Ewangelia Mateusza 9

Ewangelia Mateusza, rozdział 9 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (38 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 9 — Biblia Gdańska

1 Tedy wstąpiwszy w łódź, przewiózł się, i przyszedł do miasta swego;

2 A oto przynieśli mu powietrzem ruszonego, na łożu leżącego. A widząc Jezus wiarę ich, rzekł powietrzem ruszonemu: Ufaj, synu! odpuszczone są tobie grzechy twoje.

3 A oto niektórzy z nauczonych w Piśmie mówili sami w sobie: Ten bluźni.

4 A widząc Jezus myśli ich, rzekł: Przeczże wy myślicie złe rzeczy w sercach waszych?

5 Albowiem cóż łatwiej rzec: Odpuszczone są tobie grzechy, czyli rzec: Wstań, a chodź?

6 Ale abyście wiedzieli, iż ma moc Syn człowieczy na ziemi odpuszczać grzechy, tedy rzekł powietrzem ruszonemu: Wstawszy, weźmij łoże twoje, a idź do domu twego.

7 Tedy wstawszy, poszedł do domu swego.

8 Co ujrzawszy lud, dziwował się, i chwalił Boga, który dał taką moc ludziom.

9 A odchodząc stamtąd Jezus, ujrzał człowieka siedzącego na cle, którego zwano Mateusz, i rzekł mu: Pójdź za mną; tedy wstawszy, szedł za nim.

10 I stało się, gdy Jezus siedział za stołem w domu jego, że oto wiele celników i grzeszników przyszedłszy, usiedli z Jezusem i z uczniami jego.

11 Co widząc Faryzeuszowie, rzekli uczniom jego: Przeczże z celnikami i grzesznikami je nauczyciel wasz?

12 A Jezus usłyszawszy to, rzekł im: Nie potrzebująć zdrowi lekarza, ale ci, co się źle mają.

13 Owszem idźcie, a nauczcie się, co to jest: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary; bom nie przyszedł wzywać sprawiedliwych, ale grzesznych do pokuty.

14 Tedy przyszli do niego uczniowie Janowi, mówiąc: Przecz my i Faryzeuszowie często pościmy, a uczniowie twoi nie poszczą?

15 I rzekł im Jezus: Izali się mogą synowie łożnicy małżeńskiej smęcić, póki z nimi jest oblubieniec? Ale przyjdą dni, gdy od nich będzie oblubieniec odjęty, a tedy pościć będą.

16 A żaden nie wprawuje łaty sukna nowego w szatę wiotchą; albowiem ono załatanie ujmuje nieco od szaty, i stawa się gorsze rozdarcie;

17 Ani leją wina młodego w stare statki; bo inaczej pukają się statki, a wino wycieka, i statki się psują; ale młode wino leją w nowe statki, i oboje bywają zachowane.

18 To gdy on do nich mówił, oto niektóry przełożony bóżnicy przyszedłszy pokłonił mu się, mówiąc: Córka moja dopiero skonała; ale pójdź, a włóż na nią rękę twoję, a ożyje.

19 Tedy wstawszy Jezus, szedł za nim, i uczniowie jego.

20 (A oto niewiasta, która płynienie krwi ode dwunastu lat cierpiała, przystąpiwszy z tyłu, dotknęła się podołka szat jego;

21 Bo rzekła sama w sobie: Jeźli się tylko dotknę szaty jego, będę uzdrowiona.

22 Ale Jezus obróciwszy się i ujrzawszy ją, rzekł: Ufaj, córko! wiara twoja ciebie uzdrowiła; i uzdrowiona była niewiasta od onej godziny.

23 A gdy przyszedł Jezus w dom przełożonego, i ujrzał piszczki i lud zgiełk czyniący,

24 Rzekł im: Ustąpcie; albowiem dzieweczka nie umarła, ale śpi. I naśmiewali się z niego.

25 Ale gdy wygnany był on lud, wszedłszy, ujął ją za rękę jej, i wstała dzieweczka.

26 I rozeszła się ta wieść po wszystkiej ziemi.

27 A gdy Jezus odchodził stamtąd, szli za nim dwaj ślepi, wołając i mówiąc: Synu Dawidowy! zmiłuj się nad nami.

28 A gdy on wszedł do domu, przyszli do niego ślepi; i rzekł im Jezus: Wierzycież, iż to mogę uczynić? Rzekli mu: Owszem Panie!

29 Tedy się dotknął oczu ich, mówiąc: Według wiary waszej niechaj się wam stanie.

30 I otworzyły się oczy ich; i przygroził im srodze Jezus, mówiąc: Patrzcież, aby nikt o tem nie wiedział.

31 Lecz oni wyszedłszy, rozsławili go po wszystkiej onej ziemi.

32 A gdy oni wychodzili, oto przywiedli mu człowieka niemego, opętanego od dyjabła.

33 A gdy był wygnany on dyjabeł, przemówił niemy; i dziwował się lud, mówiąc: Nigdy się taka rzecz nie pokazała w Izraelu.

