Ewangelia Mateusza 20

Ewangelia Mateusza, rozdział 20 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (34 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 20 — Biblia Gdańska

1 Albowiem podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi gospodarzowi, który wyszedł bardzo rano najmować robotników do winnicy swojej.

2 A zmówiwszy się z robotnikami z grosza na dzień posłał je do winnicy swojej.

3 A wyszedłszy o trzeciej godzinie, ujrzał drugich, którzy stali na rynku próżnujący;

4 I rzekł im: Idźcie i wy do winnicy, a co będzie sprawiedliwego, dam wam.

5 A oni poszli. Zasię wyszedłszy o szóstej i dziewiątej godzinie, także uczynił.

6 Potem o jedenastej godzinie wyszedłszy, znalazł drugie, którzy stali próżnujący, i rzekł im: Przecz tu stoicie cały dzień próżnujący?

7 Rzekli mu: Iż nas nikt nie najął; i rzekł im: Idźcie i wy do winnicy, a co będzie sprawiedliwego, weźmiecie.

8 A gdy był wieczór, rzekł pan winnicy sprawcy swemu: Zawołaj robotników, a oddaj im zapłatę, począwszy od ostatnich aż do pierwszych.

9 A gdy przyszli oni, którzy o jedenastej godzinie byli najęci, wziął każdy z nich po groszu.

10 Przyszedłszy też i pierwsi, mniemali, że więcej wezmą; ale wzięli i oni, każdy z nich, po groszu.

11 A wziąwszy, szemrali przeciwko gospodarzowi,

12 Mówiąc: Ci ostatni jednę godzinę robili, a uczyniłeś je nam równymi, którzyśmy znosili ciężar dnia i upalenie.

13 A on odpowiadając rzekł jednemu z nich: Przyjacielu! nie czynię ci krzywdy; azaż się nie z grosza zmówił ze mną?

14 Weźmij, co twojego jest, a idź; chcę bowiem temu ostatniemu dać jako i tobie.

15 Azaż mi się nie godzi czynić z mojem, co chcę? Czyli oko twoje złośliwe jest, iżem ja jest dobry?

16 Takci będą ostatni pierwszymi, a pierwsi ostatnimi; albowiem wiele jest wezwanych, ale mało wybranych.

17 A wstępując Jezus do Jeruzalemu, wziął z sobą dwanaście uczniów na osobne miejsce w drodze, i rzekł im:

18 Oto wstępujemy do Jeruzalemu, Syn człowieczy będzie wydany przedniejszym kapłanom i nauczonym w Piśmie, i osądzą go na śmierć.

19 I wydadzą go poganom na pośmiewanie i na ubiczowanie i na ukrzyżowanie; ale trzeciego dnia zmartwychwstanie.

20 Tedy przystąpiła do niego matka synów Zebedeuszowych z synami swoimi, kłaniając mu się, i prosząc nieco od niego.

21 A on jej rzekł; Czegóż chcesz? Rzekła mu: Rzecz, aby siedzieli ci dwaj synowie moi, jeden po prawicy twojej a drugi po lewicy w królestwie twojem.

22 Ale Jezus odpowiadając rzekł: Nie wiecie, o co prosicie; możecież pić kielich, który ja będę pił? i chrztem, którym się ja chrzczę, być ochrzczeni? Rzekli mu: Możemy.

23 Tedy im rzekł: Kielichci mój pić będziecie, i chrztem, którym się ja chrzczę, ochrzczeni będziecie; ale siedzieć po prawicy mojej i po lewicy mojej, nie jest moja rzecz dać wam, ale tym, którym jest zgotowano od Ojca mojego.

24 A usłyszawszy to oni dziesięciu, rozgniewali się na onych dwóch braci.

25 Ale Jezus zwoławszy ich, rzekł: Wiecie, iż książęta narodów panują nad nimi, a którzy wielcy są, mocy dokazują nad nimi.

26 Lecz nie tak będzie między wami: ale ktobykolwiek między wami chciał być wielkim, niech będzie sługą waszym.

27 A ktobykolwiek między wami chciał być pierwszym, niech będzie sługą waszym.

28 Jako i Syn człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służył, i aby dał duszę swą na okup za wielu.

29 A gdy oni wychodzili z Jerycha, szedł za nim wielki lud.

30 A oto dwaj ślepi, siedzący przy drodze, usłyszawszy, iż Jezus przechodził, zawołali, mówiąc: Zmiłuj się nad nami, Panie, synu Dawidowy!

31 Ale on lud gromił ich, aby milczeli; lecz oni tem więcej wołali, mówiąc: Zmiłuj się nad nami, Panie, synu Dawidowy!

32 A zastanowiwszy się Jezus, zawołał ich i rzekł: Cóż chcecie, abym wam uczynił?

33 Rzekli mu: Panie! aby były otworzone oczy nasze.

34 A użaliwszy się ich Jezus, dotknął się oczu ich, a zaraz przejrzały oczy ich; i szli za nim.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 20

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 20:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Najmować robotników” — Gorliwych poświęconych dzieci Bożych.

„Do winnicy swojej” — Którzy by wiernie zużytkowali swój czas i energię w służbie Bożej.

„Królestwo Niebios” — Stad wiemy, że odnosi się to do doświadczeń Kościoła podczas wieku Ewangelii. (R5473:2) Uważamy, że odnosi się to w całości do doświadczeń klasy królestwa w obecnym życiu, a zwłaszcza do tych żyjących pod koniec tego wieku. (R5473:3, Q258:2)

„Podobne jest do” — Przypowieść ta jest trudna do interpretacji w taki sposób, aby wszystkie jej elementy znalazły swe wypełnienie. R5473:2, Q531:T, 258:3 Nie uważamy, aby każdy pojedynczy szczegół znalazł swe wypełnienie. Niektóre z nich po prostu służą do zbudowania treści lub mają za zadania zwrócić uwagę na pewne okoliczności. (Q530:1)

„Wczesnym rankiem” — Ktoś mógłby powiedzieć, że powołanie rozpoczęło się w czasach Jezusa i apostołów, a rozmaite powołania nawiązywały do niego w czasie Wieku ewangelii. (Q258:2)

„Najmować robotników” — Gorliwe, poświęcone dzieci boże w czasie Wieku Ewangelii. (C223) Do uprawy winnicy, ochrony przed szkodnikami, utrzymania ziemi w dobrym stanie i wszelkiej pomocy przy produkcji dorodnych owoców doskonałej jakości. (R4666:2)

„Do swej winnicy” — Aby wiernie używali swego czasu i energii w jego służbie. (C223) Kościół jest bożą winnicą. (R214:2)

Epifania i Bazylea:

„bardzo rano” — wezwanie "bardzo rano" z przypowieści, jako część ogólnego wezwania trwało przez dwie pierwsze symboliczne godziny z przypowieści, tj. od października 1874 r. do lutego 1878 r. i od lutego 1878 r. do czerwca 1881 roku. (TP 1963, s. 48)

Ewangelia Mateusza 20:2

Paruzja (C.T. Russell):

„A zmówiwszy się” — Rodzaj naszej nadziei był jasno zrozumiany przez pierwotny Kościół, lecz następnie poszło w zapomnienie.

„Od grosza” — Chwała Królestwa.

