Ewangelia Mateusza 23

Ewangelia Mateusza, rozdział 23 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (39 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 23 — Biblia Gdańska

1 Tedy Jezus rzekł do ludu i do uczniów swoich, mówiąc:

2 Na stolicy Mojżeszowej usiedli nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie.

3 Przetoż wszystkiego, czegokolwiek by wam rozkazali przestrzegać, przestrzegajcie i czyńcie, ale według uczynków ich nie czyńcie; albowiem oni mówią, ale nie czynią.

4 Bo wiążą brzemiona ciężkie i nieznośne, i kładą je na ramiona ludzkie, lecz palcem swoim nie chcą ich ruszyć.

5 A wszystkie uczynki swoje czynią, aby byli widziani od ludzi, i rozszerzają bramy swoje, i rozpuszczają podołki płaszczów swoich.

6 Nadto miłują pierwsze miejsca na wieczerzach, i pierwsze stołki w bóżnicach.

7 I pozdrawiania na rynkach, i aby je nazywali ludzie: Mistrzu, mistrzu!

8 Ale wy nie nazywajcie się mistrzami; albowiem jeden jest mistrz wasz, Chrystus; ale wy jesteście wszyscy braćmi.

9 I nikogo nie zówcie ojcem waszym na ziemi; albowiem jeden jest Ojciec wasz, który jest w niebiesiech.

10 A niechaj was nie zowią mistrzami, gdyż jeden jest mistrz wasz, Chrystus.

11 Ale kto z was największy jest, będzie sługą waszym.

12 A kto by się wywyższał, będzie poniżony; a kto by się poniżał, będzie wywyższony.

13 Lecz biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi; albowiem tam sami nie wchodzicie, ani tym, którzy by wnijść chcieli, wchodzić nie dopuszczacie.

14 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż pożeracie domy wdów, a to pod pokrywką długich modlitw, dlatego cięższy sąd odniesiecie.

15 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż obchodzicie morze i ziemię, abyście uczynili jednego nowego Żyda; a gdy się stanie, czynicie go synem zatracenia, dwakroć więcej niżeliście sami.

16 Biada wam, wodzowie ślepi! którzy powiadacie: kto by przysiągł na kościół, nic nie jest: ale kto by przysiągł na złoto kościelne, winien jest.

17 Głupi i ślepi! albowiem cóż jest większego, złoto czy kościół, który poświęca złoto?

18 A kto by przysiągł na ołtarz, nic nie jest; lecz kto by przysiągł na dar, który jest na nim, winien jest.

19 Głupi i ślepi! albowiem cóż większego jest? dar, czyli ołtarz, który poświęca dar?

20 Kto tedy przysięga na ołtarz, przysięga na niego, i na to wszystko, co na nim jest;

21 A kto przysięga na kościół, przysięga na niego, i na tego, który w nim mieszka;

22 I kto przysięga na niebo, przysięga na stolicę Bożą, i na tego, który siedzi na niej.

23 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż dawacie dziesięcinę z miętki i z anyżu i z kminu, a opuszczacie poważniejsze rzeczy w zakonie, sąd i miłosierdzie i wiarę; te rzeczy mieliście czynić, a onych nie opuszczać.

24 Wodzowie ślepi! którzy przecedzacie komara, i wielbłąda połykacie.

25 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż oczyszczacie kubek z wierzchu i misę, a wewnątrz pełne są drapiestwa i zbytku.

26 Faryzeuszu ślepy! oczyść pierwej to, co jest wewnątrz w kubku i w misie, aby i to, co jest z wierzchu, czystem było.

27 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iżeście podobni grobom pobielanym, które się zdadzą z wierzchu być cudne, ale wewnątrz pełne są kości umarłych i wszelakiej nieczystości.

28 Także i wy z wierzchu zdacie się być ludziom sprawiedliwi; ale wewnątrz jesteście pełni obłudy i nieprawości.

29 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż budujecie groby proroków, i zdobicie nagrobki sprawiedliwych,

30 I mówicie: Byśmy byli za dni ojców naszych, nie bylibyśmy uczestnikami ich we krwi proroków.

31 A tak świadczycie sami przeciwko sobie, że jesteście synowie tych, którzy proroki pozabijali.

32 I wy też dopełniacie miary ojców waszych.

33 Wężowie! rodzaju jaszczurczy! i jakoż będziecie mogli ujść przed sądem ognia piekielnego?

34 Przetoż oto ja posyłam do was proroki, i mędrce, i nauczone w Piśmie, a z nich niektóre zabijecie i ukrzyżujecie, a niektóre z nich ubiczujecie w bóżnicach waszych, i będziecie je prześladować od miasta do miasta;

35 Aby przyszła na was wszystka krew sprawiedliwa, wylana na ziemi, ode krwi Abla sprawiedliwego aż do krwi Zacharyjasza, syna Barachyjaszowego, któregoście zabili między kościołem i ołtarzem.

36 Zaprawdę powiadam wam: Przyjdzie to wszystko na ten naród.

37 Jeruzalem! Jeruzalem! które zabijasz proroki, i które kamionujesz te, którzy do ciebie byli posyłani: ilekroć chciałem zgromadzić dzieci twoje, tak jako zgromadza kokosz kurczęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście?

38 Oto wam dom wasz pusty zostanie.

39 Albowiem powiadam wam, że mię nie ujrzycie od tego czasu, aż rzeczecie: Błogosławiony, który idzie w imieniu Pańskiem.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 23

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 23:1

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39)

„Tedy Jezus rzekł do ludu i do uczniów mówiąc” — to wyobraża srogie krytyki oświeconych epifanią świętych względem wodzów lewickich. Te krytyki znajdują się w Present Truth (TP) w numerach 20, 21 ,22 ,24, 25, 29, 30. Może być, że każdy z tych numerów stosuje się do każdej z siedmiu biad, które wypowiedział nasz Pan na żydowskich wodzów. (TP 1930, s. 39)

Ewangelia Mateusza 23:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Nauczeni w Piśmie” — Przedstawiciele Prawa Mojżeszowego.

„I faryzeusze” — Prawni instruktorzy ludu.

„Na stolicy Mojżeszowej” — Aż do czasu odrzucenia domu żydowskiego roku pańskiego 33, co w pozafigurze wyobraża synody, konsylia, itp. aż do roku 1878 n.e., kiedy mistyczny Babilon został przez Boga odrzucony do załatwiania różnych spraw, a na jego miejsce ustanowiony jest Chrystus, który będzie załatwiał wszelkie sprawy w Tysiącleciu przez własne przewody.

