Ewangelia Mateusza 14

Ewangelia Mateusza, rozdział 14 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (36 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 14 — Biblia Gdańska

1 W on czas usłyszał Herod Tetrarcha, wieść o Jezusie.

2 I rzekł sługom swoim: Tenci jest Jan Chrzciciel; on to zmartwychwstał, i dlatego się cuda przez niego dzieją.

3 Albowiem Herod pojmawszy Jana, związał go był i wsadził do więzienia dla Herodyjady, żony Filipa, brata swego.

4 Bo mu Jan mówił: Nie godzi ci się jej mieć.

5 Ale gdy go on chciał zabić, bał się ludu: albowiem go za proroka mieli.

6 Gdy tedy obchodzono dzień narodzenia Herodowego, tańcowała córka Herodyjady w pośrodku gości, i podobała się Herodowi.

7 Skąd pod przysięgą obiecał jej dać, czegobykolwiek żądała.

8 A ona przedtem będąc naprawiona od matki swojej, rzekła: Daj mi tu na misie głowę Jana Chrzciciela.

9 I zasmucił się król; ale dla przysięgi i dla spółsiedzących kazał jej dać.

10 A posławszy kata, ściął Jana w więzieniu.

11 I przyniesiono głowę jego na misie, i oddano dzieweczce, i odniosła ją matce swojej.

12 A przyszedłszy uczniowie jego wzięli ciało i pogrzebli je, a szedłszy powiedzieli Jezusowi.

13 To usłyszawszy Jezus, ustąpił stamtąd w łodzi na miejsce puste osobno; a usłyszawszy lud, szli za nim z miast pieszo.

14 Wyszedłszy tedy Jezus ujrzał wielki lud, i użalił się ich, a uzdrawiał chore ich.

15 A gdy nadchodził wieczór, przystąpili do niego uczniowie jego, mówiąc: Puste jest to miejsce, a czas już przeminął; rozpuść ten lud, aby odszedłszy do miasteczek, kupili sobie żywności.

16 A Jezus im rzekł: Nie potrzeba im odchodzić, dajcie wy im co jeść.

17 Ale mu oni rzekli: Nie mamy tu, tylko pięć chlebów i dwie ryby.

18 A on rzekł: Przynieście mi je tu.

19 I rozkazawszy ludowi usiąść na trawie, wziął onych pięć chlebów i dwie ryby, a wejrzawszy w niebo, błogosławił, a łamiąc dawał uczniom chleby, a uczniowie ludowi.

20 I jedli wszyscy, a nasyceni byli; i zebrali, co zbywało ułomków, dwanaście koszów pełnych.

21 A tych, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężów, oprócz niewiast i dziatek.

22 A wnetże przymusił Jezus uczniów swoich, aby wstąpili w łódź, i uprzedzili go na drugą stronę, ażby rozpuścił lud.

23 A rozpuściwszy lud, wstąpił na górę z osobna, aby się modlił; a gdy był wieczór, sam tam był.

24 A łódź już w pośrodku morza będąc, miotana była od wałów; albowiem był wiatr przeciwny.

25 Lecz o czwartej straży nocnej szedł do nich Jezus, chodząc po morzu.

26 A ujrzawszy go uczniowie po morzu chodzącego, zatrwożyli się, mówiąc: Obłuda to jest! i od bojaźni krzyknęli.

27 Lecz wnet rzekł do nich Jezus, mówiąc: Ufajcie! Jam ci to jest; nie bójcie się.

28 A odpowiadając mu Piotr rzekł: Panie! Jeźliżeś ty jest, każ mi przyjść do ciebie po wodzie.

29 A on rzekł: Pójdź! A Piotr, wystąpiwszy z łodzi, szedł po wodzie, aby przyszedł do Jezusa;

30 Ale widząc wiatr gwałtowny, zląkł się; a gdy począł tonąć, zakrzyknął, mówiąc: Panie, ratuj mię!

31 A Jezus zaraz wyciągnąwszy rękę, uchwycił go i rzekł mu: O małowierny! przeczżeś wątpił?

32 A gdy oni wstąpili w łódź, uciszył się wiatr.

33 A ci, którzy byli w łodzi, przystąpiwszy pokłonili mu się, mówiąc: Prawdziwie jesteś Synem Bożym.

34 I przeprawiwszy się, przyszli do ziemi Gienezaret.

35 A poznawszy go mężowie miejsca onego, posłali do wszystkiej onej okolicznej krainy; i przyniesiono do niego wszystkie, którzy się źle mieli.

36 I prosili go, aby się tylko podołku szaty jego dotykali; a którzykolwiek się dotknęli, uzdrowieni są.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 14

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 14:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Herod” — Antypas. (R3325:3) Obraz władzy świeckiej. (R5569:5, 2280:4, B261)

„Wieść o Jezusie” — Najwidoczniej, dopiero po śmierci Jana Chrzciciela Jezus stał się szerzej znany. (R3326:1)

Ewangelia Mateusza 14:2

Paruzja (C.T. Russell):

„To jest Jan Chrzciciel” — Prawdopodobnie zastanawiał się, czy greckie teorie nie zawierają w sobie ziarna prawdy, mówiąc, że umarli tak naprawdę nie umierają i mogą komunikować się ze światem widzialnym za pośrednictwem żyjących osób. (R3326:1)

„On został wzbudzony z martwych” — Choć wywarło to wielki wpływ na jego umysł, to jednak nie zaczął pokutować. (R3326:1) Według tradycji, Herod był ogarnięty strachem. (R4609:5)

Ewangelia Mateusza 14:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Herod” — Wyobraża królów ziemi.