„Ugodziwszy się” — Obietnica Królestwa była jasno zrozumiana przez wczesny Kościół, lecz później w dużej mierze stracono ją z oczu. (C223)

„Na jednego denara dziennie” — Rzymski standard tamtych czasów, tak jak lir, marka, frank, szyling i dolar są dzisiejszymi standardami we Włoszech, Niemczech, Francji, Anglii i Ameryce. (R4666:4) W jednej ze starych angielskich katedr znaleziono zapiski, wskazujące na to, że prace za pomocą dłuta kosztowały „grosz dziennie żywność dla każdego pracownika”. (R4666:4) Z greckiego denarius, oznaczającego srebrną monetę o wartości ok. 17 centów. (R4666:3, 3535:1) Przekazanie tego jednego denara zdaje się mieć miejsce po tej stronie zasłony. Q531:T Przypowieść ta ewidentnie ma na celu przekazanie nauki, że Bóg da wszystko to, co obiecał – a nawet więcej niż przyrzekł - tym, którzy pracują. (R4666:4) Zaszczyty Królestwa. (C223) Nie jestem pewien, co może przedstawiać denar. (Q258:3) Można uważać, że odnosi się on do wiecznego życia. (Q530:1, 500:5) Wydaje się, że przedstawia on radości, błogosławieństwa, zaszczyty i przywileje ludu Bożego w obecnym życiu pod koniec obecnego wieku. (R4666:5) Być może jest to związane z dziełem uderzenia wód Jordanu, które - jak myślę – wciąż należy do przyszłości. Q531:T Być może chodzi tu o nagrodę jaką Bóg da tym którzy są jego, nie tylko tym którzy należą do Małego Stadka, ale także Wielkiemu Gronu. (Q500:3) W kontekście żniwa Wieku Żydowskiego, przedstawia on przywilej wejścia do Królestwa niebios przywilej stania się uczniem. (R5473:5)

Epifania i Bazylea:

„z grosza” — przedstawia przywilej w uderzaniu Jordanu - w dwukrotnym jego uderzeniu. (TP 1950, s. 43) Grosz oznacza specjalne sposobności służby, objęte w uderzeniu Jordanu, uczynionym dwa razy — fakt wskazany w przypowieści. Ponieważ Grosz dany był w dwóch częściach, oznaczających dwa uderzenia Jordanu więc: (TP 1968, s. 44,45) 1) Ogólnie mówiąc, ci którzy wezwani zostali w jedenastej godzinie (luty 1908 do czerwca 1911) otrzymali swój wpierw. Wyjątkowo inni oprócz nich otrzymali swój Grosz razem z nimi, lecz ponieważ liczba ich była stosunkowo mała, pominięci są w przypowieści, jako otrzymujący Grosz jednocześnie. Przypowieść bowiem traktuje tylko o rzeczach ogólnych. (TP 1968, s. 44,45) 2) Ogólnie mówiąc, ci którzy wezwani byli przed jedenastą godziną (wyjątki również są tak nieliczne, że zostały tutaj pominięte), otrzymali swój później. „On Sługa” od jesieni 1914 do jesieni 1916, dał pierwszej klasie specjalne sposobności służby w związku z pierwszym uderzeniem Jordanu (Mat. 20:8,9). Pod koniec lata i z początkiem jesieni 1916 „On Sługa” przez nowe uporządkowanie pracowników w Betel i innych, przez wprowadzenie pewnych nowych postaci służby i uczynionym testamentem działającym po jego śmierci, dał drugiej klasie specjalne sposobności służby w drugim uderzeniu Jordanu (Mat. 20:10—16), od jesieni 1917 do wiosny 1918. Ponieważ Grosz dany był wszystkim, którzy wezwani zostali pod koniec Wieku, jacy po jedenastej godzinie byli stosunkowo nieliczni, dlatego nie są specjalnie wspomniani w przypowieści traktującej o rzeczach ogólnych. (TP 1968, s. 44,45)

„na dzień” — Parousja (TP 1974, s. 13) 40 lat od 1874 do 1914 roku. (TP 1936, s. 70) dniem z tej przypowieści jest okres Żniwa od 1874-1914 roku. Jest to więc symboliczny dzień trwający 40 lat. Dniem roboczym u Żydów był okres trwający 12 godzin (Jan 11:9; 9:4). A więc symboliczny roboczy 40-letni dzień miałby 12 symbolicznych godzin, a każda z nich byłaby 1/12 częścią 40 lat, czyli trwałaby 3 lata i 4 miesiące. Tak więc 12 godzin z przypowieści zaczynałyby się jak następuje: (TP 1963, s. 46,48) 1) październik 1874 r., (TP 1963, s. 46,48) 2) luty 1878 r., (TP 1963, s. 46,48) 3) czerwiec 1881 r.; (TP 1963, s. 46,48) 4) październik 1884 r., (TP 1963, s. 46,48) 5) luty 1888 r., (TP 1963, s. 46,48) 6) czerwiec 1891 r., (TP 1963, s. 46,48) 7) październik 1894 r., (TP 1963, s. 46,48) 8) luty 1898 r., (TP 1963, s. 46,48) 9) czerwiec 1901 r., (TP 1963, s. 46,48) 10) październik 1904 r., (TP 1963, s. 46,48) 11) luty 1908 r., (TP 1963, s. 46,48) 12) czerwiec 1911 r., (TP 1963, s. 46,48) (a dzień zakończyłby się i rozpoczął wieczór w październiku 1914r.). (TP 1963, s. 46,48)

Ewangelia Mateusza 20:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Na rynku” — "Agora", słowo greckie w źródle słów "Agorazo", znaczy: odkupiony, kupiony.

„Rynku” — Z greckiego agora, słowo źródłowe określenia agorazo, które oznacza zakupić na wolnym rynku, a tłumaczonego jako odkupić. (E429)

Epifania i Bazylea:

„o trzeciej godzinie” — trzecia godzina trwała od czerwca 1881r. do października 1884 roku. (TP 1963, s. 79)

Ewangelia Mateusza 20:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Idźcie i wy” — Podczas Wieku Ewangelii, nasz Pan za pomocą swoich nauczycieli w Kościele bezustannie zapraszał wierzących aby rozpoczynali służbę dla niego. (C224)

„Co się należy” — Dokładne, jasne wskazanie wysokości wynagrodzenia miało miejsce tylko na początku. (C223) Obietnica Królestwa była jasno zrozumiana przez wczesny Kościół, lecz później w dużej mierze stracono ją z oczu i nie głoszono jej. (C223)

Ewangelia Mateusza 20:5

Epifania i Bazylea:

„o szóstej” — Szósta godzina trwała od czerwca 1891 r. do października 1894 roku. (TP 1963, s. 80,81)

„o dziewiątej” — okres od czerwca 1901 r. do października 1904 roku. (TP 1963, s. 80,81)

Ewangelia Mateusza 20:6

Paruzja (C.T. Russell):

„O jedenastej godzinie” — Ostatniej godziny.

„Znalazł drugie” — Wielka liczba z różnych denominacji uczyniła zupełną ze siebie ofiarę Bogu do 1881 roku i ci byli doświadczeni i przyjęci, lub odrzuceni i zastąpieni innymi. To miało trwać tak długo, jak długo drzwi miały być otwarte.

