewangelia Mateusza 21:15

Paruzja (C.T. Russell):

„I dzieci” — Wyobraża maluczkich Pańskich w teraźniejszym czasie żniwa, których chwalenie i wysławianie Boga napełni prawdziwą Świątynię Bożą niezadługo.

„Rozgniewali się” — Wyobraża niezadowolenie i gniew kleru w obecnym czasie, ponieważ poselstwo żniwa jest głoszone.

„I dzieci” — Małe dzieci, którym nikt nie kazał tego czynić. (R3538:6) Małe dzieci i ci, którzy w łagodności swych serc i w prostocie stali się jako małe dzieci, stali się narzędziami poprzez które Pan okazuje swą chwałę. (R2746:4)

„Wołały w świątyni” — Bez wątpienia nie ma to żadnego szczególnego znaczenia. (R3852:4)

„Oburzyli się” — Pokazuje to niezadowolenie kleru w obecnym czasie, z powodu wieści o żniwie (R2746:6)

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1918-VII.1919) (TP 1930, s. 38)

„a obaczywszy przedniejsi kapłani ... rozgniewali się” — wyobrażają plany lewitów do zniszczenia oświeconych epifanią świętych i do odcięcia ich od społeczności ludu w Prawdzie. (TP 1930, s. 38)

„dzieci wołające w kościele” — wyobraża jak niektórzy z mniej dojrzałych braci witali oświeconych epifanią świętych w ich czynnościach. (TP 1930, s. 38)

Ewangelia Mateusza 21:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Niemowląt i ssących” — Z ust zwykłych ludzi. (R1796:6)

Ewangelia Mateusza 21:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Do Betanii” — Podczas tygodnia uczynił z Betanii swój dom, chodząc za dnia do miasta i powracając na noc. Betania była oddalona o około 3 kilometry od świątyni. (R3850:3, 2746:4)

Ewangelia Mateusza 21:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Figowe drzewo” — Reprezentuje naród żydowski. "Z drzewa figowego bierzcie przypowieść", Mat. 24:32.

„Drzewo figowe” — Naród izraelski. „A od drzewa figowego uczcie się”. (D602, 604; R750:3, 127:1*)

„Już nigdy” — „Do wieku.” (Diaglott) (E127:1*) „Przeklęty na wiek” – Podczas Wieku Ewangelii, jako naród nie przynosili owoców, lecz gdy Oblubienica zostanie wybrana spośród pogan, łaska do nich powróci. (Dzieje 15:14, 16) (R127:3*)

Epifania i Bazylea:

„na wieki” — [greckie wyrażenie: „eis ton aiona” - oznacza nieokreśloną trwałość]; Nie wyznaczono żadnej granicy niepłodności drzewa figowego. (TP 1964, s. 6)

„figowe drzewo” — figowe drzewo przedstawia naród żydowski — cielesnego Izraela. (TP 1964, s. 6)

„Niechaj się więcej z ciebie owoc nie rodzi na wieki” — wyobraża to przeklęcie izraelskiego systemu jako religijnego rządu. (TP 1930, s. 38,42) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1919-VII.1920)

„Niechaj się więcej z ciebie owoc nie rodzi na wieki” — wyobraża jak epifanią oświeceni święci uczyli i życzyli, ażeby buntownicze religijne systemy, które lewici między ludem w prawdzie ustanawiali, miały uschnąć. (TP 1930, s. 38,42) Uznane od Boga lewickie systemy, nie przyniosą prędzej owocu, aż nadejdzie ich czas -- gdy się oczyszczą (po jesieni 1924 r.) (TP 1930, s. 38,42)

„I uschło” — stosuje się do psucia między lewickimi systemami z powodu ich ustawicznego i wzrastającego buntu (m.in. odnośnie wyborów na urzędników towarzystwa; wprowadzanie błędów na tymczasowe usprawiedliwienie itd). (TP 1930, s. 38,42) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1894 - X.1904)

„Niechaj się więcej z ciebie owoc nie rodzi na wieki” — przeklęcie bezowocnego figowego drzewa wyobraża objawienie niepłodnego chrześcijaństwa i osądzenie go jako bezowocnego na wieki. To było uczynione przez IV tom, który wyszedł w 1897 r. i którego poselstwo w Piśmie , wykładach i rozmowach ludu w Prawdzie rzeczywiście przeklęło chrześcijaństwo za to, że nie przyniosło od Boga spodziewanego owocu i osądziło je na wieczną bezpłodność. (TP 1930, s. 38,42)

