Ewangelia Mateusza 17

Ewangelia Mateusza, rozdział 17 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (27 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 17 — Biblia Gdańska

1 A po sześciu dniach wziął Jezus Piotra i Jakóba i Jana, brata jego, i wprowadził je na górę wysoką osobno.

2 I przemieniony jest przed nimi, a rozjaśniło się oblicze jego jako słońce, a szaty jego stały się białe jako światłość.

3 A oto ukazali się im Mojżesz i Elijasz, z nim rozmawiający.

4 I odpowiadając Piotr, rzekł do Jezusa: Panie! dobrze nam tu być; jeźli chcesz, uczynimy tu trzy namioty, tobie jeden, i Mojżeszowi jeden, i Elijaszowi jeden.

5 A gdy on jeszcze mówił, oto obłok jasny zacienił je; a oto głos z obłoku mówiący: Ten jest Syn mój miły, w którym mi się upodobało, tego słuchajcie.

6 To usłyszawszy uczniowie, upadli na twarz swoję i bali się bardzo.

7 Tedy przystąpiwszy Jezus dotknął się ich i rzekł: Wstańcie, a nie bójcie się.

8 A oni podniósłszy oczy swoje, nikogo nie widzieli, tylko Jezusa samego.

9 A gdy zstępowali z góry, przykazał im Jezus, mówiąc: Nikomu nie powiadajcie tego widzenia, aż Syn człowieczy zmartwychwstanie.

10 I pytali go uczniowie jego, mówiąc: Cóż tedy nauczeni w Piśmie powiadają, że ma Elijasz pierwej przyjść?

11 A Jezus odpowiadając, rzekł im: Elijaszci pierwej przyjdzie i naprawi wszystko;

12 Ale wam powiadam: Iż Elijasz już przyszedł, wszakże nie poznali go, ale uczynili mu, cokolwiek chcieli; takci i Syn człowieczy ma ucierpieć od nich.

13 Tedy zrozumieli uczniowie, że o Janie Chrzcicielu mówił do nich.

14 A gdy przyszli do ludu, przystąpił do niego człowiek, i upadł przed nim na kolana,

15 I rzekł: Panie! zmiłuj się nad synem moim: albowiem lunatykiem jest, i ciężko się trapi; częstokroć bowiem wpada w ogień, i częstokroć w wodę.

16 I przywiodłem go do uczniów twoich, ale go nie mogli uzdrowić.

17 A odpowiadając Jezus, rzekł: O rodzaju niewierny i przewrotny! Dokądże będę z wami? Dokądże was będę cierpiał? przywiedźcie mi go sam.

18 I zgromił onego dyjabła Jezus; i wyszedł od niego, i uzdrowiony jest on młodzieniec od onejże godziny.

19 Tedy przystąpiwszy uczniowie do Jezusa osobno, rzekli mu: Czemużeśmy go my wygnać nie mogli?

20 Lecz Jezus rzekł do nich: Dla niedowiarstwa waszego; zaprawdę bowiem powiadam wam: Jeźlibyście, mając wiarę jako ziarno gorczyczne, rzekli tej górze: Przenieś się stąd na ono miejsce, tedy się przeniesie, a nic niemożebnego wam nie będzie.

21 Ale ten rodzaj nie wychodzi, tylko przez modlitwę i przez post.

22 A gdy przebywali w Galilei, rzekł do nich Jezus: Syn człowieczy będzie wydany w ręce ludzkie;

23 I zabiją go, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie. I zasmucili się bardzo.

24 A gdy przyszli do Kapernaum, przystąpili do Piotra ci, którzy podatek wybierali, i rzekli: Izali nauczyciel wasz nie daje podatku?

25 I rzekł: Tak. A gdy wchodził w dom, uprzedził go Jezus, mówiąc: Cóż ci się zda, Szymonie? Królowie ziemscy od kogoż biorą cło albo czynsz? od synów swoich, czyli od obcych?

26 Rzekł mu Piotr: Od obcych. I rzekł mu Jezus: Toć tedy synowie są wolni.

27 Wszakże abyśmy ich nie zgorszyli, szedłszy do morza, zarzuć wędkę, a tę rybę, która najpierwej uwięźnie, weźmij, a otworzywszy gębę jej, znajdziesz stater, który wziąwszy, daj im za mię i za się.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 17

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 17:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Piotra, Jakuba i Jana” — Najwięcej ugruntowani w wierze i gorliwości.

„Na górę wysoką” — Typ na Królestwo Boże.