„Na mównicy Mojżeszowej zasiedli” — Faryzeusze byli największą sektą pomiędzy Żydami, nasz Pan nazywa ich spadkobiercami i przedstawicielami Zakonu. (E351) Nasz Pan uznawał uczonych w Piśmie i Faryzeuszy za uprawnionych nauczycieli ludu, mimo iż często karcił ich jako hipokrytów zwodzących lud. (C152) Aż do odrzucenia domu Żydowskiego w roku 33 n.e.; pozaobrazowo rolę tę pełniły synody, konferencje aż do roku 1878, kiedy to Babilon został odrzucony. (C152) Bóg powierzył im specjalną odpowiedzialność, błogosławieństwa, przywileje i wiedzę. (R5749:3) Jako przedstawicieli Boga i Zakonu. (A2969:2) Jako dzierżawcy, lub opiekunowie, Pańskiej winnicy, Izraela. (R5504:6, 4678:3) Byli więc zapoznani z Zakonem i Prorokami. (R342:5) Reprezentujący tzw. „ortodoksów”. (R559:3) Mojżesz nadal zajmował swą pozycje jako Pośrednik Przymierza Zakonu, reprezentowany był przez tych, którzy przyszli po nim. (Q498:3) Aby rozwiązywać spory, itp., podobnie jak Chrystus będzie czynił w ciągu Wieku Tysiąclecia. (B182) W dniu dzisiejszym, władze kościelne uznają że zajmują miejsce Chrystusowe. (R5750:1)

„Uczeni w Piśmie” — Pisarze. (E351)

Ewangelia Mateusza 23:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Czyńcie i zachowujcie” — Chrystus przyszedł „nauczając Ewangelię”. Nie byłoby więc zaskakującym, gdyby Wiek Ewangelii i Wiek Restytucji również nakładały się na siebie w niewielkim stopniu. (HG55:5) Żydzi właściwie idą za kierownictwem swych przywódców w ustalaniu daty Paschy, zamiast robić to każdy na własną rękę, zgodnie z własnym uznaniem. (R4127:6) Mówią bowiem, ale nie czynią – Byli niesprawiedliwi w obchodzeniu się z ludźmi. (E5749:3) Byli tak wypełnieni błędnym zrozumieniem właściwego stosunku do Boga, że niemalże uznali się za grupę przeznaczoną do cieszenia się boskimi obietnicami a pozostałą część narodu uznali za celników i grzeszników. (R3332:6) Jeżeli człowiek nie podda swego serca kierownictwu i naukom Pana, wówczas nie ma upoważnienia od niego do nauczania innych. (R1922:1)

Ewangelia Mateusza 23:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Bo wiążą” — Kler Kościoła Rzymskokatolickiego używa takich więzów jak konfesjonały, święte świece, woda święcona, święte miejsca pochówku. (R1137:3) Ciężkie brzemiona – Wyolbrzymiając Prawo, czyniąc go ciężarem. (Q725:7) Uczeni w Piśmie i Faryzeusze dodali do Zakonu wiele form i ceremonii tak złożonych i wprawiających w konsternację, że każdy kto chciałby ściśle je wykonywać musiał uznać je za wielkie brzemię – jarzmo zniewolenia. (R1540:2)

Ewangelia Mateusza 23:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Bo chcą, aby ich ludzie widzieli” — Jeżeli chodzi o zewnętrzne okazywanie moralności, byli błyszczącymi przykładami sprawiedliwości. (Q756:4) Poszerzają bowiem swoje rzemyki modlitewne – Nakładali na nie mosiężne nakładki. (R2716:3)

Ewangelia Mateusza 23:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Rabbi” — Stopniowo zaczynają uznawać swą pozycję za urząd a nie służbę, szukając swego towarzystwa w radach jako duchowni. (R1135:1) Członkowie Kościoła Rzymskokatolickiego powinni zwracać się do swoich duchownych określeniem „wielebny” i traktować ich jako zwierzchników w każdym aspekcie, ludzi świętych, których jak się obrazi, to może mieć to skutek na całą wieczność. (R1136:6) Gdy narodziły się protestanckie denominacje, były one tak pełne ducha chrystusowego, że nie rościły sobie praw do szczególnych tytułów. Byli zatem po prostu John Knox, Marcin Luter, itd. (R321:6, 65:2) Cechą szczególną Bestii, powieloną przez Obraz, jest oddawanie czci szczególnej klasie, klerowi, za pomocą szczególnych tytułów i honorów. (R321:6, 65:2)

Ewangelia Mateusza 23:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Nauczeni w Piśmie” — Przedstawiciele Prawa Mojżeszowego.

„I faryzeusze” — Prawni instruktorzy ludu.

„Na stolicy Mojżeszowej” — Aż do czasu odrzucenia domu żydowskiego roku pańskiego 33, co w pozafigurze wyobraża synody, konsylia, itp. aż do roku 1878 n.e., kiedy mistyczny Babilon został przez Boga odrzucony do załatwiania różnych spraw, a na jego miejsce ustanowiony jest Chrystus, który będzie załatwiał wszelkie sprawy w Tysiącleciu przez własne przewody.

„Ale wy nie” — Ci, którzy pełnią funkcję starszych w Kościele. (R1895:1) Nie mamy żadnych dowodów na to, aby w czasach pierwotnego Kościoła do apostołów zwracano się jak do panów Kościoła, albo żeby przyznawano im taką władzą lub godność. (R1523:5, F230)

„Nazywać Rabbi” — Doktorze, Wielebny, itd. Tytuły takie utrudniają zachowanie wierności niektórym nawet z prawdziwych sług Bożych. (D61, F203, R1487:4) Wielkim człowiekiem albo Mistrzem. (R1895:1) W dobrowolnej grupie poświęconych nie istnieje zwierzchnia władza i nie jest dopuszczalne żadne przywództwo nad Boskim dziedzictwem. (R1574:2) W przypadku liderów Reformacji to właśnie ich skłonność do słuchania pochlebstw wstrzymała dobre dzieło i przyczyniła się do upadku wielu z nich. (Dan. 11:34,35) (R1895:2)

„Bo jeden tylko jest Nauczyciel” — Nauczyciel, Wykładowca, Dyrektor, Nadzorca, Opiekun, Instruktor. (R4380:5) Tylko jeden jest waszym rzeczywiście wielebnym Panem i Instruktorem, Chrystusem. (R1487:4) Nie powinniśmy naśladować człowieka lub postępować za ludzkimi credo czy systemami. Indywidualne badanie Biblii wydaje się być nieodzowne, choć nie można zaniedbywać pomocy w naszych studiach, jakich Bóg nam w swej opatrzności dostarczył. (Q844:2,3)

„A wy wszyscy jesteście braćmi” — Bez oficjalnych tytułów lub szczególnych ubiorów, nie jesteście Panami nad Boskim dziedzictwem. (F211, R5765:3, OV126:1, 160:5) Towarzyszami, wspólnikami, a nie klerem i laikami. (CR316:2, OV126:1, R5765:3) W szczególności członkami Ciała Chrystusowego. SM15:T Choć apostołowie byli ważniejszymi braćmi niż my jesteśmy, to jednak nadal byli braćmi. (R5670:4) O podobnych namiętnościach, wszyscy poddani podobnym słabościom. (R1895:2) Każdy członek królewskiego kapłaństwa jest równy jeden drugiemu pod względem władzy i godności kapłaństwa, lecz pod względem talentów i inteligencji, a tym samym pod względem kondycji, nie wszyscy są równi. (R1137:4) Klasa klery jest w zupełności pominięta pod względem jakiegokolwiek wywyższenia. (NS63:5, 615:3) Ten, który służy, nie należy do wyższej klasy niż bracia, którzy wybrali go do tej służby. (R1137:3) W miarę, jak Duch Pański przenika nasze serca, obala on i zaciera wszelkie podziały narodowe, rasowe, płci i języka. (R4105:2) Zbudźmy się dla zasad Reformacji, dla uznania prawa jednostki do samodzielnego osądu zagadnień religijnych. (R1136:4) Wszyscy jesteście sługami Chrystusa, wszyscy jesteście nauczycielami, głosicielami dobrej nowiny, wszyscy jesteście kapłanami, wybranymi nie według porządku ludzkiego, lecz przyjęci przez Boga jako członkowie ciała naszego Wielkiego Najwyższego Kapłana. (R1101:1) Wszyscy bracia mieli się nawzajem zachęcać, wszyscy mieli szukać sposobności prorokowania lub publicznego nauczania, wszyscy także bez wątpienia mieli być żywymi listami Bożymi. (R984:4) Jedno ciało, jeden duch, jedna nadzieja, jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich. (Efez. 4:1-6) R1278:1-6

Ewangelia Mateusza 23:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie nazywajcie ojcem” — Duchowieństwo to przykazanie łamie.

