Ewangelia Mateusza 13

Ewangelia Mateusza, rozdział 13 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (58 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 13 — Biblia Gdańska

1 A dnia onego wyszedłszy Jezus z domu, usiadł nad morzem:

2 I zebrał się do niego wielki lud, tak iż wstąpiwszy w łódź, siedział, a wszystek lud stał na brzegu.

3 I mówił do nich wiele w podobieństwach i rzekł: Oto wyszedł rozsiewca, aby rozsiewał;

4 A gdy on rozsiewał, niektóre padło podle drogi; i przyleciały ptaki, a podziobały je.

5 Drugie zasię padło na miejsce opoczyste, gdzie nie miało wiele ziemi; i wnet weszło, iż nie miało głębokości ziemi.

6 Ale gdy słońce weszło, wygorzało, a iż nie miało korzenia, uschło.

7 A drugie padło między ciernie, i wzrosły ciernie, a zadusiły je.

8 A drugie padło na ziemię dobrą i wydało pożytek, jedno setny, drugie sześćdziesiątny, a drugie trzydziestny.

9 Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.

10 Tedy przystąpiwszy uczniowie, rzekli mu: Dlaczegoż im w podobieństwach mówisz?

11 A on odpowiadając, rzekł im: Wam dano wiedzieć tajemnicę królestwa niebieskiego, ale onym nie dano;

12 Albowiem kto ma, będzie mu dano, i obfitować będzie, ale kto nie ma, i to, co ma, będzie od niego odjęto.

13 Dlategoć im w podobieństwach mówię, iż widząc nie widzą, i słysząc nie słyszą, ani rozumieją.

14 I pełni się w nich proroctwo Izajaszowe, które mówi: Słuchem słuchać będziecie, ale nie zrozumiecie; i widząc widzieć będziecie, ale nie ujrzycie;

15 Albowiem zatyło serce ludu tego, a uszyma ciężko słyszeli, i oczy swe zamrużyli, żeby kiedy oczyma nie widzieli i uszyma nie słyszeli, a sercem nie zrozumieli, i nie nawrócili się, a uzdrowiłbym je.

16 Ale oczy wasze błogosławione, że widzą, i uszy wasze, że słyszą;

17 Bo zaprawdę powiadam wam, iż wiele proroków i sprawiedliwych żądało widzieć to, co wy widzicie, ale nie widzieli, i słyszeć to, co słyszycie, ale nie słyszeli .

18 Wy tedy słuchajcie podobieństwa onego rozsiewcy.

19 Gdy kto słucha słowa o tem królestwie, a nie rozumie, przychodzi on zły i porywa to, co wsiano w serce jego; tenci jest on, który podle drogi posiany jest.

20 A na opoczystych miejscach posiany, ten jest, który słucha słowa i zaraz je z radością przyjmuje;

21 Ale nie ma korzenia w sobie, lecz doczesny jest; a gdy przychodzi ucisk, albo prześladowanie dla słowa, wnet się gorszy.

22 A między ciernie posiany, ten jest, który słucha słowa; ale pieczołowanie świata tego i omamienie bogactw zadusza słowo, i staje się bez pożytku.

23 A na dobrej ziemi posiany, jest ten, który słucha słowa i rozumie, tenci pożytek przynosi; a przynosi jeden setny, drugi sześćdziesiątny, a drugi trzydziestny.

24 Drugie podobieństwo przełożył im, mówiąc: Podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi, rozsiewającemu dobre nasienie na roli swojej.

25 A gdy ludzie zasnęli, przyszedł nieprzyjaciel jego, i nasiał kąkolu między pszenicą, i odszedł.

26 A gdy urosła trawa i pożytek przyniosła, tedy się pokazał i kąkol.

27 Tedy przystąpiwszy słudzy gospodarscy, rzekli mu: Panie! izaliś dobrego nasienia nie nasiał na roli twojej? Skądże tedy ma kąkol?

28 A on im rzekł: Nieprzyjaciel człowiek to uczynił. I rzekli słudzy do niego: A chceszże, iż pójdziemy, a zbierzemy go?

29 A on rzekł: Nie! byście snać zbierając kąkol, nie wykorzenili zaraz z nim i pszenicy.

30 Dopuśćcie obojgu społem rość aż do żniwa; a czasu żniwa rzekę żeńcom: Zbierzcie pierwej kąkol, a zwiążcie go w snopki ku spaleniu; ale pszenicę zgromadźcie do gumna mojego.

31 Insze podobieństwo przełożył im, mówiąc: Podobne jest królestwo niebieskie ziarnu gorczycznemu, które wziąwszy człowiek, wsiał na roli swojej.

32 Które najmniejszeć jest ze wszystkich nasion; ale kiedy urośnie, największe jest ze wszystkich jarzyn, i staje się drzewem, tak iż ptaki niebieskie przylatując, gniazda sobie czynią na gałązkach jego.

33 Insze podobieństwo powiedział im: Podobne jest królestwo niebieskie kwasowi, który wziąwszy niewiasta, zakryła we trzy miary mąki, ażby wszystka skwaśniała.

34 To wszystko mówił Jezus w podobieństwach do ludu, a bez podobieństwa nie mówił do nich;

35 Aby się wypełniło, co powiedziano przez proroka mówiącego: Otworzę w podobieństwach usta moje, wypowiem skryte rzeczy od założenia świata.

36 Tedy rozpuściwszy on lud, przyszedł Jezus do domu; i przystąpili do niego uczniowie jego, mówiąc: Wyłóż nam podobieństwo o kąkolu onej roli.

37 A on odpowiadając, rzekł im: Ten, który rozsiewa dobre nasienie, jest Syn człowieczy;

38 A rola jest świat, a dobre nasienie są synowie królestwa; ale kąkol są synowie onego złego;

39 Nieprzyjaciel zasię, który go rozsiał, jestci dyjabeł, a żniwo jest dokonanie świata, a żeńcy są Aniołowie.

40 Jako tedy zbierają kąkol, a palą go ogniem, tak będzie przy dokonaniu świata tego.

41 Pośle Syn człowieczy Anioły swoje, a oni zbiorą z królestwa jego wszystkie zgorszenia, i te, którzy nieprawość czynią;

42 I wrzucą je w piec ognisty, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

43 Tedy sprawiedliwi lśnić się będą jako słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.

44 Zasię podobne jest królestwo niebieskie skarbowi skrytemu w roli, który znalazłszy człowiek skrył, i od radości, którą miał z niego, odchodzi, i wszystko, co ma, sprzedaje, i kupuje onę rolę.

45 Zasię podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi kupcowi, szukającemu pięknych pereł;

46 Który znalazłszy jednę perłę bardzo drogą, odszedł, i posprzedawał wszystko, co miał, i kupił ją.

47 Zasię podobne jest królestwo niebieskie niewodowi zapuszczonemu w morze, i ryby wszelkiego rodzaju zagarniającemu.

48 Który gdy był pełen, wyciągnęli rybitwi na brzeg, a usiadłszy, wybierali dobre ryby w naczynia, a złe precz wyrzucali.

49 Takci będzie przy dokonaniu świata; wynijdą Aniołowie, i wyłączą złe z pośrodku sprawiedliwych,

50 I wrzucą je w piec ognisty; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

51 Rzekł im Jezus: Wyrozumieliście to wszystko? Rzekli mu: Tak, Panie!

52 A on im rzekł: Przetoż każdy nauczony w Piśmie, wyćwiczony w królestwie niebieskiem, podobny jest człowiekowi gospodarzowi, który wynosi z skarbu swego nowe i stare rzeczy.

53 I stało się, gdy Jezus dokończył tych podobieństw, puścił się stamtąd.

54 A przyszedłszy do ojczyzny swojej, nauczał je w bóżnicy ich, tak iż się bardzo zdumiewali i mówili: Skądże temu ta mądrość, i ta moc?

55 Izaż ten nie jest on syn cieśli? Izaż matki jego nie zowią Maryją, a bracia jego Jakób, i Jozes, i Szymon, i Judas?

56 A siostry jego izali wszystkie u nas nie są? Skądże tedy temu to wszystko?

57 I gorszyli się z niego; ale Jezus rzekł im: Nie jest prorok beze czci, tylko w ojczyźnie swojej i w domu swoim.

58 I nie uczynił tam wiele cudów dla niedowiarstwa ich.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 13

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 13:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Wstąpił do łodzi” — Z łodzi tej nasz Pan wygłosił naukę dotyczącą sposobu wyboru Małego Stadka. (R4634:3)

„Na brzegu” — Prawdopodobnie brzeg w tym miejscu wznosił się gwałtownie, tworząc efekt amfiteatru. (R2627:2)

Ewangelia Mateusza 13:3

Paruzja (C.T. Russell):

„W podobieństwach” — Słownych obrazach dotyczących Królestwa. Żadna z tych przypowieści nie oddaje pełnej charakterystyki tematu, lecz jedynie jednej fazy. (R2633:3) Opisując doświadczenia Kościoła z różnych perspektyw czasowych, od czasów, gdy rozpoczął się jego wybór, aż do czasów, gdy zostanie on skompletowany. (R2276:3) Przypowieści obrazujące pewne prawdy mogą byś postrzegane jako ich ilustracje dopiero wtedy, gdy prawdy które są przez nie obrazowane staną się jawne. (R1742:4) Przypowieści te, w sumie siedem, odnoszą się nie do świata, lecz do dwóch klas Kościoła. (R580:3, 263:6) Około dziewięciu. Ich celem było ukazanie procesu rozwoju i wyboru klasy Królestwa. (R2633:6, 2634:1)

„Oto wyszedł” — Nie jest napisane: „Królestwo Niebios jest jak siewca” – nie było Kościoła Chrystusowego, Królestwa Niebios, aż do dnia Pięćdziesiątnicy. (R97:3*)

„Siewca” — Nasz Pan był wielkim siewcą, po nim Apostołowie i wierni naśladowcy. (R4634:3)

„Aby siać” — Pokazane są tutaj różne grupy słuchaczy. (R4635:1) Pokazane zostało w ten sposób, że to nie elokwencja mówcy, siła lub prawda przekazu stanowią o ostatecznym efekcie, lecz głównie nastawienie serc słuchających. (R2627:2) Przypowieść ta odnosi się tylko do tych, którzy nie są już umyślnymi grzesznikami, lecz pozornie sprawiedliwymi. (R4635:1)

Ewangelia Mateusza 13:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Podle drogi” — Pola w Palestynie nie były oparkanione, przeto podróżni często przez nie przechodzili.

„I ptaki” — Figuruje szatana i jego sługi. Ptactwo w Palestynie było tak liczne, że stanowiło plagę dla rolników.

„13:4 Ziarna” — Wieść o Królestwie, zaproszenie. (R4634:3) Słowo Boże które żyje i trwa na wieki. (R1698:4)

„Na drogę” — Pola w Palestynie nie były ogradzane i drogi częstokroć je przecinały. (R3763:2) Przedstawia ona powierzchownych formalistów. (R4635:1)

„I przyleciało ptactwo” — W Palestynie występuje bogactwo gatunków ptaków; prawdziwe utrapienie dla rolników. (R3763:2) Przedstawiają one Szatana i jego sługi. (R5406:5, 4634:6, 2634:6)

„I zjadło je” — Każdy gotowy do zbierania ziaren prawdy. (R5406:5)

Epifania i Bazylea:

„podle drogi” — są to ci, których serca są twarde, którzy nie przyjmują Prawdy. (TP 1984, s. 118) to stan serca klasy obłudników. (TP 1938, s. 30)

„i przyleciały ptaki” — demony i fałszywi nauczyciele. (TP 1984, s. 118)

„a podziobały je” — wybrały Prawdę z ich serc. (TP 1984, s. 118)

Ewangelia Mateusza 13:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Miejsce odpoczyste” — W Palestynie jest wiele kamienia wapiennego, co czynią ją urodzajną, lecz gdy gleba jest płytka, staje się gorącą.

„Na grunt skalisty” — Palestyna obfituje wapienie, które czynią glebę bardziej żyzną, jednakże gdy jest ona bardzo płytka, szybko się nagrzewają i wysuszają ją. (R3763:2) Przedstawia on słuchaczy, którym brakuje głębi charakteru, zakwitają na chwilę, lecz gdy przychodzą próby i trudności, gorszą się. (R4635:1)

Epifania i Bazylea:

„miejsca opoczyste” — to stan serca klasy tymczasowo usprawiedliwionych. (TP 1938, s. 30)

Ewangelia Mateusza 13:6

Epifania i Bazylea:

„słońce” — słońce ze swym żarliwym gorącem symbolizuje pokusę i próbę. (TP 1960, s. 79) Słońce pokuszenia. (TP 1966, s. 43)

Ewangelia Mateusza 13:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Między ciernie” — W Palestynie znajdowało się około 50 gatunków ciernistych roślin, a osty wyrastały niekiedy na 15 stóp.

