Ewangelia Mateusza 19

Ewangelia Mateusza, rozdział 19 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (30 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 19 — Biblia Gdańska

1 I stało się, gdy dokończył Jezus tych mów, odszedł z Galilei, a przyszedł na granice Judzkie nad Jordan.

2 I szedł za nim wielki lud, i uzdrawiał je tam.

3 Tedy przyszli do niego Faryzeuszowie, kusząc go i mówiąc mu: Godzili się człowiekowi opuścić żonę swoją dla każdej przyczyny?

4 A on odpowiadając rzekł im: Nie czytaliście, iż ten, który stworzył na początku człowieka, mężczyznę i niewiastę uczynił je?

5 I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a przyłączy się do żony swojej, i będą dwoje jednem ciałem.

6 A tak już nie są dwoje, ale jedno ciało; co tedy Bóg złączył, człowiek niechaj nie rozłącza.

7 Rzekli mu: Przeczże tedy Mojżesz kazał dać list rozwodny i opuścić ją?

8 Rzekł im: Mojżesz dla zatwardzenia serca waszego dopuścił wam, opuścić żony wasze, lecz z początku nie było tak.

9 Ale ja powiadam wam: Iż ktobykolwiek opuścił żonę swoję, (oprócz dla wszeteczeństwa), a inszą by pojął, cudzołoży; a kto by opuszczoną pojął, cudzołoży.

10 Rzekli mu uczniowie jego: Jeźlić taka jest sprawa męża z żoną, tedy nie jest dobrze żenić się.

11 A on im rzekł: Nie wszyscy pojmują tej rzeczy, ale tylko ci, którym to dano.

12 Albowiem są rzezańcy, którzy się tak z żywota matki narodzili; są też rzezańcy, którzy od ludzi są urzezani; są też rzezańcy, którzy się sami urzezali dla królestwa niebieskiego. Kto może pojąć, niechaj pojmuje!

13 Tedy mu przynoszono dziatki, aby na nie ręce wkładał i modlił się; ale uczniowie gromili je.

14 Lecz Jezus rzekł: Zaniechajcie dziatek, a nie zabraniajcie im przychodzić do mnie; albowiem takich jest królestwo niebieskie.

15 A włożywszy na nie ręce, poszedł stamtąd.

16 A oto jeden przystąpiwszy, rzekł mu: Nauczycielu dobry! co dobrego mam czynić, abym miał żywot wieczny?

17 Ale mu on rzekł: Przecz mię zowiesz dobrym? nikt nie jest dobry, tylko jeden, to jest Bóg; a jeźli chcesz wnijść do żywota, przestrzegaj przykazań.

18 I rzekł mu: Których? A Jezus rzekł: Nie będziesz zabijał, nie będziesz cudzołożył, nie będziesz kradł, nie będziesz mówił fałszywego świadectwa;

19 Czcij ojca twego i matkę, i miłować będziesz bliźniego swego, jako siebie samego.

20 Rzekł mu młodzieniec: Tegom wszystkiego przestrzegał od młodości swojej; czegoż mi jeszcze nie dostaje?

21 Rzekł mu Jezus: Jeźli chcesz być doskonałym, idź, sprzedaj majętności twoje, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, a przyszedłszy, naśladuj mię.

22 A gdy młodzieniec te słowa usłyszał, odszedł smutny; albowiem wiele miał majętności.

23 Tedy Jezus rzekł uczniom swoim: Zaprawdę powiadam wam, że z trudnością bogaty wnijdzie do królestwa niebieskiego.

24 I zasię powiadam wam: Że snadniej wielbłądowi przez ucho igielne przejść, niż bogatemu wnijść do królestwa Bożego.

25 Co usłyszawszy uczniowie jego, zdumieli się bardzo, mówiąc: Któż tedy może być zbawion?

26 A Jezus wejrzawszy na nie, rzekł im: U ludzić to nie można; lecz u Boga wszystko jest możebne.

27 Tedy odpowiadając Piotr, rzekł mu: Otośmy my opuścili wszystko, i poszliśmy za tobą; cóż nam tedy za to będzie?

28 A Jezus rzekł im: Zaprawdę powiadam wam: Iż wy, którzyście mię naśladowali w odrodzeniu, gdy usiądzie Syn człowieczy na stolicy chwały swojej, usiądziecie i wy na dwunastu stolicach, sądząc dwanaście pokoleń Izraelskich.

29 A każdy, kto by opuścił domy, albo braci, albo siostry, albo ojca, albo matkę, albo żonę, albo dzieci, albo rolę, dla imienia mego, stokroć więcej weźmie, i żywot wieczny odziedziczy.

30 A wiele pierwszych będą ostatnimi, a ostatnich pierwszymi.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 19

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 19:1

Epifania i Bazylea:

„Pytanie” — Czy przepisy Jezusa dotyczące małżeństwa, rozwodu i ponownego zawierania związku małżeńskiego podane w Ewangelii Mat. 19:1—9 stosują się do poświęconych „między wiekami" w tym samym znaczeniu jak do Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii?.. więcej zob. TP 1985 str. 15.