„Nikogo też na ziemi nie nazywajcie ojcem swoim” — Papiestwo z bezpośredni sposób narusza ten zakaz. (D160) Słowa te wypowiedziane zostały do zgromadzenia jego ludu. (R1895:2) Uczyniliśmy to w pewnym sensie poprzez nie uznanie za swych panów głów wielkiego nominalnego kościoła. (R1487:5) Podstawą wielkiej apostazji, Papiestwa, było wyodrębnienie się spośród ogółu wierzących, laików, pewnej klasy nazywanej klerem. (R1134:6) Celem Rzymu w ustanowieniu klasy kleru, odrębnej o tych, którzy nazywani są laikami, było zdobycie i objęcie pełną kontrolą ludzi. (R1136:5, 359:6*) Ci, którzy stosowali tę regułę aby protestować przeciwko ustanowieniu Papiestwa, uzyskali pochwałę, jak mamy to zapisane w liście do zboru w Pergamin. Pokazani oni są w symbolu „Antypasa, świadka wiernego” (Obj. 2:13). W języku greckim, anti oznacza „przeciw”, a papas oznacza „ojca”. (R5993:2, 491:3*)

„Jeden jest ojciec” — Bardzo dobitne stwierdzenie pokazujące nasz drogi i bliski związek z Bogiem. (R297:2) Nie jest okazywaniem czci Mistrzowi, jak się niektórym zdaje, zaprzeczanie wprost jego naukom poprzez uznanie, że Ojciec i Syn są jedną i tą samą osobą, równą pod wszelkimi względami. (R369:6)

Ewangelia Mateusza 23:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie nazywajcie mistrzami” — Nie dawajcie ani przyjmujcie jakichkolwiek tytułów.

„Się nazywać przewodnikami” — Nie nadajcie ani nie przyjmujcie jakichkolwiek tytułów. (R1895:1) Żadne oznaki lub symbole wyróżnień albo pochlebnej czci wszelkiego rodzaju nie mogą być tolerowane w ciele Chrystusowym. (R1895:2) Papiestwo wynosi wyznaczoną przez ludzi klasę kapłańską do pozycji władzy w kościele, co stoi w sprzeczności z tą nauką. (D160) Jeden jest przewodnik – Bez względu na to, jaka może być powaga niektórych, uznawana ma być tylko jedna Głowa i Pan. (F229)

Ewangelia Mateusza 23:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Będzie sługą waszym” — Diakonos, diakon, ministrant. Kto zaś jest największy – Charakter i wierność sługi powinna wyznaczać poziom szacunku i poważania jakie winny być oddawane komukolwiek w zgromadzeniu nowego stworzenia. (F253) Ranga i zaszczyty w Królestwie będą proporcjonalne do pokory i usługiwania tutaj. (R309:4*) Niech będzie sługą – Z greckiego diakonos, diakon, sługa. (F253) Nawet apostołowie i prorocy którzy byli starszymi w Kościele, wszyscy byli diakonami, sługami. (F252) Bezpretensjonalni, tak jak Jezus i apostołowie, ich intencją było służenie Bogu a poprzez to stawali się sługami Kościoła. (R321:6) Poziom do jakiego wchodzimy w naszą przyszłą misję jest mierzalny naszymi obecnymi wysiłkami w wykonywaniu dzieła, według naszych teraźniejszych możliwości. (R875:5*)

Ewangelia Mateusza 23:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Będzie poniżony” — Jak zostało pokazane na szatanie. Nadętość lub wyniosłość musi z czasem przyjść na właściwy poziom. Wielkie poniżenie oczekuje wyniosłość i pretensję papiestwa.

„Kto by się poniżył” — Jak to uczynił Chrystus, żeby stać się Zbawicielem Świata. Będąc wystawiony na różne trudności ponosił urągania i złorzeczenia.

„Będzie wywyższony” — Niekoniecznie na najwyższe stanowisko. Zgromadzenia powinny przestrzegać tego prawa przy wyborze starszych. "Uniżajcie się przed wszechmocną ręką Bożą, aby was wywyższył czasu swego", 1 Piotra 5:6. Kto się będzie wywyższał – Duma jest samolubstwem w zarodku. (R1486:3) Mieć aspiracje do awansów dla własnej chwały i samouwielbienia, stawiać siebie przed innymi, wszystko to jest sprzeczne z duchem Bożego planu, którym jest miłość. (R875:4*) Szatan skusił Ewę wykorzystując ambicję, mówiąc: „Lecz Bóg wie, że gdy tylko zjecie z niego, otworzą się wam oczy i będziecie jak Bóg, znający dobro i zło.” (1 Moj. 3:5) (R875:1*) W czasach Konstantyna, Kościół chciał zwiększyć swoje wpływy poprzez władzę świecką, co stopniowo wyszło ma na szkodę i doprowadziło do jego apostazji. (R1093:4)

„Będzie poniżony” — Co zostało pokazane w Szatanie. (A189, R1686:3, 875:1*) Rozdmuchane wartości muszą kiedyś powrócić do stanu początkowego. (R1486:6) Degradacja, do jakiej może doprowadzić takie samo wywyższanie się, jest dobrze widoczna w wypowiedziach Papiestwa. (B313) Zapewnia nas, że ten, kto się wywyższa, we właściwym czasie będzie poniżony. W ten sposób nasza uwaga zwrócona zostaje na wielkiego Przeciwnika. (R2585:5) Jest to nie tylko ostrzeżenie dla jednostek pragnących się wywyższyć w Kościele, lecz jest to także polecenie dla Kościoła, aby uznawał za swoje sługi tylko takich ludzi, jakich w tym miejscu opisał. (R875:4*) Przekonanie o obowiązkach i przywilejach zakorzeniło się w wielu umysłach, pomimo ostrzeżeń na które niestety nikt na nie zważa. (D60, HG715:3) W tym miejscu, podobnie jak i w innych fragmentach, Pan pokazuje nam, że jego drogi nie są drogami ludzkimi, lecz wyższymi, tak jak niebo wznosi się nad ziemią. (R2585:5)