„A po sześciu dniach” — Po wystarczająco długim czasie, aby byli w stanie przedyskutować i przemyśleć znaczenie słów naszego Pana dotyczących jego zbliżającej się śmierci. (R3345:5) Podczas sześciu dni następujących po ogłoszeniu zbliżającego się cierpienia, hańby i śmierci, możemy być pewni, że apostołów ogarnął smutek i dezorientacja. (R5121:1)

„Bierze ze sobą Jezus” — Chce, aby stopniowo zdali sobie oni sprawę, że jego śmierć nie będzie oznaczać unicestwienia obietnic o Królestwie i jego chwale. (R5121:1) Miał zamiar upewnić apostołów co do pewności zaistnienia Królestwa, które wydawało się być zagrożone wobec upadku wraz z ukrzyżowaniem naszego Pana nadziei go dotyczących. (R2659:2) Cel tej wizji był prawdopodobnie podwójny: pocieszenie i wzmocnienie od Pana oraz oświecenie jego wybranych świadków. (R1761:4)

„Piotra i Jakuba i Jana” — Najbardziej zaawansowanych w wierze i gorliwości. (R2659:1, 3345:5, 2289:2) Trzech ulubionych. (R4649:3)

„Na wysoką górę” — Prawdopodobnie Górę Tabor. (R4650:1) Uważa się, że chodzi tu o Górę Hermon. (R3345:2)

„Na osobność” — Św. Łukasz pisze, że poszedł on tam aby się modlić; możemy więc zasadnie przypuszczać, że trzech apostołów przyłączyło się do jego modlitwy. (R3345:2, 2659:2, 2289:2) Zatem wszyscy, którzy w modlitwie szukają Boga, mogą do pewnego stopnia wzrokiem wiary oglądać tę samą błogosławioną wizję Królestwa. (R2660:1) ***

„A po sześciu dniach” — „po ośmiu dniach” — Łuk. 9:28, licząc dzień, w którym słowa te były wypowiedziane i dzień, w którym się to wypełniło.-68

„wziął Jezus Piotra i Jakóba i Jana, brata jego, i wprowadził je na górę wysoką osobno” — Wydaje się, że Starożytni Godni w ich tysiącletnim urzędzie są przedstawieni przez Piotra; Wielkie Grono jako istoty w ich tysiącletnim urzędzie przez Jakuba; a M. G. w ich tysiącletnim urzędzie przez Jana. W ten sposób cztery wybrane klasy są wyobrażone w Tysiącletnim Królestwie: Królewskie Kapłaństwo i trzy grupy pozafiguralnych Lewitów — Starożytni Godni przedstawieni przez Piotra, Wielkie Grono przez Jakuba i M. G. przez Jana. Te trzy grupy będą wielce zainteresowane w obserwowaniu działalności i postępu chwalebnego Królestwa i jego wspaniałego dzieła.-74

Źródła: 68'66; 74'47;

Ewangelia Mateusza 17:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Białe jak światłość” — Wyobraża "chwałę, która ma nastąpić" potem, gdy się skończą wszystkie cierpienia.

„I został przemieniony przed nimi” — Jego wygląd uległ zmianie. (R4649:3, 558:3) Nie rzeczywista zmiana z postaci ludzkiej na boską, lecz była to jedynie wizja, obraz. (R3793:6, 2659:5) Ilustracja Królestwa. PD64/74, (R2288:6, 3345:6, 1761:2) Była to wizja czci i chwały Chrystusa w Królestwie. Postacią środkową był sam Jezus. Mojżesz i Eliasz byli jedynie narzędziami, służącymi do wypełnienia obrazu. (R3793:5, 2659:2)

„Jak słońce” — Przedstawiające go już nie jako Człowieka Chrystusa Jezusa, ale jako wzbudzonego, uwielbionego Syna Najwyższego, istotę duchową. (R2659:4, 288:6)

„Białe jak światło” — Przedstawiające chwałę, mającą nastąpić po dopełnieniu się cierpień. (B20) Jego szaty zaczęły jaśnieć i stały się częścią wizji. (Q713:2) Podobnie jak w przypadku aniołów. (R5121:2) ***