Ewangelia Mateusza 19:2

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. TP 1985 str. 15.

Ewangelia Mateusza 19:3

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. TP 1985 str. 15.

Ewangelia Mateusza 19:4

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. TP 1985 str. 15.

Ewangelia Mateusza 19:5

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. TP 1985 str. 15.

Ewangelia Mateusza 19:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg złączył” — Jako typ na wieczną spójnię Chrystusa z Kościołem.

„Złączył” — Jako obraz trwałego związku Chrystusa z Kościołem. (R1554:5)

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. TP 1985 str. 15.

Ewangelia Mateusza 19:7

Epifania i Bazylea:

„list rozwodny” — był zwyczaj u Żydów, że jeśli żona okazała się niewierną swemu mężowi, takiej można było dać list rozwodny i puścić ją wolno. (TP 1939, s. 47)

Źródła: zob. też TP 1985 str. 15.

Ewangelia Mateusza 19:8

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. TP 1985 str. 15.

Ewangelia Mateusza 19:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Opuścił żonę” — Otrzymał rozwód.

„Cudzołoży” — Ślub Nowego Stworzenia podobny jest do tego, jaki jest między Chrystusem a Kościołem, to jest wieczny.

„Odprawił żonę swoją” — Rozwiódł się. (F505)

„Z wyjątkiem” — Cudzołóstwo lub powtórne małżeństwo osoby rozwiedzionej, zwalnia osobę pokrzywdzoną z obowiązku węzła małżeńskiego węzła. (R5954:3) Separacja z innych przyczyn, choć czasami usprawiedliwiona, nie daje wolności do powtórnego małżeństwa. (R3089:4, F505)

„I poślubił inną” — Małżeństwo nie może być anulowane przez jakikolwiek ziemski sąd do tego wymiaru, aby dopuścić ponowne małżeństwo, za wyjątkiem określonego, jednego wyjątku. (F516)

„Cudzołoży” — Umowa małżeńska nowego stworzenia jest podobna do umowy między Chrystusem a Kościołem, wieczna. (F516)

Epifania i Bazylea:

„oprócz dla wszeteczeństwa” — Pismo Św. podaje tylko jeden powód do rozwodu dla osoby poświęconej. (TP 1934, s. 80) Podczas gdy opuszczona poświęcona osoba jest wolną od wszelkich zobowiązań małżeńskich względem tej drugiej strony, która ją opuściła (1 Kor. 7:15), wszakże to nie daje jemu lub jej prawa do rozwodu lub wstępowania w małżeństwo z inną osobą, tak długo dopóki żyje ta strona, która opuściła, lecz daje opuszczonej osobie prawo odmówienia wspólnego pożycia z dezerterem, (TP 1934, s. 80)

Źródła: zob. TP 1985 str. 15.

Ewangelia Mateusza 19:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeżeli taka sprawa” — Jeżeli małżeństwo jest tak obowiązujące, nie może być złamane.

„Jeżeli tak się przedstawia” — Jeżeli przymierze małżeńskie jest tak wiążące i nierozwiązywalne. (R1554:3)

Ewangelia Mateusza 19:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie wszyscy pojmują tę sprawę” — Rada, aby pozostać wolnym, nie jest nakazem względem świętych. (R1554:3)

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. TP 1985 str. 15.

Ewangelia Mateusza 19:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy się sami urzezali” — Figuralnie, którzy postanowili nie żenić się, lecz pozostać w celibacie.

„Którzy się wytrzebili sami” — W przenośni, przez podjęcie decyzji że nie będą wstępować w związki małżeńskie ale będą wieść życie w celibacie. (F509) Jest to przywilej, ofiara mając na celu sprawowanie lepszej służby Panu; nie jest to nakaz ani obowiązek. (OV369:1) Aby ułatwić sobie indywidualny rozwój i postęp pracy pańskiej. (R1554:3, 901:4) Każdy członek Kościoła musi rozważyć swe poświęcenie sam dla siebie i pamiętać o przykładzie Jezusa, który siłą swej poświęconej woli stał się trzebieńcem dla Królestwa Niebios. (R3922:5, OV369:1) Dlatego też jest właściwe dla samotnego mężczyzny aby był starszym. (R1892:1) Nikt jednakże nie powinien czynić błędu uważając, że już zaciągnięte zobowiązania rodzinne mogą być ignorowane lub odkładane na bok. (R901:4) Po zawarciu małżeństwa jest zbyt późno, aby ktoś miał decydować sam dla siebie czy woli prowadzić życie w samotności. (F512) Jest to stwierdzenie przeciwne do nauczania Mormonów, którzy uważają, że przyszła chwała mężczyzny zależeć będzie od małżeństwa i potomstwa. (HG732:1)

„Kto może pojąć” — Zarówno pod względem jego własnych możliwości jak i okoliczności. (R1555:1)