Źródła: 30'38,42; 64'6;

Ewangelia Mateusza 21:20

Epifania i Bazylea:

„figowe drzewo” — figowe drzewo przedstawia naród żydowski — cielesnego Izraela. (TP 1964, s. 6) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921)

„a ujrzawszy to uczniowie” — uczniowie są typem na dobrych lewitów, którzy w chronologicznych i proroczych błędach widzieli dowody schnięcia lewickich systemów. (TP 1930, s. 38,43) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1904 - X.1914)

„a ujrzawszy to uczniowie” — uczniowie wyobrażają poczytalnie usprawiedliwionych, M.G. i prospektywnych członków W.G - a w nominalnym kościele zwracanie uwagi na to wiernym, przez ich słowa i pisma, wyobraża jak zniszczoną była wiara i życie w nominalnym kościele. (TP 1930, s. 38,43)

Źródła: 30'38,43; 64'6;

Ewangelia Mateusza 21:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Tej górze” — Królestwo onego złego.

„Rzuć się w morze” — Pochłonięte w anarchii.

„Jeślibyście mili wiarę” — Absolutne zaufanie do Słowa Bożego. (R5446:4) Tej górze – Symbol trudności i przeciwności w naszym chrześcijańskim życiu. (R1967:5, Q774:3) Wiara zdolna przenosić góry byłaby niczym, o ile będzie pozbawiona miłości jako podstawy. (R2203:3) Wznieś się – Bóg nie dał nam takiego polecenia w odniesieniu do literalnych gór. (R5446:4) Skoro nie ma podstaw aby przypuszczać, że taka jest wola boża w odniesieniu do zwykłych gór - aby je przestawiać, wobec tego szczera wiara że takie jest jego zmierzenie jest niemożliwa. (R1967:5) Rzuć się do morza – Aby była pochłoniętą w anarchii. (D596) Stanie się tak – Gdyby mieli wiarę w moc bożą i otrzymali polecenie przesunięcia góry. (R5446:4)

Źródła: Patrz także komentarz do Mat. 17:20

Epifania i Bazylea:

„i tej górze rzekli:” — królestwu szatana. (TP 1982, s. 3)

„Podnieś się, a rzuć się w morze” — niespokojne masy społeczeństwa. (TP 1982, s. 3) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921)

„Jezus, rzekł” — napominanie Jezusa łącznie z tym wypadkiem (uschnięcia), wyobraża jak oświeceni epifanią święci, że wierność do Ducha Pańskiego doprowadzi do usunięcia wszystkich przeszkód na drodze dobrych lewitów w swoim czasie. (TP 1930, s. 38)

Źródła: 30'38; 82'3;

Ewangelia Mateusza 21:22

Paruzja (C.T. Russell):

„O co byście prosili” — Dzieci Boże prosić będą tylko o te rzeczy, które Bóg obiecał w Słowie swoim.

„O cokolwiek byście prosili” — Boże dzieci mają prosić tylko o takie rzeczy, jakie on przyrzekł w swoim Słowie. (R2005:4)

„Otrzymacie” — Musimy zrozumieć, że wszelkie prośby muszą być zgodne z bożą mądrością. Wobec tego odpowiedzi, choć zawsze je otrzymamy, mogą nie do końca być takie, jakich moglibyśmy oczekiwać. (R1866:1)

Ewangelia Mateusza 21:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Jaką mocą” — Upoważnienie apostołów było kwestionowane przez tę samą klasę. Gdyby znów nastały czasy prześladowań, niech wszyscy nauczają tak, jak czynił to pierwotny kościół, który nie oczekiwał żadnego innego upoważnienia poza poleceniem od Pana. (R992:6) Tę moc – Moc nauczania i czynienia dobra. (OV158:3)

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 38)

„Którąż mocą to czynisz?” — wyobraża dopytywanie się oświeconych epifanią świętych przez wodzów między lewitami i nominalnym kościele, o prawo do wykonywania posług ku lewitom w prawdzie i nominalnym kościele. (TP 1930, s. 38)