„Pojmawszy Jana” — Wyobraża Kościół prawdziwy w czasie żniwa Wieku Ewangelii.

„Związał go” — Wyobraża ograniczenie swobody prawdziwego Kościoła przez papiestwo złączone z możnymi.

„Wsadził do więzienia” — Gdzie przebywał blisko rok czasu zanim został stracony.

„Dla Herodiady” — Herodiada wyobraża niewierny nominalny kościół.

„Herod” — Przedstawiający władze świeckie. (R5599:5, 1754:4; B261, 262)

„Jana” — Obraz na prawdziwy Kościół. (B261) Jan był połowicznie pozaobrazowym Eliaszem, który był obrazem na Kościół. (R5569:5, B253) Tak jak istnieje uderzające podobieństwo pomiędzy Janem a Eliaszem, tak istnieje podobieństwo pomiędzy doświadczeniami Jana a doświadczeniami wiernego Kościoła, wielkiego pozaobrazu Eliasza. (R3325:3, 2279:2, 968:4)

„Zakuł w kajdany” — Po około roku działalności Jana. (R3325:2) Obrazuje to nadchodzące ograniczenia wolności Kościoła. (B261, R2280:5) Wolność Jana została ograniczona wkrótce po tym, jak ogłosił nadejście Mesjasza i jego dzieło. (B261, R968:6)

„Wtrącił do więzienia” — Juzefus przypuszcza, że był więziony w lochach połączonych z zamkiem Macherus. (R3325:2) Pozostawał w więzieniu przez około rok, zanim został zabity. (R3325:2)

„Dla Herodiady” — Obraz na Kościół Rzymskokatolicki. (R5569:5) Niewierny kościół nominalny. (B261, 262, R2280:4) Opętana nieograniczoną ambicją, zdawała sobie sprawę, że jej pozycja nie jest bezpieczna dopóki żyje Jan. (R4609:1,2) Jest to obraz na władze kościelne Chrześcijaństwa, poszukujące, pragnące obecnie ściślejszego zjednoczenia i współpracy z władzami świeckimi. (R1754:4) Obrazuje kościół nominalny, który w symbolicznym języku Pisma przedstawiony jest w kobiecie, Izebel i innych. (R2280:4) Druga Izebel; trzecia Izebel wspomniana jest z imienia w Obj. 2:20. (R3326:6) Spotykają się w tym miejscu dwa silne i dwa słabe charaktery. Jan i Herodiada mieli silne osobowości, pierwszy stał mocno po stronie prawości i Boga, druga po stronie samolubnej ambicji i grzesznemu jej uleganiu. (R4609:5) Najwyraźniej usiłowała wymóc na swoim mężu aby skazał Jana na śmierć w momencie, gdy został uwięziony, lecz jej próby zostały unicestwione obawą Heroda o efekt, jaki wywarłaby egzekucja Jana na ludziach, którzy uważali go za proroka. (R3325:6) Kobiety są zazwyczaj bardziej podatne na wpływ uczuć niż mężczyźni. Jeżeli ich umysł zostanie opanowany przez podstęp i złość, wówczas w swych uczynkach potrafią być bardziej krańcowe i złe, niż ich bracia. (R2279:6)

„Żony Filipa” — Wyszła za Filipa myśląc, że zostanie on królem. (R4609:1, 3325:5)

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1924 - X.1834) (TP 1936, s. 14)

„pojmawszy Jana, związał go i wsadził do więzienia” — uczynienie kogoś więźniem w figurach biblijnych nie znaczy w pozafigurze literalnego uwięzienia, lecz poddanie go pod pewne ograniczenia. (TP 1936, s. 14) Uwięzienie Jana wyobraża ograniczenie Kościoła w pracy do publiczności. (TP 1936, s. 14)

Ewangelia Mateusza 14:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Bo mu Jan” — Może działał nieoględnie i przekroczył swój obowiązek.

„Nie godzi się jej mieć” — Aby kościół i państwo miały być złączone.