„I przemieniony jest przed nimi, a rozjaśniło się oblicze jego jako słońce, a szaty jego stały się białe jako światłość” — Kiedy w widzeniu widziano najpierw Samego Jezusa przemienionego, to oznaczone są okresy parousia i epiphaneia lub apokalupsis Jego Wtórego Przyjścia; ale kiedy później (w. 3) ukazał się z Nim Mojżesz i Eliasz, to oznaczony jest okres basileia (Królestwo).-74 ZNACZENIE WIZJI: I/ Przede wszystkim reprezentowała ona, że chociaż nasz Pan Jezus musi ponieść śmierć i to śmierć krzyżową zgodnie z Boskim Planem, niemniej jednak pozostawał On w dalszym ciągu Synem Bożym, którego chwalebny majestat i królewska moc będzie później całkowicie wykazana. II/ Następnie obraz ten lub wizja może być zrozumiana, jako przedstawiająca Królestwo podczas Wieku Ewangelii — Królestwo uznane przez lud Boży, lecz nie uznane przez świat, raczej Królestwo zarodkowe, Królestwo cierpiące aniżeli Królestwo panujące. W tym widoku wizji twarz naszego Pana jaśniała jak słońce, a Jego szaty lśniące białością reprezentowały naszego Pana w zmartwychwstałym stanie w ciągu Wieku Ewangelii już nie jako istotę ludzką, lecz wielce wywyższonego i uwielbionego Syna Najwyższego, istotę duchową najwyższej natury, tj. natury Boskiej. W symbolach Biblii twarz często jest użyta do przedstawienia znajomości, a szaty są często użyte do przedstawienia 1) łask Ducha Świętego i 2) władz urzędowych. Jezus więc był przedstawiony w Swojej chwale jako posiadający zupełną i jasną znajomość Bożą, odnoszącą się do Jego wielce wywyższonego stanu na prawicy Bożej i jako posiadający chwalebny charakter, doskonale i odpowiednio zrównoważony we wszystkich łaskach Ducha Świętego bez skazy i zmazy wraz z władzami urzędowymi wyższymi i chwalebniejszymi od tych, jakie ktokolwiek inny posiada z wyjątkiem Samego Boga. GŁÓWNE ZASTOSOWANIE ( tj. zastosowania do Wtórego Przyjścia Chrystusa i do Królestwa Tysiącletniego.) Chociaż powyższe dwa tłumaczenia wykazują niektóre bardzo dobre myśli, to jednak nie uznajemy żadnego z nich jako główne tłumaczenie zamierzone przez naszego Pana. III/ wizja na górze była obrazem na chwalebną parousię Jezusa — obecność — w Jego Królestwie, w Jego najszerszym znaczeniu parousji, tj. tysiącletniej obejmującej Jego parousię w jej ograniczonym znaczeniu (pierwszą część Jego Wtórego Przyjścia, okres żęcia Żniwa, w którym świat był nieświadomy o Jego obecności), potem Jego epiphaneia lub apokalipsis (czas Jego objawienia lub okazania się światu w następującym wielkim Czasie Ucisku) i ostatecznie Jego basileia (okres Królestwa, w którym ziemska faza Jego Królestwa z jej panowaniem sprawiedliwości będzie ustanowiona po Czasie Ucisku). Ta część wizji, w której Jezus jest tylko Sam wpierw widziany w świetle, oznacza Jego Wtóre Przyjście w okresach parousji i epifanii lub apokalipsie; zaś ta część wizji, w której ukazali się Mojżesz i Elijasz rozmawiający z Jezusem oznacza Wtóre Przyjście naszego Pana w okresie bazylei (Królestwie).-68

Źródła: 68'67,68; 74'47;

Ewangelia Mateusza 17:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Ukazali się im” — To było tylko widzenie, ponieważ Chrystus był pierworodnym z umarłych, lecz żaden z nich, ani Mojżesz lub Eliasz, nie otrzymali nagrody, "nie stali się doskonałymi", Żyd. 11:40.

„Mojżesz” — Reprezentuje Mojżeszową dyspensację. Zwycięzców z wieku żydowskiego. Świętych, którzy zasnęli w śmierci.

„Eliasz” — Reprezentuje Ewangeliczny albo chrześcijański okres. Zwycięzców z wieku Ewangelii. Świętych, którzy nie zasną w śmierci, lecz zostaną przemienieni w jednej chwili przy wtórej obecności Chrystusa. Tak Mojżesz, jak i Eliasz pościli po 40 dni podobnie jak Jezus, co wskazuje, że oni byli z Nim w podobnym poświęceniu i oddani Ojcu Niebiańskiemu.

„Z Nim rozmawiający” — O ofierze i cierpieniach Chrystusa, jak i o chwale, która miała nastąpić.