Ewangelia Mateusza 21:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Zapytam i ja” — Zauważmy mądrość jego wypowiedzi, gdy próbowali go usidlić w słowie. (R575:2)

Ewangelia Mateusza 21:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Pierwszego” — Przedstawia Faryzeuszów i uczonych piśmie, ludzi powierzchownie pobożnych i religijnych. (R4678:2, 2755:6) Jest to nawiązanie do „starszego syna” z przypowieści o synu marnotrawnym, (Łuk. 15:11-32) (R1958:3) Nie szukają oni sposobności służenia Bogu, ale raczej służą własnym sektom, celom osobistym, czci, itp. (R4678:2)

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 38,39,43)

„dwóch synów” — odnosi się to do dobrych i złych lewitów. (TP 1930, s. 38,39,43) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1904 - X.1914) (TP 1930, s. 38,39,43)

„dwóch synów” — zdaje się odnosić do dobrych i do złych członków W.G. i M.G. w Prawdzie i nominalnym kościele. (TP 1930, s. 38,39,43)

Ewangelia Mateusza 21:29

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39,43)

„Ale on odpowiadając rzekł: nie chcę, a potem obaczywszy się poszedł” — dobrzy lewici z początku odmówili służby, a później ją wykonali. (TP 1930, s. 39,43) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1904 - X.1914) (TP 1930, s. 39,43)

„Ale on odpowiadając rzekł: nie chcę, a potem obaczywszy się poszedł” — dobrzy najpierw nie chcą służyć, a później wstępują w służbę Pana. (TP 1930, s. 39,43)

Ewangelia Mateusza 21:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Drugiego” — Przedstawiającego klasę Izraelitów, którzy nie zachowywali pozorów, że służą Bogu; za takich uznawano celników, grzeszników i nierządnice. (R4678:3)

„Nie chcę” — Nie zachowywali pozorów, że służą Bogu. (R4678:3)

„Zastanowił się i poszedł” — Poprzez nauczanie Jana, Jezusa i apostołów, celnicy, grzesznicy, nierządnice byli jedynymi chętnymi do przyjęcia go. (R4678:3, 2755:6)

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39)

„a on opowiadając rzekł: ja idę panie! ale nie szedł” — źli lewici obiecali służyć, lecz potem tego nie czynili. (TP 1930, s. 39) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1904 - X.1914) (TP 1930, s. 39)

„a on opowiadając rzekł: ja idę panie! ale nie szedł” — źli obiecują służyć, a potem nie dotrzymują obietnicy. (TP 1930, s. 39)

Ewangelia Mateusza 21:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyprzedzają was” — Klasę „starszego syna”, który wykazał się duchem dumy i chełpliwości. (R1958:3) „A wielkie mnóstwo ludu [którzy nie znali Zakonu i do tej pory nie słyszeli tego zaproszenia] chętnie go słuchało. (Mar. 12:37) (R342:6) Do Królestwa Bożego – Biedni Faryzeusze, szukający własnej sprawiedliwości! Aż do dziś, są oni zazdrośni i sami „nie wchodzą.” (Mat. 23:13) (R1460:4, 1035:5)

Ewangelia Mateusza 21:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Człowiek niektóry” — Bóg Jehowa.

„Nasadził winnice” — Naród żydowski figuruje chrześcijaństwo w czasie żniwa wieku ewangelicznego. "Winnicą ... Pana Zastępów jest dom izraelski", Izaj. 5:7.

„Płotem ogrodził” — Otrzymał Prawo Boże, proroctwa, szczególniejszą opiekę i nadzór.

„Wkopał prasę” — Wyobraża naukę i ceremonię świątnicy.

„Zbudował wieżę” — Strażnicę, która wyobraża proroków.

„Winiarzom” — Nauczonym w Piśmie i faryzeuszom, którzy siedzieli na stolicy Mojżeszowej.