„Około jedenastej” — podczas ostatniej godziny. (C223) Podczas ostatniego okresu Wieku Ewangelii. (Q258:2) 5 po południu, na godzinę przed tym, kiedy kończono prace. My także jesteśmy teraz przy końcu dnia Ewangelii. (R214:2) Nawet dziś (1889 rok) żyjemy w 11 godzinie. (R1111:5) Najwidoczniej, podczas 12 godziny kolejni pracownicy nie zostali już przyjęci. (Q74:4)

„Znalazł jeszcze innych” — Prawdopodobnie, od około 20000 do 30000 poświęconych w 1881 roku nie dowiodło swej wierności przymierzu ofiary i zostali zastąpieni. Proces ten będzie biegł dalej, do momentu, gdy ostatnia korona nie zostanie przydzielona na zawsze. (F95, R4304:1) Znajduje to częściowe zastosowanie w czasach żniwa Wieku Żydowskiego do celników i grzeszników, którzy wcześniej odrzucali służbę Bogu i służbę w winnicy. (R5473:5)

„Stojących” — Czekających na możliwość wejścia do winnicy. (R4303:5, Q258:2) ***

„o jedenastej godzinie” — Przypada to na okres od lutego 1908 r. do czerwca 1911 roku.-63

Źródła: 63'82;

Ewangelia Mateusza 20:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie najął nas” — Spóźniliśmy się by być przyjętymi do służby, gdy był czas powołania wyznaczony.

„Do winnicy” — Jak długo drzwi sposobności służenia stoją otworem. "Przychodzi noc, gdy żaden nie będzie mógł sprawować", Jan 9:4.

„A co będzie sprawiedliwego” — Te wyrazy nie znajdują się w starych manuskryptach.

„Nikt nas nie najął” — Spóźniliśmy się aby rozpocząć służbę pod powołaniem. (C223, 224)

„Idźcie i wy” — Część miejsc pracy będzie wolnych z powodu braku wierności niektórych pracowników. (C225) Wszyscy zostali wzięci do pracy. Różnorodność pracy jest tak wielka, że wszyscy znajdą zatrudnienie. (R214:3)

„Do winnicy” — Dopóki drzwi możliwości służenia są otwarte. (C224)

„Co się należy” — (brak tych słów w polskim przekładzie, przyp. tłum) – Te słowa, jak i pozostałe do końca wersetu, nie znajdują się w najstarszych manuskryptach. (C224) Nic nie obiecuję. Ogólne powołanie zostało zakończone. Czas jest krótki. Czas do pracy nieomal się skończył. (C224) Któż może opisać błogosławieństwa jakie mogą wypłynąć z jednogodzinnej służby pod bożym kierownictwem? (R214:3)

Ewangelia Mateusza 20:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Zwołaj robotników” — Robotnicy przedstawiają tylko wiernych. (C223)

Epifania i Bazylea:

„A gdy był wieczór” — Ponieważ dzień skończył się w październiku 1914 r., to tym samym rozpoczął się wówczas wieczór. (TP 1963, s. 84)

Ewangelia Mateusza 20:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Denarze -” — Wydaje się, że przedstawia on radości, błogosławieństwa, zaszczyty i przywileje ludu Bożego w obecnym życiu pod koniec obecnego wieku. (R4666:5) Życie wieczne, nagroda zarówno dla tych, którzy pracowali przez cały dzień jak i zaledwie przez jedną godzinę, dla Kościoła i Wielkiego Grona. (Q500:3)

Epifania i Bazylea:

„wziął każdy z nich po groszu” — tym groszem jest przywilej pierwszego uderzeniu Jordanu, który zaczął się 20 września 1914 roku, a skończył się przed jesienią 1916 roku. (TP 1936, s. 69) Grosz oznacza specjalne sposobności służby, objęte w uderzeniu Jordanu, uczynionym dwa razy — fakt wskazany w przypowieści. Ponieważ Grosz dany był w dwóch częściach, oznaczających dwa uderzenia Jordanu więc: (TP 1968, s. 44,45) 1) Ogólnie mówiąc, ci którzy wezwani zostali w jedenastej godzinie (luty 1908 do czerwca 1911) otrzymali swój wpierw. Wyjątkowo inni oprócz nich otrzymali swój Grosz razem z nimi, lecz ponieważ liczba ich była stosunkowo mała, pominięci są w przypowieści, jako otrzymujący Grosz jednocześnie. Przypowieść bowiem traktuje tylko o rzeczach ogólnych. (TP 1968, s. 44,45) 2) Ogólnie mówiąc, ci którzy wezwani byli przed jedenastą godziną (wyjątki również są tak nieliczne, że zostały tutaj pominięte), otrzymali swój później. „On Sługa” od jesieni 1914 do jesieni 1916, dał pierwszej klasie specjalne sposobności służby w związku z pierwszym uderzeniem Jordanu (Mat. 20:8,9). Pod koniec lata i z początkiem jesieni 1916 „On Sługa” przez nowe uporządkowanie pracowników w Betel i innych, przez wprowadzenie pewnych nowych postaci służby i uczynionym testamentem działającym po jego śmierci, dał drugiej klasie specjalne sposobności służby w drugim uderzeniu Jordanu (Mat. 20:10—16), od jesieni 1917 do wiosny 1918. Ponieważ Grosz dany był wszystkim, którzy wezwani zostali pod koniec Wieku, jacy po jedenastej godzinie byli stosunkowo nieliczni, dlatego nie są specjalnie wspomniani w przypowieści traktującej o rzeczach ogólnych. (TP 1968, s. 44,45)

Ewangelia Mateusza 20:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Otrzymali po denarze” — Pragnąc zwrócić uwagę na fakt, że nagroda była taka sama dla wszystkich. Jest to istotna cecha tej przypowieści. (Q530:1) Być może jedynym celem tego przykładu było zwrócenie uwagi na fakt i przyczynę szemrania. (Q530:1)

Epifania i Bazylea:

„mniemali, że więcej wezmą” — Ten wiersz dowodzi, że ta druga klasa posiadała bezbożną ambicję. Oni chcieli "więcej" a tego "więcej" chcieli zanim otrzymali ich stokrotną nagrodę, co wskazywało na kultywowanie przez nich niewłaściwego ducha. (TP 1963, s. 84)

„po groszu” — Grosz oznacza specjalne sposobności służby, objęte w uderzeniu Jordanu, uczynionym dwa razy — fakt wskazany w przypowieści. Ponieważ Grosz dany był w dwóch częściach, oznaczających dwa uderzenia Jordanu więc: (TP 1968, s. 44,45) 1) Ogólnie mówiąc, ci którzy wezwani zostali w jedenastej godzinie (luty 1908 do czerwca 1911) otrzymali swój wpierw. Wyjątkowo inni oprócz nich otrzymali swój Grosz razem z nimi, lecz ponieważ liczba ich była stosunkowo mała, pominięci są w przypowieści, jako otrzymujący Grosz jednocześnie. Przypowieść bowiem traktuje tylko o rzeczach ogólnych. (TP 1968, s. 44,45) 2) Ogólnie mówiąc, ci którzy wezwani byli przed jedenastą godziną (wyjątki również są tak nieliczne, że zostały tutaj pominięte), otrzymali swój później. „On Sługa” od jesieni 1914 do jesieni 1916, dał pierwszej klasie specjalne sposobności służby w związku z pierwszym uderzeniem Jordanu (Mat. 20:8,9). Pod koniec lata i z początkiem jesieni 1916 „On Sługa” przez nowe uporządkowanie pracowników w Betel i innych, przez wprowadzenie pewnych nowych postaci służby i uczynionym testamentem działającym po jego śmierci, dał drugiej klasie specjalne sposobności służby w drugim uderzeniu Jordanu (Mat. 20:10—16), od jesieni 1917 do wiosny 1918. Ponieważ Grosz dany był wszystkim, którzy wezwani zostali pod koniec Wieku, jacy po jedenastej godzinie byli stosunkowo nieliczni, dlatego nie są specjalnie wspomniani w przypowieści traktującej o rzeczach ogólnych. (TP 1968, s. 44,45)