„Kto się będzie poniżał” — Tak jak uczynił to Chrystus, aby stać się Odkupicielem człowieka. (E425) Pokora jest podstawową cechą wszystkich, którzy pragną być Pańską rodziną. (R5704:4) Spotykając się często ze sprzeciwem i znosząc zarzuty. (R1487:2) Pokora jest podstawową zasadą boskich rządów. (R3537:2) Jezus był doskonałą ilustracją: upokorzył się aby najpierw stać się człowiekiem, a następnie, będąc nim, był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu. (R875:1*) Nie wydaje się nam, aby Jezus lub inni aniołowie którzy utrzymali swój pierwotny stan kiedykolwiek aspirowali do czegokolwiek więcej niż to, do czego wyznaczyła ich boska mądrość. (R875:1*) Człowiek, który nie docenia swej wartości przychodzi o wiele bliżej do prawdy niż ten, kto swą wartość przecenia. (R1487:1) Jest to szczególnie istotne dla kogoś, kto ma naturalnie mało szacunku dla Boga i rzeczy świętych, kto jest naturalnie bardziej szorstki, bardziej skupiony na sobie, bardziej zadowolony z siebie. (R3987:4)

„Będzie wywyższony” — Kto się upokarza będzie wywyższony we właściwym czasie, jak zostało to pokazane na przykładzie Jezusa, naszego drogiego Zbawiciela. (R2585:5, 1686:3, 875:1*) Lecz nie koniecznie do najwyższej pozycji. (A189) Kościół powinien przestrzegać tej ogólnej zasady w czasie wyboru starszych. (F296) Byłoby szczytem arogancji z strony każdego człowieka ubiegać się o boską naturę, o ile nie byłby zaproszony do tego przez samego Boga. (R875:2*) Wywyższenie każdej jednostki lub klasy ma zawsze na celu błogosławienie innych, którzy nie zostają wywyższeni. (R1487:4, 422:4) „Ukórzcie się więc pod mocną rękę Bożą, aby was wywyższył czasu swego.” (1 Piotr. 5:6) (R3079:2) Dzieło odkupienia zostało przekazane Jezusowi jako znak szczególnego zaufania i z powodu czci, która zgodnie z boskim prawem musi łączyć się z wielkim posłuszeństwem, pokorą i samoofiarą. (E424)

Ewangelia Mateusza 23:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Sami nie wchodzicie” — Starszy syn "nie chciał wejść", ażeby powitać marnotrawnego syna, który powrócił. "Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do Królestwa Bożego", Mat. 21:31.

„Biada wam” — Powodem tego gniewu była prawdziwa miłość – umiłowanie prawdy, Boga i ludzi, którzy byli zwiedzeni błędem. (R439:2) Jezus był pełen miłości dla Boga, lecz przeciwko czyniącym zło przemawiał bardzo zdecydowanie. W jakże inny sposób napomina Pan swych umiłowanych apostołów, w przeciwieństwie do dumnych faryzeuszy. (R664:1*, 416:1*) Jest obowiązkiem członków ciała Chrystusowego wskazywać na obecne przeszkody we wzroście – nauki, teorie i wpływy nominalnego kościoła – tak jak było to obowiązkiem Jezusa. (R559:6)

„I faryzeusze” — Jezus nie nazwał żadnego z nich po imieniu, lecz określił ich jako grupę. (R5679:4) Nazwa ta oznacza „święty lud Boży”. (R3552:2)

„Obłudnicy” — W dniu dzisiejszym sytuacja wygląda bardzo podobnie; kładą nacisk na zewnętrzną fasadę, przybliżają się ustami, lecz ich serca są daleko od niego, zajęci modą, strojami, przyjemnościami i zarabianiem pieniędzy, bałwochwalstwem, o ile nie jeszcze większymi grzechami. (R3552:2, 2872:5)

„Sami nie wchodzicie” — Starszy syn nie chciał wejść (Łuk. 15:28) aby pozdrowić powracającego syna marnotrawnego. „Celnicy i wszetecznice wyprzedzają was do Królestwa Bożego.” (Mat. 21:31) (R1460:2) Nauki te były dla nich tak nowe i tak dobre, że faryzeusze i przywódcy religijni nie mogli uwierzyć, że są prawdziwe. (R241:3) Swym postępowaniem zdawali się mówić: Nie przekazuj nam więcej prawdy, jakkolwiek nie byłaby ona piękna. (R1136:3) Przeznaczajmy mniej czasu i wysiłków dla duchownych zaślepionych sektarianizmem, a więcej dla znużonego i obciążonego prostego ludu, pomiędzy którym wciąż jest trochę prawdziwych Izraelitów. (R1035:5, 1001:6)

„Ani nie pozwalacie wejść tym, którzy wchodzą” — Sprzeciwiając się jego naukom kierowanym do biednych synów marnotrawnych, mówiących im o miłości do Boga i jego chęci przebaczenia oraz o chęci powitania ich z powrotem w domu. (R1460:2) Starając się w każdy dostępny im sposób przeszkodzić i przeciwdziałać naukom Pańskim. (R1735:6) Starając się przeszkodzić owcom w rozpoznaniu pasterza. (R2441:1) Duchowni wszelkich denominacji są o wiele mniej otwarci na sugestie prawdy niż ich poświecone owce, co więcej, są oni największymi wrogami prawdy. (R2640:2) Poprzez fałszywe nauki i przeinaczenia przedstawiają ciemność za światłość a światło za ciemność. (R2693:3)

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1904 - X.1914) (TP 1930, s. 43)

„biada” — siedem wypowiedzianych biad mogą odnosić się do 7 oskarżeń: (TP 1930, s. 43) 1/ w tomach (TP 1930, s. 43) 2/ w kazaniach (TP 1930, s. 43) 3/ w gazetach (TP 1930, s. 43) 4/ w Strażnicy (TP 1930, s. 43) 5/ w Foto Dramie Stworzenia (TP 1930, s. 43) 6/ w wykładach pielgrzymów i starszych (TP 1930, s. 43) 7/ w rozmowach. (TP 1930, s. 43)

Ewangelia Mateusza 23:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Pożeracie domy wdów” — Korzystając ze sposobności, gdy zmuszone z potrzeby coś sprzedać (i dać księdzu za to, czego nie kupuje, na przykład za modlitwę).

„Biada wam” — Werset ten dodany został przez nieznaną osobę pomiędzy piątym a dziesiątym wiekiem. (R1536:6) Pożeracie domy wdów – Kupują je tanio wykorzystując okoliczności i konieczność sprzedaży. (R3316:2) Wykorzystując szczegóły Zakonu i ich bezbronność. (R5338:6, 5470:5, 5389:3, 5094:5, 4795:2, 3552:2) Grzech samolubstwa, skąpstwa, wskazuje na brak Ducha Pańskiego. (R4795:2) Podobnie i dzisiaj, niektórzy spiskują aby pożreć swych bliźnich, będąc duchowymi kanibalami. (R5094:5) Długich modlitw – Jedynie zewnętrzne, pobieżne przestrzeganie. (R5470:5)

Ewangelia Mateusza 23:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Obchodzicie morze i ziemię” — Wysyłając do różnych krajów misjonarzy.

„Nowego Żyda” — Prozelitę. Nawrócić na fałszywe teorie i nauki przynoszące szkodę.

„Synem zatracenia” — Gehenna, znaczy zniszczenie, wtóra śmierć.

„Niżeliście sami” — Skutek głoszenia pustych sekciarskich argumentów w pewnej miejscowości w Indiach spowodowała, że cała okolica odwróciła się od pogaństwa, ale popadła w zupełne niedowiarstwo.