34 Ale Faryzeuszowie mówili: Przez książęcia dyjabelskiego wygania dyjabły.

35 I obchodził Jezus wszystkie miasta i miasteczka, nauczając w bóżnicach ich, i każąc Ewangieliję królestwa, a uzdrawiając wszelką chorobę, i wszelką niemoc między ludem.

36 A widząc on lud, użalił się go, iż był strudzony i rozproszony jako owce nie mające pasterza.

37 Tedy rzekł uczniom swoim: Żniwoć wprawdzie wielkie, ale robotników mało.

38 Proście tedy Pana żniwa, aby wypchnął robotniki na żniwo swoje.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 9

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 9:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Powietrzem ruszonego” — Głównym zajęciem każdego chrześcijanina powinno być, oprócz pracy nad rozwojem swego charakteru, pomagać innym, by się mogli zbliżyć do Zbawiciela.

„Widząc wiarę ich” — Tak wiarę człowieka chorego, jak i tych, co go przynieśli do Jezusa.

„Rzekł” — Jako przedstawiciel swego Ojca.

„Grzechy twoje” — Pan Jezus najpierw przedstawił najważniejszą sprawę (że był on grzesznikiem, a potem powiedział:).

„Odpuszczone są tobie” — Okup za grzechy całego świata został już złożony na ołtarzu ofiarnym. Podobne oświadczenie przebaczenia grzechów może być uczynione przez członków Ciała Chrystusowego wszystkim, którzy przystąpią do Boga przez Chrystusa.

„I oto przynieśli mu sparaliżowanego” — Podstawowym zajęciem każdego Chrześcijanina, poza wspieraniem własnego rozwoju, jest pomaganie innym w drodze do Odkupiciela. (R3315:4)

„A gdy Jezus ujrzał wiarę ich” — wiarę chorego człowieka i tych, którzy go przynieśli. (R1921:2)

„Rzekł” — Działając jako przedstawiciel Ojca. (R3729:2)

„Odpuszczone są grzechy twoje” — Pan wspomniał najpierw o najważniejszej rzeczy. (R3729:1) Pan wskazał na wzajemny związek pomiędzy chorobą a grzechem i swą moc do uzdrowienia od obu.R4587:1 Cena okupu za grzechy całego świata już znajdowała się na ołtarzu. (R1921:3) Podobne obietnice przebaczenia grzechów mogą być uczynione przez członków ciała Chrystusowego wszystkim tym, którzy przychodzą do Boga przez Chrystusa. (R3315:2)

Ewangelia Mateusza 9:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpuszczone są grzechy twoje” — Przekroczenie boskiego prawa nie może być przebaczone w inny sposób jak poprzez jego zaspokojenie. (R4587:2) Odpuszczenie Żydom grzechów oznaczałoby proporcjonalne zwolnienie z cierpienia grzechu. (R4587:4)

„Wstań i chodź” — Jeżeli choroba jest sądem wynikającym z grzechu, możemy oczekiwać, że jeżeli grzech został wyznany i odpokutowany, to Pan usunie karę i podniesie skruszonego z jego cierpienia, w części lub w całości. (R2008:4)

Ewangelia Mateusza 9:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz abyście wiedzieli” — Że mógł leczyć choroby jeśli chciał, jako dowód że miał moc przebaczać grzechy. (R144:5)

Ewangelia Mateusza 9:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Zwano Mateusz” — Mateusz, znaczy "Dar Boży", imię nadane Lewiemu przez Pana Jezusa.

„Na cię” — Zajęcie wzgardzone przez Żydów jako niepatriotyczne.

„Człowieka, siedzącego przy cle –” — Poborca podatków dla Rzymu. (R4587:4, 2260:2) Zawód pogardzany przez Żydów, jako nie patriotyczny. (R2591:1) Pogardzany, ponieważ uznawano za haniebne okazywanie wsparcia obcemu rządowi oraz ponieważ wielu urzędników wykorzystywało swoją pozycję aby się wzbogacić przez branie łapówek i zawyżanie podatków. (R4587:4, 2260:2)

„Imieniem Mateusz” — Gdzie indziej oddano: „Lewi”. (R4587:4) Imię to znaczy „Dar od Boga”, imię dane Lwiemu przez naszego Pana. (R2260:3) Bez wątpienia był zaznajomiony z Panem i jego dziełem a Pan znał go przed powołaniem go. (R2260:1)

Ewangelia Mateusza 9:10

Paruzja (C.T. Russell):

„W domu jego” — W domu tych, którzy poświęcili się Bogu. Najpierwszą rzeczą powinno się mieć na względzie służbę Mistrza.