„A inne padły miedzy ciernie” — W Palestynie występuje około 50 gatunków ciernistych roślin, z których niektóre dorastają do 4,5 metra. (R3763:2) Nie chodzi o krzewy wrzosów lub jeżyny, lecz o różnorodne osty, które szybko rosną na każdym polu pszenicznym w Palestynie. (R2627:6*) Duch światowości, jego ambicje, bogactwo i wpływy, umiłowanie dobrobytu. (R4635:2) Ciernie te to nie zmysłowa rozpusta czy kryminalne występki, lecz zwodniczość bogactwa i troska o byt. (R4635:1) Gleba, która umożliwia wzrost cierniom, jest bogata i doskonała do wyhodowania właściwego charakteru Chrześcijanina. (R4635:1)

Epifania i Bazylea:

„między ciernie” — reprezentuje stan serca W.G. (TP 1938, s. 30) gleba zachwaszczona cierniem jest wymieniona jako przedstawiająca tych, którzy pozwalają, aby troski tego świata, złudne bogactwa, przyjemności tego życia itd. „zadusiły słowo”, a tym samym nie mogli przynieść owoców doskonałości. Liczni członkowie Wielkiej Kompanii są słuchaczami o podłożu ciernistym, którzy pozwalają rzeczom samolubnym i światowym przytłumić posiadane w pewnym stopniu duchowe owocowanie. (TP 1979, s. 95,96)

Ewangelia Mateusza 13:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Jedno setny” — Zdarzało się, że jedno ziarno jęczmienne wydawało 276 ziaren.

„Jeszcze inne padły na dobrą ziemię” — Do serca. (R4634:6)

„I wydały owoc” — Obfitość serca, życie oraz charakter, są sprawą indywidualną i zależą od sposobu, w jaki każdy odbiera tę nowinę. (R4635:4)

„Jedne stokrotny” — Ci, którzy dochodzą do bardzo wysokiego poziomu w rozwoju owoców ducha. (Q426:3, CR276:4) Im większy wysiłek do podniesienia się z grzechu, tym większe zadowolenie Ojca i chwała Zbawiciela. (R4635:4) Jest to miernik naszej gorliwości. Nagrody w Królestwie Bożym również będą oparte na zasadzie proporcjonalności. (R4635:5) Znany jest przypadek, gdy z pojedynczego ziarna jęczmienia wyrosła roślina, która dała 276 ziaren. (R3763:2, 4635:4)

„Drugie sześćdziesięciokrotny” — Ta sama grupa, ale nie będą świecić aż takim blaskiem w Królestwie. (Q426:3, CR276:4) Apostoł Jan mówi o różnorodności wśród Chrześcijan – małe dzieci, młodzieńcy i ojcowie (1 Jan 2:12, 13) (R97:5*) Ta sama łaska nie działa na każdego w ten sam sposób. Niektórzy – na przykład – są już z natury bardziej pilni, rozważni, hojni czy wdzięczni. (R1973:2)

„A inne trzydziestokrotny” — Może to oznaczać tych, którzy staną się członkami Wielkiego Grona. (Q426:3, CR276:4)

Epifania i Bazylea:

„na dobrej ziemi” — dobra ziemia reprezentuje stan serca M.St. (TP 1938, s. 30)

Ewangelia Mateusza 13:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Niechaj słucha” — "Co duch mówi zborom", Obj. 2:7.

„Kto ma uszy” — „Uważajcie, jak słuchacie” – należy zwracać uwagę, aby mieć właściwy stan serca na przyjęcie prawdy. (R2627:2)

„(Do słuchania)” — „Abym zwiastował ubogim dobrą nowinę.” (Izaj. 61:1) (R2965:6)

„Niechaj słucha” — Ci, którzy posiadali predyspozycje aby stać się jego uczniami. (R5003:5) „Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów. Zwycięzcy dam spożywać z drzewa żywota, które jest w raju Bożym” (Obj. 2:7) (B16) Ewangelia nie była przeznaczona jedynie dla Żydów, lecz dla wszystkich ludzi, którzy mieli serca gotowe aby ją przyjąć i docenić. (R2995:6) Nie oczekujcie, że wszyscy będą słuchać, będą posłuszni a w końcu zapiszą się do nas. (NS61:6)

Ewangelia Mateusza 13:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekli mu” — Kto pragnie wiedzieć i rozumieć każde słowo Boże jest dowodem, że taki należy do klasy Jego ludu.

„W przypowieściach” — Mową niezrozumiałą.

„Rzekli mu” — Gorliwe pragnienie zrozumienia każdego słowa Bożego jest dowodem, że należymy do klasy Królestwa. (R3763:5)

„W podobieństwach” — W niejasnych wypowiedziach. (Q748:2, D614) Jest pewna prawda w stwierdzeniu, że doktryny Chrześcijańskie mogą być lepiej zrozumiane z pism Apostołów niż z wypowiedzi Jezusa zanotowanych w Ewangeliach. (R5088:2)

Ewangelia Mateusza 13:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wam dano” — Najpierw Kościołowi, pokornym, szczerym i wiernym z ludu Bożego.

„Wiedzieć tajemnicę” — "Ale wy bracia nie jesteście w ciemności, aby was ten dzień jako złodziej zachwycił", 1 Tes. 5:4. Lud Boży wyznający Jego prawdę na czasie jest jedyny, który wie tajemnicę, dlaczego Pan Bóg dozwolił na zło.

„Ale onym” — Którzy nie są uczniami, nie są ofiarowani.

„Nie dano” — Aż do tego czasu przypowieści naszego Pana nie są jeszcze zrozumiałe, z wyjątkiem Jego naśladowców. Szczególnie światło było przeznaczone dla prawdziwych wierzących w obydwóch żniwach.

„Wam dane jest” — Kościołowi. (E333) Ubogim, uczciwym i wiernym z ludu Bożego. (D614, C214) Apostołom, wybranym, uświęconym w Chrystusie Jezusie. (OV230:4, R5462:4, 4909:2, 4334:3) Nie tylko uczniów w tamtych czasach, ale uczniom na przestrzeni wieków.R1742:1 Nawet do „wszystkich, którzy są z dala, ilu ich Pan, Bóg nasz, powoła”. (Dzieje 2:39) SM242:T Tak jak prawdziwi Izraelczycy, w których nie było zdrady, usłyszeli tę wieść, tak i dzisiaj podobna klasa ją otrzyma. Sm302:T Nie aby wywołać czyjeś poświęcenie się lub wdzięczność, lecz do poświęconych i wdzięcznych, którzy już ofiarowali siebie Bogu jako ofiary żywe. (R2723:1,4) „Jeśli kto chce pełnić wolę jego, ten pozna, czy ta nauka jest z Boga” (Jan. 7:17) (R2817:1)

„Znać tajemnice” — Boski Plan Wieków, Królestwo Mesjańskie, czasy i chwile. (Q748:2, C215, R5244:6) „Głębokości Boże” (1 Kor. 2:10), (R5402:2, 1506:1) „Wy zaś, bracia, nie jesteście w ciemności, aby was dzień ten jak złodziej zaskoczył.” (1 Tes. 5:4) (C215) Jesteście nauczani przez Boga i podlegacie kierownictwu jego świętego Ducha w wyrozumieniu Jego Słowa. (R2767:3) Lud Pański w obecnej prawdzie to jedyni, którzy rozumieją wielką tajemnicę przyczyny, dla której dozwolone zostało zło. (R1506:1) Być prowadzonym przez Ducha i Słowo oznacza rozumieć jego cele i mieć sposobność pracy dla Boga. (R1948:1) Powinno się widzieć różnicę pomiędzy wiedzą o Bogu a bezpośrednią znajomością samego Boga. (NS809:5) Aby poświęcony lud Boży znał czas w którym żyjemy, gorliwiej starał się oddzielić od świata i jego ducha i aby został zżęty jako pszenica. (HG399:2) Jego tajemne dorady, z których inni nie mogą korzystać. (R3161:4) Tajemnica która była zakryta od założenia świata; znajomość i realizacja swej misji jako przyszła Oblubienica Chrystusowa je jego współdziedzic. (R1957:6) Że pewna klasa ma przywilej połączenia się ze swym Odkupicielem w Jego ofierze i cierpieniach, aby mieć możliwość udziału w Jego wspaniałym dziele w Królestwie. (R4515:3)

„Królestwa Niebios” — Wyrażenie używane zamiennie z terminem „Królestwo Boże”. (R396:6)

„Ale tamtym” — Tym poza dwunastoma apostołami i uczniami. (R4909:2) Tłumom, które przyszły go słuchać, obcym ludziom, niespecjalnie zainteresowanym. (R5462:4, 4398:6, 3803:2, CR35:1) Nie prawdziwym Izraelitom. (B28, HG399:1) Ludziom obcym Bogu, nie poświęconym. (R2276:4) Ludzie z zewnątrz, o których Pismo mówi że pochodzą z „ciemności zewnętrznych”, ciemności które panują w obecnym czasie niewiedzy i przesądów. (Mat. 25:30) (R4398:6)

„Nie jest dane” — Zamierzeniem Pana nigdy nie było, aby wszyscy zrozumieli te wypowiedzi, poza braćmi. (CR476:3) Wypowiedzi te były zupełnie niezrozumiałe wówczas, a dziś są zrozumiała tylko trochę lepiej. (A128) Nie było boskim zamierzeniem, aby wielu zrozumiało filozofię okupu. (R4352:3) Świat nic nie wie o głębokich rzeczach bożych. (R4398:6) Specjalne światło w obu żniwach przyświeca prawdziwym Izraelitom. (B27,28) W swym miłosierdziu, Bóg ukrył swój plan przed światem. (NS731:6) Większość jest oślepiona przez boga tego świata, Szatana, prze różnorodne tradycje, pogańskie i chrześcijańskie. (R3140:5) Ponieważ nie osiągnęli oni właściwego stanu serca, aby je przyjąć, albo porzucili oni właściwy stan oddania, pokory i gotowości do słuchania. (R4352:4) Zrozumienie rzeczy duchowych byłoby raczej szkodą niż pożytkiem dla tych, którzy nie są spłodzeni z Ducha Świętego. (R5088:1) Nawet jego oddani naśladowcy, włączając w to apostołów, byli ludźmi, którzy nie zostali spłodzeni z Ducha Świętego aż do dnia Pięćdziesiątnicy. (R5941:2) Tajemnica ta istniała od początku świata i nadal pozostaje dla niego tajemnicą, aż do końca obecnej dyspensacji i początku wieku Tysiąclecia. (NS399:1) Aż do chwili, gdy wybrani będą uwielbieni, Tysiącletnie Królestwo ustanowione a wszelkie kolano się nie ugnie i język nie wyzna prawdy, tajemnica ta nie będzie objawiona. (OV230:4, NS588:2)

Epifania i Bazylea:

„ale onym nie dano” — tym, którzy nie są członkami „prawdziwych Izraelitów”, tym mówione jest w przypowieściach i niezrozumiałych mowach, by słuchając słuchali ale nie rozumieli. (TP 1964, s. 42)

Ewangelia Mateusza 13:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto ma” — Prawdę, ten ją używa.

„Będzie mu dano” — Według tej zasady, Logos, który zawsze był wierny otrzymał dar, aby się stał Głową Nowego Stworzenia i chwałę jaką miała nastąpić po cierpieniach.

„Kto nie ma” — Nie będzie obfitował w prawdzie i nie będzie jej używał.

„Albowiem temu, kto ma, będzie dane” — Będzie mu dane więcej. (CR309:3)

„I obfitować będzie” — Logos, który dowiódł swej wierności we wszystkich rzeczach, otrzymał możliwość stania się głową Nowego Stworzenia. (F64)

„A temu kto nie ma, i to, co ma” — Przywileje, jakie miał, zatem nie należy pomijać małych sposobności. (CR309:3)

Ewangelia Mateusza 13:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Dlatego” — Celem było to, aby ci, którzy mieli właściwy stan serca, mogli otrzymać wskazówki, podczas gdy inni, obojętni, beztroscy, pozostawieni byli w niewiedzy. (NS605:6)

„W podobieństwach” — Brak zrozumienia u naszych przodków w kwestii kary za grzech był spowodowany złym tłumaczeniem lub stwierdzeniami, które należało rozumieć symbolicznie. (HG653:6)

„Nie widzą” — Wielu brakuje duchowego wzroku, którzy nie potrafią wierzyć w to, czego nie widzą; tacy według Pisma nie są odpowiedzialni za swój błąd. SM680:T Bóg ich nie potępia. Nie bije się ślepca za to, że nie widzi. Wprost przeciwnie, należy mu współczuć. (SM679:4)

„Nie słyszą” — Gdy nasz Pan głosił, jedynie nieliczni chcieli go słuchać. Większość była zbyt zajęta swymi własnymi pomysłami i projektami. Taka sytuacja ma miejsce w ciągu całego wieku Ewangelii. (SM679:3) Wielu z Pańskich świętych zostało tak wypaczonych fałszywą nauką o przeznaczeniu, że nie rozpoznają oni pieśni Syjonu, kiedy ją słyszą. (NS634:3) Większość z praktykujących Chrześcijan nie dba o to, o co Pan zadbał by zostało zapisane dla ich napomnienia, zachęty i pomocy w „dniach złych”. (SM288:1)

Ewangelia Mateusza 13:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie nawrócili się” — By nawrócili się na właściwą drogę.

„Uzdrowiłbym” — Jaomai, słowo to znaczy jak w wyrażeniu Jakuba 5:16: "Módlcie się jedni za drugimi, abyście byli uzdrowieni".