„Faryzeusze” — „Święci” ludzie w tamtym czasie i w tamtym narodzie. (F641)

„Obłudnicy” — Ich hipokryzja polegała na udawaniu wielbienia Boga w sposób, który tak naprawdę wywyższał ich samych między ludźmi. (R559:3) Niewielu zaprzeczy, że darowizny, praca i ofiary służą bardziej ich kościołowi niż Kościołowi Bożemu. (R559:5)

„Obchodzicie morze i ląd” — Swą działalnością misyjną. (F641) Wysyłali misjonarzy na cały cywilizowany świat a ich misje znajdowały się we wszystkich głównych miastach ziemi. (R559:3) Judaizm nie był pozbawiony sukcesów, ponieważ cały cywilizowany świat zaczynał go szanować; a na jego święta przybywali corocznie ludzie z każdego narodu. (Dzieje 2:9) (R964:3) Ich błąd nie tkwił w ich gorliwości, lecz w fałszywych ideach którymi inspirowana była gorliwość. W przeważającej części ideą tą była sekciarska duma zamiast miłości. (R1071:3)

„Aby pozyskać jednego współwyznawcę” — Nawrócić na waszą fałszywą, a tym samym, szkodliwą doktrynę, (F641) Nawrócić na judaizm. (NS169:6) Pokazana jest tutaj ogromna gorliwość dla tradycji ludzkich, o propagandę ludzkich teorii, o wspieranie interesów swej grupy religijnej. (R5631:1) Duch misyjny jest nam bardzo bliski, lecz nie w wydaniu jaki możemy zaobserwować w nominalnym kościele. (R559:5)

„Dwakroć gorszym” — Czy nie będą tacy dwa razy bardziej podlegać zniszczeniu niż gdy znajdowali się w swym pogańskim stanie? (C178) Żydowski prozelita jest o wiele gorszy niż był zanim oni go dotknęli. (R5631:1) W wielu przypadkach, ci, którzy przywiedzieni zostali do pokuty a następnie odpadli, znajdują się w gorszym stanie, w którym niezwykle trudno jest Prawdzie ich dosięgnąć, niż gdyby nie zostali wcześniej nawróceni. Jezus mówił o podobnych przypadkach jakie miały miejsce w czasie pierwszego przyjścia (Mat. 23:15). (NS169:6) Wielu dotkniętych w ten sposób będzie się musiało oduczyć wielu rzeczy, gdy rozpoczną się czasy restytucji. (F641) Będzie im trudniej przyjąć Chrystusa jako swojego Odkupiciela niż gdyby byli pozostawieni w pogańskich ciemnościach. (R1071:6) Biedni poganie byliby w lepszej sytuacji gdyby nie słyszeli nic w tym wieku i czekali na wiek, który ma przyjść, aby rozpowszechnić prawdziwą znajomość Boga, niż gdy mają być wprowadzeni w błąd i uprzedzeni w stosunku do Boga przeinaczaniem jego charakteru i planów. (R559:6) Zło tkwiło w fałszywych ideach jakie rozpowszechniali oni między poganami, nauczając, że obrzezanie i zachowywanie Zakonu stanowiło usprawiedliwienie do życia, przeoczając w ten sposób główny cel Zakonu, jakim było wskazanie na Chrystusa. (R1071:3) Celem ich nauczania nie było znaczące naprawienia ich moralności; Faryzeusze wierzyli w nieśmiertelną duszę i wieczne cierpienia, natomiast Saduceusze nie wierzyli w zmartwychwstanie. (R432:6*) W chwili obecnej, jest o wiele lepiej pozostawić świat samemu sobie, niż podzielić go na sekty, które tylko zaślepią ich na prawdę i przeinaczą boski charakter i plan. (R983:1)

„Synem piekła” — Z reckiego gehenna, oznaczającego zniszczenie, drugą śmierć. (F641, R2603, 2601:1)

„Niż wy sami” — Efektem nauczania wypaczonych nauk sektarianizmu w Indiach było obalenie wszelkiej wiary religijnej i uczynienie z ludzi niewierzących. (C178, 177)

Epifania i Bazylea:

„bo obchodzicie morze i ziemię, abyście uczynili jednego nowego Żyda” — byli oni (Faryzeusze i nauczeni w Piśmie) bardzo czynni w pozyskiwaniu prozelitów, bo wierzyli, że przez takie dobre uczynki, zyskają życie wieczne. (TP 1985, s. 189)

„czynicie go synem zatracenia” — [gehenny]. (TP 1985, s. 189)

„dwakroć więcej niżeliście sami” — czynili go dwakroć gorszym, przez nauczanie go błędnych doktryn i fałszywych praktyk. Nawrócenie osiągane przez fałszywe przedstawienie Boga sączy trucizną do serca, którą trudno będzie wyplenić w czasach restytucji, bo gorliwość prozelitów jest przysłowiowa, nie powstrzymana w przyswajaniu nowych doktryn i praktyk przeciwnych poprzednio wyznawanym. (TP 1985, s. 189)

Ewangelia Mateusza 23:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Ślepi przewodnicy” — Wypowiedź ta nie był odpowiedzią na coś, co oni powiedzieli do niego. (R5679:1)

Ewangelia Mateusza 23:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Przysiągł na ołtarz” — Typ ofiary okupu. (T22)

Ewangelia Mateusza 23:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Ołtarz, który uświęca” — Tym samym, Starożytni Święci nie mogli być przedstawieni Bogu jako ofiara za grzech, lub jako jakakolwiek ofiara, zanim ołtarz (Chrystus) nie został wybudowany. (R1872:4)

Ewangelia Mateusza 23:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Obłudnicy” — Pan nie wspomniał o morderstwach i kradzieżach, uznając je za nieistotne w porównaniu z obłudą tej klasy. (CR473:6) Dajecie dziesięcinę – Prawo, które mówi „będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego” (Mat. 22:39), jest o wiele ważniejsze niż dawnie dziesięciny. (R5094:4) Byli wielkimi pedantami jeżeli chodzi o różne zapisy litery prawa. (Q756:4) Z mięty i z kopru – Z najmniejszych nasion, na pokaz. (R2485:5, 5389:3) Zaniedbaliście – Ignorowanie wymogów ludzkiego braterstwa jest po prostu samolubne i nieludzkie. (R1940:4)

Epifania i Bazylea:

„z miętki i z anyżu i z kminu” — z najdrobniejszego ziarna. (TP 1961, s. 50)

„a poważniejsze rzeczy w zakonie” — Słowo Boże. (TP 1961, s. 50)

„sąd” — [krisis]; prawdę doktrynalną. (TP 1961, s. 50)

„i miłosierdzie” — właściwy stosunek do bliźniego. (TP 1961, s. 50)

„i wiarę” — słowo "wiara" użyte jest tu w znaczeniu wierności. (TP 1960, s. 13) właściwy stosunek do Boga. (TP 1961, s. 50) Innymi słowy zaniedbywali nauczania i praktyki tj.. głównych rzeczy ze Słowa Bożego. (TP 1961, s. 50)

„te rzeczy” — ważniejsze rzeczy. (TP 1961, s. 50)

„a onych” — mniej ważnych spraw, dziesięciny z drobiazgów. (TP 1961, s. 50)