„Siedział w domu –” — W domu tych, którzy poświęcili się Panu, pierwszym celem powinna być służba Panu. (R2591:3)

„Za stołem” — Mateusz od razu zorganizował kolacje dla swych przyjaciół, aby mieli okazję zapoznać się z Panem, który również był gościem. (R4587:5)

Ewangelia Mateusza 9:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeczże je” — Jezus pokazał tu równość (siebie nie wywyższał nad innych).

„Z celnikami” — Pobierającymi podatek - poborcami.

„I grzesznikami” — Którzy nie wyznają, nie mają się za świętych.

„Dlaczego Nauczyciel was jada” — Sugerując w ten sposób równość społeczną. (R2591:5) On w żaden sposób nie zniżał się do grzechu, ale starał się podnieść grzeszników. (R4587:5) Łagodne usposobienie Jezusa dotknęło faryzejskich charakterów i wywołało ich sprzeciw. (R539:1*)

„Z celnikami” — Poborcy podatkowi. (R2591:1) Pogardzani z dwóch powodów: 1) uważano za hańbę wspomagać najeźdźcę, 2) wielu urzędników wzbogacało się na przekupstwie i zawyżaniu podatków. (R4587:4)

„I grzesznikami” — Tymi, którzy nie wiedli świętego życia. (R2591:3) Mistrz nie trzymał się z dala od ludzi, ale był ciepły, współczujący, pomocny i wielkoduszny. (R4967:3) Spotykał się z grzesznikami, aby móc im czynić dobrze. (R4587:5)

Epifania i Bazylea:

„Przeczże z celnikami i grzesznikami je nauczyciel wasz?” — Kiedy czytamy, że nasz Pan był przyjacielem celników i grzeszników, to nie mamy rozumieć, że dobierał sobie za towarzyszy awanturników lub ówczesnych moralnie trędowatych. Raczej należy rozumieć, że zgodnie z użyciem jakie zastosowano w tamtych czasach, jedna klasa Żydów określana była mianem ludzi świętych (faryzeusze), a inna jako niepraktykująca zupełnej świątobliwości (grzesznicy). (TP 1996, s. 89)

Ewangelia Mateusza 9:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Lekarza” — Lekarz ma prawo znajdować się między takimi, co żądają ulgi.

„Lekarza –” — Lekarz ma prawo przebywać z tymi, którym chce ulżyć w cierpieniu. (R2591:6) Lekarze i medycyna nie zostały potępione przez Pana. On i jego uczniowie wydawali pieniądze na chleb, który jest lekarstwem na głód. (R2009:4)

„Lecz ci, co się źle maja” — On przyszedł jako lekarz do chorych z grzechu, ale oni nie uważali, że cierpią na tę chorobę i nie interesowali się lekarzem. Słowa naszego Pana wypowiedziane były sarkastycznie. (NS410:4)

Ewangelia Mateusza 9:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Sprawiedliwych” — Którzy myślą o sobie, że są sprawiedliwymi.

„Ale grzesznych” — Którzy uważają się za grzesznych.

„Do pokuty” — A niektórych w dodatku i do wielkiego powołania.

„Miłosierdzia chcę” — Powinni oni być głęboko współczujący, co podniosłoby ich z grzechu i przywiodło bliżej do Pana i wpływu sprawiedliwości. (R2592:1) Cytat z Oz. 6:6. (R4587:5, 2591:6)

„A nie ofiary” — Bożym dziełem w Chrystusie nie było ofiarowanie świata, ale jego wybawienie. (R539:1*)

„Wzywać” — Powinniśmy dostrzegać wielką różnicę pomiędzy wzywaniem kogoś do pokuty a wzywaniem do wysokiego powołania. (F87) On w żaden sposób nie zniżał się do poziomu grzechu, ale szukał sposobu aby podnieść grzeszników. (R4587:5)

„Sprawiedliwych” — Tych, którzy myślą o sobie jak o sprawiedliwych. (R2260:5)

„Grzeszników” — Tych, którzy zdali sobie sprawę z własnej niedoskonałości. (R2260:5)

Ewangelia Mateusza 9:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczniowie nie poszczą” — Jest jawne, że Pan Jezus nie nakładał na swoich uczniów obowiązku literalnego postu.