„Uszy ich dotknęła głuchota, oczy swe przymrużyli” — Z powodu niewiedzy i ślepoty. (R5338:6)

„Nawrócili się” — Zwrócili się do słusznej sprawy. (R3763:3)

„Uleczył” — Z greckiego iaomai, leczyć, znaczącego także „wyratować”. (R4099:3*)

Epifania i Bazylea:

„i uszyma” — Uszy w symbolach biblijnych reprezentują wyrozumienie, zwłaszcza rzeczy wiary. (TP 1938, s. 21)

Ewangelia Mateusza 13:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Oczy wasze błogosławione” — Przy pierwszej obecności Chrystusa, jedynie prawdziwi Izraelici nie byli w zamęcie, lecz byli oświeceni. Podobnie rzecz się ma przy Jego wtórej obecności.

„Ale” — Dziełem Bożym w obecnym czasie nie jest nawrócenie świata, który to cel z pewnością nie jest osiągany, ale wybór ze świata ludu dla swego imienia, aby nosił on imię Chrystusa jako swej współmałżonki. (NS859:6)

„Błogosławione” — Specjalnie namaszczone, wyjątkowo błogosławione. (R5418:4, 5372:6) Tylko dla tych jest ta nowina. (OV230:5, SM109:2, 679:3) Jest wielkim przywilejem, aby widzieć i słyszeć. (SM343:3, NS859:6) Obecną możliwością, jeżeli na nią odpowiemy, będziemy już teraz na próbie. (Q590:2) Błogosławieństwo w życiu które trwa obecnie i w tym, które dopiero przyjdzie, pokój i radość o której nigdy wcześniej nie słyszeli, której świat nie może ani dać, ani jej odebrać. (NS412:1) Błogosławieni przed światem, ale i cały świat będzie błogosławiony gdy nadejdzie Boży słuszny czas. (NS569:4)

„Oczy wasze –” — Oczy wiary, wyrozumienia. (R4677:2, 4967:6, 177:5, 175:6, OV57:4, CR126:4) Oczy naszego zrozumienia muszą zostać otwarte zanim zaczniemy doceniać rzeczy duchowe. PD44/53 Otwieranie naszych oczu to stopniowa praca. (CR334:1) Bóg nie stara się teraz przyciągnąć do siebie świata. Świat jest teraz ślepy i głuchy. (SM343:3) Tylko garstka prawdziwych Izraelitów, którzy przyjęli Mesjasza, została przyjęta do wyższej dyspensacji. (R2371:6, NS631:2) Nadchodzi czas, gdy oczy wszystkich niewidomych zostaną otwarte a uszy wszystkich głuchych zaczną słyszeć. (Q416:2, SM729:1, NS386:3)

„Że widzą” — Wskazuje to na to, że niektórzy widzieli coś, czego inni nie byli w stanie. (R5338:6, Q590:2) Błogosławieństwo prawdy. (CR13:6) Widzą Jego Słowo, pokazujące nam kierunek, w jakim powinniśmy podążać. (CR13:5) Podczas pierwszego przyjścia, pokorni prawdziwi Izraelici nie byli wprowadzani w błąd, lecz oświeciła ich światłość; podobna sytuacja ma miejsce w dniu dzisiejszym. (D599) Możemy się dziś cieszyć naukami zbyt trudnymi do pojęcia dla Żydów i ludzi pochodzących z Pogan. (R3590:6) Możemy oczekiwać różnorodności w zrozumieniu Boga, jego potęgi i charakteru, w zależności od punktu widzenia świętych lub świata. (R2712:2) Tylko oni widzą, że biblijne „Piekło” to grób, że istnieje możliwość zbawienia dla wszystkich – dwóch klas ludzkości – a także wiele innych prawd. (NS588:2) Oczy wiary kierowane są Słowem Bożym. (Q416:2) Możemy widzieć wyraźniej, ponieważ zostaliśmy spłodzeni z ducha. (R5418:4) On pragnął, aby przejrzeli ci, którzy byli w stanie przyjąć błogosławioną prawdę. (R327:5*) Otwarcie boskiego słowa, wyrozumienie boskiego planu wraz z czasami i chwilami, zamieszania Babilonu – wszystko to dostateczne dowody obecności Króla. (D599) Objawienie Bożej miłości. Świat w ogólności widział do tej pory jedynie objawy boskiej sprawiedliwości w dozwoleniu odpłaty za grzech, niosącej ze sobą klęski i uciski. (NS462:5)

„I uszy wasze” — Uszy wiary. (R4677:2, 4967:6, 4557:2, CR126:4) Namaszczeni duchem członkowie Chrystusa głoszący dobrą nowinę wszystkim ludziom, zdają sobie sprawę, iż przed rozpoczęciem nowej dyspensacji jedynie tacy, którzy mają uszy otwarte ku słuchaniu, będą w stanie zrozumieć i docenić ewangelię. (NS222:2)

„Że słyszą” — Naukę Pana. (CR13:3,5; SM369:1) Wy, którzy usłyszeliście, musieliście zostać powołani. (CR13:2) Tym samym, Jezus nie zajmował się światem lecz jedynie tymi, którzy mieli oczy i uszy wiary. (R4967:6) Aby Twoje studiowanie Pisma Świętego stało się efektywne, musisz się poświęcić Panu. To właśnie takim ludziom Pan obiecał, że będą słyszeć i widzieć. (CR14:1, Q186:1) Możliwość powrotu do harmonii z Bogiem nie może przyjść inaczej jak tylko przez wiedzę; tym samym przychodzi najpierw do tych, którzy mają uszy otwarte ku słuchaniu. (R4154:6)

Epifania i Bazylea:

„i uszy wasze” — Uszy w symbolach biblijnych reprezentują wyrozumienie, zwłaszcza rzeczy wiary. (TP 1938, s. 21)

Ewangelia Mateusza 13:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie widzieli” — Bo mówili o Jezusie: "Ten tylko mówi w przypowieściach", Ezechiel 20:49. "A gdym ja to słyszał, a nie zrozumiałem", Daniel 12:8.

„Pragnęło” — Przed właściwym czasem. (R1307:5)

„A nie ujrzeli” — Choć wiele zostało przepowiedziane przez proroków, to jednak wykazali oni swe niezrozumienie wobec tych proroctw. (B23) „Wprawdzie słyszałem to, lecz tego nie rozumiałem” Dan. 12:8 (B23) Oddziaływanie Ducha Świętego na proroków jest zupełnie inne niż działanie tego samego ducha na Kościół Wieku Ewangelii, tak że najpokorniejszy chrześcijanin może wiedzieć więcej na temat planu bożego niż największy z proroków. (R435:3)

Ewangelia Mateusza 13:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Wysłuchajcie więc” — Zrozumcie. (NS605:3) Jest to jedna z nielicznych przypowieści zinterpretowanych osobiście przez naszego Pana. R4634”6

Ewangelia Mateusza 13:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Podle drogi” — Znaczy człowieka, którego serce jest zatwardziałe samolubstwem idące w parze z powodzeniem, zatem potrzebuje, aby było zaorane pługiem ucisku.

„Słowa” — Wieść o królestwie. (R5039:2) „Ewangelia o królestwie” – wieść o tym, że Bóg wyznaczył Chrystusa na króla a obecnie wybiera małe stadko aby mogło mieć udział w dziele błogosławienia i odnowy świata. (NS606:3,6)

„O Królestwie” — Wieść o królestwie, która kiełkując, formuje jego Kościół. (R2276:5) Wieść o Królestwie może być uznaną za jedyną nadzieję, jaką Bóg przekazał ludzkości. (R2628:4) W czasach, gdy była ona wypowiedziana, wieść o Królestwie przybrała szczególną formę – zaproszenia do stania się współdziedzicami z Mesjaszem, dziedzicem Królestwa. (R2628:5)

„I nie rozumie” — Dla takiego słuchacza, nowina ta nie ma żadnego znaczenia. (R4634:6)

„Przychodzi” — Jest czujny, aby ją natychmiast odebrać. (R4634:6)

„Zły” — Szatan. (R3764:3, 5039:2, 4634:6)

„I porywa to” — Pochłania odsłonięte ziarno prawdy. (R4635:1, 5406:5)

„W jego sercu” — W pierwszej przypowieści, pole przedstawia serce; w drugiej przypowieści, przedstawia świat (werset 38). (R97:2*) Gdyby wszystkie serca miały właściwy stosunek, ziarno przyniosłoby wiele owocu. (R4634:6)

„To jest ten” — Nie potępiamy go. Pan go nie potępia. Nie jest jego winą, że jego umysł jest przygnieciony nieświadomością, że wieść o Królestwie nie może zaistnieć w jego sercu. (NS607:1)

„Posiany” — Wieść o Królestwie lub zaproszenie, którego wielu nie rozumie. (R4634:3,6)

„Na drogę” — Serca zatwardziałe i zwarte samolubstwem, które przychodzi wraz z dobrobytem, wymagające przeorania uciskiem. (R2627:3, 3754:3) Słuchacze stojący z boku stanowią najliczniejszą grupę w każdym nominalnym kosciele.R4635:1

Epifania i Bazylea:

„podle drogi” — to stan serca klasy obłudników. (TP 1938)

Ewangelia Mateusza 13:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Miejsce odpoczyste” — Znaczy człowieka mającego zewnętrzną dobroć, lecz w sercu ma charakter samolubny.

„Na gruncie skalistym” — Mają zewnętrzny połysk łaski, lecz w sercu samolubstwo.R2627:5 Wpływ Królestwa da im siłę charakteru i uwolni ich od niechcianego, kamienistego stanu, który uniemożliwia owocowanie. (NS607:4)

Epifania i Bazylea:

„miejscach opoczystych” — miejsca opoczyste to stan serca klasy tymczasowo usprawiedliwionych. (TP 1938, s. 30)

Ewangelia Mateusza 13:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale nie ma w sobie korzenia” — Brak im głębi charakteru. (R4635:1, 1711:4) Samolubstwo, które jest składnikiem ich charakteru, nie pozwoli im znosić trudów dla sprawy prawdy. (R2627:5)

„Gdy przychodzi ucisk lub prześladowanie dla słowa” — Prześladowania wysuszają ich. (NS607:3) Jak tylko przekonają się, że z Prawdą związane są prześladowania i trudności, ich zainteresowanie szybko wygasa. (R2627:6)

„Wnet się gorszy” — Celem, dla którego dopuszczone są podziały i zgorszenia jest, „aby wyszło na jaw, którzy wśród was są prawdziwymi chrześcijanami [ci, którzy wytrwają w wierze].” (1 Kor. 11:18,19) (R1711:5)

Ewangelia Mateusza 13:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Między ciernie” — Zamiary i cele doczesne, które sprzeciwiają się celom Królestwa. W Palestynie ciernie i osty rosną na najlepszej glebie.

„Omamienie bogactw” — Z poświęconych Bogu na służbę mało jest takich, którym możnaby powierzyć bogactwa.

„Bez pożytku” — "Nie możecie służyć Bogu i mamonie", Mat. 6:24.

„Między ciernie” — Duma, ambicja względem siebie i swej rodziny, miłość pieniędzy i gonitwa za nimi, która to przynosi godną siebie zapłatę: ciernie. (NS608:1) Ziemskie projekty i ambicje, których interesy są sprzeczne z interesami Królestwa. (R3764:5) Ciernie mogą być wykorzenione poprzez poświęcanie na siłę czasu i uwagi innym rzeczom niż ziemskie. (R2628:2) W Palestynie, ciernie i osty rosną na najlepszych glebach. (R2627:6)

„To ten” — Wielu szlachetnych ludzi jest zobrazowanych w tej części przypowieści. (R4635:2)

„Umiłowanie tego świata” — Wywołane duchem tego świata. (R4635:2, 5055:5) Wchłonięcie przez ambicję, biznes lub zawód.R5652:5 Obowiązki domowe, obowiązki rodzinne, troski zawodowe i o interesy, itp. (R2628:1)

„Ułuda bogactwa” — Chciwość. (R5307:2) Niewielu z Ludu Bożego może być powierzone bogactwo. (R2520:2) Jeżeli chrześcijanin zaczyna się bogacić, nich robi to z drżeniem i obawą. Siła pieniądza jest groźniejsza niż siła dynamitu. (R1045:5*)

„Zaduszają słowo” — Zostaje ono zaduszone obowiązkami dnia codziennego, które same w sobie są właściwe do pewnego stopnia. (NS607:6)

„I plonu nie wydaje” — Wydawanie owocu jest niezbędną cechą. (R4635:2) „Nie możecie Bogu służyć i mamonie.” (Mat. 6:24) (R3764:5)

Epifania i Bazylea:

„między ciernie” — reprezentuje stan serca W.G. (TP 1938, s. 30)

„pieczołowanie świata tego i omamienie bogactw” — światowość. (TP 1938, s. 30) myśl zawarta w ostrzeżeniu Jezusa to, aby nie dozwolić „pieczołowaniom, i bogactwom, i rozkoszy żywota" wyróść jako ciernie, oset lub zielsko w ogrodach naszego serca, przeszkadzając dobrym owocom Słowa Bożego zasadzonego w nim. Te chwasty powinniśmy tępić, a uprawiać owoce Ducha. (TP 1966, s. 35)

Ewangelia Mateusza 13:23

Paruzja (C.T. Russell):

„A posiany na dobrej ziemi” — My, jako nowe stworzenia, mamy określenie rodzaju gleby wypisane w naszych sercach. (NS608:3)

„I rozumie” — Powinniśmy rozumieć wieść o Królestwie. Wynika stąd konieczność badania Biblii. (R4635:4) Jeżeli nauka jest konieczna dla naszego krótkiego ziemskiego życia, o ileż bardziej jest ona konieczna dla przygotowania do życia wiecznego? (R4635:5)

„Ten wydaje owoc” — Owoc rozwoju charakteru, objawienie łaski Bożej w naszych sercach. (R4634:3, 5284:2) Różnorodny pod względem ilości w zależności od warunków, okoliczności i zdolności; lecz zawsze najlepszy. (R5736:5) Zbieranie owocu trzydziestokrotnego, sześćdziesięciokrotnego i stukrotnego obrazuje stopień i natężenie naszej gorliwości. (R4635:5)

„Jeden stokrotny” — Ci, którzy gorąco miłują Pana, jego prawdę i jego lud. (R2628:4) Nagrody w Królestwie również będą proporcjonalne. (R4635:5)

„Drugi sześćdziesięciokrotny” — „Bo gwiazda od gwiazdy różni się jasnością. Tak też jest ze zmartwychwstaniem.” (1 Kor. 15:41-42) (NS608:5)

„A inny trzydziestokrotny” — Nie zostało powiedziane nic nieprzychylnego o tych, którzy przynoszą owoc, ale tylko trzydziestokrotny. (R2628:3)

„Jeden setny” — Symbolizuje takich, którzy miłują Boga, Jego prawdę i Jego lud.