Ewangelia Mateusza 23:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Przecedzacie komara” — Dławią się, jak gdyby unikali zwierząt uduszonych. (R5389:5) Przestrzeganie zwykłej litery prawa. Q757:T, (R5338:6) Połykacie wielbłąda – Hipokryzji i niesprawiedliwości. Q757:T Dbają o małe rzeczy, lecz nie szanują Bożego prawa odnośnie ważniejszych spraw. (R5389:5, 5338:6) Jest to bardzo silna przenośnia, środek przekazu, okazująca ich niekonsekwencję. (R5389:5) Niektórzy mają skłonność doszukiwać się błędów we wszystkim, co robi starszy, bez względu na to, jak jest wierny. (R4930:1)

Ewangelia Mateusza 23:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Oczyszczacie z zewnątrz” — Oczyszczenie naszych umysłów jest o wiele ważniejsze niż oczyszczenie ciała. Możemy osiągnąć wymierny sukces w oczyszczaniu ciała, podczas gdy umysł może nadal być nieczysty. (R3986:1)

Ewangelia Mateusza 23:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Grobów pobielanych” — Czystych na zewnątrz, lecz wewnątrz pełnych śmierci, zepsucia, nieczystości, braku świętości. (R5389:5, 2716:4) W dzisiejszych czasach wiele osób jest zewnętrznie Chrześcijanami, lecz wewnątrz pozostają sceptykami, są pożądliwi, wyniośli, niesprawiedliwi. (R5389:6)

Ewangelia Mateusza 23:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Wydajecie się ludziom sprawiedliwi” — Zwodząc samych siebie tak samo lub nawet bardziej niż innych. (R2716:3)

Ewangelia Mateusza 23:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie bylibyśmy” — Mimo to, nasz Pan i apostołowie byli traktowani przez nich gorzej niż prorocy przez ich ojców. (OV59:3)

Ewangelia Mateusza 23:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Żeście synowie” — Tym sposobem protestanci potępiają siebie, gdy starają się pozyskać, naśladować i współdziałać z papiestwem.

„Jesteście synami” — Podobnie czynią Protestanci, którzy pragną ugody, pojednania i współpracy z Papiestwem, ściągając w ten sposób na siebie potępienie. (D26) Jeżeli Piłat, Herod i rzymscy żołnierze ponoszą jakąś odpowiedzialność za śmierć Chrystusa, wówczas tłum który krzyczał „Ukrzyżuj Go!” ponosi większą, oświeceni faryzeusze jeszcze większą, a największą odpowiedzialność ponosi Judasz. (R4909:2, 1962:5)

Ewangelia Mateusza 23:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Dopełniacie miary ojców” — Jesteście dziś powodowani tą samą niechęcią w stosunku do tych, którzy dzielą tą samą wiarę i ducha co prorocy. (NS135:4)

Ewangelia Mateusza 23:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Rodzaju jaszczurczy” — Gennema, oznacza: plemię.

„Mogli ujść” — Chyba, że zmienicie sposób postępowania.

„Ognia piekielnego” — Sądu gehenny, zatracenia.

„Węże” — Wypowiedź ta nie była odpowiedzią na ich zapytanie lub słowa. (R5679:1)

„Plemię żmijowe” — Z greckiego gennema, oznaczającego „rasę”. (D603) Jesus nie potępił faryzeuszów na drugą śmierć. (HG617:1)

„Jakże będziecie mogli ujść” — O ile nie zmienicie swego postępowania. (R2603:3) Nie byli to biedni, zdegradowani wyrzutkowie społeczeństwa, lecz surowi duchowni, najpopularniejsi i najbardziej wyrafinowani teologowie swoich czasów, przybierający pozór pobożności, lecz odmawiający jej mocy. (R521:6) Dostrzegł w nich tak wiele nieszczerości i zatwardziałości serca, że mógł przepowiedzieć im, że będą mieli wielkie trudności z zreformowaniem swego charakteru, nawet w sprzyjających warunkach Wieku Tysiąclecia. (HG617:2) Nie byli jeszcze skazani na taki los, lecz raczej iż biorąc pod uwagę ich obecny stan i sposób postępowania, byli w wielkim niebezpieczeństwie. (R1557:6) Gdy pewien sposób postępowania zostaje przyjęty a następnie uporczywie jest wykonywamy, dławiąc sumienie, gdy zdrowy rozsądek i Pismo Święte zostają wypaczone na samolubne ścieżki, gdzie serce zostaje zwiedzione a zdolność oceny sytuacji obalona, któż może wówczas przewidzieć, czy taka osoba będzie w stanie pokutować? (R3674:1) Ci, którzy kultywują ducha sprzeciwu wobec sprawiedliwości, igrają z niebezpieczną skłonnością do złego, która może uczynić dla nich niemożliwością powrót do sprawiedliwości i prawdy. (R1424:5) Każde naruszenie sumienia osłabia charakter. Zdegradowany, osłabiony charakter, może być odbudowany tylko dzięki odpowiednio wielkim wysiłkom. (HG616:6) Każdy krok w kierunku umyślnego zaślepienia i sprzeciwu wobec prawdy czyni powrót bardziej trudnym, a osoba taka czuje coraz większe obrzydzenie wobec bożego charakteru. (R2603:3)

„Sądem ognia piekielnego” — Sądem Gehenny, zniszczeniem, drugą śmiercią. (R2601:2, 2603:3, 521:6) Lecz nie skazaniem na tortury. (CR434:6) Oni złośliwie sprzeciwiali się łasce bożej, a takie postępowanie, jeżeli będzie kontynuowane, musi zakończyć się potępieniem na drugą śmierć, Gehennę. (R2603:3)

Epifania i Bazylea:

„Wężowie” — Jezus ich tak nazwał bo podobnie jak szatan umiłowali grzech. (TP 1985, s. 189)

„rodzaju jaszczurczy” — [plemię żmijowe], jako klasa byli podobni szatańskiemu systemowi, symbolicznej żmii. (TP 1985, s. 189)

„jakoż będziecie mogli ujść przed sądem ognia piekielnego” — [gehenny]; nasz Pan prawie stracił nadzieję, by którykolwiek z tych hipokrytów mógł uniknąć wyroku śmierci wtórej, bo z powodu samowoli w grzeszeniu przeciw tak wielkiemu światłu podkopywali swoje charaktery do takiego stopnia, że stawały się prawie niereformowalne. (Obawiamy się, że będą zaliczeni do jednej z dwóch klas wzmiankowanych w Iz.65:20). (TP 1985, s. 189) Kiedy Pan Jezus mówił, że wszystkie grzechy będą przebaczone oprócz bluźnierstwa przeciw Duchowi Świętemu, to Faryzeusze, do których te słowa były skierowane, nie mogli jeszcze w pełni popełnić tego grzechu, bo nie mieli zupełnej znajomości (Mat. 12:31,32; Dz. 3:17). Jednak mogli oni do tego stopnia zatwardzić swoje serca, że nawet sprzyjające wpływy królestwa nie naprawią ich. (TP 1963, s. 14)

Ewangelia Mateusza 23:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Abla sprawiedliwego” — Który figurował: Izaaka, Jakuba, duchowego Izraela - "klasę pszenicy".