„I oto ukazali się im” — Była to tylko wizja, ponieważ Chrystus jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli, a ani Mojżesz ani Eliasz jak do tej pory nie stali się doskonałymi. (F676, Q761:3, 713:1, R2288:6) Promieniejący, ale o wiele mniej niż Jezus. (R5121:2, 3345:2) Wiekom Żydowskiemu i Ewangelii była przypisana pewna cześć i chwała, ale w osobie Jezusa, reprezentującego Wiek Tysiąclecia, pokazana została jeszcze większa chwała. (R3345:6) Figura była wspaniała; rzeczywistość przechodzi wszelkie wyobrażenie pod względem chwały. (R1323:2*)

„Mojżesz” — Figura Mojżesza, przedstawia dyspensację Mojżeszową, Zakonu lub zwycięzców wieku Żydowskiego. (B255, 20, F677, R5772:4, 5121:4, 3794:3, 3790:6, 3345:5, 2659:4, 2289:1, 2288:6, 1761:2) Zostali oni rozpoznani, ponieważ Jezus albo używał ich imion w rozmowie z nimi, albo powiedział apostołom, kim oni byli, kiedy już schodzili z góry. (Q807:2) Mojżesz mówił o cierpieniach Chrystusowych we wszystkich postanowieniach Zakonu i w jego ofiarach. (R2659:3) Był pośrednikiem, przedstawicielem Izraela, wobec czego dobrze reprezentuje go w tym obrazie. (Q260:1)

„I Eliasz” — Figura Eliasza, przedstawia dyspensację Chrześcijańską, wiek Ewangelii, lub zwycięzców Wieku Ewangelii, Kościół. (B255, 20, F677, R5772:4, 5121:4, 3345:5, 2289:1) Przedstawiający proroków, którzy głosili nie tylko mającą nadejść chwałę, ale także cierpienia, jakie miały ją poprzedzać. (R2659:3) Zarówno Mojżesz jak i Eliasz pościli przez 40 dni, tak samo jak Jezus, pokazując, że byli zjednoczeni razem z nim w nadzwyczajnym oddaniu niebieskiemu Ojcu. (R3794:3) Zarówno Mojżesz jak i Eliasz odeszli z ziemskiej sceny w szczególnych okolicznościach, ale mimo to, jesteśmy przekonani, że obaj nie żyją. (5 Moj. 34:5, Żyd. 11:13) (Q761:3) Ani Mojżesz, ani Eliasz nie poszli do nieba. (R5333:5) Mojżesz i Eliasz przedstawiają dwie klasy, które będą brać wraz z Chrystusem udział w jego mesjańskiej chwale w czasie Królestwa. (R5333:5) Którzy z nim rozmawiali – Obie dyspensacje mówią o ofiarach i cierpieniach Chrystusa oraz o mającej potem nastąpić chwale. (B255) Rozmowa jaka się odbyła podczas tej wizji potwierdziła jego słowa, że poniesie śmierć męczeńską w Jerozolimie. (R3345:5, 2659:3, 2289:1) Prawdopodobnie w czasie, gdy uczniowie spali (Łuk. 9:32), bezwątpienia dla dodania mu otuchy. (R1761:5) Była to wizja niebiańskiego Królestwa, gdzie Mojżesz przedstawia jedną klasę, Eliasz drugą a Jezus jeszcze inną. (HG205:4) Mojżesz i Eliasz przedstawiali dwie klasy związane z Panem w chwale jego królestwa, które stanowić będą ziemską i duchową fazę królestwa – ziemską pokazaną w Mojżeszu, oraz duchową przedstawioną w Eliaszu. (R1761:2, 559:4) Uwielbiony Jezus stał pomiędzy klasą Mojżesza, powołaną wcześniej, a klasą Eliasza, której powołanie właśnie się rozpoczęło. (R5121:5)

Epifania i Bazylea:

„A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, z nim rozmawiający” — Mojżesz to wyobrażenie wiernych St.T., ziemska faza Królestwa. Eliasz to wyobrażenie Kościoła, duchowa faza Królestwa. (TP 1985, s. 20) Kiedy w widzeniu widziano najpierw Samego Jezusa (w.2) przemienionego, to oznaczone są okresy parousia i epiphaneia lub apokalupsis Jego Wtórego Przyjścia; ale kiedy później ukazał się z Nim Mojżesz i Eliasz, to oznaczony jest okres basileia (Królestwo). (TP 1974, s. 47) ZNACZENIE WIZJI: (TP 1968, s. 67,68) I/ Ukazanie się Mojżesza i Elijasza przedstawiających w tym zastosowaniu Zakon i proroków, ilustrowało w jaki sposób śmierć Chrystusa była w zupełności przedtem poświadczona. Mojżesz mówił o cierpieniach Chrystusa i o chwale, jaka miała nastąpić za pośrednictwem zarządzeń Zakonu, jego ofiar, błogosławieństw, itp. Prorocy również ogłaszali nie tylko o nadchodzącej chwale, lecz także o cierpieniach, które musiały poprzedzać chwałę. (TP 1968, s. 67,68) II/ W tym (II) poglądzie sprawy na Wiek Ewangelii można rozumieć, że Mojżesz przedstawia wiernych minionych wieków, a Elijasz wiernych obecnego Wieku Ewangelii, Ciało Chrystusowe w ciele. Wierni ci będą połączeni z Nim w chwale w nadchodzącym Królestwie w jego panowaniu sprawiedliwości. (TP 1968, s. 67,68) GŁÓWNE ZASTOSOWANIE (TP 1968, s. 67,68) ( tj. zastosowania do Wtórego Przyjścia Chrystusa i do Królestwa Tysiącletniego.) (TP 1968, s. 67,68) Chociaż powyższe dwa tłumaczenia wykazują niektóre bardzo dobre myśli, to jednak nie uznajemy żadnego z nich jako główne tłumaczenie zamierzone przez naszego Pana. (TP 1968, s. 67,68) III/ Elijasz był użyty w głównym zastosowaniu tej wizji, by reprezentować Kościół, stojący za duchową fazę Królestwa, a Mojżesz by reprezentował Godnych Starego Testamentu, stojących za ziemską fazę Królestwa. W ten sposób widziana scena przemienienia daje zupełną reprezentację Królestwa — w jego Głowie, Jezusie i w jego dwóch fazach zwycięskiego Kościoła Ewangelicznego i Godnych. (TP 1968, s. 67,68)

Ewangelia Mateusza 17:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Trzy namioty” — Jak Piotra, tak i wielu innych obchodzą więcej ziemskie namioty, a nie mogą pojąć ani ocenić rzeczywistego duchowego Królestwa Bożego.

„Trzy namioty” — Jakże wielu, podobanie jak Piotr, chce rozbijać ziemskie namioty, zamiast zrozumieć rzeczywistą wizję Królestwa. (R3795:1) Nie możemy budować namiotów na górach wiary i nadziei i oczekiwać, że pozostaniemy tam w zachwyceniu wizją, lecz musimy pamiętać, że obecne obowiązki i konflikty są konieczne dla naszego rozwoju i są częścią naszego przymierza. (R2660:1,4) ***

„uczynimy tu trzy namioty” — wielu jest takich, którzy na podobieństwo Piotra pragną coś czynić, pragną wystawić ziemskie namioty! Jak mało jest w stanie od razu uchwycić prawdziwego ducha wizji i zdać sobie sprawę, że ona reprezentuje rzeczy, które są jeszcze do osiągnięcia, nie rzeczy teraźniejsze tymczasowych namiotów!-68

„tobie jeden” — usposobienie do wznoszenia Panu kosztownych świątyń ziemskiego rodzaju, a zaniedbywanie wizji w jej rzeczywistym znaczeniu, uczuciu i nauce.-68

„Mojżeszowi” — budować namiot Mojżeszowi przez usiłowanie przestrzegania sabatu żydowskiego, starając się usprawiedliwić przez uczynki Zakonu.-68

„Eliaszowi” — wystawić namiot Elijaszowi przez umieszczenie głosu Kościoła ponad lub na równi z głosem Pana (jak to niektórzy usiłują czynić w swoich, twierdzeniach o nieomylności kościoła w dekretach soborowych, w wypowiedziach papieży, itd. i w ich twierdzeniach o Boskim prawie kardynałów, biskupów, doktorów teologii, itd.).-68

Źródła: 68'69;

Ewangelia Mateusza 17:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Obłok jasny” — Wyobraża obłok ucisku, w który dostali się apostołowie po śmierci Mistrza swego.

„A oto głos” — "A ten głos myśmy słyszeli, który przyszedł z nieba, będąc z Nim na górze świętej", 2 Piotra 1:18.

„Tego słuchajcie” — To znaczy, że przez cały wiek ewangeliczny gęste chmury otaczały chwałę Pańską i że potrzebujemy ustawicznie zwracać i pilnować się Słowa Bożego. "Niech będzie każdy człowiek prędki ku słuchaniu, a nie rychły ku mówieniu", Jakub 1:19. "Owce moje słuchają głosu mego", Jan 10:27.