Źródła: MANNA - 23 CZERWCA

Epifania i Bazylea:

„na dobrej ziemi” — dobra ziemia reprezentuje stan serca M.St. (TP 1938, s. 30)

Źródła: MANNA - 23 CZERWCA

Ewangelia Mateusza 13:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Człowiekowi” — Jezusowi Chrystusowi.

„Dobre nasienie” — Była Ewangelia o Królestwie Bożym, "Która na sam przód była opowiadana przez Pana", Żyd. 2:3. Pan "Żywot na jaśnię wywiódł i nieśmiertelność przez Ewangelię", 2 Tym. 1:10.

„Na roli swojej” — Świat cywilizowany.

„Inne podobieństwo” — Miał coś więcej do przekazania, chciał zilustrować inne prawdy. (R97:1*) Te przypowieści są ze sobą powiązane, ale nie powinny być ze sobą mieszane. Pierwsza przygotowuje drogę dla drugiej. Pierwsza odnosi się do jednostek, natomiast druga do Kościoła jako całości. (R97:1,4*, NS626:2) Aby pokazać niektóre trudności, jakie mają wpływ nawet na najlepszych słuchaczy, najlepsze serca, z najlepsze ziarna. (R3769:3)

„Podobne jest” — Tak naprawdę, to świat niewidzialny jest faktem a widzialny jedynie metaforą. (R29:5*)

„Królestwo Niebios” — Praktycznie każda przypowieść jaką wygłosił nasz Pan, miała na celu pokazanie czegoś w odniesieniu do charakteru Królestwa, (NS627:2) Królestwo w stanie początkowym, podczas całego wieku Ewangelii. (R5048:3, 3769:3)

„Do człowieka” — Pan Jezus. (R3769:3, 5048:6) Który posiał dobre nasienie – Ewangelia o Królestwie pochodząca ze Słowa Bożego, głoszona prze Jezusa który „żywot i nieśmiertelność na jaśnię wywiódł przez ewangelię.” (2 Tym. 1:10) (R3769:3, 5048:6) Ziarna prawdy, obietnice, które kiełkowały w sercach apostołów i odnowiły ich życie. (R2634:1) „Najpierw było ono zwiastowane przez Pana” (Hebr. 2:3) (R3769:3) Chrystus i apostołowie siali dobre ziarna, prowadząc jednocześnie żniwo narodu Izraelskiego. (R5018:3) Przeciwnik nie był w stanie zniszczyć ziarna prawdy, które rozsiewali Jezus i apostołowie. (R4635:3) Święci naśladowcy Chrystusa. (OV395:2) On sam zakończył sianie Ewangelii przeszło 18 stuleci temu, lecz od tego czasu reprezentowany jest przez swych naśladowców. (NS626:2) Jest to ilustracja powolnego, stopniowego, metodycznego rozwoju, obejmującego cały okres wieku Ewangelii. (R5049:6) Ta przypowieść pomija wszystkie grupy słuchaczy, poza tymi określonymi jako „dobra ziemia” w poprzedniej przypowieści. (NS4635:2)

„Na swej roli” — Na całym świecie. (R5048:6) Cywilizowany świat. (C137, 140) Zwłaszcza w Europie i Ameryce. (R2634:2)

Ewangelia Mateusza 13:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy ludzie zasnęli” — Gdy specjalni słudzy i obrońcy Kościoła, apostołowie zasnęli w śmierci, w średnich wiekach Kościół opanował duch znużenia odnośnie prawdy. "Przeto nie śpijmy jako insi", 1 Tes. 5:6.

„Nasiał kąkolu” — Błędu mniej lub więcej i każda prawda została spaczona i wykręcona. Kąkol nie może być wcześniej rozróżniony od pszenicy, aż dopiero w czasie żniwa, gdy pszenica ugina się z kłosem pełnym ziaren, kąkol zaś stoi prosto, kłosy mają mało wagi, a łodyga jest czarna.

„Miedzy pszenicą” — W celu jej zagłuszenia. Symbolizuje prawdziwych świętych. "Nie mocujemy się przeciwko krwi i ciału, ale ... Przeciwko duchowym złościom na powietrzu wysoko", Efez. 6:12.

„A kiedy ludzie spali” — Gdy apostołowie zasnęli. (F60, 201, R4635:2, 3769:6, 2634:2, 2276:6, OV395:2, NS633:5) W nocy, w czasie ciemnych wieków, gdy wśród ludu Pańskiego przeważał duch senności względem prawdy. (R3769:6, 5018:5, 4891:4) Nawet dziś jest to prawdą. „Przeto nie śpijmy jak inni, lecz czuwajmy i bądźmy trzeźwi.” (1 Tes. 5:6) (R3769:6) Według bożego zamysłu, Kościół był wolny od kąkolu do chwili śmierci apostołów, żeby prawda została zaprezentowana do przyjęcia bądź odrzucenia w najmniej korzystnym świetle, aby tylko prawdziwi Izraelici byli w stanie zostać naśladowcami Jezusa. (R2925:1) W czasach apostołów, szczególne dary takie jak „badanie duchów”, umożliwiały zapobieganie dostawaniu się kąkolu do pszenicy, hipokryzji od przystępowania do Kościoła. (R580:3, 20:1) „Ja wiem, że po odejściu moim wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając trzody, nawet spomiędzy was samych powstaną mężowie, mówiący rzeczy przewrotne, aby uczniów pociągnąć za sobą.” (Dzieje 20:29-30) (NS633:6) Wielu z pańskich naśladowców marzyło o nawróceniu świata, podczas gdy wielki przeciwnik, Szatan, siał kąkol ręką wolności pomiędzy nimi. (R3769:6)

„Przyszedł jego nieprzyjaciel” — Wielki przeciwnik, Szatan. (R4635:2, OV395:2) Miał wolną rękę. (R2943:2) Szatan i jego poplecznicy, upadli aniołowie, spiskowali przeciwko bożym zamiarom, mając nadzieję udaremnić je w czasie trwania tego wieku. (R3770:3) Za pomocą ludzkich narzędzi. (NS94:3)

„Nasiał kąkolu” — Fałszywa pszenica, ludzie o dużej wiedzy, którzy wypowiadają gładkie słowa ale swoimi sercami są daleko od Pana. (NS94:3) Hipokryci. Nominalni Chrześcijanie, udający prawdziwych, aby zdławić pszenicę, o ile to możliwe. (R4653:3, 5823:5, 5018:5, 4635:3, 3770:2) Pokolenie błędu, dzieci szatana. (R4644:2, 5864:3) Błędy, bardziej lub mniej wykrzywiające każdą prawdę bożego objawienia. (F60, C137, OV395:2) Może być to nauka o moralności lub czystości w życiu, ale nie wywiedzie klasy królestwa. (R5736:6) Unieważniające zasługi śmierci Chrystusa za pomocą imitacji. (R5848:4*) Nasieniem kąkolu jest fałszywa nauka, ludzkie filozofie i szatańskie doktryny. (R2627:3, NS93:5) Odmiana życicy, która jest nie do odróżnienia od pszenicy aż do żniwa. Kłosy pszenicy pokornie pochylają się w dół, obciążone złotymi ziarnami, podczas gdy kąkol stoi wyprostowany, gdyż jego kłos jest lekki a ziarna czarne. (R3770:1, 5848:3*, 4635:3) Nasiona życicy są trujące. (R3770:2, 2276:6) Trujący, działa jako środek wymiotny. (R2276:6) Taka działalność nie jest niczym dziwnym na Wschodzie lub w Palestynie. (R4635:3, CR250:6) Tacy rządzili organizacjami Kościelnymi za pozwoleniem Pana, za jego też pozwoleniem prawdziwie poświęceni mają się w takich warunkach rozwijać. (NS292:5) Osoby zwiedzione, błędnie nazywające się Chrześcijanami, błędnie uczone przez władze kościelne. (R2943:1) Duch rywalizacji, pod kierownictwem Przeciwnika, krok po kroku prowadził do powstania ostatecznej organizacji wielkiego sytemu Antychrysta – Papiestwa. (F201) Kąkol powstaje z błędu – fałszywych doktryn. (NS94:3) Wraz z błędem dotyczącym natury człowieka, że żyje on pomimo śmierci i nie potrzebuje zmartwychwstania, oraz dotyczącym Królestwa Bożego, że przyszło ono pod postacią Papiestwa. (HG274:4) Poganie, nawróceni przez Papiestwo, nie odnieśli z tego żadnej korzyści, ponieważ w oczach bożych nadal pozostali poganami, zostali zwiedzieni do bezmyślnego naśladowania czegoś, czego nie rozumieli ani nie czynili z serca. (R2598:3) Od czasu śmierci apostołów, do kościoła przyszło wielu hipokrytów, co więcej, oni zostali tam wręcz zaciągnięci i byli nakłaniani do przystąpienia, aby tylko zwiększyć liczbę wiernych. (R2943:5) Wśród kąkolu znajduje się wielu szlachetnych, dobrych ludzi, którzy nie mają udziału w pszenicy, ponieważ nie są tej samej natury, nie zostali spłodzeni z prawdy. (NS94:2) Bez wątpienia, kąkol powstaje z błędu, tak jak pszenica z ziaren prawdy. (C146, NS627:3) Fałszywe doktryny, fałszywe nauki. (R5048:6) Ponieważ Przeciwnik nie był w stanie zniszczyć ziaren prawdy. (R4635:3) Pewna ilość kąkolu powstaje wraz z pszenica w każdym przypadku, i ten kąkol zbierany jest przez sługi jak tylko zostanie rozpoznany; ale nasz Pan chciał pokazać nienormalny przypadek. (R3770:3) Źródłosłów grecki sugeruje znaczenie celowego, złośliwego siania pomiędzy pszenicę, w celu zniszczenia całych zbiorów. (R2276:6) Bardziej dowolnie, niż siana była pszenica. (R2634:2)

„Między pszenicę” — Prawdziwych świętych, dzieci Królestwa. (C137, R4635:3, 4644:2, 2943:1, 283:6) W jednym celu – aby zadusić pszenicę. „Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich.” (Efez. 6:12) (R3770:3) Pszenica to powszechny pokarm na świecie; uważa się że zawiera ideale proporcje składników odżywczych dla człowieka. (R2276:6)

Epifania i Bazylea:

„a gdy ludzie zasnęli” — gdy Apostołowie zasną w śmierci. (TP 1969, s. 28,29)

„nasiał kąkolu” — fałszywych chrześcijan. (TP 1984, s. 118) nieprzyjaciel, Szatan, zasieje pole pszeniczne nasieniem kąkolu, którym jak wyjaśnia „są synowie onego złego" — imitacja chrześcijan, jakkolwiek z drugiej strony mogą być dobrymi, szlachetnymi, moralnymi i zasługującymi na szacunek, to jednak niektórzy z nich są zupełnie światowymi, hipokrytami itd., a wszyscy oni są zrodzeni przez fałszywe szatańskie zasady postępowania i praktykowania oraz fałszywe doktryny, które Św. Paweł nazwał „naukami diabelskimi". Te demoniczne doktryny rozszerzyły się na całym świecie, ażeby źle przedstawić Boga i Jego cele dotyczące ludzkości. Jedną z wybitnych cech klasy „kąkolu", posiadającej formę pobożności, lecz zapierającej się jej skutku, jest niewdzięczność. (TP 1969, s. 28,29)

„między pszenicą” — prawdziwym ludem Bożym. (TP 1984, s. 118)

Ewangelia Mateusza 13:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Kąkol” — Nominalnych chrześcijan daleko więcej jest niż klasy pszenicy. Kąkol to naśladownictwo Nowego Stworzenia, są w nim ludzie też dobrzy, moralni i grzeczni. Tak kąkol jak i pszenica zawsze były wyżej nad poziom roli w ogólności, co wskazuje na wyższą od świata poza chrześcijaństwem wartość moralną.