„Bo Jan mówił mu” — Prawdopodobnie działał otwarcie i śmiało, wykraczając poza swój obowiązek. (R3326:2, 4609:1, 2280:2) Był cierniem w boku Heroda i jego dworzan. (R4609:1) Co do zasady, uważamy, iż mądrzej ze strony Chrześcijańskich duchownych byłoby wypowiadać się śmiało co do słowa Bożego, nie czyniąc żadnych osobistych porównań. (R4609:1, 2280:4) Nie jest obowiązkiem Ludu Bożego kroczyć przez świat gromiąc grzech, lecz głosząc Ewangelię. (R3326:3) Św. Paweł przemawiając przed królem Agryppą, Feliksem i innymi osobistościami o wątpliwej postawie moralnej, nie atakował ich osobiście. (R3326:2) Być może obrazuje to obowiązek prawdziwego Kościoła do wykazywania niewłaściwości związku władz świeckich z kościelnymi, do ogłaszania takiej unii za bezprawną, sprzeczną ze Słowem Bożym. (R2280:4, 1754:4) Prawdziwy Kościół, tak jak jego obraz, Jan Chrzciciel, będzie niepopularny i ograniczany w swej wolności, z powodu gorliwości w przeciwstawianiu się i potępianiu błędu w postaci związku kościoła z państwem. (R969:1) Prześladowania nie mogą spowodować naszego poddania się, gdy władcy ziemi powstaną z przywódcami religijnymi przeciwko nam i Bożej prawdzie. (R969:5)

„Nie wolno” — Podnosił w ten sposób, że Herod i jego żona żyją w cudzołóstwie, ponieważ król rozszedł się ze swoją żoną i bezprawnie związał się z żoną swego brata Filipa. (R3325:5, 2279:5)

„Ci jej mieć” — Kościół nie może wiązać się z państwem. (B261) Cudzołóstwo nominalnego kościoła, związanego bezprawnie z królestwami tego świata, pomimo formalnego związku z Chrystusem. (R3325:3) Proroctwo to pokazuje, że są możliwe bliższe związki państwa z kościołem niż obecnie. (B262, R969:1)

Ewangelia Mateusza 14:5

Paruzja (C.T. Russell):

„za proroka” — Publiczny nauczyciel.

„Bał się” — Lecz Herodiada nie obawiała się ani Boga, ani ludzi. (R5069:1)

„Ludu” — Zwykłych ludzi, którzy chętnie słuchali słów Jezusa i Jana. (R4609:1)

„Proroka” — Publicznego nauczyciela. (A55)

Ewangelia Mateusza 14:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Córka Herodiaty” — Wyobraża federację kościołów.

„A gdy obchodzono urodziny Heroda” — Przy takich okazjach było w zwyczaju ucztować i używać alkoholu z większą niż zwykle swobodą. (R3325:6) Wina było pod dostatkiem. Świetnie zdawała sobie sprawę, że alkohol rozbudzi zmysły i rozluźni więzy moralne gości. (R4609:2, 3325:6)

„Córka Herodiady” — Z jej poprzedniego małżeństwa. (R3325:6) Salome, obraz na federację kościołów protestanckich. (R5569:5, 2280:5)

Ewangelia Mateusza 14:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Za namową” — Plan się powiódł co do joty. (R4609:2, 3778:6)

„Matki swej” — Wyraźnie widać wpływ rodzicielski. Bez względu na to, jak złą osobą była Herodiada, udało się jej utrzymać miłość swej córki i jej zupełne posłuszeństwo i zaufanie. (R3326:4) Prawdziwa, czysta, wrażliwa matka ma wprost niewypowiedziany wpływ, dobry lub zły, ma swego męża i dzieci. (R2280:1)

„Rzekła” — Gdy był rozochocony i rozgrzany winem, gdy obecni byli jego doradcy którzy słyszeli przysięgę, wobec których niezdecydowanie osłabiłoby jego pozycję. (R3326:5)

„Głowę Jana Chrzciciela” — Aby pozbyć się tego, który ustawicznie wypominał im ich bezprawne zachowanie. (R5569:6) Najwidoczniej wyobrażała sobie, że gdy tylko pozbędzie się proroka, wówczas wszystkie korzyści staną się jej oraz jej córce dostępne. (R3326:5) Gdyby Herodiada i Salome nie uśmierciły Jana, prawdopodobnie mogłyby być w każdej chwili usunięte i z dobrobytu stoczyłyby się w ubóstwo i degradację. (R4609:4) Tak blisko związane z Katolicyzmem, zjednoczone kościoły protestanckie staną się narzędziem w jego ręku w dziele zniszczenia najwierniejszych sług Bożych. (R2280:5)

„Na misie” — Na tacy. (R4609:4)

Ewangelia Mateusza 14:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Dla przysięgi” — "Bo co wśród ludzi uchodzi za wyniosłe jest obrzydliwością przed Bogiem", Łuk. 16:15.

„I zasmucił się król” — Miał jeszcze resztki sumienia. (R4609:4) Możemy być pewni, iż jego sercem nieraz targały rozterki dotyczące niesprawiedliwości popełnionej przeciwko wybrańcowi Pańskiemu, przeciwko prorokowi. (R3326:1) Nie możemy wnioskować z tego opisu, że miała miejsce jakaś pokuta z jego strony, lecz jedynie iż ta sprawa była niezgodna z jego uczuciami i planami. 2280:2 Ludzie czynią rzeczy, o których wiedzą, że są błędne, gwałcące ich sumienia, a później tego żałują; lecz nie jest to smutek boży, ponieważ smutek jaki znajduje uznanie u Boga, prowadzi do pokuty. (R3326:2)