„Dlaczego my” — Celem postu było osiągnięcie jednej z dwóch rzeczy: pokazanie pokuty lub przyprowadzenie stanu serca bliżej do jedności z Panem. (NS153:1) Od dawien dawna uznawano post za wielką pomoc w pobożności. (NS453:1)

„Pościmy” — Nie oznaczało to zupełnego powstrzymywania się od jedzenia, lecz jedynie powstrzymywanie się od przypraw i rarytasów. (NS454:6) Ludzie bardziej światli na świecie uznają i praktykują rodzaj postu lub samozaparcia każdego dnia życia. Ich celem jest życie, więc tak jedzą i piją, aby być z nim w harmonii. (NS453:4) Wydaje się, że zwyczaj Postu, chociaż nie nakazany przez Pana, był korzystny fizycznie a czasami również i duchowo. (NS453:5) Post, podobnie jak chrzest, może być jedynie formą, bardziej szkodliwą niż przynoszącą korzyści, ale może być również przestrzegany z duchowym pożytkiem. (NS153:4)

„A uczniowie twoi” — Wyrażali swoje zaskoczenie faktem, iż Mistrz nie wyraził uznania dla postu jako nakazu w swoich naukach.NS453:1 Najwyższa forma postu, samozaparcie, jest przedstawione w naszym Panu, ale jako że on był doskonałym, może więc lepszym wzorem jest apostoł Paweł. (NS454:2)

„Nie poszczą” — Wskazuje to na to, że Pan nie nakazał literalnego postu swoim uczniom. (R2260:5, 4987:2, NS154:4)

Ewangelia Mateusza 9:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — Przez długą noc Wieku Ewangelii.

„Pościć będą” — Ćwiczyć ciało przez wstrzymywanie się od przyjemności ciała. Zachowanie diety, lub od czasu do czasu zupełne wstrzymanie się od pokarmu dla osób krwistych i popędliwych, jest pożyteczne. Zwyczaj zachowywania postów w Wieku Żydowskim był figurą na zaparcie się w Wieku Ewangelii. Czy mogą goście weselni – Po cóż musieliby oni pościć? Ich grzechu zostały przebaczone, zostali przyjęci przez Pana i nauczeni, że mogą zwracać się do Najwyższego „Ojcze nasz”. (NS154:5)

„Oblubieniec” — Jezus sam osobiście jest Oblubieńcem, a nie Jezus wraz ze zwycięzcami. (R398:4) Jezus jest zobrazowany jako Oblubieniec, a jego naśladowcy jako Oblubienica. (R5178:2)

„Zostanie im zabrany” — Wskazuje w ten sposób, że zakończy się post a rozpocznie wielka uczta radości. (NS155:1)

„A wtedy” — Gdy Oblubieniec będzie daleko, nastaną czasy rozterek i smutku a post będzie na porządku dziennym, w ciągu całego wieku Ewangelii. (R2592:2, 4987:4)

„Pościć będą” — Czekając na jego powrót. (NS155:1) W ciągu całego wieku Ewangelii jest właściwym, aby Pańscy naśladowcy pościli prawdziwym postem samozaparcia, łaknąc i pragnąc sprawiedliwości. (NS155:1) Możemy bezpiecznie wywnioskować, że powstrzymywanie się od ziemskich pożądliwości i pragnień jest prawdziwym postem, najbardziej aprobowanym w oczach Pańskich. (NS153:5) „Wtedy Jezus rzekł do uczniów swoich: Jeśli kto chce pójść za mną, niech się zaprze samego siebie [post w prawdziwym znaczeniu] i weźmie krzyż swój, i niech idzie za mną.” (Mat. 16:24) (NS154:1) W Wiekach Ciemnych dopływ pokarmu stawał się coraz mniej odżywczy, wymuszając post, który w końcu równał się wręcz „głodowi słuchania słów Pana”. (Amos 8:11) (NS155:2) Mamy Nowotestamentalny precedens przestrzegania literalnego postu. (R2022:5, NS153:3) Powinniśmy ćwiczyć nasze ciało w powstrzymywaniu się od smakołyków i specjałów. (R3659:5) Uboga dieta lub czasowe, zupełne powstrzymywanie się od pokarmów może okazać się niekiedy korzystne dla wielu z Ludu Pańskiego, którzy są impulsywni i gwałtowni. (R2260:5) Post jest właściwy, o ile jest przestrzegany z właściwych pobudek, ale jest więcej niż bezwartościowy, jeżeli jest przestrzegany jako formalność widziana przez ludzi, którzy na tej podstawie uznawać nas będą za świętych. (R2260:5) Zwykle oznacza on samozaparcie. (R2592:2) Nikt nie będzie dopuszczony do chwały Królestwa poza tymi, którzy zapierają się sami siebie, którzy poszczą. Bez zaparcia się samego siebie nikt nie osiągnie wiecznego życia, ani w obecnym ani w przyszłym wieku. NS455:4-6 Kontynuujmy nasz post samozaparcia, ale z drugiej strony szukajmy korzyści ze spożywania duchowego pokarmu, jaki dostarczany jest nam przez wiernych. (NS156:1) Towarzyszy smutkowi i zmartwieniom. (R2260:5)

Ewangelia Mateusza 9:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Sukna nowego” — Pełniejsze światło prawdy jakie świeciło tak przy pierwszej, jak i wtórej obecności Pana Jezusa.