„Innego podobieństwa” — Była to część kazania Pana w ostatnim dniu jego publicznej służby. (R1982:2) Najwidoczniej nasz Pan gdy mówił tę przypowieść miał na myśli przypowieść o winnicy z Izaj. 5:1-7. (R2904:1, 1982:3, 1896:2, 1795:3) Niemalże wszystkie przypowieści odnoszą się do Królestwa, niektóre bezpośrednio, inne zaś, jak niniejsza, pośrednio. (R5504:3)

„Pewien gospodarz” — Jehowa. (R1982:3, 4678:3, 5504:6, 2755:6, 1795:3)

„Zasadził winnicę” — „Zaiste, winnicą Pana Zastępów jest dom izraelski.” (Izaj. 5:7) (R1982:3) Naród Izraelski obrazujący Chrześcijaństwo. (R1982:3, 1983:1, 4678:3,5, 5504:3, 1795:3) Skoro nominalny, cielesny Izrael przedstawia nominalne Chrześcijaństwo, możemy szukać pewnych podobnych uwarunkowań i stosunków w czasie żniwa wieku Chrześcijańskiego. (R4678:2) Pod każdym względem dobrze zaopatrzony i wyznaczony do swej roli. (R4678:3) Winnica przedstawia Żydowską klasę rządzącą, natomiast winorośl przedstawia ludzi, a zwłaszcza tych, którzy byli mieli pewne wpływy i władzę – przywódców. (R2904:1) O korzeniu obietnicy, nadziei, obietnicy uczynionej Abrahamowi. (R5504:3)

„Ogrodził ją” — Boskim prawem, proroctwami, kierownictwem i nadzorem. (R1795:3) Swą obietnicą, że jak długo Izrael będzie wierny i lojalny Bogu, tak będzie chroniony przed swymi wrogami.R5504:3

„Wkopał w nią prasę” — Składającą się ze zbiornika na świeże winogrona, gdzie były wyciskane, oraz kadzi na wyciśnięty z nich sok. (R1795:3) Izrael doświadczał wielu przywilejów, mógł oddawać chwałę w Świątyni, był prowadzony przez Jehowę i nauczania proroków; wszystko to razem powinno było sprawić, że winorośl będzie szybciej wzrastać. (R1795:6)

„Zbudował wieżę” — Strażnicę, przedstawiającą proroków. (R1795:6) Strażnikami byli prorocy, którzy bili na alarm i ostrzegali ludzi od czasu do czasu, widząc jakiekolwiek zagrożenie zniszczenia muru lub ogrodzenia. (R5504:3) Pan był Strażnicą Izraela. (R5504:3)

„Wydzierżawił ją wieśniakom” — Uczonym w Piśmie i Faryzeuszom, którzy zajęli miejsce Mojżesza. (R2756:1, 5504:6, 4678:3, 1982:3) Których obowiązkiem było dbać o winorośl i jej owoce, a następnie zdać rachunek. (R4678:3) Których obowiązkiem było nauczanie i przewodnictwo na drodze Pańskiej. (R1795:6)

„Odjechał” — Wskazuje to na okoliczność, że stan taki miał trwać długi czas. (R5504:5) Aby otrzymać tytuł do swego Królestwa, a następnie aby powrócić i objąć je. (Mat. 25:14,31) (SM693:2, NS855:6)

Ewangelia Mateusza 21:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Czas” — W którym należało spodziewać się owoców.

„Posłał sługi” — Proroków i nauczycieli.

„Pożytki jej” — Dziękczynność, posłuszeństwo, miłość, pokorę, itp.

„Czas winobrania” — Pan miał prawo oczekiwać owoców od Izraela. (R1796:1, 5504:6) Wyznaczony czas żniwa, w którym żyli ci, do których się wówczas zwrócił. (R1795:6) Wieśniacy ci wykonywali swą pracę od czasów wyjścia z Egiptu aż do czasu przyjścia Mesjasza, czyli prze okres niemalże 19 stuleci. (R1982:3)

„Posłał sługi swoje” — Proroków i nauczycieli. (R4678:3, 1982:5, 5504:6, 1796:1) Słudzy ci (prorocy) i ich nauka stali się sprawdzianem miłości, oddania i lojalności dzierżawców winnicy, a także rozwoju charakteru ludu Izraela. (R5504:6)

„Do wieśniaków” — Władców Izraela, którzy ze względu na ich władzę i potęgę byli szczególnie odpowiedzialni za stan narodu, choć fakt ten nie zwalniał od odpowiedzialności poszczególnych jednostek. (R1796:1)