„Ale ze względu na przysięgę” — „Lęk przed ludźmi nastawia na człowieka sidła.” (Przyp. 29:25) (R4609:4) „To, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem.” (Łuk. 16:15) R3779:1, Z powodu dumy. (R3779:1, 4609:4, 2280:2)

„Kazał jej dać” — Był to postępek, który przyczynił się później do jego wygnania, razem z Herodiadą. (R4609:5, 3326:5)

Ewangelia Mateusza 14:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Kazał ściąć Jana” — Koniec ziemskiej drogi Kościoła jest przedstawiony w porwaniu Eliasza w wichrze oraz w uwięzieniu i ścięciu Jana Chrzciciela. (R969:5) Gdy zatem nadchodząca noc uwięzi wybranych wiernych, jedyna drogą zbawienia będzie droga doliny cienia śmierci, prowadzącej do wspaniałego królestwa naszego Pana i Zbawiciela. (R1754:5)

Epifania i Bazylea:

„ściął Jana w więzieniu” — ścięcie Jana przez Heroda wyobraża cywilną władzę, odbierającą prawa prawdziwemu Kościołowi. (TP 1935, s. 103) senator Pat Mc Carran, rzymsko-katolik, był narzędziem, które pozafiguralna Herodiada użyła do poparcia "Aktu Mac Carrana", przez który to akt było dokonane pozafiguralne ścięcie Jana. (TP 1954, s. 21,27) Pozafiguralne ścięcie Jana ostatecznie wypełniło się we wrześniu 1950 roku. (TP 1954, s. 21,27)

Ewangelia Mateusza 14:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczniowie jego” — Bez wątpienia, zemsta pozaobrazowej Izebel na pozaobrazowej klasie Eliasza w obecnym czasie przyciągnie bliżej do Pana przyjaciół klasy Eliasza, włączając w to Wielkie Grono. (R3327:4)

„Opowiedzieli Jezusowi” — Wiedzieli, gdzie mogą znaleźć współczucie i pocieszenie. Gdzie zatem my mamy udawać się w naszych próbach, trudnościach, smutkach, kłopotach, rozczarowaniach? (R3327:1) Bez wątpienia, stali się potem jego uczniami. W ten sposób, ich próby w związku ze śmiercią ich nauczyciela, przyprowadziły ich bliżej do poznania i społeczności z Wielkim Nauczycielem. (R3327:1)

Ewangelia Mateusza 14:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Miejsce puste” — Nie będące pod władzą Heroda.

„Oddalił się stamtąd” — Aby rozmyślać w samotności i porozmawiać ze swymi, apostołami, którzy byli z pewnością poruszeni nowinami dotyczącymi śmierci Jana. Potrzebowali na pewno słów uspokojenia płynących z jego ust i zapewnienia, że Herod nie może mieć nad nimi władzy, która nie byłaby z dozwolenia Bożego. (R2435:2) Możliwe, że uczynił to aby uniknąć wpływu Heroda na swe dzieło, być może obawiając się, że jego nauka zapoczątkuje bunt, być może poszukiwał prywatności ze swymi uczniami w celu omówienia charakteru ich dzieła. (R3332:3, 1754:2)

„Na miejsce puste, na osobność” — Poza zasięg władzy Heroda. (R3332:3, 1754:2) Koło Betsaidy. (R2435:3)

Ewangelia Mateusza 14:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielki lud” — W pewnym sensie reprezentuje rodzaj ludzki w Tysiącleciu.

„Mnóstwo ludu” — Pod pewnymi względami, może być to obraz całej ludzkości w Wieku Tysiąclecia. (R3781:4) Był to dowód jego rosnącej popularności. (R3332:3) Tłumy gromadziły się, gdziekolwiek szedł Jezus, częściowo dla słuchania Jego słów, częściowo z ciekawości, a niekiedy aby usłyszeć od niego słowa pociechy i nadziei. (R5095:2) Wielkość tłumu spowodowana była również i tym, że zbliżało się Święto Paschy i wielu nabożnych pielgrzymów zdążało do Jerozolimy. (R2435:3)

„Zlitował się nad nimi” — W czasie sprzyjającym i niesprzyjającym, bez względy czy było to łatwe czy nie, musiał pełnić służbę Bożą i kłaść swoje życie, godzina za godziną, krok za krokiem. (R3332:3) Dziś również patrzy ze współczuciem na tłumy tak zwanego „Chrześcijaństwa”. (R2436:1) Oby taki był stan ducha wszystkich naśladowców Jezusa, nie skupienia na sobie, lecz „dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary.” (Gal. 6:10) (R2435:4)

Ewangelia Mateusza 14:15

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy nastał wieczór” — Po godzinie 15, wczesny wieczór. (R3332:6)

„Miejsce to jest puste” — Głośmy dobra nowinę bez względu na formę, bez względu na niekorzystne warunki. Ważną rzeczą jest to, aby słuchacze byli głodni prawdy, a Pan z pewnością pobłogosławi naszą służbę. (R3333:5) I kupił sobie żywności – Wydaje się, że ludzi ci byli tak zafascynowani dobrą nowiną, że zupełnie zapomnieli o własnych potrzebach. (R2435:5)

Ewangelia Mateusza 14:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Dajcie wy im jeść” — Powinniśmy być zawsze gotowi do rozdawania zasobów prawdy. Dostateczna dla nas powinna być wiadomość, że jest ktoś taki, co pragnie i łaknie sprawiedliwości.