„W szatę wiotką” — Stare sekty i organizacje.

„Ujmuje od szaty” — Rozerwałoby na części.

„W starą szatę –” — Dawne sekty i organizacje. (C160) Nie ma sensu łatać sekt doktryną nowej dyspensacji. (R1084:4*) Prawdopodobnie Jezus wspomniał ten szczegół, ponieważ zobaczył, iż Izrael jako naród nie będzie godzien Królestwa i zostanie odrzucony. (R2260:6) Nauki Ewangelii nie są łatą w stosunku do Zakonu, ale zupełnie nową propozycją. (R4987:5)

„Łaty z sukna nowego” — Pełniejsze światło prawdy spowodowane pierwszym i drugim przyjściem naszego Pana, wieść Ewangelii. (C160, R4987:5)

„Rozdarcie staje się większe –” — Rozrywa je w strzępy. (C160, R4987:5)

Ewangelia Mateusza 9:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie leją wina młodego” — Nową naukę, prawdę.

„W stare statki” — Literalnie w stare skóry do wina, z których elastyczność ustąpiła. Symbolicznie znaczą stare systemy (a także ludzi starszych wiekiem, wychowanych w tych systemach, którzy umysłem swoim prawdy ewangelicznej przyjąć nie mogą, bo nic nie rozumieją i w takim stanie umierają).

„Pukają się statki” — Rozrywają z powodu nowej nauki, która się nie zgadza z pychą sekciarską i błędami, tradycjami i przesądami, z których te systemy się składają.

„A wino” — Nowa nauka.

„Wycieka” — Zostają splątani błędami sekty i są odpowiedzialni za wszystkie przeszłe czyny.

„I nie” — Obie te przypowieści były dane aby pokazać, że poprzednio błogosławieństwa mogły przychodzić na literalny naród Żydowski, natomiast Izrael duchowy musi zostać wybrany. (R4987:5)

„Wlewają wina młodego” — Nowe doktryny, prawdy, nowina Ewangelii. (C160, R4987:5) Nowe zasady sprawiedliwości i równości miedzy ludźmi, rozciągającymi stary porządek rzeczy, który w końcu pęknie i zniszczy obecny porządek rzeczy. (R1143:3)

„W stare bukłaki” — Literalnie, były to skórzane worki, które straciły elastyczność. Symbolicznie, przedstawiają one stare systemy. (C160, R4987:5)

„Bukłaki pękają” — Rozrywają się pod wpływem nowych prawd które nie są w harmonii z sekciarską dumą, błędami, podejrzeniami i tradycjami tych systemów. (C160)

„Wino” — Nowe doktryny. (C160) Wieść Ewangelii, powierzone specjalnej grupie ludzi. (R4987:5)

„Wycieka –” — Zostają opuszczone, skrępowane starymi błędami sekt i pociągnięte do odpowiedzialności za przeszłość przez świat. (C160)

„Nowych bukłaków –” — Nowe bukłaki, „nowe stworzenia a Chrystusie” które będą w stanie wytrwać nacisk prób, doświadczeń i karania. (R4987:5)

Epifania i Bazylea:

„Ani leją wina młodego w stare statki; bo inaczej pukają się statki, a wino wycieka, i statki się psują; ale młode wino leją w nowe statki, i oboje bywają zachowane” — Ta sama nauka została zilustrowana przy pomocy starego zwyczaju, jaki panował w owych czasach, kiedy to zamiast współczesnych nam beczek i butelek używano skór zwierzęcych. Właściwie tego rodzaju skóry używane są również obecnie w różnych częściach świata i również nazywa się je butlami. Wlane do takich skórzanych butli młode wino wciąż fermentuje i rozciąga je prawie do granic wytrzymałości, a tak rozciągnięte — niemal pękające — naczynia nie mogą już nigdy być ponownie użyte do przechowywania młodego wina, ponieważ pozbawione są swej elastyczności i młode wino na pewno spowodowałoby rozerwanie ich w czasie fermentacji. (TP 1996, s. 91) Lekcja, jakiej nasz Pan chciał tu udzielić, pokazuje, że judaizm, mając już za sobą okres świetności, osiągnął swój cel, a Boskie zamierzenia nie przewidywały zreformowania go, jak tego oczekiwali ci,którzy słuchali nauk Jezusa. Ów system stał się bezużyteczny, a próbowanie wprowadzenia do judaizmu nowych doktryn — nowego wina Ewangelii — doprowadziłoby nie tylko do tego, że naród żydowski zostałby wstrząśnięty i zniszczony duchem nowych nauk, ale też same doktryny musiałyby upaść wraz z upadkiem narodu. W konsekwencji Boski Plan zakładał, że powinien powstać pewien nowy Izrael — „naród święty, lud szczególny” — i że to on właśnie miał się stać odbiorcą nowej łaski i prawdy, na wprowadzenie której nadszedł właściwy czas. (TP 1996, s. 91)

Ewangelia Mateusza 9:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Dopiero skonała” — Była umierającą, gdy wychodziłem z domu i zapewne do tego czasu już umarła.