„Jego owoce” — Wdzięczność, miłość posłuszeństwo, łagodność, chęć do słuchania. (R1795:6, 4678:4) Przypuszczał iż wobec niemożności wykonania Zakonu, będą oni mieć silniejsze charaktery, bardziej lojalni i oddani Bogu, pragnący nastania rzeczywistego Królestwa. (R5504:6) „Oczekiwał prawa, a oto bezprawie; sprawiedliwości, a oto - krzyk.” (Izaj. 5:7) (R1982:3)

Ewangelia Mateusza 21:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale wieśniacy pojmali” — Również i dziś możemy obserwować przypadki, gdy niektórzy ludzie na wysokich stanowiskach jako przedstawiciele Boga używają swych pozycji aby utrwalić swą władzę nad ludźmi i wprowadzają w życie swe własne plany i zamysły. (R4678:6)

„Sługi jego” — Duma uczonych w piśmie i faryzeuszy popchnęła ich do złego traktowania przedstawicieli Gospodarza, proroków. (R4678:5, 5505:1)

„Jednego zbili” — Rozumując, że zwrócenie uwagi na te sługi i zganienie ich oznaczać będzie uświadomienie im, że oni sami są jedynie dzierżawcami, a nie właścicielami. (R5505:1)

„Drugiego zabili” — Również i dzisiaj ścinają oni głowy w sensie bojkotu, strzelają strzałami gorzkich słów i oszczerstw. (R4678:6) Prorocy byli kamienowani, bici, mordowani, przecinani piłami, stawali się wędrowcami, mieszkającymi w jaskiniach i grotach.(Hebr. 11:36-38) (R4678:4)

Ewangelia Mateusza 21:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Syna swego” — Jezusa Chrystusa.

„Będą się wstydzić” — Należało się spodziewać, iż Go uczczą.

„Syna swego” — Naszego Pana Jezusa. (R1982:5, 5505:1, 1796:1) Jego oświadczenie, że jest Synem Bożym zostało poparte wieloma znakami, które ludzie mogli oglądać i rozpoznawać. (R5505:2)

„Uszanują” — Chociaż Bóg wiedział, że będzie odwrotnie, to jednak użyte zostały takie słowa aby pokazać rzeczowość takich oczekiwań. (R1796:1, 5505:1)

Ewangelia Mateusza 21:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz winiarze” — Najwyżsi kapłani i starsi ludu.

„Między sobą” — Prywatnie, oszukańczo.

„Ten ci jest dziedzic” — Ten człowiek ma się za Mesjasza.

„Otrzymamy dziedzictwo” — Zatrzymamy nasze urzędy i władzę.

„Wieśniacy” — Najwyżsi kapłani i władcy. (R1796:1, 5504:5)

„Między sobą” — Prywatnie i kłamliwie. (R1796:1)

„To jest dziedzic” — Ten człowiek twierdzi że jest Mesjaszem. (R1796:1)

„Nuże, zabijmy go” — Jego śmierć była konieczna do tego, aby ich plany i teorie odniosły sukces, gdyż jego teorie i nauki były tak różno od ich. (R5505:3)

„Posiądziemy dziedzictwo” — Zachowamy swój prestiż i władzę. (R1796:1, 1982:6) Pan jest władcą bożego dziedzictwa. (R4678:5) Działając tak, jak gdyby byli rzeczywistymi właścicielami a nie jedynie sługami właściciela. (R5504:6) Nie zdając sobie sprawy z tego, że ich działania doprowadzą do zniszczenia tego obrazowego królestwa, tej winnicy. (R5505:3)

Ewangelia Mateusza 21:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyrzucili” — Jakakolwiek była przyczyna, dla której uznali innych proroków za kłamców, to nic nie usprawiedliwia tego, co uczynili oni z synem Gospodarza, którego tożsamość była potwierdzona w jego świętości. (R5505:2)

„Zabili” — W ten sposób Jezus przepowiedział swą męczeńska śmierć. (R5505:3)

Ewangelia Mateusza 21:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Innym winiarzom” — Jak Chrystus Pan, Jego apostołowie i inni nauczyciele ewangelicznego Kościoła.