„Aby obciążyła was” — Kara. (R4015:6) Od tego wieku, tego pokolenia, Bóg będzie wymagał pokuty. (R5462:5) Nie powinniśmy mylić osądu wobec narodu i pokolenia z osądem indywidualnym. (R1702:1) Pod żadnym względem nie niesie to ze sobą znaczenia przyszłej kary dla ludzi należących do tego pokolenia. Nie zostaną oni osądzeni jako naród, ani jako pokolenie, lecz zostaną pociągnięci do odpowiedzialności indywidualnie, jako jednostki. (R1702:1) Czyż nie stawia ich to w sytuacji kozła ofiarnego, na którego składane były grzechy poprzez włożenie rąk kapłana? (R151:1*)

„Sprawiedliwa krew” — W celu wyrównania długu złych uczynków dokonanych przez ludzkość lecz nie będących skutkiem słabości Adamowej. R5874:3, 4428:5, Q299:T Gniew jaki spadł na Jeruzalem wyrównał cały dług pochodzący z przeszłości. (R5874:3, 5390:4, 5256:2, 4651:6) Uczyniony tam został nowy początek, tak, jak zaczęła się nowa dyspensacja. (R4651:6) Cały pozostały dług świata zostanie wyrównany w czasie wielkiego ucisku. R5874:4, 4428:5, Q299:T Pan zachowuje ścisły rachunek spraw świata i każda niesprawiedliwość woła o pomstę, odpłatę i karę. (R4428:5) Jako że Izrael był narodem obrazowym, oczekujemy, że w podobne wydarzenia spotkają ostatnie pokolenia Wieku Ewangelii. (R1702:4) Cała krew świętych Pańskich, od początku Wieku Ewangelii, będzie wymagana od obecnego pokolenia w „czasie Wielkiego Ucisku jakiego nigdy nie było”. (Dan. 12:1) (R5462:5, 5256:2, 4015:6) Tak jak kara równa połączonym karom przeszłości została wyegzekwowana od ostatnich pokoleń cielesnego narodu Izraelskiego, podobnie będzie w przypadku ostatnich pokoleń Wieku Ewangelii. (R1702:4) Gdy upadek Babilonu będzie zupełny, gdy lud Boży już z niego wyjdzie, wówczas w jego upadku „znaleziono krew proroków i świętych, i wszystkich, którzy zostali pomordowani na ziemi.” (Obj. 18:24) (R1702:5) Te częściowo świadome grzechy świata nie są w pełni pokryte ofiarą za grzech. (R5462:5)

„Sprawiedliwego Abla” — Który obrazował Izaaka, Jakuba, duchowy Izrael i klasę pszenicy. R2779:2-5 Nie oznacza to, że Kain nie będzie ponosił odpowiedzialności skoro cierpiały już jego dzieci, gdyż byłoby niesprawiedliwością uwolnienie od kary rzeczywistego sprawcy, tak samo jak niesprawiedliwym byłoby ukaranie go i jego dzieci za ten sam grzech. (R1701:3)

Epifania i Bazylea:

„Aby przyszła na was wszystka krew sprawiedliwa” — Zdaje się, że Pan dozwolił na ukaranie niewinnych, aby zrównoważyć w pewnej mierze rachunek sprawiedliwości wobec tych, którzy popełnili szczególne morderstwa, itp.. (TP 1960, s. 23,28) Był to gniew ostateczny, który przyszedł na Jeruzalem a który zdaje się wyrównał rachunek przeszłości. (TP 1960, s. 23,28)

„ode krwi Abla” — Jezusa. (TP 1951, s. 47)

„aż do krwi Zachariasza” — Johnsona. Zarówno br. Russell jak i Johnson wyjaśniają, że pozaobrazowym Zachariaszem jest ostatni członek M.St. włączony we wszystką przelaną sprawiedliwą krew. Dlatego wynika, że br. J. jako pozaobrazowy Zachariasz był ostatnim członkiem M.St. opuszczającym ziemię. Jeśli A (br.J.)=B (Zachariasz), a B (Zachariasz)=C (ostatni, którego sprawiedliwa krew została przelana. mianowicie ostatni z M.St.), wówczas A (br.J.)=C (ostatni z M.St.) (TP 1951, s. 47) Opis pierwszego męczennika w St. Testamencie znajduje się w pierwszej księdze (1Moj.4:8 - Abel), a ostatniego w ostatniej księdze (2Kron.24:20,21 - Zachariasz). A więc gdy Jezus chciał włączyć wszystkich męczenników zapisanych w St. Testamencie aby przedstawić całe M.St., mówił o wszystkich od Abla (pierwszego) do Zachariasza (ostatniego). (TP 1960, s. 23,28) Porządek w naszych Bibliach i w hebrajskich oryginałach jest ten sam aż do 2Król. Lecz odtąd porządek w oryginale (do którego Pan odnosił się w Łuk.24:44 jako do właściwego) jest inny. Podczas, gdy w naszych Bibliach ostatnią księgą St. Testamentu jest proroctwo Malachiasza, to hebrajska Biblia kończy się 1 i 2 księgą Kronik. (TP 1960, s. 23,28)

„syna Barachyjaszowego” — Kwestia syna Barachiasza została zbadana w Teraźniejszej Prawdzie za pomocą liczbowania biblijnego, bowiem było tam napisane syn Barachiasza. Przepisywacz zapewne zastanawiając się, kim był ten Zachariasz, a mógł wtedy żyć jakiś Barachiasz, nie wiem, w każdym razie napisał tam to, co przypuszczał, czyli syn Barachiasza, lecz liczbowanie biblijne odrzuca to jako nieprawdziwe, a Zachariasz jest prawdziwy. I Pan mówi: "syna Zachariasza, któregoście zabili między kościołem i ołtarzem. Zaprawdę powiadam wam: Przyjdzie to wszystko na ten naród." (TP 2006, s. 61)

Ewangelia Mateusza 23:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Zaprawdę powiadam” — Ponieważ sąd jest w moich rękach.

„Na ten naród” — Genea, na naród żyjący wówczas, jako wynik poprzednich przyczyn.

„Zaprawdę powiadam wam” — Nie Jehowa, ale Jezus, Adonai, ponieważ „Bo i Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszelki sąd przekazał Synowi,” (Jan. 5:22,27) (E48) Ponieważ sąd jest w moich rękach. (E48)

„To wszystko” — Ucisk pod koniec Wieku Żydowskiego był typem, równoległością, wielkiego ucisku jaki przyjdzie pod koniec tej dyspensacji. (R5469:5, D49) Za grzechy inne niż wynikające z dziedziczenia, grzechy świadome, stanie się zadość sprawiedliwości w czasie wielkiego ucisku. (R5240:2)

„Spadnie” — Z greckiego heko, oznaczającego „nadejść, być tutaj”, nie w sensie przyszłym, lecz teraźniejszym. (R591:4*)