„Wtedy się pokazał i kąkol” — Nominalni Chrześcijanie, o wiele bardziej liczebni niż pszenica. (C137) Dzieci diabła – (R283:6) Udający Nowe Stworzenie, szanowanych, moralnych, dobrych ludzi. (F200, R5736:6, 2277:3) Kąkol, tak samo jak pszenica, ogólnie wyrasta ponad poziomem pola, co wskazuje na wyższą moralność. (R2277:3) Spłodzeni nie z prawdy, lecz z emocji, strachu przed piekłem, z nadziei na korzyści doczesne, z dumy, społecznych i finansowych ambicji. (R2634:2)

Ewangelia Mateusza 13:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Skąd więc ma ona kąkol?” — Bóg zawsze wiedział, skąd. (CR250:6)

Ewangelia Mateusza 13:29

Paruzja (C.T. Russell):

„A On (Jezus) rzekł: nie” — Obecnie nie możemy postępować według tego, ponieważ liczba kąkolu ma wielką przewagę.

„Nie wykorzenili” — Sprawili zaburzenie.

„A on odpowiada: Nie!” — Nie możemy w tym przypadku zastosować zwykłej metody, ponieważ kąkolu jest zbyt dużo. (R3770:4) Tak jak nie było na miejscu przeprowadzać żniwo przed czasem, w jakim miało nadejść, tak nie jest na miejscu zaprzestawanie pracy żniwiarskiej w czasie żniwa i zajmowanie się sianiem. (R885:1*)

„Wybierając kąkol” — Ponieważ prawda i fałsz są ze sobą zbyt ściśle związane, korzenie ich przeplatają się w społeczeństwie, w domu, itd. (R4635:5)

„Nie powyrywali wraz z nim” — Przeszkodzili, zaniepokoili. (C137, R4635:5, 3770:4) Korzenie tych dwóch klas są tak blisko ze sobą związane, że przeszkodzenie w tak bliskim związku w życiu spowodowałoby wielkie wzburzenie. (NS627:4) „Przeto nie sądźcie przed czasem, dopóki nie przyjdzie Pan, który ujawni to, co ukryte w ciemności, i objawi zamysły serc; a wtedy każdy otrzyma pochwałę od Boga.” (1 Kor. 4:5) (R98:1*)

„Pszenicy” — Tak blisko jest związana prawda z fałszem. (R4635:5) Oczyszczenie pola pszenicy w przeszłości byłoby równoznaczne z zamieszaniem, które nie wyszłoby na dobre pszenicy. R2634:4, Tylko Pan, który czytał serca, mógł rozróżniać pomiędzy nimi z bezbłędna precyzją. (R1362:1)

Ewangelia Mateusza 13:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Dopuścić obojgu” — Chrystus wcale nie starał się przeszkodzić rozwojowi kąkolu. Kościół nominalny zaniedbywał zawsze ten rozkaz, a jednak nie mógł utrzymać wszystkiej pszenicy, lub zabronić dostania się kąkolu, przeto ich organizacje są bezużyteczne.

„Społem rość” — Przez cały czas w kościele nominalnym znajdowały się dwie klasy - pszenica i kąkol. Z tej drugiej klasy wielu stało się nawet nauczycielami.

„Aż” — Te dwie klasy nie miały zawsze być razem, lecz tylko do pewnego czasu.

„Do żniwa” — Do końca Wieku Ewangelii (który zakończył się w roku 1874 i nastąpiło "żniwo" na przeciąg 40 lat).

„A czasu żniwa” — Przy końcu lata - czasu łaski.

„Rzekę” — Bo w owym czasie (od roku 1874) będę obecny, chociaż niewidzialny dla oka ludzkiego. "I zapuścił siedzący na obłoku sierp swój na ziemię i ziemia została zżęta", Obj. 14:16.

„Żeńcom” — Aniołom czyli posłannikom. Byli to tacy, których Pan używał do orania, siania, podlewania przez cały wiek ewangeliczny, spłodzeni będąc z ducha świętego.

„Zbierzcie” — W różne unie, trusty, denominacje, stowarzyszenia spółdzielcze, itp..

„Pierwej kąkol” — Który przeważa. Podobnie plewy miały przewagę w czasie żniwa wieku żydowskiego.

„A zwiążcie go” — Znaczy powstrzymanie indywidualnej myśli i badania w przedmiocie religii, jak to było uczynione przez Międzynarodowy System Szkół niedzielnych, gdzie bardzo starannie były obmyślane i drukowane pytania i odpowiedzi oraz różne ćwiczenia, śpiewy, zabawy, wycieczki, itp..

„W snopki” — Z potrzeby, ponieważ kąkol miał wielką przewagę. Każda denominacja zawiera w sobie związek lub organizację i stają się coraz więcej zaciśnięte jedne z drugimi.

„Ku spaleniu” — Na zginienie w czasie wielkiego ucisku, lecz nie jako indywidua, ale jako kąkol, naśladownictwo pszenicy, aby powrócili do ziemi, do świata, skąd pochodzą.

„Ale” — Bez wiązania w snopy.

„Pszenicę zgromadźcie” — Stosunkowo tylko garstka była "Małego Stadka" sierpem prawdy na czasie zgromadzona. "Zgromadzą wybranych Jego", Mat. 24:31. "Zgromadźcie mi świętych moich", Psalm 50:5. "Ci mi będą własnością", Malachiasz 3:17. "Wyjdź ludu mój z niego", Obj. 18:4.

„Do gumna mojego” — Stanu odłączenia od świata i kościelnictwa, do stanu uwielbienia.

„Pozwólcie obydwu róść” — Chrystus nie zamierzał przeszkodzić lub utrudniać rozwoju kąkolu. (F200) Nominalny Kościół zaniedbał te polecenia, ani nie utrzymał całej pszenicy, ani nie wykorzenił całego kąkolu, zatem nie ma dla siebie usprawiedliwienia. (C138) Z powodu pszenicy, łaska boża rozciągała się nawet na mieszane pęki systemu babilońskiego, aż do roku 1878, kiedy to został on całkowicie i na zawsze odcięty od jakiejkolwiek łaski. (C155) Ustanowili oni fałszywe, niebiblijne zasady i doktryny, które w istocie wykształciły wiele kąkolu, zadusiły i podzieliły pszenicę. (C138)

„Razem” — Przez cały wiek. R4635:6, PD59/70 Chrześcijanie i ci, którzy za nich uchodzą, żyli tuż obok siebie, w tych samych miastach, domach, rodzinach. (R5049:1) Tylko specjalista potrafi odróżnić kąkol od pszenicy, w czasie, kiedy rosną. (R4635:3) W czasie Wieku Ewangelii, pszenica i kąkol razem przedstawiają Królestwo Boże. (R4653:3) W nominalnym systemie kościelnym, zwanym także Babilonem lub zamieszaniem, z racji zawierania w sobie mieszaniny prawdy i błędu, pszenicy i kąkolu. (NS93:6) Nominalny kościół zawierał w sobie pszenicę i kąkol, wielu z tej drugiej klasy znalazło drogę do kazalnic. (D61) Pan nie przeszkadzał im w utożsamianiu się z jego świętymi, ani w używaniu przez nich jego imienia i twierdzeniu, że są członkami jego Kościoła. (NS94:4) Klasa kąkolu przez pewien okres czasu miała władzę i podzieliła pole pszenicy za pomocą różnorodnych płotów wyznań wiary. (NS389:1) Kąkol odniósł pewna korzyść, próbując naśladować pszenicę. Uczyniło to ich bardziej godnymi szacunku niż normalni byliby warci. (NS94:4) Przed czasem żniwa miały miejsce podziały o charakterze polityczno – doktrynalnym, lecz pomiędzy nimi, kąkol który ciągle dominował, formował inne, wywołujące mniej sprzeciwów, systemy Babilońskie. (C154) Nie możemy zgodzić się z twierdzeniem, że cała pszenica znalazła się za ogrodzeniem Baptystów a cały kąkol pozostał na zewnątrz. (NS49:3)

„Aż do” — Rozkaz „wyjdźcie z niego” został wydany dopiero po ogłoszeniu stwierdzenia „upadł, upadł Wielki Babilon” . (Obj. 18:4,2) (R457:5*)

„Żniwa” — Koniec, zamkniecie Wieku Ewangelii. (A237, B15, R4635:6, OV297:3) Żniwo Wieku Żydowskiego rozpoczęło się z pierwszym przyjściem naszego Pana a zakończyło się 40 lat później, zniszczeniem Jerozolimy. (NS626:3) Równoległe do żniwa Wieku Żydowskiego, wielu uważa, że rozpoczęło się w 1874 roku a zakończy się w 1915. R5363:4, O długości 40 lat – 1878 do 1918. (SM287:1, R5049:2, 5018:6, 4891:5, NS627:2) Czas, w którym kąkol związany będzie w snopy a pszenica będzie zwieziona do niebieskiej stodoły. (R5049:2)

„A w czasie” — Przy końcu lata – okresu łaski. (D578) Sugeruje to, że nie będzie to wydarzenie jednej chwili, ale że wymaga pewnego czasu. (R5049:2, 580:4, 236:3*, 223:1*) Który poprzedza światowy ucisk. (R593:3) Rozważanie tematów, takich jak czas końca żniwa, zwyczajnie zabiera możliwość spędzenia go pożytecznie. Lepiej nie dywagować nad takimi problemami tylko pilnie zająć się dziełem żniwa. (Q320:3,5)

„Żniwa” — W którym to obecnie żyjemy. (D31) Od początku października 1874. (R5950:5) Równoległym pod względem czasu i dzieła do żniwa Wieku Żydowskiego. (B233, HG52:2, 55:1, 70:6) Żniwo Wieku Żydowskiego daje nam jasny obraz tego, czego można się spodziewać po żniwie Wieku Ewangelii. (NS21:3) W czasie żniwa Wieku Żydowskiego, prowadzona była podwójna praca: żniwo Wieku Żydowskiego oraz przygotowanie Wieku Ewangelii. (NS626:5) Raczej czas zbierania, a nie siania, czas doświadczania, rozliczania i nagradzania. Czas żniwa Wieku Żydowskiego jest obrazem na obecne żniwo. (C135) Trzy wielkie okresy oddzielania są opisane w Słowie Bożym: plew od pszenicy (Mat. 3:10,12), kąkolu od pszenicy (Mat. 13:37,43) oraz owiec od kozłów. (Mat. 25:31). (R34:2*) Czas wykonywania polecenia „Zgromadźcie mi wiernych moich, Którzy zawarli ze mną przymierze przez ofiarę” (Ps. 50:5) (R375:5) Gdy Jego prawda obnaży istotę obecnych systemów. (R767:5) Żniwo to nie jest czas pokoju, lecz przeciwnie, z całą pewnością doprowadzi do podziału i obcości pomiędzy prawdziwą pszenicą a wszystkim innym. (R969:6) Pracą żniwa jest żęcie a nie sianie. Tym samym, przekazujemy trudne prawdy, lecz nie światu, ale zdeklarowanemu kościołowi. Prawdy te, jak słońce żniwa, są ciepłe i mocne a ich właściwością jest żęcie pszenicy. (R1073:5) Żniwo wieku żydowskiego opisywane jest jako oddzielenie pszenicy od plew, natomiast żniwo wieku ewangelii jako oddzielenie pszenicy od kąkolu. (R2237:6, B234) Czas żniwa to okres najbardziej wytężonej pracy w ciągu całego roku i stosunkowo krótki, w porównaniu do siania. (R885:2*) Składa się z trzech etapów: oddzielania, wiązania i palenia. (R198:5*) Żniwo nie jest jeszcze zakończone, nie można pozwolić, aby nasze oczekiwania przeważyły nad faktami. (R5950:1)

„Powiem” — Rozpoznanie czasu żniwa w toku jest dowodem Pańskiej obecności. (B150) „I zapuścił Ten, który siedział na obłoku, sierp swój na ziemi, i ziemia została zżęta” (Obj. 14:16) (B150) Pan będzie głównym żniwiarzem i kierownikiem tej pracy; będzie to jego pierwsze dzieło. (B150) Kieruje nimi przez Słowo, poprzez otwieranie ich wyrozumienia na rozróżnianie czasów i chwil w nim opisanych, jak również opisanego tam dzieła, jakie ma zostać wykonane. (R600:3) To nie my, lecz Chrystus jest tym, który wzywa swój lud do wyjścia z Babilonu. My jedynie zwracamy ich uwagę na Jego słowa i pokazujemy, że mają one sens. (R986:4)

„Żeńcom” — Aniołom, posłańcom. (C137) Tym, których używał dla orania, siania i nawadniania w ciągu całego wieku; tych spłodzonych z Ducha świętego. (D601)

„Zbierzcie” — W związki zawodowe, fundusze powiernicze, denominacje i stowarzyszenia ochronne różnego rodzaju. (C140, Q317:4, R4636:1) Prawdziwa pszenica powinna unikać członkostwa w lożach, stowarzyszeniach, kościołach, sektach, partiach. (R4636:1) Specjalne próby, mające na celu zupełne oddzielenie pszenicy od kąkolu, są teraz udziałem Chrześcijaństwa. (SM287:1)