Ewangelia Mateusza 20:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wziąwszy tyle” — Po denarze, przedstawiającym wieczne życie. (Q500:1,5)

„Szemrali” — Cokolwiek to może oznaczać, jest to coś, co spotka Kościół po tej stronie zasłony, ponieważ po jej drugiej stronie z pewnością nikt nie będzie szemrał. Q258:3, 531:T Ktokolwiek będzie skory szemrać przeciwko dawcy wszelkiego dobra, nie będzie uznany za godnego udziału w Królestwie. R4666:5, Q530:1, 500:6, 259:T Oznaczać to będzie, że szukali oni jedynie nagrody a nie doceniali przywileju pracy z Chrystusem i Ojcem. (R4666:5) Jest to ostrzeżenie dla tych, którzy są długo w prawdzie i mają wiele przywilejów służenia. (R4666:5) Wszyscy słudzy powinni modlić się do Pana aby posyłał kolejnych pracowników do winnicy. Nie powinni być oni zazdrośni o innych, którzy mogą przyjść. (R5474:1)

Epifania i Bazylea:

„szemrali przeciwko gospodarzowi” — Fakt, że trzej brytyjscy zarządcy zagarnęli większą władzę niżeli to zarządził "on Sługa" dowodzi, że szemrali przeciwko dobremu gospodarzowi i wiernym sługom, których chcieli usunąć. Fakt, że "obecny zarząd" Towarzystwa zagarnął więcej władzy, aniżeli "on Sługa" przewidział dla niego, jest szemraniem przeciwko dobremu gospodarzowi i jego wiernym sługom, których usiłowali usunąć. Fakt, że liczni ich zwolennicy podtrzymywali ich stronniczo w tym postępowaniu, które niezmiennie przyniosło im korzyści, było szemraniem przeciwko dobremu gospodarzowi i jego wiernym sługom, których chcieli usunąć. Tak więc wszyscy, którzy zagarnęli władzę i ich stronnicy szemrali przeciwko dobremu gospodarzowi i jego wiernym sługom a ich uczynki pod tymi względami stanowiły szemranie dowodzące, że chcieli oni "więcej" niż wierni otrzymali. (TP 1963, s. 84) Akty te stanowiły rewolucjonizm niezbożnej ambicji skierowanej przeciwko zarządzeniom Pańskim danym przez "onego Sługę". (TP 1963, s. 84)

Ewangelia Mateusza 20:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Jedną tylko godzinę” — Podobnie i dzisiaj niektórzy Chrześcijanie potykają się na tym, że czas jest już bliski gdy Bóg wyleje swego ducha na wszelkie ciało. (R4666:6)

„Zrównałeś ich” — Faryzeusze i Uczeni w Piśmie uważali, że skoro grzesznicy i celnicy mają przywilej aby stawać się uczniami Mesjasza, to wobec tego jakaś większa łaska powinna być im dana. (R5473:5)

„Dnia” — Wieku Ewangelii. (C223)

Epifania i Bazylea:

„Mówiąc...” — Ten wiersz wskazuje, że szemrzący nie chcieli, aby inni byli im "równi". Oni bowiem pragnęli wyższości, większej władzy i panowania. Z tej przyczyny zagarnęli władzę i stali się panami nad dziedzictwem Bożym, buntując się przeciwko Boskim zarządzeniom danym za pośrednictwem rzeczywistego Szafarza z Przypowieści. Jasno jest więc wykazane, że rzeczywistymi szemrzącymi są Wodzowie Towarzystwa i popierający ich stronnicy. (TP 1963, s. 84,85)

Ewangelia Mateusza 20:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie czynię ci krzywdy” — Wszyscy, którzy doceniają fakt że Bóg jest dobry, hojny i szczodry, będą cieszyć się błogosławieństwami jakie spływają na innych. (R4666:5) Wszystko, co daje Bóg jest darem. (R5473:6)

Epifania i Bazylea:

„A on odpowiadając rzekł” — Pan skieruje wyjątkowo ostrą naganę do klasy nazwanej "przyjaciółmi". (TP 1963, s. 85)

„Przyjacielu” — Uważamy, że tą klasą są wodzowie rewolucjonizmu. (TP 1963, s. 85)

Ewangelia Mateusza 20:14

Epifania i Bazylea:

„Weźmij, co twego” — wiersz mówi, że "przyjaciel" otrzymał swój grosz, drugie uderzenie Jordanu - "wielki ruch", od jesieni 1917 r. do wiosny 1918 roku. (TP 1963, s. 85)

Ewangelia Mateusza 20:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Czy nie wolno mi czynić” — W sprawach łaski lub błogosławieństw. (R5069:4)

„Czy oko twoje jest zawistne” — Zostali poddani szczególnej próbie dotyczącej ich lojalności i motywów. (R4666:6)

Epifania i Bazylea:

„Azaż mi się nie godzi czynić z mojem co chcę?” — dowodzi, że Pan postąpił słusznie i że klasa wyobrażona przez "przyjaciela" pragnęła i czyniła zło. (TP 1963, s. 85)

„Czyli oko twoje złośliwe jest, iżem ja jest dobry?” — Mimo dobroci Pańskiej okazanej im w udzieleniu stokrotnej nagrody ich oko, wyobraźnia, dostrzegło w tym sposobność do złego: przechwycenia władzy i panowania nad dziedzictwem Bożym. (TP 1963, s. 85) (Pan udzielił im w 1917 r. nagany opisanej w w. 13-15 za pośrednictwem pewnych protestów i "opozycyjnych" publikacji). (TP 1963, s. 85)

Ewangelia Mateusza 20:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Pierwszymi - ostatnimi” — Patrz komentarz Mat. 19:30.

„Wielu jest wezwanych” — Nie wszyscy byli powołanymi.

„Będą ostatni pierwszymi” — Niektórzy z najmniej poważanych skorzystali z możliwości otrzymania boskich błogosławieństw lepiej i szybciej. (R5473:6)

„Pierwsi ostatnimi” — Niektórzy z tych, którzy jako pierwsi odpowiedzieli na powołanie mogą jako ostatni otrzymać błogosławieństwo sprawdzające ich lojalność i motywy. (R4666:5, 5473:6)

„Wiele jest wezwanych” — Do boskiej natury poprzez możliwość ofiary. (R682:2) Nie tak wielu jest powołanych w porównaniu do ogólnej liczby ludzi, ale jest to duża liczba w porównaniu do liczby wybranych. (R2508:1, HG746:1, 744:3) Większa jest liczba powołanych i pociągniętych przez bożą opatrzność oraz głoszenie dobrej nowiny niż liczba tych, jaka według jego zamiaru ma być objęta zbawieniem w obecnym wieku. (NS769:6)

„Ale mało –” — Przyjętych. (R779:3*) Warunki zbawienia w obecnym czasie są niezwykle trudne. (NS769:6) Nie tylko naród Izraelski był niewielkim narodem w porównaniu z innymi, lecz także i „wybrani” z tegoż narodu, „starożytni święci”, stanowili jego niewielki ułamek. (NS369:6)