Ewangelia Mateusza 19:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Gromili ich” — Uważając, że czas Pana był zbyt cenny aby miał być wykorzystywany w ten sposób. (R5362:1)

Ewangelia Mateusza 19:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Zostawcie” — Pozwólcie, nie przeszkadzajcie. (R5362:1)

„Dzieci” — Wielki Nauczyciel był miłośnikiem dzieci, chociaż w ogólności nie poświęcał im swego czasu. (R5362:1)

„Do takich należy Królestwo Niebios” — Ci, którzy będą należeć do Królestwa Bożego muszą być jak małe dzieci: prostego serca, szczerzy, chętni do uczenia się, posłuszni, uczciwi, ufający swemu Niebieskiemu Ojcu. (R4658:1, 4853:4, 5362:2)

Epifania i Bazylea:

„Zaniechajcie dziatek, a nie zabraniajcie im przychodzić do mnie; albowiem takich jest królestwo niebieskie” — tylko ci z wierzących .osiągną Królestwo niebieskie, którzy pod pewnymi względami staną się podobni dzieciom. (TP 1966, s. 88) Specjalnymi charakterystykami małego dziecka są: prostota serca, łagodność, prawdomówność, wolność od złych (bezbożnych) ambicji i rywalizacji, wiara, miłość, posłuszeństwo, pojętność, obojętność na wyróżnienia przez ludzi, popularne opinie i chytrość. Są to niektóre zalety charakteru, które Pan życzy sobie, aby cechowały wszystkich Jego uczni i tylko tacy uczniowie, którzy (posiadają te przymioty, są sposobni do Królestwa. (TP 1966, s. 88)

Ewangelia Mateusza 19:15

Paruzja (C.T. Russell):

„I włożył na nie ręce” — Okazał jedynie swa sympatię, miłość i uznanie dla czystości oraz niewinności dzieciństwa. (R4658:1)

Ewangelia Mateusza 19:16

Paruzja (C.T. Russell):

„A oto jeden” — Jest przypuszczenie, iż to był Łazarz, którego Jezus wzbudził od umarłych.

„I oto ktoś” — Niektórzy uważają, że był to Łazarz, którego Jezus później wzbudził z martwych. (R3529:1)

„Przystąpił do niego i rzekł” — Przyszedł do niego otwarcie, nie mogąc znieść ducha prześladowań jakiego przejawiali władcy i nauczyciele w Izraelu wobec Pana i wszystkich tych, którzy wierzyli w wagę jego słów. (R1774:3)

„Aby osiągnąć” — Zdawał sobie sprawę, że nawet najlepsi przedstawiciele jego narodu zawiedli na drodze do wiecznego życia pod tym przymierzem; że wszyscy umarli. (R2727:3, 1774:3)

„Żywot wieczny” — Miał właściwe wyrozumienie, że żywot wieczny jest największą nadzieją z wszystkich nadziei rodzaju ludzkiego. (R4658:2)

Ewangelia Mateusza 19:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Czemu zowiesz mnie dobrym?” — Chyba, że wierzysz w swoim sercu, że jestem Synem Bożym, a nie obłudnikiem, ani bluźniercą lub oszustem.

„Tylko jeden to jest Bóg” — I ci, co są z Nim w zupełnej harmonii.

„Przykazań” — Prawo Zakonu było jeszcze obowiązujące i jeszcze nie zostało "przybite do krzyża".

„Przecz mię zowiesz dobrym (BG)” — Nasz Pan odparł pytanie aby zwrócić uwagę młodego człowieka. (R4658:2) Dlaczego uznajesz mnie za dobrego nauczyciela? Jestem albo Mesjaszem, tak jak głoszę, albo oszustem który nie ma nic wspólnego z dobrem. Czy uznajesz mnie za Mesjasza? Jeżeli nie, to jak możesz mnie nazywać dobrym? (R4658:2) O ile nie wierzysz z serca, że jestem Synem Bożym a nie oszustem, hipokrytą i bluźniercą. (R2727:6, 4658:2) Jeżeli rzeczywiście wierzysz, że jestem dobry, musisz we mnie wierzyć jako w nauczyciela posłanego przez Boga, Wszechdobrego. Co więcej, musisz wierzyć że działam w imieniu Bożym, że jestem Synem Bożym. (R2727:6)

„Jeden jest tylko dobry, Bóg” — I ten, który został przez niego posłany. (R2727:6) Wszystko, co jest rzeczywiście dobre pochodzi od Boga i jest z nim w harmonii. (R5465:2)

„Przestrzegaj przykazań” — Jedyna droga do wiecznego życia, która wówczas była otwarta. (R2728:1, 823:1) Przymierze Zakonu ciągle działało. Nie zostało jeszcze „przybite do krzyża”. (Kol. 2:14) (R3843:2)

Ewangelia Mateusza 19:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie zabijaj” — Nie wymienił tutaj przykazań dotyczących Jehowy, ponieważ zdał sobie sprawę, że młody człowiek pragnął poznać i czynić wolę prawdziwego Boga. (R2727:1)

Ewangelia Mateusza 19:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako siebie samego” — Nie mówi: "Lepiej jak siebie". Chrystus Pan poświęcając samego siebie za nas, czynił więcej niżeli to prawo wymagało.