„Gdy to do nich mówił” — Kiedy Jezus był w domu Mateusza, prawdopodobnie pod koniec przyjęcia nadszedł Jair. (R2617:1)

„Oto pewien przełożony [synagogi] przyszedł –” — Jair, przełożony synagogi w Kafarnaum, mieście w którym mieszkał Jezus. (R4588:3) Znał dobrze Jezusa. Czasami prosił go o odczytanie Księgi w Sabat (Łuk. R:16), kiedyś wstawiał się u Pana za sługą setnika (Łuk. 7:4). (R4588:3) Został wysłuchany jako pierwszy z uwagi na to, iż piastował odpowiedzialną funkcję przedstawicielską. (R4588:5) Cztery cuda w wersetach od 18 do 34 ukazują wiarę z czterech punktów widzenia: 1) wiarę Jaira na rzecz jego córki, 2) wiarę kobiety w swojej własnej sprawie, 3) wiarę dwóch ślepców dodających sobie nawzajem odwagi, 4) wiarę przyjaciół głuchoniemego opętanego przez demona. (R4588:3)

„Złożył mu pokłon” — Swoim zachowaniem pokazał swoją wiarę, złożył hołd wyrażając swoje posłuszeństwo i wiarę. (R4588:5)

„Córka moja” — Jego dwunastoletnia jedynaczka. (R4588:3)

„Dopiero co skonała” — Umierała jak wychodziłem z domu a teraz jest już na pewno martwa. (R2617:2) Jeżeli poprzez swą śmierć zapłaciła karę za siebie, to – jak twierdzą niektórzy – po ponownym wzbudzeniu przez Jezusa powinna być wolna od śmierci, a jednak umarła potem ponownie. (R392:1)

Ewangelia Mateusza 9:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Dotknęła się kraju szaty jego” — Moc natychmiast napełniła jej ciało, tak jak dotknięcie baterii za pomocą metalowego drutu powoduje przepływ prądu. (R4588:6)

Ewangelia Mateusza 9:22

Paruzja (C.T. Russell):

„A Jezus, obróciwszy się” — Wyobraźmy sobie uczucia Jaira, widzącego to opóźnienie; na pewno widząc ten cud bardziej uwierzył w moc Jezusa, ale była to również próba jego wiary w to, że jego dziecko zostanie uratowane. (R2617:2)

„Wiara twoja” — Wiara nie gardzi przyczynami, ale wykorzystuje je w wyznaczony i racjonalny sposób. (R4588:2)

Ewangelia Mateusza 9:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Piszczki” — Wynajęci ludzie zwani płaczkami w orszaku pogrzebowym.

„Flecistów” — Wynajętych żałobników, niektórzy z nich grali smutne melodie na fletach. (R2617:4, 4588:5)

„Zgiełkliwy” — Płaczący i lamentujący. (R4588:5)

„Tłum” — Zgodnie z żydowskim zwyczajem, zgromadzili się tam wszyscy sąsiedzi. (R4588:5)

Ewangelia Mateusza 9:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale śpi” — Nie została zgładzoną, lecz ma nadzieję zmartwychwstania. Śmierć jest stanem bezprzytomnym. Sen śmierci nigdy nie odnosi się do wtórej śmierci.

„Lecz śpi” — Synonim śmierci, ale tylko w sytuacji, gdy ma się nadzieję zmartwychwstania. (R2959:2) Nie zginęła na zawsze, lecz ma nadzieję zmartwychwstania. R2959:2, PD61/72 Śmierć jest stanem odpoczynku, cichości, spokojnej nieświadomości. (E329, R5059:6, 4794:2, 4588:5) Była martwa, według zwykłych określeń ludzkich, ale jedynie spała z boskiego punktu widzenia. (R4588:5) Wobec dzieła odkupienia, przeprowadzonego przez Chrystusa, śmierć nie jest już stanem zniszczenia, lecz snu. (R1126:2, HG293:5) Jeżeli oni zasypiają, to nieprawdą jest że cieszą się oni natychmiastową społecznością z Bogiem i oglądają jego chwałę. (R3028:1) W stosunku do Drugiej Śmierci określenie snu nigdy nie jest używane. (R1939:4)

Ewangelia Mateusza 9:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Wstała dzieweczka” — Nie powróciła z nieba, ani z piekła, ani zmartwychwstała, ale jedynie została wzbudzona ze snu śmierci. Chrystus "stał się pierworodnym tych, którzy zasnęli" (1 Kor. 15:20). "On pierwszy spomiędzy umarłych zmartwychwstał", Dz. 26:23.