„Wybranych” — Fakt ten nie czyni Boga stronniczym. On nie miał żadnego obowiązku aby uczynić kogokolwiek z ludzkiej rasy nieśmiertelnym władcą. (R779:3*) ***

„będą ostatni pierwszymi, a pierwsi ostatnimi” — jest w Biblii użyte w celu określenia nie jednostek lecz klas. W związku z udzieleniem stokrotnej nagrody z reguły przystępujący do pracy później dostąpią współdziedzictwa z Chrystusem w Królestwie, podczas gdy z reguły wezwani wcześniej stanowić będą członków Wielkiej Kompanii.-63

„wiele jest wezwanych” — usprawiedliwionych.-60

„mało wybranych” — słowo "wybrani" określa tych, którzy pozostaną wiernymi w wysokim powołaniu.-34 tzn. powołanych spośród usprawiedliwionych na wspólne dziedzictwo z Chrystusem przez spłodzenie z Ducha Św. po ich poświęceniu.-60

Źródła: Patrz komentarz do Mat. 19:30

Źródła: 34'57; 60'15; 63'46,85;

Ewangelia Mateusza 20:18

Paruzja (C.T. Russell):

„I skażą go” — Saduceusze, klasa kapłanów, a nie prosty lud, byli zainteresowani osądzeniem Jezusa za jego ataki na błędy kapłanów. Jedyną rzeczą jakiej się obawiali, to tego, że Rzymianie mogliby obciążyć ich za to odpowiedzialnością. (R2420:1*)

Ewangelia Mateusza 20:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Z synami swoimi” — Jakub i Jan podobno byli Jezusa kuzynami.

„Po lewicy” — Jest możebne, że jedno z tych miejsc było zachowane dla apostoła Pawła.

„Z synami swoimi” — Jakubem i Janem, których uważa się za kuzynów Jezusa. (R3362:2)

Ewangelia Mateusza 20:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Powiedz, aby ci” — Gdyby było niewłaściwe, aby mieli w pamięci tę obietnicę, byłoby także niewłaściwe dla Pana dać im ją. (R5376:1)

„Po prawicy” — I po lewicy, dwie najważniejsze pozycje. (R3362:2) Innym nie zależało na miejscach, ale Jakub i Jan chcieli być blisko Mistrza. (R5091:1) Najwidoczniej myśleli mniej o chwałach królestwa niż o bliskości do Mistrza. (R4487:3) Apostołów dotknęła typowa dolegliwość: umiłowanie chwały ludzkiej i chwały Pańskiej. (R5375:6) Możliwe, że jedno z tych miejsc zarezerwowane jest dla apostoła Pawła. (R3362:6)

„W królestwie twoim” — Nie wątpili, że to królestwo jest blisko. (R5090:6)

Ewangelia Mateusza 20:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie wiecie o co prosicie” — Nie możecie wyrobić sobie pojęcia o błogosławieństwach, jakie będą udziałem uczestników Chrystusowych w Jego Królestwie.

„Możecie pić kielich?” — Czy chcecie pić upokorzenia i cierpienia? "Izali nie mam pić kielicha, którego mi Ojciec nalewa".

„Chrztem” — Chrzest śmierci.

„Możemy” — Jesteśmy gotowi i poświęcimy wszystko, by postępować Twoimi śladami Panie.

„A Jezus, odpowiadając, rzekł” — Z kliku zapisanych słów staramy się odtworzyć przebieg szerszej dyskusji. (R2072:2*)

„Nie wiecie” — W tym czasie nie byli w stanie wyobrazić sobie błogosławieństw płynących z faktu połączenia z Chrystusem w jego Królestwie i chwale, z zasiadania wraz z nim na jego tronie jako Oblubienica i współdziedzic. (R2072:2*) Chrystusem w jego Królestwie i chwale, zasiadać wraz z nim na jego tronie jako Oblubienica i współdziedzic. (R2072:2*)

„O co prosicie” — Jezus nie potępił ich za to pragnienie. (R5786:4) Nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie bezmiaru błogosławieństwa płynącego z faktu połączenia z Chrystusem w jego królestwie i chwale. (R2072:2, 2*) Nie zdawali sobie sprawy, jaka będzie cena tego przywileju zasiadania wraz z nim na tronie w Tysiącleciu. (NS755:4) Gdy się poświęcamy, wówczas zgadzamy się pełnić wolę Pana, ale jeszcze nie wiemy, co to oznacza. (R5081:5)

„Czy możecie pić” — Czy chcecie brać w tym udział, czy chcecie pić? R5599:2, 5538:5, 4547:2, R3362:3, Q188:T Słowo „możecie”, mimo iż zawiera w sobie znaczenie przymusu, to jednak wyraża też chęć. Odnosi się do wili. Nie chodzi tu o fizyczną zdolność, ale o zdolność na poziomie umysłowym. (R5599:2)

„Kielich” — Wstydu, hańby, cierpień i odrzucenia. (R5599:3, 5421:3, 4669:1, 2292:4) Samozaparcia i samoofiary z Jezusem, branie udziału w jego ofierze. R4456:4, 5421:3-5, 5192:6, 4547:2,5; 4429:4, (CR47:5) Ziemskie doświadczenia Pana. (R5538:6, 5599:5) Okazując nie tylko nasze zainteresowanie w jego ofierze, ale okazując to poprzez nasze własne przymierze w śmierć wraz z nim, pijąc z jego kielicha. (R325:5) Jesteśmy powołani aby dzielić z nim jego kielich, aby brać udział w symbolu jego śmierci. (R721:4) Nie przedstawia on usprawiedliwienia, lecz z drugiej strony jedynie usprawiedliwieni mogą z niego pić. Z jednej strony jest to nasz indywidualny kielich, a z drugiej kielich naszego Zbawiciela. (R5538:5) „Czy nie mam pić kielicha, który mi dał Ojciec?” (Jan. 18:11) (R3362:3, 5599:5) Jeżeli pijemy kielich śmierci naszego Zbawiciela razem z nim, razem z nim będziemy także uczestnikami przyszłego kielicha radości. (R4547:2, 5538:6, CR307:2) Nasz kielich jest nadzorowany przez naszego Zbawcę, choć nalewany jest przez Ojca, ponieważ jest częścią Jego planu. Nie będziemy sami. (R5422:1, 5538:5, 4547:2) Symbolizuje środki naszego uświęcenia, za pomocą których wymieniamy nasze usprawiedliwione ziemskie prawa na dziedzictwo niebieskie i współdziedzictwo. (R4547:4) Położyć w zupełności swoje życie w ofierze, nawet gdy oznacza to dla nas niesprawiedliwość. (R5421:3) Podczas gdy to wino poświęcenia wyczerpuje naszą ziemską naturę, to równocześnie ożywia i czyni silniejszą naszą naturę duchową. (R588:3)

„Który ja pić będę” — Jezus miał pić z kielicha należącego do grzesznika, aby odkupić człowieka. (R5421:6) Wypił z wdzięcznością gorzki kielich aż do dna. (R5422:1, 5538:5) Kielich ten był dla niego straszną próba, nie umierania, ale krzyż. (R5599:5, 5422:1) Który niedługo miał być dla niego nalany. (R5421:2) Ten sam kielich. My nie piejmy z innego kielicha, niż on pił. (R4475:2, 4547:2, 212:2*) Ani Jan, ani Jakub, ani nikt inny nie może siedzieć na tronie Chrystusowym jeżeli nie będzie pił z jego kielicha. (R4547:2, 4475:2)