„Dajcie wy im jeść” — Cud był wówczas konieczny. (R4617:2) Zanim odeszli, nakazał swym uczniom, aby ich nakarmili – duchowym pokarmem, prawdami odnoszącymi się do królestwa, dającymi siłę i odwagę na godziny ciemności, jaki były przed nimi. (R2436:1,4; NS123:5) Powinniśmy być gotowi aby w każdym czasie aby nieść innym ewangelię, komukolwiek kto pragnie i łaknie sprawiedliwości. (R3333:5) Jeśli nie dostaną duchowego pokarmu, zemdleją po drodze, gdy pójdą szukać go gdzie indziej. Mamy przy sobie to, czego szuka cały dom wiary. (R3334:1)

Ewangelia Mateusza 14:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwie ryby” — Nasz Pan przyjmuje nasze zdolności i czas, tak małe i nieznaczne jak one są, błogosławi je, używa w swojej służbie i stwarza przez nie wielkie rzeczy.

„Pięć chlebów” — Tym, który przyniósł wiadomość, że jeden ze słuchających oddał do wykorzystania tylko pięć chlebów i dwie małe ryby, był Andrzej. (R3333:1) Jest to lekcja odnosząca się również od duchowego pokarmu, że nie powinniśmy lekceważyć dni małych początków. (R3333:5) Możemy odnosić wrażenie, że tłumy są ogromne a nasze środki dotarcia do nich z chlebem życia – ograniczone. (R3333:5) Osiągnięcie celu żniwa w obecnych okolicznościach ograniczających nasze możliwości wymaga wiary i nadziei. (R3333:6)

„I dwie ryby” — Pan potrafi wykorzystać nasz czas i nasze talenty, jakkolwiek by one nie były ograniczone, błogosławi je i wykorzystuje w swej służbie, i osiąga wielkie cele. (R3780:5)

Ewangelia Mateusza 14:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwie ryby” — Jezus tym czynem rozprasza teorię jaroszów.

„Błogosławił” — Złożone dziękczynienie sprowadziło błogosławieństwo na pokarm. Nie można pojąć jak ofiarowani chrześcijanie (a tacy są) mogą zaniedbywać składania dziękczynienia przy spożywaniu pokarmu. Wypełnienie jedynie formalności pobożnej przez innych, nie może się podobać Bogu.

„Dawał uczniom” — Wyobraża Małe Stadko w Tysiącleciu. Jezus mógłby nakarmić lud i bez ich pomocy.

„Pięć chlebów” — Wielkości naszych dużych bułek, z pszennej mąki. (R5104:5)

„I dwie ryby” — Sprzeciwiamy się poglądowi roszczącemu sobie prawo do szczególnej świętości i Bożej aprobaty z powodu diety czysto wegeteriańskiej. (R3098:3)

„Pobłogosławił” — Złożone dzięki w istocie pobłogosławiły pokarm. (R3780:6) Jest rzeczą zupełnie niezrozumiałą, dlaczego niektórzy z poświęconych Chrześcijan mają odwagę zaniechać składania podziękowań za codzienny pokarm. Jednakże zewnętrzne, formalne oznaki pobożności poniektórych również nie są dla Boga przyjemne. (R2643:6, 2644:2)

„Dawał uczniom” — Być może, w rękach apostołów również przybywało pokarmu, w miarę, jak rozdzielali go ludziom. (R3333:1) Ci, którzy teraz naśladują Pana jako jego specjalni apostołowie, zostaną w wieku Tysiąclecia zaopatrzeni obficie w chleb życia i będą mieć przywilej rozpowszechniania go do wszystkich mieszkańców ziemi. (R3781:4) Mógłby nakarmić tłum i bez ich pomocy. (R2644:4) Mamy obecnie przywilej być współuczestnikami w rozpowszechnianiu wieści żniwa. (R2644:4)

Ewangelia Mateusza 14:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Byli nasyceni” — Zwyczajnym pokarmem prędzej zaspokoimy głód.

„Ułomków” — Nie zostawione przez ucztujących, lecz ułomki, które Pan Jezus łamał, a jeszcze nie były rozdane.

„Dwanaście koszy” — Aby nic nie zmarnowało się co było sporządzone od Boga dla Jego ludu. Ci, co rozdają innym w końcu sami mają obfitość. Którzy są chętni udzielać innym chleb żywota sami są hojnie zaopatrywani z góry. Nasza pamięć jest spiżarnią do której składamy dla siebie każdy kąsek duchowego pokarmu.