„Wytraci sromotnie” — Sąd boży dotknął naród Żydowski, gdy w roku 70 naszej ery został całkowicie obalony. (R5505:4)

„Winnicę” — Sadząc tam prawdziwą winorośl, inspirowaną wiarą i lojalnością wobec Boga. „Ja jestem krzewem winnym, wy jesteście latoroślami”. (Jan. 15:5) (R5505:5) Zostały założone inne winnice. Biblia mówi o dwóch – „latorośl zasadzona przeze mnie, dzieło moich rąk” (Izaj. 60:21) oraz „winorośl ziemi” (Obj. 14:18). (R5505:5)

„Innym wieśniakom” — Jezus, apostołowie oraz inni nauczyciele Kościoła Ewangelii. (R1982:6, 2756:1, 5505:4, 4678:5) Wywłaszczając uczonych w piśmie i Faryzeuszy. (R4678:5)

Ewangelia Mateusza 21:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Kamień” — Wierzchni. Chrystus Jezus, główny Kamień Bożego domu, wzór dla wszystkich. Kamień obrażenia i Opoka odtrącenia.

„Kamień” — Kamień szczytowy, Jezus Chrystus, czołowy kamień bożej budowli, wzór całości, kamień obrażenia. (C329, 330, R1982:6, 4678:6, 5505:6)

„Który odrzucili” — Żydzi. (R5505:6) Cielesny Izrael zawiódł i nie zaakceptował Chrystusa jako kamienia szczytowego, wobec czego zostali odrzuceni jako dom boży. (C329)

„Budowniczowie” — Kapłani i faryzeusze. (C329)

„Stał się” — Chociaż został przez nich odrzucony, to jednak nie umniejszy to jego wywyższenia w słusznym czasie jako kamień węgielny we wspaniałej duchowej Świątyni Bożej. (R1982:6)

„Kamieniem węgielnym” — W odniesieniu do bożej budowli jako do piramidy, w której kamień szczytowy jest kamieniem węgielnym. (PS. 118:22, Zach. 4:7) (R1982:6, C329)

Ewangelia Mateusza 21:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo Boże” — Duchowa władza nad ziemią.

„Będzie odjęte” — "Czego Izrael szukał, tego nie dostąpił", Rzym. 11:7.

„Dane narodowi” — Przynoszącemu pożytki. "Narodem świętym, ludem nabytym", 1 Piotra 2:9.

„Królestwo Boże” — Przywileje Królestwa i jego możliwości, jakie najpierw zostały zaoferowane cielesnemu narodowi Izraelskiemu, zostały przeniesiona na Izrael Duchowy. (R4593:6, 5505:6, B119) Godność Królestwa pokazana w szkarłatnych szatach bogacza. (Łuk. 16:19) (NS819:1)

„Zostanie wam zabrane” — „Czego Izrael szukał, tego nie osiągnął, ale wybrani osiągnęli; pozostali” (Rzym. 11:7) (B119) Odebrane od narodu jako całości, lecz nie od poszczególnych jednostek. (NS513:5, 606:5, 631:1) Ich obrazowa sprawiedliwość zanikła, podobnie jak obietnice dotyczące królestwa. (R2604:3, 1000:4, 284:2, HG386:1) Izrael nie był gotowy do użycia przez Boga w błogosławieniu innych narodów, tylko jego niewielka cześć okazała się być godna. (R4593:6)

„A dane narodowi” — Duchowemu Izraelowi, który zaczął istnieć w dniu Pięćdziesiątnicy. (R4593:6) „Narodem świętym, ludem nabytym” (1 Piotr. 2:9) (R2604:3, 2125:5, NS630:5) Odrębnemu i oddzielonemu od wszystkich innych, zebranemu z Żydów i pogan, wolnych i uciemiężonych, z każdego narodu i denominacji. (R5505:6) Lecz nie jakiemuś innemu narodowi. Bóg miał stworzyć naród święty, składający się ze świętych Żydów oraz innych, podobnych ludzi spośród wszelkich narodów. (NS513:5) Klasa, którą oni gardzili bardziej niż celnikami i grzesznikami, poganie, których uważali za „psy”, a z pomiędzy których wybierana jest Oblubienica. (R1460:4, HG153:5) Przedstawionemu w Łazarzu w Przypowieści o Bogaczu i Łazarzu. (R1087:1, 2604:3, 1000:4, 802:3*, 284:2, HG386:1)