„Najpierw kąkol” — Który występuje w większości, tak jak plewy w czasie żniwa Wieku Żydowskiego. (B234, R3770:4) Który uważa się za prawdziwy Kościół. (R4636:4) Są dwie części żniwa: gromadzenie pszenicy, po którym następuje palenie kąkolu. (R5761:2) Żniwo przebiega według pewnego porządku. (R580:4) Bardzo wyniosły i wyprostowany, uważający się za pana pola; obrazuje tych, którzy są chrześcijanami tylko z wyglądu i przynależności. (R2277:1)

„I powiążcie go” — Pohamujcie każdą indywidualną myśl i próbę dociekań w kwestii tematów religijnych, tak jak czyni International Sunday School, drukując pytania i precyzyjne odpowiedzi na nie wraz z ćwiczeniami, organizując chóry, rozrywkę, pikniki, itp. C142-144 Tak jak Żydzi nie rozpoznali wiążących i oślepiających wpływów jakie na nich były wywierane, tak i dziś, nominalny Kościół nie dostrzega objawów pracy żniwa, jaka postępuje naprzód. (R2237:6) Są wiązani ludzkimi tradycjami i duchem tego świata. (R920:6) Ciasno związani własnymi uprzedzeniami. (R878:6) Duma będzie ich trzymać razem, nikt nie będzie chciał okazać się nielojalnym lub być uznanym za tchórza. Stowarzyszenia działają en masse. (R1828:1) Chcą związać wszystkich poprzez nauczanie, iż dla osiągnięcia zbawienia konieczne jest związanie się z jakąś z ich sekt – nie ważne, z którą – wiążąc w ten sposób teorię osobistej odpowiedzialności z przynależnością do sekty. (C141)

„W snopki” — Jest to czynność niezbędna z uwagi na jego ogromną liczbę. (R3770:4) Organizacje ludzkie. (R3771:1) Nie tylko organizacje kościelne, lecz wszelkie organizacje które wiążą ze sobą ludzi jak nigdy wcześniej. (R1828:1, Q317:4) Związki zawodowe, kapitalistyczne fundusze powiernicze, towarzystwa ubezpieczeniowe różnych rodzajów. (C140) W loże, stowarzyszenia, kościoły, sekty, partie. (R4636:1) W wielkie snopy denominacji, znane pod różnymi sekciarskim nazwami. (R1488:2) Unifikacja sekt. (R3497:4) Jeżeli byłoby od nas wymagane przystąpienie do Związku Zawodowego zanim moglibyśmy podjąć pracę, powinniśmy to uczynić, lecz jeżeli organizacja ta miałaby uczynić cokolwiek, z czym byśmy się nie zgadzali, powinniśmy się wycofać kiedy uznamy to za stosowne. (Q318:4) Duch kąkolu skierowany jest w kierunku wielkości sekt i działa na pokaz, zamiast popierać osobiste posłuszeństwo i wierność Bogu. (C141) W większości tych snopów, sekt, jest wciąż trochę ziaren pszenicy, poświęconych jednostek, w których mieszka duch prawdy. (R375:4) Każda denominacja zachowuje własny kształt lub organizację i jest coraz ciaśniej wiązana przez istnienie innych denominacji. (C142) Dowód dzieła żniwa w toku. (R4636:1) Gotowe do spalenia, zniszczenia. (R5049:2)

„Na spalenie” — W celu zniszczenia, ale nie jednostek, lecz kąkolu, imitacji pszenicy, w czasie Wielkiego Ucisku. (B105; C146, 148; F200, R5916:3, 4644:2) Aby wrócili do ziemi, do świata, skąd przybyli. (C140, R3771:4) Lecz nie literalnym ogniem. (R4636:4) Nie można spalić symbolicznego kąkolu literalnym ogniem. (CR251:3) Nie palą go natychmiast, lecz najpierw gromadzą pszenicę do stodoły. Ogień nie zniszczy kąkolu, dopóki pszenica nie będzie w stodole. (R2634:4) Obowiązkiem Chrześcijanina jest podnosić standardy i uwalniać prawdziwą pszenicę ze snopów kąkolu, w jedności z Chrystusem, jedyną Głową. (R3566:6) Najwyraźniej, spalenie kąkolu odpowiada bardzo ściśle podziałowi Jordanu. (R5951:4) Aby żadne złe ziarno nie zanieczyściło przyszłych plonów. (R4635:6) Wówczas zbudzi się Wielkie Grono. (R5761:2) Praktykujący Chrześcijanie zostaną wówczas ukazani w swym prawdziwym świetle. Prawda i fałsz będą zupełnie objawione. (R5761:5,6)

„A” — Bez wiązania w snopy. (C140; Q318:1)

„Pszenicę zwieźcie” — Sierpem obecnej prawdy. (C139) Kościół Chrystusowy. (R5256:4) Stosunkowo niewielka ilość, „małe stadko”. (B205) „I pośle aniołów swoich z wielką trąbą, i zgromadzą wybranych jego z czterech stron świata z jednego krańca nieba aż po drugi.” (Mat. 24:31) (B164, D601) „Zgromadźcie mi wiernych moich, Którzy zawarli ze mną przymierze przez ofiarę.” (Ps. 50:5) (B164) „I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: Wyjdźcie z niego, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami jego grzechów i aby was nie dotknęły plagi na niego spadające,” (Obj. 18:4) (D601) Najwyraźniej, jest ona w mniejszej ilości, wieziona bezpośrednio do stodoły bez wiązania jej w snopy, drogocenna, rzadka. (R3770:4) Oddzielona od kąkolu w sensie duchowym, lecz niekoniecznie fizycznie. (NS390:3) Kłosy pszenicy, pełne dorodnego ziarna, pochylają się pod swym ciężarem do ziemi; jest to piękna ilustracja pokory prawdziwego i przynoszącego owoce Chrześcijanina. (R2277:1) Wydaje się, że wielu pracowników nie wie, czy ma żąć czy siać. Chcą siać i żąć w tym samym czasie. (R628:4*) Żniwo nie dotyczy tylko żyjących, ale także tych, którzy „zasnęli w Chrystusie”. Aniołowie gromadzą żyjących, ale nasz Pan, Wielki Żniwiarz, gromadzi, albo wzbudza, umarłych. (R20:2) Jeżeli przyszedł, aby zgromadzić swoich świętych oraz jeżeli ma przyjść „ze wszystkimi swoimi świętymi” (1 Tes. 3:13, Judy 14, Zach. 14:5), oznacza to, że muszą być dwie części, lub etapy, jego przyjścia. (HG23:6,3) Ci, którzy nie są spłodzeni z Ducha Świętego, nie mają prawa zaliczać się do pszenicy. (R4635:6)

„Do mojej stodoły” — Stan bezpieczeństwa, oddzielenia od świata. (C212) Nie do innej denominacji, lecz zgromadzeni w Chrystusie, w jedności z nim, w społeczności ducha poprzez znajomość jego Słowa. (R2751:4) Stan duchowy, uwielbiony. (R2693:2, 4644:2, 3686:2, 2277:6, F200, CR251:4, HG272:4, 438:5, NS21:4, 89:5, 810:2) Niebiańska stodoła, przemiana w zmartwychwstaniu. R4635:6, 5049:2, CR251:4, PD59/70 Nie mamy rozumieć, że żniwo jest już zupełnie zakończone. (R5761:2)

Źródła: zob. też MANNA - 30 CZERWCA

Epifania i Bazylea:

„zbierzcie pierwej kąkol” — oszukańczy chrześcijanizm, a w rzeczywistości dzieci szatana, które dojrzały w błędnych doktrynach i praktykach. (TP 1960, s. 39) Zgodnie z tym, pierwszą rzeczą, którą uczynił Pan przy Jego powrocie w roku 1874, było zaczęcie gromadzenia kąkolu w snopki, grona winnicy ziemi. To niewątpliwie było uczynione w następujący sposób: Nasz Pan nie wrócił w ciele w październiku 1874 r., tak jak tego spodziewali się i nauczali bracia, ale uczynił On to w duchu, a to natychmiast wywołało zatwardzenie części kąkolu w Kościele Nominalnym szczególnie będącej w zupełnej opozycji do doktryny Wtórego Przyjścia Chrystusa i to zapoczątkowało gromadzenie kąkolu w snopki. Widzimy więc, jak w tym wypadku gromadzenie kąkolu w snopki rozpoczęło się „pierwej” od rozpoczęcia się gromadzenia pszenicy. Krótko potem nasz Pastor został zgromadzony jako pierwsze ziarno pszenicy przez Pańskie oświecenie jego umysłu myślą, że nasz Pan będąc duchem od chwili Jego zmartwychwstania nie będzie widzialny w Jego Wtórym Przyjściu, która to doktryna była pierwszą szczególną prawdą Żniwa — pierwszą częścią sierpa — do poznania. Ta doktryna stała się mu jasną około października 1874 r. Być może było tylko kilka dni różnicy w rozpoczęciu tych dwóch prac. (TP 1970, s. 59)

„zwiążcie go w snopki” — snopki odpowiadają różnym ludzkim związkom, jak np.: narodowym, kapitalistycznym, religijnym, socjalnym i zawodowym. Proces wiązania w snopki trwa od 1874 roku. (TP 1960, s. 39)

„ale pszenicę zgromadźcie do gumna mojego” — Wielka Kompania czasami też jest pokazana jako pszenica a czasami jako jęczmień. Członkowie tej klasy nie są kąkolem, ponieważ są jednostkami poświęconymi, uczniami Chrystusa. Maluczkie Stadko, jako dojrzała pszenica w czasie żniwa, jest z łatwością oddzielone od plew, ale tak nie jest z członkami Wielkiej Kompanii, którzy bardziej lgną do rzeczy tego świata. Jako niedojrzała pszenica w czasie żniwa, oni musieli przejść przez dodatkowe doświadczenia młócenia w czasie ucisku, by przygotować ich do spichlerza, Królestwa. Do członków Wielkiej Kompanii odnosi się następujące wyrażane przez nich powiedzenie: „Pominęło żniwo, skończyło się lato, a myśmy nie wybawieni” (Jer. 8:20). (TP 1979)

Źródła: zob. też MANNA - 30 CZERWCA

Ewangelia Mateusza 13:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo niebieskie” — Nominalny kościół w wieku ewangelicznym.

„Podobieństwo” — Te różnorodne przypowieści ukazują ten sam temat z różnych punktów widzenia. (R4636:2, 5049:6)

„Królestwo Niebios” — Nominalny Kościół Wieku Ewangelii. (R2634:6, 5049:6) Klasa powołana ze świata aby towarzyszyć mu w Jego Tysiącletnim Królestwie. (R4636:2)

Epifania i Bazylea:

„Królestwo niebieskie” — odnosi się do nominalnego duchowego Izraela, jako nominalnego królestwa Bożego. (TP 1961, s. 71)

Ewangelia Mateusza 13:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Ptaki niebieskie” — Figuruje szatana i jego sługi.

„Na gałęziach jego” — "Upadł, upadł Babilon on wielki (nominalne chrześcijaństwo) i stał się przybytkiem szatanów i mieszkaniem wszelkiego ptactwa nieczystego i przemierzłego", Obj. 18:3.

„Najmniejsze” — Kościół Chrystusowy był kiedyś tak nieznaczny w świecie, że było wstydem należeć do niego. (R4636:2)

„Ale kiedy urośnie” — Ostatecznie, nominalny Kościół miał się stać szanowany i wielki. (R4636:3) Pokazuje to w jaki sposób Ewangelia o Królestwie miała osiągnąć duże rozmiary, mimo iż na początku była tak nieznaczna. (R4636:2)

„Jest największe ze wszystkich jarzyn” — Nie największe ze wszystkich drzew, ale z krzewów i jarzyn. (R4636:2) Ten wielki wzrost nie jest równoznaczny z samymi korzyściami, wprost przeciwnie, jest wielkim minusem, ponieważ ptaki niebieskie przylatują, gnieżdżą się w jego gałęziach i zanieczyszczają je. (R2634:6)

„Staje się drzewem” — Nominalny Kościół ze swoimi wieloma gałęziami i denominacjami jest systemem babilońskim. (R4636:3)

„Ptaki niebieskie” — Szatan i jego słudzy. (R2634:6, 5049:6, 4636:3)

„W gałęziach jego” — Jest tak wielkie, że słudzy przeciwnika znajdują ukojenie w jego cieniu. (R4636:3) „I zawołał donośnym głosem: Upadł, upadł Wielki Babilon i stał się siedliskiem demonów i schronieniem wszelkiego ducha nieczystego i schronieniem wszelkiego ptactwa nieczystego i wstrętnego.” (Obj. 18:2) (R2634:6, 5050:1, 45:6) Szatan i jego słudzy mieszkali w gałęziach Kościoła Ewangelii przez stulecia, zanieczyszczając go. (R2634:6)

Ewangelia Mateusza 13:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo niebieskie” — Tyczy się nominalnego królestwa kościelnego na ziemi, jako królestwo niebieskie.

„Kwasowi” — Korupcja, błąd.