„Miłuj bliźniego swego” — Prawo to było częścią Zakonu (3 Moj. 19:18), którego nauki nigdy nie były właściwie zrozumiane, dopóki Jezus nie wyłożył ich swoim przykładem i nauczaniem. (R2419:3) Nasze interesy powinny być sprawiedliwie wyważone w stosunku do interesów innych. (SM156:2) Któż może miłować swego bliźniego jak siebie samego i patrzeć jak cierpi, podczas gdy on sam ma aż za dość i jeszcze ma zapasy? (R823:2) On kochał bardziej siebie niż Boga i bliźniego. (R1774:6, 823:2) Młody władca najwidoczniej zaniedbał przywiązać do tych słów ich pełnej wagi. Miał na myśli bardziej konkretne definicje prawa, zaniedbując szerszy kontekst wypowiedzi. (R3843:4)

„Jak siebie samego” — Co w obecnym wieku oznacza samoofiarę i codzienne noszenie krzyża na podobieństwo Chrystusa. (R1774:6) Nie mówi on „bardziej niż siebie samego”. Ofiara Chrystusa na naszą rzecz przerosła ten wymóg. (R3804:6, 3805:1)

Ewangelia Mateusza 19:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Przestrzegałem” — Przestrzegał żydowskiego prawa na miarę swego wyrozumienia i zdolności. Wypełniał jedynie swój obowiązek. Nikt nie ma prawa wieść złego życia. (R4658:3, 5438:6, 5464:2) Uważał, że miłował swego bliźniego jak siebie samego. (R4658:3)

„Czegóż mi jeszcze nie dostaje” — Poszukiwał pełnej harmonii z wolą Bożą; tak bardzo jej pragnął, że okazał chęć znoszenia za nią wyrzutów, poprzez przyjście do Jezusa. (R1774:6) Oby było to szczerym dążeniem każdego dziecka Bożego. (R1775:4) Nie ma nikogo tak doskonałego, żeby nic mu nie brakowało. (R1775:4)

Ewangelia Mateusza 19:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozdaj ubogim” — "Rządząc się rozsądkiem", jako przystoi na szafarzy Bożych. "Miłość jest wypełnieniem Zakonu", Rzym. 13:10.

„Jeśli chcesz być doskonały” — Uznany przez Boga za doskonałego i przestrzegającego przykazań. (R823:3) Przestrzegałeś zewnętrznej powłoki boskich przykazań, ale zupełnie przeoczyłeś ich jądro – najwyższą miłość do Boga i miłość bliźniego jak miłość siebie samego. (R2728:2) Doskonałe dotrzymanie Prawa w tym wieku wymaga ofiary. Dotrzymywanie Prawa w przyszłym wieku nie będzie wymagało ofiary, z racji odmiennych warunków. (R823:2)

„Sprzedaj, co posiadasz” — Używaj ziemskich rzeczy z umiarem i samozaparciem. (Q149:4) Musisz czynić więcej, niż jedynie unikać grzechu; Bóg wzywa obecnie od ofiary. (R5438:6) Cała twą własność, twój czas, reputację, wszystko, co dotąd było ci drogie. (R1775:1) Biedny człowiek musi oddać cele swojej wyobraźni i ambicji, swe pożądanie; bogaty człowiek musi oddać nie tylko to, co posiada, ale wszystko to, o czym marzył. (F575) Być może przez wiele lat był zajęty rozdawaniem swoich dóbr, sprzedażą przedmiotów, które zbywał gdy widział jakąś potrzebę wykorzystania pieniędzy. (R855:4, F576) Wykorzystuj swoje naturalne zdolności i talenty mądrze, dla swej własnej korzyści, korzyści rodziny i wszystkich tych, którzy ich potrzebują. (R1656:3)

„I rozdaj ubogim” — W mądry sposób, jako sługa boży. (F576, R1775:1) Uznaj się za sługę bożego, mianowanego aby wykorzystywać wszystkie te dobra jak i swe osobiste talenty ku jego chwale w służbie bliźnim. (R855:1) Niekoniecznie za pomocą chleba, który przemija, lecz raczej aby nakarmić wpierw głodnych duchowo chlebem życia. (R1775:2) Poświęcenie wszystkiego co mamy Panu nie oznacza, że cała nasza własność winna być używana wyłącznie na cele pracy religijnej. Mamy jeszcze zobowiązania wobec rodziny. (F576) „Wypełnieniem więc zakonu jest miłość.” (Rzym. 13:10), (R2728:2) Gdyby czekał, aż Jezus poprosi go o pieniądze, czekałby i oszczędził sobie wydatku i nigdy nie osiągnąłby Królestwa. (R855:4)