„I chrztem” — Chrztem śmierci. F438, 442, R4547:5, 4669:1, 5599:3, 1543:1, PD66/78 W jego ofiarniczą śmierć. (R4547:5) Oznaczający zupełne poddanie się Bogu za wszelką cenę, bez względu na cierpienia i niedostatki, nawet na śmierć. (R2072:2*)

„Którym się ja chrzczę” — Teraz, podczas trzech i pół roku jego posługi. (R5421:1) Ofiarowanie wszystkich ziemskich celów. (R4669:1)

„Możemy” — Chcemy. Poświecimy wszystko, aby iść w twoje ślady. (R3362:4, 5421:2,3; 5599:2, 5786:4) Obyśmy chętnie podejmowali takie decyzje i codziennie o nich rozmyślali. (R5607:3) Nie znali oni jeszcze wówczas pełnego znaczenia słowa „chrzest” lub „kielich”. (R5421:4) My także nie możemy uczynić nic więcej. Gdybyśmy byli zdani tylko na własne siły, zobowiązanie to przerastałoby nas z pewnością, lecz Boska opatrzność sprawia, że dorównujemy jego wymogom. (NS755:4) Nasz Pan był z pewnością usatysfakcjonowany ich chęcią uczynienia poświęcenia, ich deklaracją, że chętnie będą znosili krzyż aby osiągnąć koronę. (R2292:4) Policzyli koszty i chętnie się zgodzili. (R4669:2) Z pomocą Mistrza, byli gotowi na wszystko. PD66/78 Nie było to z ich strony przechwałką, lecz prosta deklaracją decyzji okazywania posłuszeństwa i naśladowania Pana bez względu na okoliczności. (R5607:3) Podobnie jest i w naszym przypadku. Nasza wola jest silna. Nie ma wątpliwości, nic jej nie jest w stanie przeszkodzić. (R5599:3)

Źródła: zob. też MANNA - 22 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

„Możecież” — czy jesteście gotowi. (TP 1981, s. 20)

„kielich” — kielich, wyobraża w symbolach biblijnych doświadczenia, jakie Bóg wylewa dla Swego ludu -- Jezusa i Kościoła -- ażeby je przyjmowali,. rozumiemy, że nasz Pan użył tutaj słowa kielich w tym znaczeniu, że kielich reprezentuje także nasze cierpienia z Nim aż do śmierci. (TP 1933, s. 30)

Źródła: zob. też MANNA - 22 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Mateusza 20:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Którym jest zgotowano” — Możebne dla Jana i Pawła.

„Kielich mój” — Określany także jako „krew Nowego Przymierza”, „Nowy Testament”, „Nowa Wola”. (R4436:2) Cierpienia lub hańby. (R5607:3, 4555:5) Brać wraz z nim udział w jego ofierze – a nie w innym kielichu, w innej ofierze. (R4475:2) Zasługa Jezusa jest jedyną, jaka zmazuje grzechy całego świata, lecz jest ona stosowana pośrednio przez Kościół. Jest to łaska, jaką on ich specjalnie obdarza. (R648:6) Ten sam kielich przedstawiony jest w usłudze Pamiątki. (R5421:3, 4555:5) Wskazuje także na udział w jego chwałach, czci i nieśmiertelności; nowe wino w jego Królestwie. (R5192:6) Ci, którzy piją z Jego kielicha są szczególnie umiłowani przez Ojca. (R5607:3)

„Pić będziecie” — Apostołowie nie mogli pić z kielicha swego Odkupiciela dopóki on, jako ich Orędownik, nie stanął dla nich w obecności Boga. R4547L5 Jezus obiecał im, że jeżeli chcą, to będą przechodzić te doświadczenia. Jeżeli ich postanowienie będzie trwałe, będą wraz nim tutaj cierpieć i będą wraz z nim królować na jego tronie. (R5421:4, 4669:2, 2292:5) Ci, którzy piją, będą mieli wraz z nim udział w chwale przyszłości. (R5607:3) Jezus w zamian obiecał im, że będą w stanie to wykonać. (R2292:4) Zapewnił ich jak i nas, że dostarczy prób oraz pomocy, a jeżeli będziemy wierni aż do śmierci to otrzymamy koronę żywota. PD66/78 Jedno nie pozostawia wątpliwości – jeżeli będziemy kroczyć śladami Jezusa, prowadzić życie w posłuszeństwie, to będziemy cierpieć. (R212:1*) Jest ciężkim doświadczeniem, gdy o naszych dobrych intencjach mówi się źle, gdy będziemy uznawani za szkodliwych dla wszelkich religijnych zapatrywań. Jest to częścią naszych doświadczeń. (R5599:5)

„Ochrzczeni będziecie” — Jeżeli okazaliśmy swe chęci, mamy jego obietnicę, że dana nam będzie sposobność. (R445:1)

„Zasiąść po prawicy mojej” — Uzyskać tak bliską więź ze mną na mym tronie. (R2072:2)

„Nie moja to rzecz” — Nie będzie dane stosownie do łaski, lecz stosownie do sprawiedliwości. R5786:4, PD66/78 Miejsca w Królestwie niebios będą rozdawane stosownie do stopnia rozwoju owoców Ducha Świętego. Oznacza to miłość, wiodącą do gorliwości w służbie dla Pana. (Q121:3)

„Lecz Ojca mego” — Stosownie do standardów jakie przygotował i ustanowił Ojciec. (R4669:2)

„Da to tym” — Prawdopodobnie chodzi tu o Pawła i Jana. (F726)

„Którym zostało przez niego przygotowane” — Zarezerwowane dla zwycięzców. W tamtym czasie było to nadal kwestią próby, czy będą oni wierni swemu przymierzu. (R2072:2) ***

„kielichci” — kielich, wyobraża w symbolach biblijnych doświadczenia, jakie Bóg wylewa dla Swego ludu -- Jezusa i Kościoła -- ażeby je przyjmowali,. rozumiemy, że nasz Pan użył tutaj słowa kielich w tym znaczeniu, że kielich reprezentuje także nasze cierpienia z Nim aż do śmierci.-33, 30

Ewangelia Mateusza 20:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale Jezus, przywoławszy ich” — Odpowiadając dziesięciu, nie zganił specjalnie dwóch pozostałych, lecz uczynił to pośrednio. (R4669:2)

„Władzy nad nimi” — Poganie wykonują swą władzę nad poddanymi ich kosztem. (R5375:6) Między ludźmi, agresywne i silne jednostki panują i rządzą innymi, lecz w stosunku bożym porządek ten jest odwrócony. (R4669:4) Wielki sukces, jaki odniosło Papiestwo w drodze do swej potęgi, osiągniętej poprzez polityczną intrygę, przebiegłość oraz oszustwo, był zupełnie obcy duchowi prawdziwego Chrześcijaństwa. (R1093:5)

„Rządzą nimi” — Kościół Chrystusowy prawdopodobnie wycierpiał więcej z powodu dumy i ambicji kierownictwa niż z jakiejkolwiek innej przyczyny. (R1883:6) Wielu przedłożyło to ponad boże dziedzictwo; nasz Pan właśnie tę klasę miał na myśli. (R5375:6)

Ewangelia Mateusza 20:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie tak między wami” — Lecz tak jest w papiestwie.