„I wstała dziewczynka” — Nie powróciła z nieba lub z piekła ani nie zmartwychwstała, ale po prostu powstała ze snu śmierci, ponieważ Chrystus „jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli” (1 Kor. 15:20), „pierwszy, który powstał z martwych”. (Dz.26:23) (R2618:2,4)

Ewangelia Mateusza 9:26

Paruzja (C.T. Russell):

„I rozeszła się” — Zwiększając prawdopodobieństwo natychmiastowego obwołania Jezusa królem. (R1754:3)

„Wieść” — W miarę, jak rozpowszechniała się sława Jezusa z powodu jego cudów i nauczania, wzmagała się otwarta opozycja zwłaszcza ze strony Najwyższych Kapłanów, ponieważ był On dla nich konkurencją, w porównaniu z która przegrywali.R1735:3

Ewangelia Mateusza 9:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Synu Dawidowy” — Długo oczekiwany Król z rodu Dawida - Mesjasz.

„Dwaj ślepi” — Dodawali sobie nawzajem odwagi i obaj otrzymali pożądane błogosławieństwa. Pokazuje to zalety społeczności Kościoła w kwestii wzajemnego wspierania się w wierze. (R4589:1)

„Synu Dawida” — Długo oczekiwany król z linii Dawida, Mesjasz. SM210:2, C257, E133, PD65/77 „Ten będzie wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego. I da mu Pan Bóg tron jego ojca Dawida”. (Łuk. 1:32) (C257) Sprawiedliwa gałąź z korzenia Dawidowego. (E134)

Ewangelia Mateusza 9:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Według wiary waszej” — A nie według waszych uczynków, jak to będzie z ludzkością w Tysiącleciu.

„Według wiary waszej” — W chwili obecnej jest to boska zasada w rozliczaniu Kościoła. (R5129:1) Ponieważ teraz doskonałe i dobre uczynki nie są możliwe. (CR324:5) Wiara powinna zatriumfować, albo światło radości i błogosławieństw zgaśnie. (R5148:4) Bóg nagrodzi nas stosownie do naszej wiary, ufności, szczerości i oddania. (R5594:1) Wielka wiara – wiele wytchnienia, mała wiara – mało wytchnienia. (R5433:4, 3841:6) Wiara, która ma prawdziwe podstawy, jest bardzo cenna w Boskich oczach. (R5095:6) Wiara to kwestia rozwoju i stopniowania; a tylko rozwinięta wiara przyniesie nam błogosławieństwa przymierza Abrahamowego. (R4377:2) Nasza wiara musi być potwierdzona przez nasze uczynki, ale te nie mogą być doskonałe z powodu słabości. Tylko nasza wiara i zamiary mogą być teraz doskonałe i stosownie do nich, będzie się Pan z nami rozliczał. (NS70:5) Wiara powoduje wzrost w świętości. (PT391:1*) Każde ćwiczenie wiary opiera się na czymś rzeczywistym, co można dotknąć wiarą. (R5717:5) Według wiary, a nie według uczynków, jak to będzie miało miejsce w Wieku Tysiąclecia. (F113)

Ewangelia Mateusza 9:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozsławili imię jego po całej okolicy” — Ich radość była tak wielka, że pokora naszego Pana w tych okolicznościach posłużyła za podstawę do tym większego wychwalania go. (NS70:5, R4589:1) Ci, którzy zostali wyleczeni ze ślepoty, głośno wychwalali Pana. Podobni i my, skoro nasze oczy wyrozumienia zostały otwarte, nie powinniśmy powstrzymywać się od wyrażania naszych uczuć. (R4589:1)

Ewangelia Mateusza 9:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Mocą księcia demonów –” — Byłoby to samobójcze posunięcie; tak jak gdyby król wzniecał sam wojnę we własnym kraju, działając przeciwko sobie. (R1736:2) Z greckiego diabolos – Szatan, diabeł, Belzebub. (R5183:3, 3310:4) Bez wątpienia, Szatan jako istota wyższego rzędu, wywiera pewien wpływ na innych i ma ich pod pewną kontrolą. (HG725:3) Aż do czasu, gdy święci Pańscy nie zostaną opieczętowani na swoich czołach. (Obj. 7:1-3) (R4880:6) Jezus „od grzeszników zniósł tak wielkie sprzeciwy wobec siebie” (Hebr. 12:3), był to przykład, że „On, gdy mu złorzeczono, nie odpowiadał złorzeczeniem.” (1 Piotr. 2:23) (R4802:5,6)

„Wypędza demony” — Z greckiego daimonion – demony, duchy nieczyste, duchy domowe, upadli aniołowie. (R5183:3, SM548:3)

Ewangelia Mateusza 9:35

Paruzja (C.T. Russell):

„W bóżnicach ich” — Fakt, że Jezus nauczał w bóżnicach żydowskich dowodzi, że Żydzi odznaczali się większą wolnością, aniżeli w obecnych czasach odznacza się mianujący się lud Boży.