„Skarb w niebie” — Zamiast na ziemi. (R4658:3) Współdziedzictwo z Chrystusem w Królestwie Mesjańskim, chwała, część i nieśmiertelność, boska natura. (R5438:6) Więcej niż obiecywał Zakon. (R823:3) Zarezerwowany dla wszystkich tych, którzy jak Jezus przestrzegają prawa w tym wieku, nawet gdy jego wymogi oznaczają poświęcenie aż na śmierć. (R823:3)

„Naśladuj mnie” — Poświęć swą ziemską reputację i zostań mym naśladowcą. (R4648:3) Biorąc na siebie związany z tym krzyż samozaparcia. (R2728:2)

Ewangelia Mateusza 19:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Odszedł smutny” — Nowoczesna teologia przyznać by musiała, iż ten młodzieniec poszedł na wieczne męki, pomimo, iż to był człowiek moralny i przykładny do wysokiego stopnia. Wyżej stał od innych, tak wówczas, jak i za naszych czasów.

„Odszedł zasmucony” — Najwidoczniej przekonany, że już nie dopełnił wymogów prawa. (R823:2) Był zadowolony będąc bogatym, podczas gdy niektórzy z jego bliźnich, o których myślał, że miłuje ich jak siebie samego, byli ubodzy. (R4658:4) Ujrzał siebie w nowym świetle. Był to dla niego nowy sprawdzian. (R4658:4) Bez wątpienia Jezus również zasmucił się w swym sercu, gdy zauważył chorobę samolubstwa i egoizmu atakującą obiecującą, półrozkwitłą różę charakteru. (R1774:6) Przez wieki nazywane to było „Wielką Odmową”. (R2727:3) Utrata Królestwa była dla niego wystarczającą karą, bez konieczności cierpienia wiecznych tortur w przyszłości. Podobni jemu bez wątpienia będą w Tysiącleciu czynili szybkie postępy do doskonałości. (R4658:4)

Ewangelia Mateusza 19:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Bogaty” — Taki, co posiada pieniądze, talent lub zdolności umysłowe.

„Z trudnością” — Z powodu swej ufności w bogactwa, zamiast mieć ufność w Bogu. Z powodu pychy, którą bogactwo wytwarza, sprowadza przyjaciół i z tego powodu większą musi być uczyniona ofiara.

„Królestwo niebieskie” — Na pewno nie nominalny kościół, ponieważ prawie wszyscy bogaci ludzie należą do któregokolwiek z tych kościołów.

„Bogacz” — Bogaty w jakikolwiek rodzaj dóbr: cześć u ludzi, wpływy polityczne, wielorakość i obfitość talentów i zdolności, pozycję społeczną, dobre wykształcenie, bogactwo materialne, dary umysłowe. (R2728:5, 2761:2,3) Bogaci ludzie wystawieni są na pokusy dobrych rzeczy obecnego życia, które przyciągają ich serca i stają się dla nich bożkami i skarbami. (F575) Gdy bogaty człowiek ofiaruje się Panu, jest to dla niego większą ofiarą, niż gdyby był uboższy oraz stanowi doświadczenie większych możliwości w służbie dla Pana. (R2729:1)

„Z trudnością” — Nie bez problemów. (R2761:2, 4658:5, 5465:6, D304) Ponieważ bogaci ludzie są mniej podatni na rozwój wiary, łatwiej rozwijają dumę, otaczają się światowymi przyjaciółmi i wspólnikami, muszą też stosunkowo więcej ofiarować. (R2729:1) Stanowiło to dużą trudność dla Faryzeuszy i Uczonych w Piśmie, bogatych w zaszczyty i tytuły; dla narodu żydowskiego, dumnego z racji bycia nasieniem abrahamowym; dla Greków, dumnych ze swojej świeckiej wiedzy; dla Rzymian, dumnych ze swej potęgi i prestiżu; dziś jest to trudność dla nauczycieli rozmaitych religii, dumnych ze swych sekt; dla tych, którzy chwalą się znajomością ludzkiej filozofii i nauki oraz tych, którzy oddają cześć ludzkim poglądom. (R1920:2) Jednym słowem, żaden bogacz nie wejdzie do Królestwa. Musi wszystko oddać Panu, albo zostanie mu zagrodzona droga do miejsca w Królestwie. Warunki przyjęcia są takie same dla bogatego jak i dla biedaka. (R4658:5) Nie jest to niemożliwe, choć trudne. (R1775:2)

„Wejdzie” — Zaproszenie jest równe, lecz jest mało prawdopodobne, że ktoś kto nie jest ubogi zaakceptuje Pańskie zaproszenie i ofiaruje się zgodnie z warunkami powołania do Królestwa. (R2728:6)

„Do Królestwa Niebios” — Z pewnością nie chodzi tu o kościół nominalny, ponieważ bogaci ludzie nie maja trudności z dostaniem się do niego. (R2761:3) Zapis wersetu 24 dowodzi, że określenie „Królestwo Boże” używane jest przez Św. Mateusza zamiennie. (R397:1)

Ewangelia Mateusza 19:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Ucho igielne” — Mała brama starożytnych miast, otwierana w porze nocnej. Wielbłąd mógł wejść przez nią, lecz rozjuczony i na kolanach.