„Obłok jasny” — Przedstawiający obłok ucisku, jaki ogarnął apostołów po śmierci Zbawiciela. (R3794:5) Obłok ucisku i przeciwności dotyka nas, abyśmy zachowali pokorę i nasłuchiwali głosu z niebios. (R3794:5) Mglista chmura światła która mówi apostołom i nam, że jego chwała na pewien czas zostanie zakryta, że będzie dostrzegalna jedynie wzrokiem wiary, a pomimo iż będzie mniej lub bardziej zachmurzona, będzie bez wątpienia jasną dla tych, którzy będą na niego spoglądać. (R2659:6)

„Rozległ się głos z obłoku” — „A my, będąc z nim na świętej górze, usłyszeliśmy ten głos, który pochodził z nieba.” (2 Piotr. 1:18) (B255)

„Z obłoku” — Podobna sytuacja miała miejsce przy Jego narodzinach, gdy aniołowie zwiastowali jego przyjęcie na świat, a także przy jego chrzcie, gdy głos z nieba ogłosił, że jest on Synem Bożym. (R1761:5) W związku z tym, Bóg dwa razy otworzył niebiosa aby wykrzyknąć „Ten jest Syn mój umiłowany”; ale tym razem, był to jedyny przypadek w historii człowieka, gdy Boże milczenie zostało w taki sposób przerwane. (R84:2*)

„Ten jest Syn mój” — umiłowany – W znaczeniu, że został przez niego spłodzony, Chrystus nazywa Boga swym Ojcem a Bóg uznaje go za swego Syna. (R944:4*, HG297:1) Ich wiara został potwierdzona, to, w co wcześniej wierzyli, zostało teraz poświadczone przez samego Boga. (R5121:3)

„Jego słuchajcie” — W ciągu całego Wieku Ewangelii, gdy mgliste chmury okryją jego chwałę, mamy mieć wielką potrzebę do bezustannego nasłuchiwania na Słowo Pańskie. (R2659:6) „A niech każdy człowiek będzie skory do słuchania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu.” (Jak. 1:19) (R2289:4) Zdając się mówić: Uspokójcie się Słuchajcie słów mego ukochanego Syna. Wielu z nas musi nauczyć się tej lekcji cichości – słuchać i uczyć się, być uczonym przez Boga. (R2289:3) „Owce moje głosu mojego słuchają i Ja znam je, a one idą za mną.” (Jan. 10:27) (R3346:5) Celem całej tej wizji było uświadomienie apostołom faktu, że Jezus jest Mesjaszem. (R3794:5)

„A gdy to usłyszeli” — Niewielu usłyszało, zrozumiało, doceniło i okazało posłuszeństwo wobec zaproszenia Ewangelii; lecz w Wieku Tysiąclecia wolą Bożą będzie, aby wszyscy usłyszeli. (R3345:6)

„Zatrwożyli się bardzo” — Otrzymali niezbędną lekcję czci i szacunku. (R2289:4)

Epifania i Bazylea:

„obłok jasny zacienił je” — Obłok ten jako część wizji może właściwie być zrozumiany jako przemawiający do uczniów i do nas. Aczkolwiek chwała i majestat Pana Jezusa niewątpliwie należą do Niego, niemniej jednak chwała ta w znacznej mierze będzie ukryta, zakryta, zaciemniona przez pewien czas, tak abyśmy widzieli naszego chwalebnego Pana i Króla tylko oczami wiary. (TP 1968, s. 68,69)

„głos z obłoku mówiący” — głos Boży mówiący w tym obłoku, wydaje się przedstawiać jak przez cały Wiek Ewangelii, gdy mglisty obłok otaczał chwałę Pańską, lud Pański potrzebował i nadal bardzo potrzebuje stale słuchać Słowa Bożego i spolegać wiarą na jego oświadczeniu odnoszącym się do Syna Bożego, naszego Odkupiciela. (TP 1968, s. 68,69)

Ewangelia Mateusza 17:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Bali się bardzo” — Otrzymali potrzebną naukę poszanowania.

Ewangelia Mateusza 17:7

Paruzja (C.T. Russell):

„I dotknął ich” — Dopiero łagodne słowa naszego Pana i jego dotyk spowodował, że przestali się bać. (R4649:3)

„Nie lękajcie się” — Obawą wywołaną nakazem głosu z nieba mówiącego „Jego słuchajcie”. (R2289:4) Gdy zdamy sobie sprawę z naszej niegodności, może nas opanować obawa i dręczyć nas. Im więcej go jednak poznajemy, tym bardziej miłość Boża wypiera strach z naszego serca. (R4650:1) Nasz stworzyciel współczuje wszystkim tym, którzy dążą do sprawiedliwości. On jest wielkim Bogiem, a nie małym. (R4650:1)

Ewangelia Mateusza 17:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Tego widzenia” — O przychodzącym Królestwie.