„W ich synagogach” — Fakt, że Jezus mógł i nauczał w synagogach pokazuje, że Żydzi posiadali większą swobodę, niż teraz przejawia się pomiędzy wyznawcami Boga. (R2635:2)

„Wszelką chorobę” — Aby zobrazować uzdrawianie i dzieło leczenia, które jego Królestwo przeprowadzi w wyznaczonym czasie. (R5075:3)

Ewangelia Mateusza 9:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Użalił się” — Pan jest nadal tym samym współczującym Jezusem.

„Użalił się nad nim” — Nie tylko nad swoim ludem, ale – we właściwym czasie – nad całą ludzkością. (R2635:3) Współczucie będzie częścią Pańskiego charakteru tak długo, jak tylko będą tacy, którzy potrzebują pomocy i żądają jej; aż do końca Wieku Tysiąclecia. (R2635:5)

Ewangelia Mateusza 9:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Żniwo” — Wieku Żydowskiego.

„Żniwo” — Wieku Żydowskiego. (B15, 160, R5018:2) Koniec Wieku Ewangelii, tak samo jak koniec Wieku Żydowskiego, nazwany jest żniwem. (B15, 160) Praca żniwiarska składa się z wielu części, mniej lub bardziej ważnych. Wagę poszczególnych części możemy źle oceniać. (CR339:3) Wielki Nauczyciel uczy wyraźnie, iż podczas dzieła żniwa odbywało się równocześnie dzieło siania. (R5018:3, 4891:3) Objawił się on wtedy w podwójnym charakterze Oblubieńca i Żniwiarza. (patrz werset 15) (R115:1*)

„Wprawdzie wielkie” — Nie można oczekiwać wielkich rezultatów opierając się jedynie na nadziei, że ktoś przeprowadzi za nas to dzieło, usłyszy i otrzyma błogosławieństwo w służbie, ale każdy z nas musi podjąć taką pracą, jaką potrafi. (R3296:4) Prywatne rozmowy miały największy wpływ, jeżeli chodzi o pozyskiwanie ludzi. (CR342:5) Szczegóły dzieła żniwa Wieku Ewangelii: CR341 – 344

„Robotników mało –” — Jego apostołowie, po dwóch, a także wysłanych później „siedemdziesięciu”. (R5018:3, 4891:3) Było ich przywilejem okazać swoje zaangażowanie w sytuacji, gdy istniało wielkie pole a mało chętnych było do żniwa. (R5075:6) Praca Jezusa i Apostołów zaowocowała zgromadzeniem około 500 braci, godnych zgromadzenia podczas działalności naszego Pana. (R4968:6)

Ewangelia Mateusza 9:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby wysłał robotników” — Treść tej modlitwy jest: "Panie poślij mnie jako żniwiarza".

„Proście więc” — W ten sposób Jezus chciał sprawić, żeby uczniowie również poczuli się w jakimś stopniu odpowiedzialni za dzieło żniwa, pomimo tego, że to on za niego odpowiadał. (R5075:6) Nasz Pan chciałby także, abyśmy i my mieli głęboką troskę o dzieło żniwa przebiegające obecnie, pod koniec tego wieku. (R5075:6) Ktokolwiek modli się do Pana, aby posłał więcej żniwiarzy, niech pamięta o najbliższym mu żniwiarzu – tym, który jest w nim samym. (CR339:1, R5144:3, 3296:1) Pracujmy modląc się. (R5146:1) Jeżeli nasza praca pochodzi od Niego, to On ja podtrzyma, dopóki nie będzie skończona. Jeżeli ona nie pochodzi od Pana, to im wcześniej się zakończy, tym więcej powinniśmy się cieszyć. (R4892:1) Modlitwy, w ślad za którymi nie idą nasze wysiłki, nie są szczere. (R4913:1)

„Aby wyprawił robotników” — Jezus jest wielkim żniwiarzem, ale nie wykonuje dzieła żniwa bezpośrednio, lecz je nadzoruje. Jego uczniowie są zaangażowani w tę pracę. (CR340:2) Każdy ma możliwość brania udziału w tym dziele żniwa. (CR343:6) Proś Boga, aby pomógł ci być żniwiarzem. (R3296:1,5, 2635:6, 225:5) Niekiedy lud Pański przykłada wielką uwagę do pieniędzy, a małą do służby. Nigdzie nie mamy powiedziane, abyśmy się modlili o pieniądze, lecz mamy powiedziane, że żniwo jest wielkie ale mało jest robotników. (R3513:6*) Gdybyśmy wszyscy byli tak obowiązkowymi, oznaczałoby to: co ty sam robisz? (CR339:2)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 9

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.