„I jedli wszyscy” — Był to przykład Boskiej mocy oraz tego, że Jezus był Synem Bożym, przez którego te moc była wykonywana. (R4617:6) Cuda Jezusa dotyczące karmienia i uzdrawiania nie były wykonywane w odniesieniu do apostołów, lecz w odniesieniu do innych, jego naśladowcy podjęli wraz z nim dzieło ofiary. (R1754:6) Objawiając nadchodzącą moc i chwałę wielkiego Króla świata, który ma błogosławić, karmić i podnieść ród Adamowy. (R3333:3)

„I byli nasyceni” — Gdybyśmy korzystali częściej z prostych pokarmów, wiedzielibyśmy, kiedy mamy dosyć. (R3781:4) Sceptycy, którzy podważają istnienie tego cudu, nie mogą zaprzeczyć, że z tych ziaren i z tych ryb, w stosownym czasie, drogą naturalną, powstałoby tyle kolejnych, że wystarczyłoby do nakarmienia tego tłumu. (R3333:2)

„Zebrali” — Ci, który czerpią z Pańskiej hojności, powinni ją nie mniej doceniać i starannie ją wykorzystywać. (R2435:5) Nie powinniśmy marnotrawić darów duchowych, ponieważ są nam one dawane za darmo; powinniśmy raczej doceniać każdy duchowy okruch i gromadzić na przyszłe potrzeby nasze własne, jak i innych. (R2435:6)

„Z pozostałych odrobin” — Nie z odrobin pokruszonych przez tłum, lecz z tych połamanych przez Pana i jeszcze nie rozdanych. (R3781:4) Nasz Pan pokazał przykład oszczędności i zachęcał swych naśladowców do podobnej postawy. (R5104:5)

„Dwanaście pełnych koszów” — Chlebaki, w których apostołowie przynieśli prowiant. Inaczej: pokarm zachowany na przyszłość. (R2435:5) To byli ci, którzy poszli miedzy ludzi, którzy na końcu mieli swe kosze pełne. Ci, którzy są najaktywniejsi w karmieniu innych chlebem żywota, sami są najhojniej zaopatrzeni. (R3504:2, 2436:4) Aby nic z Bożej pomocy dla jego ludu się nie zmarnowało. (R3333:3) Pamięć jest naszym „koszem”, w którym powinniśmy gromadzić dla siebie i innych każdy duchowy okruch. (R2435:6)

Ewangelia Mateusza 14:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Około 5 000 mężów” — A jednak, gdy Jezus był kuszony, nie chciał tego uczynić dla siebie.

„Około pięciu tysięcy mężów” — A jednak w czasie gdy on sam był kuszony, odmówił zaspokojenia swego własnego głodu w cudowny sposób. (F650; R1063:2*) Zorganizowanych w 100 grup po 50 osób, na planie kwadratu o otwartym jednym boku (na wzór rzymskiego stołu), gdzie stali apostołowie i „od wewnątrz” roznosili pokarm, mając dostęp w ten sposób do wszystkich. (R3333:1) Jako że Jezus otrzymał Ducha Świętego, miał moc uczynić wszystko co mogłoby być konieczne w służbie dla Boga. (Q495:2)

Ewangelia Mateusza 14:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Wsiedli do łodzi” — Aby przyspieszyć rozejście się tłumu. (R2649:3)

„Pojechali przed nim” — Dał im w ten sposób możliwość przemyślenia tego cudu i porozmawiania o nim między sobą bez jego udziału. (R3333:5)

„Na drugi brzeg” — Z powrotem do Galilei, na terytorium Heroda, co dowodzi, że rozmowa Jezusa z jego apostołami uspokoiła ich obawy i wzmocniła ich. (R2435:3)

Ewangelia Mateusza 14:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby się modlił” — Nie możemy powiedzieć o sobie byśmy modlili się za często, lub za długo.

„Wstąpił na górę” — Aby się modlić w samotności. (R5379:6*)

„Aby się samemu modlić” — Nasz Pan często spędzał całe noce na modlitwie. (R1863:5) Dla wzmocnienia swej własnej gorliwości, dla rozpalenia swej miłości i oddania, które było podstawą jego poświęcenia. (R2649:6) My nie możemy przychodzić zbyt często. (R1865:3) Niemalże wszystkie zapisane modlitwy naszego Wielkiego Nauczyciela są proste i zwięzłe. Natomiast kiedy pragnął długiej modlitwy, udawał się do Ojca w samotności. (R5095:3)

„Był tam sam” — Nawet jego ukochani apostołowie, którzy jeszcze nie byli spłodzeni z Ducha, nie mogli mieć z nim społeczności w odniesieniu do rzeczy duchowych, ani nie mogli razem z nim przechodzić prób i doświadczeń jakie przychodziły na niego jako na doskonałego człowieka. (R2649:6) Chociaż czasami modlił się w obecności apostołów, nie wystarczały mu te chwile, lecz często dodatkowo szukał Ojca w samotności. (R2649:3) Są chwile, kiedy z radością łączymy nasze głosy i serca z innymi u tronu łaski; są jednak i takie momenty, gdy potrzebujemy indywidualnej, osobistej, prywatnej społeczności z Bogiem. (R3333:4)

Ewangelia Mateusza 14:24

Paruzja (C.T. Russell):

„A łódź” — Wyobraża prawdziwy Kościół.