„O tym widzeniu” — O nadchodzącym Królestwie Tysiącletnim. (B255, R5333:5, 5121:6, Q713:2) Nie rzeczywistość, ale wizja, taka jak ta oglądana przez Jana Objawiciela. (R5772:3, 5121:4) Z greckiego horama, które to słowo pojawia się dwanaście razy w Nowym Testamencie i w każdym przypadku kontekst wskazuje, że dana rzecz nie jest rzeczywistością ale wizją. (R4142:4*) Mojżesz mógł być wzbudzony bożą mocą, ale nic tego nie wymagało. Skoro Jezus nazwał całe wydarzenie wizja, dlaczegóż my mamy nazywać je rzeczywistością? (R201:1) Wizja była równie skuteczna dla osiągnięcia zamierzonego celu, jak byłaby rzeczywistość. (R2659:5) Wizje nie są rzeczywistością, chociaż w sposób symboliczny ją przedstawiają. (R2826:1, 2288:3) Tak jak w przypadku trąb, bestii itd. w Objawieniu, które nie są rzeczywistością, ale wizją. (R5333:5, 5772:4, 5121:4, 3354:3, 2659:5, 2288:3, 559:1, Q259:7, 713:2, 761:3) Specjalne wizje i objawienia Ducha Świętego były dane apostołom, aby pokazać im rzeczy, jakie miały nadejść. (R1525:6) Bardzo żywa i pokrzepiająca symboliczna wizja Królestwa, jednakże bez „potwierdzonego słowa prorockiego” (2 Piotr. 1:19) byłaby niezrozumiała. (R1761:4) Bardzo często otrzymane błogosławieństwa są wizjami chwalebnych rzeczy, jakie Bóg przygotował tym, którzy go szukają. (R3345:2) ***

Ewangelia Mateusza 17:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł im Eliasz” — Uwielbiony Chrystus.

„Pierwej przyjdzie” — Stare rękopisy opuszczają wyraz "pierwej".

„Naprawi wszystko” — W czasie naprawienia wszystkich rzeczy.

„Eliasz” — Uwielbiony Chrystus. (B20, 254, Q259:4) Kościół zwykle symbolizowany jest przez kobietę; w tym jednak przypadku, wykorzystana została postać mężczyzny, Eliasza, ponieważ dzieło o którym mowa nie jest dziełem jakie przeprowadzić ma Kościół w oderwaniu od Pana, ale jest to ich wspólne dzieło. (B255)

„Przyjdzie” — Najstarsze manuskrypty nie wspominają słowa „najpierw”. B254 (W niektórych tłumaczeniach Pisma Świętego, w wersecie tym użyte jest dodatkowo słowo „najpierw” – przyp. tłum.) Przygotować drogę dla Mesjasza poprzez przeprowadzenie dzieła naprawy głosząc upamiętanie i chrzest na odpuszczenie grzechów, ogłaszając rychłe nadejście Królestwa niebios. (Q772:4) Przyjście Eliasza musi poprzedzić dzień Pański (Mal. 4:4,5), lecz jego dzieło będzie miało miejsce w ty dniu. (HG68:3)

„I wszystko odnowi” — W czasie naprawienia wszystkich rzeczy. (Dzieje 3:19-21) (B254) Jan przeprowadził dzieło naprawy pomiędzy ludem Pańskim w czasie pierwszego przyjścia, dzieło przygotowujące drogę dla Mesjasza. (R3292:6) Chrystus mówi tutaj o restytucji i on jest prorokiem. (Dzieje 3:21) (HG56:2) Odnowienie wszystkich rzeczy nie rozpocznie się aż do chwili powrotu Chrystusa. Tym samym, dzieło Eliasza nie rozpocznie się aż do chwili osobistego przyjścia Chrystusa. (HG68:3) ***

Ewangelia Mateusza 17:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł im Eliasz” — Uwielbiony Chrystus.

„Pierwej przyjdzie” — Stare rękopisy opuszczają wyraz "pierwej".

„Naprawi wszystko” — W czasie naprawienia wszystkich rzeczy.