Epifania i Bazylea:

„od was odjęte będzie królestwo Boże” — Bóg odrzucił cielesnego Izraela i dozwolił na jego zniszczenie jako narodu. (TP 1964, s. 6)

„narodowi, czyniącymi pożytki jego” — odnosi się do Chrystusa -- Głowy i Ciała. (TP 1935, s. 71) Bog dał przywileje niebiańskiego Królestwa duchowemu Izraelowi, narodowi przynoszącemu właściwy i podobający się Jemu owoc. (TP 1964, s. 6) ... Izrael jako naród w szczególny sposób okazał swoją niewierność gdy odrzucił swego Mesjasza (Jan 1:11). W związku z tym Bóg odjął od niego jako narodu ofiarowany mu ów wielki przywilej i dał go duchowemu Izraelowi (Mat. 21:43),... TP 1989, 59.

Źródła: TP 35'71; 64'6;

Ewangelia Mateusza 21:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto by” — Kościół żydowski w czasie żniwa ich wieku i nominalny kościół chrześcijański w czasie żniwa wieku ewangelicznego. "Kamieniem obrażenia i opoką odtrącenia obydwom domom izraelskim", Izaj. 8:14.

„Na kogo by” — W Tysiącleciu.

„On upadł” — Po wyniesieniu do chwały i mocy.

„Zetrze go” — Zniszczy doszczętnie przez wtórą śmierć.

„I kto” — Kościół Żydowski w czasie żniwa Wieku Żydowskiego oraz kościół nominalny w czasie żniwa Wieku Ewangelii. (R1983:1) „I będzie wam świętością i kamieniem obrazy, i skałą potknięcia dla obydwu domów Izraela, sidłem i siecią dla mieszkańców Jeruzalemu.” (Izaj. 8:14) (R1983:1)

„Upadł” — Wiele z proroctw, które znalazły swe wypełnienie Jezusie było tak wymieszanych z innymi, które nie odnosiły się do niego, że można by się na nich potknąć i nie zastosować ich do Mesjasza, gdyby Duch Święty nie wskazał na nie Apostołom. (R435:3)

„Na ten kamień” — Nasz Pan był kamieniem obrażenia dla cielesnego Izraela podczas ówczesnego żniwa. Podobnie i w czasie obecnego żniwa on sam, a zwłaszcza jego obecność oraz dzieło, jest kamieniem obrażenia dla Izraela duchowego. (R5817:1) Mesjasz. (R4678:6) Doktryna okupu. (R4482) Istnieje odniesienie do kamienia, który obalił posąg ze snu Nabuchodonozora. (Dan. 2:34) (R3359:4*)

„Roztrzaska się” — Potykając się o Jezusa, ranią samych siebie. (R5505:6, 4678:6) Potykając się o Chrystusa w czasie pierwszego przyjścia, naród Żydowski rzeczywiście rozbił się na części. (R1982:6) Potykając się, nominalny kościół wieku ewangelii zostanie rozbity podobnie jak naród Żydowski. Cała jego struktura zostanie rozbita. (R1983:4)

„A na kogo” — Gdy Królestwo zostanie ustanowione. (R1983:4)

„By on upadł” — Gdy zostanie podniesiony w chwale i władzy. (R1983:4) W sensie potępienia ich. (R5505:6) Potykając się o niego, ranią samych siebie, lecz gdy on na nich spada, potępia ich, co oznacza ich zniszczenie, odcięcie od życia poprzez drugą śmierć. (R5505, 4678:6)

„Zmiażdży go” — Gdy Kościół zostanie uwielbiony, na kogokolwiek upadnie on jako kamień, ów zostanie zupełnie zniszczony. „I stanie się, ze każdy, kto by nie słuchał owego proroka, z ludu wytępiony będzie.” (Dzieje 3:23) (R1983:4) W czasie trwania wielkiego ucisku i poprzez niego wszelka opozycja zostanie zupełnie zniszczona. NS 435:1

Ewangelia Mateusza 21:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Pojmać” — Wypełniając tym samym przypowieść (werset 39). (R1795:3) Podobnie i dzisiaj, duchowieństwo chce uczynić podobnie w stosunku do tych, kogo ślepotę i ułomności uleczył Pan. (R1795:5)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 21

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.