„Ucho igielne” — Mała bramka w dawnych miastach, używana w ciągu nocy; wielbłądy mogły przez nią przejść po zdjęciu ładunków i to na kolanach. D304, F574, R4658:5, 5466:1, PD66/78

„Bogatemu wejść” — Ucho igielne obrazuje fakt, że bogacz musi zdjąć z siebie swe bogactwo jeżeli chce mieć udział w Królestwie. PD66/78, (R4658:5, 5004:2) Bogaty człowiek mógłby wejść do Królestwa Bożego tylko gdy wyrzecze się swych brzemion, oddając wszystko Panu. (R5466:1) Bogaci ludzie stoją w gorszej pozycji, ponieważ ich bogactwo zachowuje ich od wielu prób, które są udziałem ubogich. (R5004:2)

„Do Królestwa Bożego” — Stać się współdziedzicem z Chrystusem w jego Mesjańskim Królestwie. (R5004:2)

Ewangelia Mateusza 19:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Zaniepokoili się bardzo” — Ponieważ zdawali sobie sprawę, że większość przywódców religijnych należała do bogatych klas. (R4658:5)

„Któż tedy może być zbawiony” — Skoro bogaci najwidoczniej mieli wszystkie możliwości jak na tamten czas, wpływ i pieniądze, aby służyć Panu. (R5466:2)

Ewangelia Mateusza 19:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystko możebne” — Bóg przygotował doświadczenie dla bogaczów w Tysiącleciu.

„U ludzi” — Ludzie mogliby powiedzieć, że Bóg nie znajdzie nikogo odpowiedniego do Królestwa, skoro odrzuca bogatych. (R4658:5)

„Jest możliwe” — Jeżeli serce bogatego człowieka będzie miłe Panu, wówczas Pan będzie wiedział jak pokazać mu swą wolę odnośnie używania bogactw. (R5466:2) Bóg wie, jak sprawić, aby wszystko wyszło na dobre tym którzy kochają go całym swoim sercem, umysłem, duszą i siłą. (R5466:4) Bóg przewidział w tysiącleciu próby zarówno dla bogatych jak i wszystkich innych. (R3844:6)

Epifania i Bazylea:

„U Boga wszystko” — co On pragnie uczynić. (TP 1965, s. 55)

Ewangelia Mateusza 19:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto my” — Dwunastu, w szczególności. (R1735:2)

„Opuściliśmy wszystko” — Musimy baczyć, aby nie było pewnej dozy egoizmu połączonej z naszym poświęceniem. (R4906:3,4)

„Cóż za to mieć będziemy” — Gdyby było niewłaściwe dla nich, aby mieć na pamięci obietnice czci w Królestwie, byłoby także niewłaściwe zachowanie Pana, który przekazał im te obietnice. (R5376:1) Nasze myśli o udziale w Królestwie powinny być drugorzędne. Nasze cele powinny być wyższego rzędu, niż jedynie pragnienie nagrody za służbę. (R4906:3)

Ewangelia Mateusza 19:28

Paruzja (C.T. Russell):

„W odrodzeniu” — Palingenesia, znaczy restytucja, naprawienie, odnowienie, ogólne odrodzenie w Tysiącleciu, gdy świat ludzkości powstanie od umarłych.

„Syn Człowieczy usiądzie” — Odpocznie bezpiecznie. "Odpocznienie Jego sławne będzie", Izaj. 11:10.

„Na stolicy” — Obejmie władzę, panowanie.

„Chwały swojej” — Chwałę natury Bożej.

„Na 12 stolicach” — Osiągnięcie udziału w panowaniu i władzy.

„Że wy” — Kościół, Głowa i Ciało, będziecie sędziami. (R2426:4)

„Którzy poszliście za mną” — Wąską ścieżką samoofiary w obecnym życiu. (OV380:1) „Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem wraz z Ojcem moim na jego tronie.” (Obj. 3:21) (R531:6)

„Przy odrodzeniu” — Z greckiego palingenesia, restytucja, odnowienia, renowacja. (R2574:4) Tłumacząc dosłownie: „w nowym dniu narodzin”. (R1096:6*) Wyrażenie to oznacza „ponownie dać życie”, ale w żaden sposób z niego nie wynika, aby miało się to stać tak samo, jak teraz. (R1388:2, NS102:4) Gdy świat narodzi się z martwych. (E142, CR472:2) Ogólne odnowienie wieku Tysiąclecia. E138, R4556:3, Q208:T, OV380:1, PD9/16 Tysiąc lat. (OV380:5, NS844:5) Ta wspaniała moralna, społeczna, polityczna, religijna i fizyczna zmiana zostanie zaprowadzona przez Mesjasza. (Q822:3) Ten sam okres czasu, o którym Św. Piotr mówi jako o „czasach ochłody”, Tysiąclecia, czasach „powstania na sąd”. (Dzieje 3:19-21, Jana. 5:29) (R4556:3) Wyjście z grobu będzie dopiero początkiem dzieła odnowy. (OV381:7) Stworzenie człowieka było dziełem chwili, lecz odtworzenie, odnowienie i regeneracja jego serca będzie dziełem stopniowym. (R1374:4) Regeneracja świata w Tysiącleciu jest dziełem odrębnym i różnym od tego, jakie obecnie jest dostępne dla Kościoła. (OV378:2, Q822:3, E138) Ten wiek jest wiekiem tworzenia, kolejny będzie wiekiem odtwarzania. (R351:1*, 342:2*) Po tym, jak Kościół dostąpi nowego narodzenia. (Q822:3, NS102:3) On oczekuje na swą oblubienicę. Świat nie może zostać odnowiony dopóki Odkupiciel nie zastosuje wpierw swej zasługi, ceny okupu „za wszystkich ludzi”. (R4556:4, E142)