„Który niewiasta” — "Niewiasta Jezabel" (księżniczka fenicka, żona Achaba, króla izraelskiego, fanatyczna czcicielka bożka fenickiego Baala - Melkarta, którego urzędowo wprowadzono do Izraela, a proroków kazała pozabijać i miejsca święte w Betel i Dan zburzyć i dlatego prorok Eliasz uciekał przed jej nienawiścią). Figuruje papiestwo.

„Trzy miary mąki” — Symbolizuje wiarę, nadzieję, miłość.

„Wszystko skwaśniała” — Symbolizuje zepsucie.

„Królestwo Niebios” — Kościół Wieku Ewangelii jest Królestwem w zarodku, w stadium początkowym. R1525:2. 5049:3, 2635:1 Jest to przypowieść o Królestwie w tym sensie, że ukazuje jeden rodzaj doświadczeń jakie Kościół miał przechodzić w czasie obecnego przygotowania do chwały Królestwa. (HG272:5)

„Do kwasu” — Drożdże, grzech, błąd, zepsucie. (F464, T98, R5050:1,4; 4636:3, 2635:1)

„Który wzięła niewiasta” — Zorganizowany system duchowieństwa będący u władzy w pierwszych wiekach. (R5050:4) „Niewiasta Izabel”, Papiestwo. (Obj. 2:20) (R2635:4)

„Trzech miarach mąki” — Czysty pokarm dostarczony przez Pana dla domowników wiary. (R5050:4) Całe świadectwo Bożego Słowa, pokarm dla jego rodziny. (HD272:5) Ekwiwalent jednej efy, wystarczający do bogatego zaopatrzenia domu na zapas. (R2635:1) Wiara raz świętym podana; nadzieja dana nam przez Ewangelię i miłość, więź doskonałości. (R2635:4)

„Aż się wszystko zakwasiło” — Pokarm całego domostwa uległ zepsuciu. (R4636:3) Wszystkie doktryny teologiczne są i urażają wszystkich Chrześcijan. (R5050:4) Ani drobna część nie została zachowana od zepsucia. Rezultatem była niestrawność, (R5050:4, 4636:3) Wiara została podkopana, nadzieja zamieniona na inną nadzieję; a duch Pański, duch miłości został przekształcony w ducha samolubstwa okazywanego przez wyznania wiary i ludzkie instytucje. (R2635:4)

Epifania i Bazylea:

„Królestwo niebieskie” — odnosi się do nominalnego duchowego Izraela, jako nominalnego królestwa Bożego. (TP 1961, s. 71)

„Kwasowi” — Kwas jest wynikiem fermentacji, czyli zepsucia z powodu zawartych w nim składników psujących i jest figurą na umysłowe, moralne i religijne zepsucie -- grzech, błąd samolubstwo i światowość. (TP 1946, s. 59) Kwaszony chleb przedstawiałby zatem stan zepsucia przez grzech, błąd, samolubstwo i światowość, i wolność od Prawdy, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich myśli. (TP 1946, s. 59)

„który wziąwszy niewiasta, zakryła we trzy miary mąki, ażby wszystka skwasniała” — Rozumiemy, że tą niewiastą jest nominalny Kościół (z imienia), szczególnie Kościół Katolicki, który zmieszał kwas błędu z prawdziwą wiarą, nadzieją i miłością (trzy miary mąki), które dał Jezus i Apostołowie, a po ich śmierci zostały zmieszane z błędem. (TP 1969, s. 44)

Ewangelia Mateusza 13:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Do ludu –” — Jezus przemawiając do uczniów używał prostego języka, natomiast gdy nauczał lud zawsze używał przypowieści. (HG511:4)

„W podobieństwach” — Nikt nie był gotowy przyjąć głębie Jego nauk aż do momentu, kiedy Dych Święty w dniu Pięćdziesiątnicy rozpoczął swe dzieło. (R5444:2)

„A bez podobieństwa” — Nie mówił o literalnych faktach. (R5004:3) Język symboliczny był zwykłym sposobem nauczania w przypadku Jezusa. (CR250:2, R4679:1) Ponieważ prawdziwe zaproszenie nie było skierowane do tłumu, ale jedynie do poświęconych. (R5088:1) Zrozumienie duchowych rzeczy przyniosłoby raczej szkodę niż korzyść tym, którzy nie byli spłodzeni z Ducha Świętego, którzy nie byli zupełnie poświęceni na służbę Bogu. (R5088:1) Źródłem naszych trudności okazał się fakt, że braliśmy słowa Jezusa zbyt literalnie, podczas gdy już sama ich forma powinna zasugerować nam, że nie były one wypowiedziane w znaczeniu literalnym, lecz w znaczeniu obrazowym, jako formy przenośni jakich do dziś używamy w mowie potocznej. (OV162:10)

„Nic do nich nie mówił –” — Żadna nauka Wielkiego Nauczyciela nie została przekazana dosłownie, wszystkie były symboliczne. (R4679:1)

Ewangelia Mateusza 13:35

Paruzja (C.T. Russell):

„W podobieństwach” — Figury, typy, obrazy i trudne mowy.

„Wypowiem” — Wytłumaczę ukryte prawdy Bożych proroctw.

„W podobieństwach” — W figurach i niejasnych wypowiedziach. (R2602:6) Ilustracja pewnej prawdy za pomocą czegoś, co jest do niej pod wieloma względami bardzo podobne. (A138) Niezrozumiałych jeszcze przez świat, niedoceniane przez większość za wyjątkiem nielicznych, jego „małe stadko”, poświęconych. (F233) Jezus nie tylko objaśniał proroków, ale czynił to także poprzez przypowieści, proroctwa i niejasne wypowiedzi. (R667:6)

Epifania i Bazylea:

„skryte rzeczy” — [ze Starego Testamenntu] (TP 1951, s. 30)

Ewangelia Mateusza 13:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyłóż nam” — Szczególne światło w czasie obydwóch żniw było dla prawdziwie wierzących dzieci Bożych.

„I przystąpili do niego uczniowie” — Pokornie i spragnieni prawdy. (B28)

„Wyłóż nam” — Wyjątkowe światło obu żniw przyświeca prawdziwym Izraelitom. (B28) Prośba o interpretację. (R4635:6)

„Podobieństwo” — W każdej przypowieści wyjaśnionej przez naszego Pana, wszystko to, co zostało powiedziane, posiada ukryte znaczenie. (R1000:2, 283:6, HG385:3)

Ewangelia Mateusza 13:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten, który sieje” — Jezus i Apostołowie oraz wszyscy prawdziwi naśladowcy. (R5048:6)

„Dobre nasienie” — Ewangelia Królestwa. (R4635:6, 5048:6)

„To Syn Człowieczy” — Pomagali mu jego uczniowie, pod jego kierownictwem. (R576:1)

Ewangelia Mateusza 13:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Rola” — W ciągu czasu żniwa owoc dojrzał z Wieku Ewangelii miał być zgromadzony (odbywało się to w latach 1874-1914 plus pokłosie do października 1916) i dzieło oczyszczenia, orania i przygotowania roli (świata ludzkości) pod zasiew (prawdy) i zbiór w wieku Tysiąclecia musi nastąpić.

„Ale kąkol” — Naśladownictwo Nowego Stworzenia.

„Są synowie onego złego” — Pomimo, że w chrześcijaństwie z imienia znajdują się ludzie dobrzy, moralni, poważni.

„Rola zaś” — Na roli tej, podczas obecnego żniwa, musi być zebrany plon tego wieku Ewangelii, oraz musi być wykonane dzieło oczyszczania i orania pod sianie i zbieranie plonów w Wieku Tysiąclecia. (C121)

„To świat” — Świat ludzkości, świat cywilizowany, wszystkie narody. (C140, R5048:6) Użyto tu słowa kosmos, a nie ge (ziemia), lub aion (wiek). (R2277:1, 97:2*) Świat ludzkości, a ziarna siane są w ich serca. (HG92:6) Świat ludzkości uznany został za ziemię, z której wyrasta nie tylko pszenica, ale i kąkol. (C140) Świat to nie pszenica ani nie kąkol, on jest tylko materiałem, tak jak ziemia, na której posiane mogą być dobre jak i złe ziarna. (HG93:1) Nie zajmuje się on obecnie całym polem, światem w ogólności, lecz zaledwie jednym zakątkiem, gdzie posiał dobre ziarno. (R3771:2) Dobre ziarno zasiane zostało w Palestynie, Azji Mniejszej i w Europie, a następnie stamtąd rozprzestrzeniło się do Ameryki i w pewnej ilości do innych krajów. Mówiąc ściśle, polem pszenicznym jest Europa i Ameryka Północna. (R2277:2)

„To synowie Królestwa” — Dzieci Duchowe, klasy n i m na Planie Wieków. (R275:3)

„Kąkol zaś” — Fałszywe Nowe Stworzenie, udające Chrześcijan. (F200, R4636:1) Rezultat fałszywych doktryn, fałszywych nauk. (R5048:6) Nie spłodzeni z Ducha Świętego. (CR251:3)

„To synowie” — Z powodu ich obecności w kościele powstają fałszywe doktryny, fałszywe nauki, rozsiewane przez przeciwnika, Szatana. (R5834:3)

„Złego” — Pomimo faktu, że zwykle są to szanowani, moralni, dobrze ludzie. (F200, R4636:1, CR251:3) Wszyscy z klasy q i wielu (o ile nie wszyscy) z klasy p na Planie Wieków. (R275:6) Cały świat ludzkości, z wyjątkiem prawdziwych Chrześcijan, zrodzony w grzechu, obcy Bogu, może być nazwany „synami złego”. (R2277:4)

Ewangelia Mateusza 13:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Który rozsiał” — W ten sposób sprowadził światowe masy ludzi do kościoła.

„Diabeł” — Którego osobiście Jezus tutaj przedstawia wcale nie w dwuznaczny sposób.

„Żniwo” — Które teraz postępuje.

„Dokonanie” — Jest to co ma stanowić koniec (całkowitego wyboru klasy Małego Stadka w ciągu lat 40+3 pokłosia).

„Świata” — Wieku Ewangelicznego (jaki trwał od 1-go roku n.e. Do roku 1914 razem ze żniwem kościoła).

„A żeńcy” — Ci, którzy dowiedzieli się o czasie żniwa i dziełem ich było zbierać pszenicę.

„Są aniołowie” — Posłańcy.

„Który go posiał” — Ziarna fałszywych i zwodniczych doktryn, błędu, wykorzystujące ludzkie usta i pióra w służbie Szatana poprzez dumę i ambicję. (R5137:3, 5769:3, 4635:6) I w ten sposób wprowadził światowe rzesze do kościoła. (R2598:3)

„To diabeł” — Którego charakterystyka jest tutaj bezbłędnie rozpoznawalna. (R3769:6*)

„A żniwo” — Weszliśmy w ten okres, gdy obecny wiek się kończy a rozpoczyna się nowy. (CR438:2, 308:1, R4891:4, 4635:6, 2277:6) Obfite jest żniwo kąkolu. (R5769:3) Czas ucisku przychodzący na Kościół powinien być uznawany za żniwo, czas przesiewania, oddzielania prawdziwego ziarna od plew i kąkolu. (R576:2, 82:5*) Znak obecności jest znakiem czasu żniwa. Żniwiarz i jego praca to dwa związane ze sobą pojęcia. (R236:3*) Jest tylu żniwiarzy, ile jest rodzajów ziarna (1 Kor. 15:38-44), ale we wszystkim jest porządek. (R576:2) Wielu wierzy, że rozpoczęło się w roku 1874 a skończy w 1914. (R5363:4)

„To koniec” — Jest tym, co stanowi koniec. (C24, 214, D568) Greckie określenie suntelia, przetłumaczone jako „koniec” nie ma znaczenia „punktu” lecz „okresu czasu”. (R236:3*) Ostatnie czterdzieści lat Czasów Końca. (C24, 121) Jak ilustruje to Plan Wieków, żniwo tego wieku i koniec złego świata, lub dyspensacji, kończę się równocześnie. (NS21:5) Tuż przed rozpoczęciem nowego wieku Tysiącletniego Królestwa Chrystusowego. (R4635:6) Ponowne zgromadzenie Izraela jest znakiem końca tego wieku, a tym samym, znakiem że żyjemy w czasie żniwa. (R384:5) Nie ma tu pokazanego żadnego tysiąclecia w międzyczasie. (HG272:4)

„Świata” — Obecnego Wieku Ewangelii. (B15, C24, 121, D568, R5049:2, 2977:4) Koniec wieku: z greckiego określenia aion. (CR251:2, 292:1, HG116:1)

„Żeńcy zaś” — Którzy przekonali się, że to jest czas żniwa a ich pracą jest gromadzenie pszenicy. (F608) Pan wysyła ciągle nowych pracowników, lecz są nimi tylko ci, którzy rozpoznają bliskość Królestwa, parousia Króla, i mają gorliwość by nieść tę dobrą nowinę innym. (R2674:3)

„To aniołowie” — posłańcy, spłodzeni z jego ducha. (D601, A237, R1279:2) Posłańcy, misjonarze, Pańscy Święci. (R885:3*) Jego słudzy. (R2604:1) Naśladowcy Pańscy w obecnym czasie, podobną klasą byli żeńcy Wieku Żydowskiego. (C139) „Wieść żniwa” to sierp Pana a wszyscy związani z głoszeniem tej nowiny to żeńcy w tym żniwie, współpracownicy Głównego Żniwiarza. (R2490:4) Każdy wierny uczeń, który obecnie postępuje śladami Mistrza ma przywilej stania się jego współpracownikiem w zbieraniu plonów tego żniwa. (R600:3) Pan używa różnych ludzkich narzędzi jako swych sług, posłańców lub aniołów. (R3771:1) Niewidzialne, duchowe istoty, bezgłośnie rozdzielające pszenicę od kąkolu. (R189:4, 175:5, 124:2)

Epifania i Bazylea:

„dokonanie” — zakończeniem. (TP 1984, s. 128)

„świata” — lub wieku. (TP 1984, s. 128) [greckie aion, wiek]. (TP 1975, s. 2)

Ewangelia Mateusza 13:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako zbierają kąkol” — W ziemie. "Proście tedy, aby ucieczka wasza (z mistycznego Babilonu, chrześcijaństwo z imienia) nie wypadła w zimie", Mat. 24:20. (Wynika z powyższego, że ci, którzy w zimie ucisku wielkiego obiecują stan boskiej nieśmiertelnej natury, sami nie wiedzą co obiecują).