„Eliasz już” — przyszedł – Nie chodzi tu o reinkarnację, ponieważ ta teoria nie jest nauką Biblijną. (Q772:4, 817:2) Jezus przywoływał tutaj proroctwo Mal. 4:5,6. (Q772:4) Wiemy z całą pewnością, że Jan nie był Eliaszem, ponieważ on mówi: „I zapytali go: Kim więc? Eliaszem jesteś? A on odrzekł: Nie jestem.” (Jan. 1:21). (Q772:4, 817:2) Jan Chrzciciel, obraz klasy Eliasza, poprzedzający Chrystusa w ciele tak jak Kościół poprzedza Chrystusa w chwale. (B253, 252, R3346:4, 3292:6, 557:1) Eliasz był typem na Kościół, a Jan kontynuacją tegoż typu; zarazem jednak był w pewien sposób jego mglistym wypełnieniem. (B254, 253, 257) Jednakże Jan nie czynił wszystkiego tego, co ma czynić Eliasz, dlatego też oczekiwać należy większego Eliasza. (Mat. 11:14) (R2838:6)

„I nie poznali go” — Chociaż przez pewien krótki okres uznawali go za szczerego człowieka, sługę i proroka bożego. (Jan. 5:35) (R968:5, B260)

„Zrobili z nim, co chcieli” — Lecz z pozaobrazowym Eliaszem nie zrobią już tego, co będą chcieli. (HG69:2)

Źródła: Patrz także komentarz do Mat. 14:3.

Ewangelia Mateusza 17:14

Paruzja (C.T. Russell):

„I gdy przyszli do ludu” — W tym samym czasie gdy miała miejsce wizja, pozostali apostołowie znajdujący się u podnóża góry stawiali czoła przeciwnikowi, tak jak Lud Pański w obecnym czasie. (R2659:4)

Ewangelia Mateusza 17:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Bo jest epileptykiem” — Przekład Revised Version mówi, że chory był epileptykiem (w wersji oryginalnej, komentarz dotyczy tłumaczenia „lunatyk” – przyp. tłum). Uważamy, że trafniejszy jest opis jaki czytamy (czyli „lunatyk” – przyp. tłum) – że Jezus zgromił „demona” i przepędził go z chłopca. (R4650:2)

Ewangelia Mateusza 17:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie mogli uzdrowić” — Tym sposobem lud Boży znajduje się w dolinie zamieszania i w walce z pożądaniem ciała i diabła, podczas, gdy oczami wiary spoglądają na wierzch góry uwielbionego Pana i spodziewają się być z Nim połączeni w chwale Jego Królestwa.

„Nie mogli go uzdrowić” — Lud Pański ciągle żyje w dolinie konfliktu z wolą ciała i szatana, podczas gdy oczami wiary widzą na szczycie góry swego wspaniałego Pana, który wkrótce wraz z nimi będzie dzielił chwałę swego Królestwa. (R2659:4)

Ewangelia Mateusza 17:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Uzdrowiony jest” — Ebinos, jako jest w wyrazie "duch" - "A gdy przyjdzie on duch".

Ewangelia Mateusza 17:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Tej górze” — Królestwo onego złego.

„Niedowiarstwa waszego” — Aby wiara była skuteczna, musi być wspierana przez moc duchową. (R4650:4)

„Gdybyście mili wiarę” — A nie wyobraźnię lub ślepą łatwowierność. (Q774:2, R1967:3)

„Powiedzielibyście” — Żądanie musi być zgodne z bożą wolą. (Q774:3, R1967:3)

„Tej górze” — Odnosząc się do gór jako do trudności i przeciwności w naszym Chrześcijańskim życiu albo w dziele Bożym, zdajemy sobie sprawę, że „cuda” są dla tych, którzy wykazują wiarę. (R1967:5, Q774:3)

„Przenieś się” — Bóg nie dał takiego nakazu w odniesieniu do literalnych gór. (R5446:4, 1967:5)

„A przeniesie się” — Gdyby mieli wystarczającą wiarę w moc bożą i otrzymali od niego stosowne polecenie. (R5446:4, 4650:4) Nie mamy przypuszczać, że nasz Pan miał na myśli aby jego naśladowcy usiłowali przestawiać góry jako przeciwności albo na dowód swej wiary. (R4650:4) ***

„i tej górze rzekli:” — królestwu szatana.-82

Źródła: 82'3;

Ewangelia Mateusza 17:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Modlitwę” — Lekcja dana apostołom miała im pokazać, że ich największa moc wypłynie z prowadzenia życia bardzo blisko Boga, prowadzenia życia pełnego samozaparcia i modlitwy. (R4650:4, NS153:2)

Ewangelia Mateusza 17:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Za mnie i za siebie” — Chrystus Pan nie chciał w cudowny sposób zaspokajać swoich potrzeb, gdy był kuszony.

„Daj im” — Ten przykład podporządkowania się władzy pokazuje, że byli pełni szacunku i przestrzegali prawa. (R1555:6) Za mnie i za siebie – Ale w przypadku kuszenia, Jezus nie wykorzystał możliwości cudownego zaspokojenia swych własnych potrzeb. (F650, 651)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 17

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.