„Syn Człowieczy zasiądzie” — Spocznie bezpiecznie, „miejsce jego pobytu będzie sławne.” (Izaj. 11:10) (R1283:5*) Nie we władczej bezczynności, lecz wprost przeciwnie. On jest bardzo aktywny, a jego siła jest równa jego aktywności. (R1283:6*) W czasie jego Tysiącletniego królowania. (OV380:1) W przenośni, wskazując że stanowisko Syna Człowieczego, wyposażone we władzę wykonawczą, zostało ustanowione i to na trwałe. (R1283:5*)

„Na tronie” — Tron to miejsce spoczynku króla albo kapłana, często wykorzystywany jest jako symbol władzy królewskiej lub religijnej. (R1283:1*) On jest pierwszym nie tylko pod względem władzy wykonawczej, ale także w uprawnieniu do wykonywania czynności mających na celu osiągnięcie boskiego zamiaru odnośnie zbawienia człowieka. (R1283:5*)

„Chwały swojej” — Chwały boskiej natury. (R1283:3*) Chwała naszego błogosławionego Pana jest taka sam, jak chwała samego Najwyższego. (R1283:4*)

„Zasiądziecie i wy” — Uwielbiony Kościół będzie sędzią. (HG684:6) Ewa współuczestniczyła z Adamem w grzechu i nieposłuszeństwie, podobnie i wybrany Kościół, gdy zostanie skompletowany, uwielbiony, będzie współuczestnikiem Chrystusa w odnowieniu. PD9/16 Chwała, która jest szczególnie charakterystyczna dla Boskiej Natury, podobnie jak władza sądownicza, religijna i królewska, ma być cechą wspólną nie tylko Jezusa i jego apostołów, ale i wszystkich zwycięzców. (R1284:4*)

„Na dwunastu tronach” — Będziecie mieli udział w sprawowaniu władzy. (R1283:6*) Apostołowie będą brali wraz z nim udział w sądzeniu i sprawowaniu władzy nad światem. (R4990:4, OV379:5) Wskazując na fakt, że ci którzy przejdą do tego życia będą zasiadać na tronach. (R5684:1) Tylka dwanaście tronów apostolskich, nie więcej. (OV410:1, SM670:1) W ten sposób, każdy apostoł ma swój tron. Nie chodzi tu o to, że liczba tronów jest zastrzeżona tylko do 12 lub że każdy kto ma zasiadać na tronie musi być apostołem. Św. Łukasz wspomina o „tronach” bez zastrzegania, że jest ich tylko 12 lub podawania konkretnej liczby. (Łuk. 22:28-30) (R1283:6*) Wszyscy wierni naśladowcy Pana będą mieli udział. „Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem wraz z Ojcem moim na jego tronie.” (Obj. 3:21) (OV379:5)

„Sądzić” — Z greckiego krino, wyrok, ocena sytuacji albo próba. (R2430:1, 2426:4) Rządzić. (NS795:1) Cały świat będzie osądzony, nie ponownie w sposób obrazowy, ale każdy indywidualnie. (R699:5)

Epifania i Bazylea:

„A Jezus im rzekł: Zaprawdę powiadam wam” — Jezus składa tutaj obietnicę i czyni ją bardzo poważną, ponieważ w języku greckim używa słowa zaprawdę, amen:-E17'359

„Iż wy” — apostołowie,-E17'360

„którzyście mnie naśladowali, w odrodzeniu” — tj. kiedy rodzina ludzka zostanie odrodzona z obecnego stanu grzechu, błędu, samolubstwa i światowości do obrazu Boga, co zostanie dokonane przez dzieło Królestwa naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa,-E17'360

„gdy usiądzie Syn człowieczy” — nasz Pan Jezus,-E17'360

„na tronie chwały swojej” — będzie wówczas rządził jako Król królów i Pan panów,-E17'360

„usiądziecie i wy na dwunastu stolicach,” — każdy z dwunastu apostołów będzie miał oddzielny tron,-E17'360