„Przy dokonaniu świata” — Nikt nie dostanie się do pieca gorejącego czasu ucisku, aż przy końcu wieku.

„Jak tedy zbiera się kąkol” — Nasz Pan będzie obecny pod koniec Wieku Ewangelii i jako Główny Żniwiarz zbierze kąkol w snopy na spalenie. (R5769:3) W czasie zimy: „Módlcie się tylko, aby ucieczka wasza nie wypadła zimą” (Mat. 24:20) (D578)

„I pali w ogniu” — Niszczy jako kąkol w czasie ucisku, nie chodzi tu o literalne spalenie. (R5737:1, 5049:4, 4636:4, 2277:5, CR251:3) Ich ułuda rozpłynie się. (R4636:4) Będzie to widoczne dla wszystkich, w zamiarze aby wszyscy wynieśli pewną lekcje z tych wydarzeń już na zawsze. (NS94:5) Stanie się to w czasie żniwa. (R1493:4) Ogień ten już zapłonął, „ogień zapalczywości Bożej” (C148) To nie pole ma spłonąć, „świat”, ale kąkol. (NS21:5) Symbolizuje to zniszczenie fałszywych roszczeń tej klasy. (C146) Oznacza to, że nikt z nich nie będzie już nigdy podawał się za kogoś, kim nie jest, nikt z nich nie będzie już twierdził, że jest członkiem poświęconego ludu bożego. R2634:5, SM287:T Zostanie tym samym przywrócony ziemi, świata, skąd powstał. (C140) Aby całe pole zostało oczyszczone i przygotowane dla nowego zasiewu czystego ziarna. (NS93:6)

„Przy końcu świata” — Końcu tego wieku. (D568) Dowodzi to tym samym, że palenie kąkolu jest częścią żniwa Wieku Ewangelii, ponieważ „żniwo to koniec świata” (werset 39) (R115:6*, 98:4*)

Ewangelia Mateusza 13:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Syn Człowieczy” — Chrystus Pan, który po matce stał się synem Adama.

„Pośle anioły” — Swoich posłańców, spłodzonych z Jego ducha.

„Oni zbiorą” — Lub wybiorą.

„Z królestwa” — Z prawdziwego Kościoła Bożego.

„Zgorszenia” — Tych, co zrzucają ze siebie przypisaną im szatę sprawiedliwości Chrystusowej.

„Czynią nieprawość” — Którzy grzeszą stale, lub nie trzymają się zupełnie zasad sprawiedliwości. Jedynie pozostaną rzeczy, które nie dadzą się wzruszyć, będą wierne i prawdziwe.

„Syn Człowieczy” — Tytuł wielkiego uznania, pomnik jego posłuszeństwa aż do śmierci na krzyżu którą zapewnił sobie chwałę, dostojeństwo i moc boskiej natury. (E151) Chrystus, który kiedyś stał się synem (przybranym) Adama. (E150, 152)

„Pośle” — Chrystus nadzoruje żniwo i wysyła żeńców. (R223:5*) Pan posyła nie tylko sierp prawdy aby gromadzić pszenicę, ale stwarza także silną ułudę, aby zgromadzić kąkol. (OV297:4, NS128:6)

„Swoich aniołów” — Sługi lub posłańców, spłodzonych z ducha. (D601, A237, R1285:1*, 1279:2)

„I zbiorą z” — Różnorodne błędy zbierają z Królestwa Bożego wszystkich grzeszników. (R1644:5) W pewnym sensie, pszenica zbierana jest z kąkolu, ponieważ jest go o wiele więcej, ale z drugiej strony, to kąkol zbierany jest spomiędzy pszenicy. Pszenica ma na polu swoje prawne miejsce, ponieważ to jest pole pszeniczne, a nie pole kąkolu. (C139) Zostaną oni zmiecieni przez nadchodzący potop niewierności, obaleni wiatrem fałszywej doktryny a w końcu spaleni zjadliwymi zarzutami ze strony świata. (R600:5) Zadecydował, aby oddzielenie odbyło się publicznie, aby okazać swa własną sprawiedliwość w tym względzie. (OV297:4)

„Królestwa” — Prawdziwy Kościół. (A239, R275:5) W znaczeniu, że w obecnym czasie Kościół jest Królestwem Bożym w zarodku. (R4635:6, 1937:1) Przesiew żniwa jest konieczny, aby klasa Judasza została całkowicie wyeliminowana i aby klasa Piotra została dogłębnie wymieszana trudami i doświadczeniami. (R4908:4) Zgromadzenie Jego ludu z Babilonu jest jedną rzeczą, a zgromadzenie grzeszników z jego Królestwa drugą. W rzeczywistości, „kąkol” opuszcza „pszenicę” poprzez zupełne porzucenie prawdy raz świętym podanej. (R2545:2)

„Wszystkie zgorszenia” — Ci, którzy odkładają szatę weselną przypisanej sprawiedliwości Chrystusowej. (R2275:6) Ci, którzy przyczyniają się do gorszenia innych, włączając w to nauczycieli, kaznodziei i tych, którzy czynią wspaniałe rzeczy. (R5049:4) Nie tylko ci, którzy „popełniają nieprawość”, „kąkol”, ale także ci, którzy gorszą, którzy uchybiają wypełnić do końca postanowień swego przymierza w pełni poświęcenia. (R2541:6) Są godni potępienia, ponieważ są w nominalnym kościele i udają Chrześcijan. (R4636:1) Gdy zdamy sobie sprawę, że jest to dzieło dzisiejszych czasów, to nie możemy zbyt ostrożnie traktować zasad na podstawie których ten osąd i selekcja są przeprowadzane. (R1937:1) Wszystkie organizacje kierujące się w swym działaniu nadzieją na polepszenie sytuacji gwałtownie niszczeją i stają się narzędziami koloryzacji klik i pewnych grup, z powodu chciwości i upadku człowieka. (R1285:1*) Nie chodzi o to, że nie można być członkiem różnych związków, lecz postawa oddzielenia od tych ludzkich instytucji i więzów jest pozycją bezpieczną dla świętych. (R1285:5)

„Którzy popełniają nieprawość” — Którzy praktykują grzech, lub którzy nie popierają zupełnie zasad sprawiedliwości. (R2276:1, 5049:4) „Czynią bezprawie” (Diaglott) (R1285:1*) Klasa kąkolu, wielka masa. (R4635:6, 5802:1, 1644:5) Jedynymi rzeczami, jaki pozostaną, to te, które nie mogą zostać wzruszone, prawdziwe i wierne. (R3053:1)

Epifania i Bazylea:

„a oni zbiorą z królestwa jego wszystkie zgorszenia” — [właściwe tłumaczenie: "Zgromadzą na bok od królestwa jego"]; wiązanie kąkolu zaczęło się narodowo uformowaniem tzw. Trójprzymierza od 1879-1881 i skończyło się uformowaniem tzw. Ententy w 1904 r. (mój dopisek: Trójprzymierze - sojusz polityczno - wojskowy Niemiec, Austro-Węgier i Włoch zawarty w 1882r. - był wyrazem narastającego antagonizmu między mocarstwami Europy. Rozpadł się w 1915 r. po przystąpieniu Włoch do Ententy; Ententa - sojusz zawarty w 1904 r. między Francją, Rosją i W. Brytanią jako przeciwwaga Trójprzymierza. W czasie I Wojny Ententa liczyła 25 państw. -zobacz Encyklopedia Powszechna PWN). (TP 1926, s. 78)

Ewangelia Mateusza 13:42

Paruzja (C.T. Russell):

„W piec ognisty” — Czas ucisku (od roku 1914), który zniszczy nominalne systemy i fałszywe wyznania, spowodowane w znacznym stopniu przez wzrost niedowiarstwa i różnego rodzaju spirytyzmu. Byłoby niedorzecznością przypuszczać, aby symboliczny kąkol mógł być spalony w literalnym ogniu.

„Zgrzytanie zębów” — Znaczy wielkie niepowodzenia, zawody, smutek, boleści i ucisk w całym chrześcijaństwie. "Ludzie drętwieć będą ze strachu i oczekiwania tego, co na cały świat stopniowo przypadnie", Łukasz 21:26. "Słysząc to wściekali się w sercach swoich i zgrzytali na niego zębami", Dz. 7:54.

„Pieca ognistego” — Czas ucisku zniszczy nominalne systemy i fałszywe wyznanie wiary; towarzyszyć mu będzie niewierność i spirytyzm różnego rodzaju. (A239, C146, R275:5) Byłoby zupełnie nielogiczne, aby palić symboliczny kąkol w literalnym piecu I w literalnym ogniu. (CR251:3, R5049:4, 4636:4) Ogień jest takim samym symbolem, jak kąkol, pszenica i stodoła. (R2634:4, 2277:5) Nie ma takiego pieca, który by mógł objąć kąkol i pszenicę z całego wieku Ewangelii. (R3771:2) Piecem tym będzie tak zwane Chrześcijaństwo. (R3771:4)

„Płacz” — W związku z oddzieleniem pszenicy od kąkolu pojawi się zamieszanie, ponieważ Chrześcijaństwo jako całość, chociaż formalnie jest polem pszenicznym, to jednak w rzeczywistości jest polem kąkolu. (OV297:4, NS128:5) Święci nie doświadczą płaczu ani zgrzytania zębami, ponieważ znać oni będą plan Boży i w związku z tym będą się weselić, gdyż wydarzenia te będą zapowiedzią ich oswobodzenia. Q733:T

„I zgrzytanie zębów” — Wielkie rozczarowanie, smutek, ból, kłopoty i udręczenie w całym Chrześcijaństwie. (R3771:4, Q732:2) „Ludzie omdlewać będą z trwogi w oczekiwaniu tych rzeczy, które przyjdą na świat, bo moce niebios poruszą się.” (Łuk. 21:26) (R3771:4) Przedstawia to smutek, rozczarowanie, dziką złość: „”A słuchając tego, wpadli we wściekłość i zgrzytali na niego zębami.” (Dzieje 7:54) (R4329:1, Q732:2) Czas wielkiego ucisku spowoduje ogromne spustoszenie w obecnym porządku rzeczy, społecznym, finansowym, politycznym, i religijnym. (R5802:4, 5864:1, 2303:5, 1644:5)

Dalszy ciąg komentarza do tego rozdziału stoi w czytniku pod kolejnymi wersetami.

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 13

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

• Studium biblijne: Pszenica i kąkol — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 24, 41, 43
• Beznadziejny stan Judasza — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 11, 36
• Studium biblijne: Wielki lud — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 24, 36
• Studium biblijne: Przypowieść o wielkiej wieczerzy — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, w. 11
• Studium biblijne: Szafowanie grzywnami i talentami — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, w. 8
• Sztandar Biblijny nr 164 (2001) — ww. 3, 10, 24, 31, 32, 33, 34, 35…
• Sztandar Biblijny nr 80 (1994) — ww. 29, 30, 39, 40, 41, 42
• Sztandar Biblijny nr 27 (1987) — ww. 11, 30, 39, 41, 47
• Sztandar Biblijny nr 117 (1997) — ww. 11, 24, 30, 36, 39, 41, 47
• Sztandar Biblijny nr 293 (2020) — ww. 16, 17
• 7 października — Niebiańska Manna, ww. 7, 14, 15, 19
• 23 czerwca — Niebiańska Manna, ww. 3, 18, 23
• 6 sierpnia — Niebiańska Manna, ww. 19, 38, 39
• 28 września — Niebiańska Manna, ww. 19, 38, 39
• 6 czerwca — Niebiańska Manna, ww. 12, 22

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

• Mat. 1
• Mat. 2
• Mat. 3
• Mat. 4
• Mat. 5
• Mat. 6
• Mat. 7
• Mat. 8
• Mat. 9
• Mat. 10
• Mat. 11
• Mat. 12
• Mat. 13
• Mat. 14
• Mat. 15
• Mat. 16
• Mat. 17
• Mat. 18
• Mat. 19
• Mat. 20
• Mat. 21
• Mat. 22
• Mat. 23
• Mat. 24
• Mat. 25
• Mat. 26
• Mat. 27
• Mat. 28

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.