„Będąc miotana od wałów” — Przez wiek ewangeliczny, wyobraża wielkie burze ucisku i prześladowań, które prawdziwy Kościół zmuszony był znieść. "Nie mamy boju przeciwko ciału i krwi", Efez. 6:12.

„Tymczasem łódź” — Obrazująca doświadczenia prawdziwego Kościoła Pańskiego. (R2650:3)

„Miotana” — Przez okres Wieku Ewangelii. (R2650:4) Podczas ciemności nocy, jakie poprzedzają brzask Tysiąclecia, będą pojawiać się sztormy i trudności, które mogłyby nas pogrążyć bez pomocy ze strony Pana. (R2650:3) Przedstawia to wielki sztorm ucisku i prześladowań, któremu prawdziwy Kościół został zobowiązany stawić czoła. R2650:4, SM748:T „Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich.” (Efez. 6:12) (R2650:4)

„Wiatr bowiem był przeciwny” — Wielki przeciwnik, poprzez Antychrysta oraz wielu pomniejszych antychrystów, rozpętał w ciągu Wieku Ewangelii wielki sztorm przeciwko garstce Pańskich wiernych. (R2650:4)

„A o czwartej straży nocnej -” — Pomiędzy trzecią a szóstą nad ranem. (R2650:2) O wczesnym brzasku w dniu Tysiąclecia. (B191, R2650:4) „Bóg jest w nim, nie zachwieje się: Bóg wspomoże go przed świtem.” (Ps. 46:6) (R2650:4)

„Przyszedł” — Obrazuje to wtórą obecność naszego Pana. (B191)

„Do nich” — Obrazuje Kościół w ciele podczas żniwa. (B191)

„Idąc po morzu” — Obrazuje to burzliwe morze niezrównanego ucisku na świecie. (B191) Sposób jego przyjścia był inny od oczekiwanego. (R2650:4) Burze i próby otoczyły cały Kościół w ciągu całej podróży od czasu Pięćdziesiątnicy aż do czasów dzisiejszych. O porannej straży on się pojawił. (SM748:1) Przechodzimy indywidualnie takie doświadczenia. Pan pozwala w pewnym czasie, aby sztormy życia nas atakowały. Wówczas objawia się i nie pozwala, aby burze nas więcej przerażały i budziły grozę. SM748:T

Ewangelia Mateusza 14:25

Paruzja (C.T. Russell):

„O czwartej straży” — Wyobraża brzask Tysiącletniego Dnia. "Poratuje go (Kościół) Bóg zaraz z poranku" (7-go tysiąclecia od Adama obfitym wyrozumieniem spraw na czasie, które były od roku 1874 zakryte), Psalm 16:6.

„Jezus szedł” — Wyobraża wtórą obecność Chrystusa (od roku 1874 w działaniu do spraw ziemskich, lecz jako duchowa istota, dla oczu ludzi niewidoczny).

„Do nich” — Przyszedł do kościoła będącego na ziemi w ciele w czasie żniwa.

„Chodził po morzu” — Figura na wzburzone morze mas ludzkich, które sprowadzi na świat wielki ucisk. Sposób przyjścia Jezusa był inny po raz pierwszy i inny jest po raz drugi, aniżeli się spodziewano.

Ewangelia Mateusza 14:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Zjawa” — Wydawało się im, że widzą ducha w cielesnej formie, kroczącego po wodzie. (R5095:3) Zdawało im się, że widzieli nadnaturalne zjawisko, które miało zwiastować nieszczęście. (R2650:2)

Ewangelia Mateusza 14:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Ufajcie” — Jest przywilejem tych, co są zupełnie oddani Bogu, by czuli się szczęśliwymi i wesołymi nawet wśród bolesnych i niekorzystnych warunków.

„Nie bójcie się” — ""Wszystkie rzeczy pomagają ku dobremu tym, co Boga miłują", Rzym. 8:28.

„Ufajcie” — W ten sposób uczniowie zapamiętali to zdarzenie, jak Mistrz przyszedł do nich po wzburzonym morzu przynosząc pokój i ciszę. (R5095:5) Jest przywilejem tych, którzy są w pełni poświęceni Panu, aby być radosnymi i szczęśliwymi nawet pośród niezadowalających i bolesnych okoliczności. (R4592:4, 2083:5, 1949:5) Radość jest jedną z najbardziej błogosławionych łask chrześcijańskiego charakteru. (R1123:2*)

„Nie bójcie się” — Byli oni przerażeni, aż do tego zapewnienia. (R4618:2) „A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują.” (Rzym. 8:28) (R1607:5, 5058:6)

Źródła: Patrz komentarz do Jana 6:20

Ewangelia Mateusza 14:28

Paruzja (C.T. Russell):

„A Piotr” — Przedstawia tych, co wierzą, że Pan wtóry raz jest obecny w swej działalności.

„A Piotr” — Przedstawia tych, którzy teraz wierzą że Pan jest obecny. (R2650:4)

„Odpowiadając mu” — Zaznaczyły się wtedy silne i słabe cechy charakteru Piotra, jego szlachetność i odwaga oraz porywczość i chełpliwość. (R4618:1)

„Każ mi przyjść do siebie” — Piotr okazał w ten sposób wspaniałą odwagę. (R5095:6) Prawdopodobnie lekkomyślnie. (SM748:1)

Ewangelia Mateusza 14:29

Paruzja (C.T. Russell):

„On rzekł: Pójdź” — "Wyjdź z niego ludu mój".