„Będzie sługą waszym” — Diakonos, diakon, sługa.

„Nie tak ma być między wami” — Między naśladowcami Chrystusa nie może istnieć duch dominacji, rządzenia innymi, lecz duch miłości, którego celem jest służenie innym. (Q119:6) Pomiędzy tymi których Pan traktuje równo nie może być tendencji przywódczych, władczych lub zwierzchnich. (R1883:6) Lecz to miało miejsce w przypadku Papiestwa. (F230, R1523:5)

„Niech będzie sługą waszym” — Z greckiego diakonos, diakon, sługa. (F253) Najwyższą pozycją w Kościele Chrystusowym było stanowisko sługi, on sam zaś był największym sługą Kościoła. (R1883:6)

Ewangelia Mateusza 20:27

Paruzja (C.T. Russell):

„I ktokolwiek” — Z jego uczniów, ludu bożego. (R5793:1)

„Między wami pierwszy” — Nauczyciele, instruktorzy stada. (R5321:3) Ktoś musi zostać kierownikiem. Całkowita równość nie jest możliwa. (R5793:1, 5322:4, Q119:7) Powinniśmy zostawić bożemu uznaniu sprawę zaszczytów, sami zaś powinniśmy być zadowoleni z faktu służenia braciom. (R5793:2) Nasz Pan wytykał swym apostołom pewne słabości. (R5793:1,2) Osoba bez żadnej ambicji nigdy niczego nie osiągnie. (R5793:2, 5321:3, Q120:3) Pewien rodzaj ambicji, aby służyć Bogu i otrzymać od niego nagrodę, jest zalecany poprzez wielkie i drogocenne obietnice Słowa Bożego. (R4668:3) Z drugiej jednak strony, ambicje rozbudzone prze te obietnice mogą stać się naszym sidłem, o czym jesteśmy ostrzeżeni. (R4669:1) Kierować Kościołem. (R5793:2) Apostoł Paweł mówi, że ten, kto pragnie wykonywać pracę biskupa, pragnie dobrej pracy. (1 Tym. 3:1) (Q120:5) Pan nie wzbudza w swym ciele władców, ale przewodników którzy powinni być słuchani, a których wiara i przykład winny być naśladowane. (R1559:4) Bóg uczynił Jezusa wodzem. On pominął Szatana, który był samolubny. Gdy Jezus udowodnił swą pokorę, wówczas Ojciec go wywyższył. (R5322:5) Nie powinniśmy pomagać w osiągnięciu wysokiego stanowiska temu, kto go pragnie. To bowiem zaszkodziłoby zarówno jemu jak i samej sprawie. (R5322:4)

„Niech będzie sługą waszym” — Ten, który najwięcej pracuje w służbie i przynosi najwięcej duchowego błogosławieństwa, powinien być uznawany za kierownika. (R5793:2) Największym zaszczytem między braćmi pańskimi jest być sługą. Najwierniejszy powinien otrzymać sposobność służenia. W tym sensie, będzie waszym kierownikiem. (R5322:5) Należy darzyć największym szacunkiem tych, którzy służą Kościołowi, a nie tych, którzy wymagają usługi, czci i wywyższenia. (R4669:4) W tamtych czasach, biskup był pokornym sługą Kościoła, bez tytułów, troszczącym się o sprawy owiec. (Q120:5) Powinniśmy wyzbyć się wszelkich aspiracji do kierowania, w rozumieniu dążeniu do osiągnięcia osobistej chwały. (R5793:3, Q120:4) Lecz nie w duchu dominacji, rządzenia innymi. (R5793:1) Służąc w jakikolwiek sposób, do którego jesteśmy najbardziej uzdolnieni. (R5793:2) Nie oznacza to, że nie powinniśmy mieć żadnych aspiracji. Powinniśmy kierować się dążeniem do służenia Kościołowi. (R5322:4) Pozwól Panu zatroszczyć się o miejsce twojej służby, pozwól otworzyć mu drogę. (R5322:2)

Źródła: patrz MANNA - 23 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

Źródła: patrz MANNA - 23 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Mateusza 20:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby służył” — Innym ludziom.

„I aby dał” — Jezus stając się człowiekiem nie był jeszcze okupem.

„Duszę swą” — Psyche, istotę, samego siebie.

„Na okup” — Lutron-anti, znaczy cenę równoważną.

„Podobnie jak” — Użył swego przykładu jako ilustracji. (R4669:4)

„Syn Człowieczy” — Nie na poziomie duchowym, ale ludzkim. (R5786:1, Q368:2) Aby mógł odkupić ludzkość, wymogiem było, aby stał się człowiekiem. Mógł odkupić człowieka tylko poprzez stanie się człowiekiem. (R5786:1, 3088:2)

„Nie przyszedł” — Zanim przyszedł na świat, nasz Pan zdawał sobie sprawę, że ludzkość potrzebuje Zbawiciela. Bez wątpienia ta świadomość wpłynęła na jego decyzję o przyjęciu bożego planu. (R5375:2)

„Aby mu służono” — Nie chodzi o to, że Jezus odmawiał wszystkim, którzy chcieli mu usłużyć, ale o to, że on przyszedł w celu służenia. (R5375:3) Nie aby mu usługiwano, czczono lub tytułowano. (R1711:1) Nie przyszedł na świat po to, aby zdobyć służących i osiągnąć wszystko to, co tylko mógł. (R5375:3) Na tym polega różnica pomiędzy nim, a innymi królami. (R5785:3) On nie próbował używać swej mocy czy inteligencji w egoistyczny sposób, aby tylko zapewnić sobie wygodę, lecz on oddał swoje życie w ofierze. (R5375:2)

„Aby służył” — Znaczeniem słowa „minister” jest „ten, który służy”. (R5785:3, 5375:2) Aby służyć innym. (E426, F230, R5375:2,3; 5785:3) W służbie swemu Kościołowi, który jest jego ciałem. (R5250:3) Ponieważ ta służba był wielką pomocą dla innych oraz zgodna z wolą Ojca. (R5375:5) Wykazując się duchem pokory, łagodności, usługi, który musi być także stanem serca i do pewnego stopnia wpływać na życie wszystkich jego prawdziwych uczniów. (R4669:5) Przywilej służenia upadłemu rodzajowi ludzkiemu jako Odkupiciel i Odnowiciel był jedną z nagród jakie Ojciec przedłożył swemu Synowi. (NS751:3) Pan wszystkich a jednocześnie sługa wszystkich. (R1063:2*) On dał siebie za przykład: wszyscy uczniowie muszą okazywać daleko idącą lojalność w stosunku do zasad bożego rządu i tak wielką pokorę ducha, że będą szczęśliwi móc służyć każdemu w potrzebie. (R5376:1) Duch Chrystusowy jest duchem służby: gorliwość, ciepło, energia, wszystko to, co popycha nas ku służbie w Kościele. (R5250:2) Nasza służba zaczyna się z chwilą naszego poświęcenia. Nie jesteśmy upoważnieni do służby względem rzeczy świętych aż do momentu wejścia na drogę, jaką Pan nam wskaże. (R5785:6)