„sądząc dwanaście pokoleń Izraelskich” — 12 Apostołów, każdy jeden indywidualnie będzie miał dozór nad jednym z pokoleń Duchowego Izraela i jego stosowną liczbą St.G., i przez nich i to pokolenie będzie miało dozór nad jednym pokoleniem Izraela 1000-lecia -- 1/12 częścią rodzaju ludzkiego. (TP 1937, s. 42) odnosi się do Chrystusa i Kościoła, którzy zaczną królować nad ziemią przy Wtórym Przyjściu Chrystusa. (TP 1961, s. 70) tj. będą przeprowadzać proces sądu wobec dwunastu pokoleń Izraela Boga w Wieku Tysiąclecia, w ramach którego najpierw będą uczyć ludzi, następnie próbować, potem karać w celu reformy, a następnie wydadzą na nich wyrok zależny od sposobu, w jaki przechodzić będą przez proces sądu, zaplanowany przez Jezusa.- E17'360

Źródła: TP 37'42; 61'70;

Ewangelia Mateusza 19:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Opuścił domy” — Nie możemy z tego wyciągać błędnego pojęcia, jakoby Pan Jezus żądał od nas, aby nasze ofiarowanie działo się kosztem innych. Byłoby niewłaściwe pozbawiać nasze rodziny potrzebnych rzeczy doczesnych, lecz gdy te obowiązki zostały przez nas załatwione, pozostałe należą się Bogu.

„Stokroć więcej” — Jest obiecana stokrotna nagroda za rzecz opuszczoną. Im większe doczesne nasze poświęcenie i strata, tym jest większa nagroda tak doczesna, jak i w przyszłości. Ci zaś, co nic nie poświęcili, nie mogą spodziewać się nagrody. Jeżeli ktoś mało otrzymuje od Pana w teraźniejszym czasie, to może mieć małą nadzieję uczestnictwa w Królestwie dlatego, że tacy mało poświęcali dla Pana.

„Kto by opuścił domy” — Nie powinniśmy wyciągać błędnych wniosków, że Pan życzy sobie, abyśmy poświęcali innych. Byłoby błędem pozbawiać nasze rodziny koniecznych wygód i dóbr doczesnych, lecz po zapewnieniu tych rzeczy, reszta należy do Pana. (R3845:6)

„Stokroć” — Nagrodę większą sto razy od tego, co zostało stracone. Im większe są nasze doczesne straty, tym większa będzie nasza nagroda zarówno teraz jak i w przyszłości. Ci, którzy nic nie poświęcają, nie mają co oczekiwać nagrody. Ci, którzy otrzymują mało od Pana w obecnym życiu i mają małą nadzieję na udział w Królestwie, to ci, którzy mało ofiarowali na jego rzecz. (R3845:2,3)

Epifania i Bazylea:

„stokroć” — stokrotna jest nasza zapłata w tym życiu. (TP 1963, s. 46)

Ewangelia Mateusza 19:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielu” — Ojcowie święci, którzy będą stanowić ziemską fazę Królestwa.

„Pierwszych” — W porządku rozwoju, będą w łasce podczas wieku ewangelicznego.

„Będą ostatnimi” — Wielkości stanowiska w czasie zakładania Królestwa w Tysiącleciu.

„Ostatni” — Niebiańscy władcy, którzy nie zostali w terminie rozwinięci, aż dopiero potem to nastąpiło. Adam i Ewa prawdopodobnie będą ostatnimi z rodu ludzkiego, którzy będą wzbudzeni z umarłych. Ostatni z tych co umrą, prawdopodobnie pierwsi zostaną wzbudzeni.

„A wielu pierwszych będzie ostatnimi” — Pod względem rozwoju, najpierw jest to, co ziemskie, a następnie to, co niebieskie; pod względem zaś okazałości pozycji i czasu zaprowadzenia, najpierw będzie to, co duchowe, a następnie zaś to, co ziemskie. (A293, B206)

„A ostatni pierwszymi” — Z punktu widzenia czasu, Bóg najpierw powołał ziemski Izrael, lecz z punktu widzenia łaski i czasu realizacji, pierwszy jest Izrael duchowy. (B206, A293) Pierwszymi także pod względem okazałości pozycji. (A293, B206) Zasługa śmierci Jezusa została wykorzystana najpierw dla dobra wybranych duchowo. (R5576:4) Niektórzy z tych, którzy nie byli obdarzeni przychylnością podczas Wieku Ewangelii, zostaną obdarzeni wielkimi łaskami w czasie nadchodzącego wieku. (F118) Gdy Królestwo zostanie zaprowadzone, specjalna boża łaska znów zostanie okazana cielesnemu Izraelowi. (F118, 119) Adam i Ewa zostaną prawdopodobnie wzbudzeni na samym końcu. Ci, którzy umrą na końcu prawdopodobnie powstaną jako pierwsi. R4499:1, 5531:6, D641, SM441:T

Epifania i Bazylea:

„A wiele pierwszych będą ostatnimi, a ostatnich pierwszymi” — jest w Biblii użyte w celu określenia nie jednostek lecz klas. (TP 1963)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 19

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.