„A On rzekł: Przyjdź” — „Wyjdźcie z niego, ludu mój.” (Obj. 18:4) (C167)

„Szedł po wodzie” — Uczynił to tą samą mocą, która pozwalała mu i innym apostołom leczyć chorych i wyganiać demony. (R4618:2)

Ewangelia Mateusza 14:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Zląkł się” — Jego wiara zawiodła. (R5095:6) Ten sam Piotr, który później wyciągnął miecz w obronie swego Pana i ciął sługę Najwyższego Kapłana oraz który kilka godzin później wyparł się go przysięgami i zaklinaniem się. (R4618:1)

„Zaczął tonąć” — Chociaż wiara Piotra była silniejsza niż wiara innych oraz niż nasza wiara dzisiaj, to jednak nie był wystarczająco silna. (R4618:2) Nasz Pan nie znalazł niczego złego w zachowaniu św. Piotra, wobec tego powinniśmy podziwiać rozmiar jego wiary i odwagi, jaką zaprezentował. (R5096:1) Gdy mniemanie o braku wartości głęboko się zakorzeni, serce z pewnością będzie wołać do Pana o ratunek z ciemności. (R4618:4)

Ewangelia Mateusza 14:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyciągnął rękę” — Pomoc dla Piotra ze strony naszego Pana odpowiada jego wielkiej pomocy dla świata w wyratowaniu od śmierci a także jego pomocy dla Bożych dzieci w obecnym czasie. (R4618:5) To samo ramię wspiera teraz tych, którzy wychodzą z Babilonu. (C167) Pan wyciąga pomocną dłoń do wszystkich tych, którzy wołają do Zbawiciela o ratunek z grzechu i śmierci. (R4618:4) Każdy z ludu Bożego, tak jak i Piotr, pragnie dokonać czegoś wspaniałego aby pokazać swą wiarę, jednak niejednokrotnie wielu z nich upadłoby, gdyby nie interwencja Pana mająca na celu ich ratunek. (R5095:6) Wszyscy wierni potrzebują obecnie dłoni Pana wyciągniętej ku sobie, w przeciwnym razie, utonęliby w zwątpieniu z powodu braku wiary. (R2650:5) On nie będzie czynił wymówek z powodów grzechów, za jakie się pokutuje, raczej zapyta: „Czemu nie przyszedłeś wcześniej? Chciałem ci pomóc już wówczas, kiedy zacząłeś płakać.” (R4618:4)

„O małowierny” — Gdyby zachował wiarę, utrzymałby się. (R5095:6, 4618:2) Wydaje się, że zasadą naszego Pana w obchodzeniu się ze swym ludem jest: „Niech ci się stanie według wiary twojej”. (R5095:6) Piotr uczynił lustro ze swych błędów i w ten sposób, poznając siebie bardziej szczegółowo, był bezpieczny w wielu niebezpieczeństwach wynikających z jego temperamentu. (R5096:1)

Źródła: zob również MANNA - 8 LUTEGO

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob również MANNA - 8 LUTEGO

Ewangelia Mateusza 14:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Uciszył się wiatr” — Gdy Pan połączy się z Kościołem swoim, różne próby, burze, trudności i przeciwieństwa skończą się, wtedy nastanie pożądany stan niebieskiej radości.

„Wiatr ustał” — W ten sposób zakończyła się lekcja wynikła z zaistniałych okoliczności. (R4618:2) Wszelkie sztormy i bałwany ucisku oraz prześladowań, które mogą nas nękać i hamować, podlegają jego kontroli. (R2650:3) Tak jak cud rozmnożenia chleba pokazał jego moc ochrony swego ludu przed niedostatkiem, tak tutaj objawiła się jego moc ochrony swego ludu w burzach, trudnościach i próbach życia. (R2650:3) Gdy Pan połączy się ze swym Kościołem, próby, burze i trudności się skończą, a upragniona przystań niebiańskiego stanu zostanie osiągnięta. (R2650:5)

Ewangelia Mateusza 14:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Złożyli mu pokłon” — Zdali sobie sprawę, że jest on Synem Bożym i ma jego moc, tak, że nawet wichura i fale są mu posłuszne. (R4618:2)

„Synem Bożym” — Jeżeli prawdą jest to, że jest on Synem Bożym – a bez wątpienia nim jest – to prawdą jest także i to, że wszelkie wielkie i drogocenne obietnice, jakie nam zostawił, mogą się na nim opierać, być na nim budowane i być w nim zakotwiczone. (R2650:6)

Ewangelia Mateusza 14:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Dotknąć szaty jego” — Poświęcony lud Boży zdał sobie sprawę z błogosławieństw duchowych, gdy Jezus przeszedł ich drogą, i przez wiarę go dotknęli. (R5096:4) Zdali sobie sprawę z faktu, że jest on Synem Najwyższego. (R5096:5)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 14

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.