„I oddał” — Celem stania się człowiekiem było odkupienie ludzkości, zasmakowanie śmierci za każdego człowieka. (R507:1, 145:1*) On nie przyszedł po to, aby nauczał czy pisał książki. Mogli to robić inni, będąc pod natchnieniem. Ale tylko on miał doskonałe życie, które mógł oddać za życie świata. (R3234:3) Dzieło służby Jezusa, przykład jego posłuszeństwa i samozaparcia, chociaż były wielkim błogosławieństwem dla wszystkich którzy żyli w tamtych czasach jak i potem, nie były całą treścią jego życia. (R851:6) Samo stanie się człowiekiem nie stanowiło ceny okupu. (E426) Ludzka egzystencja Jezusa, nasz okup, ten, który nas zastąpił, był poddany wiecznej śmierci, lecz żyje jako boska istota aby odnowić odkupioną ludzkość. (R823:5) W przeciwnym bowiem razie jego śmierć byłaby zaprzeczeniem woli Bożej, samobójcza i grzeszna. (R1213:3*) On nie mógł powstać z martwych jako ludzka istota, cielesna, ponieważ jego ciało zostało oddane raz za wszystkich i na zawsze, za życie świata. (NS3:6)

„Życie swoje” — Z greckiego psuche, dusza, istnienie. (E335, R851:6, 62:1*) Śmierć Chrystusa zapewnia Adamowi i całemu jego rodzajowi jedną pełną możliwość zbawienia. (R4594:4) Swoje istnienie, egzystencję w formie, jaką wówczas posiadał; życie lub egzystencję jako ludzka istota. Człowiek Jezus oddał samego siebie, swoje życie, jako okup za wszystkich. (R823:4, 726:3*, 53:4*, NS3:6) Swoje życie aby zapewnić życie potępionym grzesznikom. (R1086:3) Nie swoje przedludzkie życie, ponieważ on nie umarł, aby stać się człowiekiem. On powiedział: „Pierwej niż Abraham był, Jam jest.” (Jan. 5:58) (R1298:6*)

„Na okup” — Z greckiego lutrom – anti, cena w zamian. (E428, R5925:1, 5622:6, 4426:1, 4352:2, 3088:2, 1256:2, 387:3, SM269:1) Od greckiego lutrom, cena. (R408:1*) Substytut. (R1256:2, 965:4) Wymiana. (R432:4) Nie tylko angielskie słowa „okup”, „zakupić”, „odkupić” oznaczają „dać jakąś rzecz w zamian, lub jako substytut za inną”, ale to samo oznaczają greckie słowa, które zostały przetłumaczone jako tamte. (R432:4) Słowo „okup” użyte zostało w odniesieniu do ceny zakupu ludzkości oraz w odniesieniu do jej zbawienia po tym, jak została zakupiona za tę cenę. (R4818:3) Słowo to użyte jest trzy razy w języku greckim (poza tym miejscem, dodatkowo jeszcze w Marka 10:45 oraz 1 Tym. 2:6) i oznacza ono „odzyskać przez zapłacenie ceny”, co dodatkowo wzmocnione zostało w Liście do Tymoteusza przez podkreślenie równoważności tej ceny. (R867:3, 145:1*) Jego śmierć była okupem który uprawnia całą ludzkość do życia, a nie cierpienia w Getsemane ani trudy trzy i pół letniej służby. (R392:6) Potwierdza to tezę, że człowiek znajdował się pod wyrokiem śmierci i musiał być spod niego wykupiony. (R5465:1) Tylko Jezus mógł być równoważną ceną za Adama. (R5622:6) Nikt inny tylko człowiek Jezus. (PT386:3*) Był to pierwszy etap Boskiego planu zrealizowany przez Jezusa, który jako nasienie Abrahamowe miał przez niego przynieść obiecane błogosławieństwo. (R4352:2) Jego śmierć była dobrowolną ofiarą. Mógł zatrzymać swe życie jako doskonały człowiek na zawsze. (R463:6) Słowo użyte w tym miejscu oznacza także zbawienie ludzkości po jej kupieniu: „Mamże ich wyzwolić z krainy umarłych, od śmierci ich wykupić?” (Oz. 13:14) (R4818:3, 726:3*) Bez okupu nie byłoby zmartwychwstania umarłych. (R5465:1) Cena okupu jaką płaci Jezus ma charakter progresywny i nie została jeszcze zakończoną. (R5622:3) Byłoby absurdem uznawać Jezusa jedynie za przykład właściwego sposobu życia. (SM269:1) Dzieło odkupienia Adama i jego rodzaju wymaga czegoś więcej niż tylko dostarczenia ceny okupu. Obejmuje także zbawienie z mocy grzechu i śmierci. (R5873:2, 4818:6) Został on pokazany i omówiony Izraelowi w typach i cieniach Zakonu. (R4352:2) Mistrz mówi nam w jaki sposób nabył prawo do oswobodzenia więźniów grzechu i śmierci z grobu i dania im możliwości życia, restytucji, dla wszystkich tych, których życie i wszystko inne zostało utracone. (R866:4)

„Za wielu” — Za wszystkich. (SM269:1) Głównym znaczeniem słowa „za” jest „zamiast”, w przypadku gdy pełnomocnik lub przedstawiciel występuje w czyimś imieniu lub „zamiast” tego, kogo reprezentuje. (R588:5)

Źródła: MANNA - 1 MAJA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 1 MAJA

Ewangelia Mateusza 20:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Synu Dawidowy” — Długo oczekiwany król z linii Dawida - Mesjasz.

„Dwaj ślepi” — Bartymeusz był jednym z nich. (Mar. 10:46) (R2729:3)

„Synu Dawida” — „Ten będzie wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego. I da mu Pan Bóg tron jego ojca Dawida.” (Łuk. 1:32) (C257) Dawno obiecany król z linii Dawida, Mesjasz. PD65/77, (C257, E130, SM210:2)

Ewangelia Mateusza 20:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Gromił ich” — Gdy ktoś duchowo ślepy woła o pomoc, wtedy na pewno znajdzie się ktoś taki, nawet spomiędzy przyjaciół Bożych, który będzie go raczej gromić niż zachęcać.

„Gromił ich” — Gdy duchowo ślepi wołają o pomoc, wówczas na pewno znajdą się tacy, nawet wśród przyjaciół Pana, którzy będą ich gromić zamiast zachęcać. (R2730:4)

Ewangelia Mateusza 20:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Zawołał ich” — Dając takim sposobność udziału w Jego dziele.

„Odezwał się do nich” — Dając im możliwość udziału w dziele błogosławienia. (R2729:3) Co chcecie – W dniu dzisiejszym, wielu z tych, którzy słyszą to samo pytanie, nie wybiera równie mądrze, lecz prosi o bogactwa, uznanie człowieka i doczesne błogosławieństwa. (R3848:4)

Ewangelia Mateusza 20:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Otworzył oczy nasze” — Dziś wielu w odpowiedzi na podobne pytanie nie żąda podobnych rzeczy, ale raczej woleli by otrzymać bogactwa, zaszczyty, sławę od ludzi i doczesne błogosławieństwa.

Ewangelia Mateusza 20:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Przejrzały oczy ich” — Jedynie Wieli Lekarz z góry jest zdolny otworzyć oczy umysłu i wyrozumienia. Zaraz przejrzeli – Tylko Wielki Lekarz zdolny jest otworzyć oczy wyrozumienia. (R2730:4) Nie jest naszą mocą otwierać oczy fizycznie niewidomych, lecz możemy pomóc wielu w lepszym zrozumieniu i wglądzie w rzeczy boże, których nie widziało ziemskie oko. (R4669:5)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 20

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.