„Na ten ród” — Z greckiego genea, oznaczającego ludzi żyjących w tym samym czasie. (D603) Ten, w którym żył nasz Pan. (R1701:6) Co spełniło się 37 lat później, gdy najeźdźcy dokonali strasznej odpłaty. (D48) Pokolenie do którego zwracał się nasz Pan miało wielką przewagę pod każdym względem nad swymi poprzednikami, lecz nie wykorzystało szansy osiągnięcia z tego korzyści. (OV59:3) Jako że miało więcej przywilejów niż wszystkie inne pokolenia połączone razem, tak i jego kara jest odpowiednikiem połączonych kar wymierzonych za wcześniejsze występki. (R1702:1) Obecne pokolenie pod każdym względem ma wiele przywilejów. Cała wiedza i doświadczenie zgromadzone w ciągu wielu lat jest dodane do jego wiedzy i doświadczeń, lecz ogólnie rzecz biorąc, zasady moralne nie znajdują się w poważaniu. (D50) Jako że główne światło w każdym wieku przychodzi pod koniec takiego okresu, tak i grzesznicy wstępujący przeciwko takiemu światłu podlegają sroższemu osądowi. (R5462:6, 4016:1) Jako uzasadniony efekt wynikający z poprzednich przyczyn. D47, 50, 51. Wielkie Grono będzie miało przywilej cierpienia za częściowo świadome grzechy świata. (R5462:5)

Ewangelia Mateusza 23:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeruzalem, Jeruzalem” — Starożytne miasto Jeruzalem przetrwało 32 wojny, było szturmowane i zdobywane 7 razy, a dwukrotnie było całkowicie burzone. (R1297:1*)

„Ileż to razy” — Przez trzy i pół roku głosił, że Królestwo Boże się przybliżyło, na 6 miesięcy przed nim podobną wieść głosił Jan Chrzciciel. . (NS780:1)

„Jak” — Z greckiego hon tropon, w podobny sposób. (R341:1*)

„Pod skrzydła” — W bezpieczne miejsce. (R4669:6)

„A nie chcieliście” — Gorsząc się w braku wiary. (R2518:6) Niegodni! Nie potrafili tego docenić.NS779:6 Nie powinniśmy żałować tego, że oni nie byli gotowi, lecz zamiast tego powinniśmy zdać sobie sprawę, iż Plan Boży nie został pokrzyżowany lub zatrzymany brakiem ich gotowości. (R3538:6)

Epifania i Bazylea:

„Jeruzalem” — przedstawia lud jako odrębny od literalnego miasta. (TP 1964, s. 7)

Ewangelia Mateusza 23:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Wasz dom” — Naród żydowski.

„Zostanie pusty” — Łaska jaką dotąd była wyłącznie dla was, zostanie odjęta. "Albowiem dziś (za dni Jezusa) opowiadam dwojako nagrodę", Zach. 9:12. Te słowa Jezus wypowiedział jako pierwszy czyn, gdy przyszedł do narodu żydowskiego jako ich Król roku pańskiego 33. Skutek nieprzyjęcia Go spowodował odrzucenie ich, to figuruje odrzucenie duchowego Izraela - chrześcijaństwa - w równomiernym czasie roku pańskiego 1878.

„Dom wasz” — Naród żydowski. (B70) Dom sług. (R5470:3) Aż do tego czasu Pan błogosławił i w mniejszym lub większym stopniu wykorzystywał kapłanów, Lewitów, nauczycieli Zakonu i faryzeuszów. (R3883:6) Nominalny kościół: odrzucony w 1878 roku, tak jak jego cień w 33 roku naszej ery. (R224:6) Musi być to sprawą indywidualną. Ani sekty ani stronnictwa nie będą uznane w czasie próby, lecz tylko „prawdziwi Izraelici, w których nie ma fałszu”. (Jan. 1:47) (NS633:1)

„Pusty zostanie” — Łaska, która tylko wam była dana, zostaje odjęta. (B70, A72, 223, R5470:3, 2746:5) „W dwójnasób ci oddam.” (Zach. 9:12) (B225, NS695:5) Kończąc 1845 lat istnienia narodu izraelskiego i łaski. (B213, 226, OV74:19, NS695:5) Wiek żydowski zakończył się śmiercią Chrystusa, gdy ich odrzucił i zapłakał nad nimi. R532:4, 271:6, A223, OV28:T Nowy wiek rozpoczął się wraz ze śmiercią Jezusa, wiek chrześcijaństwa lub inaczej Wiek Ewangelii. (A72, HG540:1) Przywileje królestwa dostępne najpierw cielesnemu Izraelowi zostały przeniesione na Izrael duchowy. (R4593:6) Zamiast okazywania błogosławieństw restytucji Izraelowi cielesnemu w tamtym czasie. (R4463:6, CR58:4) Naród został osądzony jako niegodny dalszych prób. (OV38:1) Opuszczony przez Pana w czasie Wieku Ewangelii. (R2746:2) Zupełne zniszczenie tego narodu jako ludzi, jako wynik odrzucenia i ukrzyżowania Króla. (R1373:3) Gdy tylko duchowy Izrael został zapoczątkowany, ten ziemski został odstawiony na bok; lecz mimo to pierwsza możliwość uczestnictwa w duchowym Izraelu została dana właśnie temu ludowi. (R4781:5, 3105:6, 2620:5, A223, NS606:5) Wcześniej byli oni ludem Bożym, wyróżnionym spośród wszystkich innych narodów i ludów, domem wiary; lecz pomiędzy nimi było niewielu prawdziwych Izraelitów. (R821:2*, NS268:1) Podobnie i dzisiaj, rozkaz „wyjdźcie z niego” (Obj. 18:4) był wydany aż do chwili, gdy zostało ogłoszone „upadł Babilon”. (Obj. 18:2) (R457:4*) Nie został odstawiony na bok na wieki, lecz jedynie do czasu, gdy duchowy Izrael nie zostanie wybrany. (R4781:5, CR58:4) Trzy i pól roku po śmierci Jezusa indywidualna łaska dla Żydów się zakończyła. (Q195:2, B70, R5454:2, 2931:2, 271:6, 224:3) Odrzuceni w czasie ukrzyżowania; lecz cały okres od tego momentu aż do ich zupełnego zniszczenia w roku 70 n.e. był czasem próby dla tego narodu. (R3105:6) Przepowiednia jaka dana została na pięć dni przed śmiercią Jezusa. (OV74:19, R805:4, 465:5, 224:3) Czego symbolem było rozdarcie się zasłony w Świątyni na całej długości. (R5163:3) Słowa te, będące pierwszym aktem objęcia przez naszego Pana urzędu Króla żydowskiego w roku 33, były obrazem odrzucenia nominalnego duchowego Izraela w odpowiednim czasie, w roku 1878. (B246, C151, R5772:5) Wszelkie prawa i regulacje dane temu ludowi, dotyczące wykonywania gniewu Bożego, zostały unieważnione. (R3609:3) Gdy figuralne ofiary składane przez Izrael zostały odrzucone przez Ojca. (R5967:1, Q721:2) Bogacz (Łuk. 16:22), naród żydowski, zachorował i rozpoczął się proces umierania. Przez 37 umierały ich przywileje i błogosławieństwa, które należały do nich jako do narodu wybranego. HG428:6, NS819:3, PD60/72 Od tej chwili, jak uschnięte drzewo figowe (Mar. 11:13,14), Izrael był opustoszały jako naród. Lecz była im dana obietnica, że uschnięte drzewo figowe znów ożyje, stanie się żywym drzewem, żywym narodem. (R5920:6)

Epifania i Bazylea:

„Oto wam dom wasz” — dom Izraelski, Izrael. (TP 1924, s. 96)

„pusty zostanie” — w tym dniu (10 Nisan) stał się pusty w następujący sposób: (TP 1924, s. 96) 1/ jako naród utracili łaskę Boga, (TP 1924, s. 96) 2/ przestali być mówczym narzędziem Boga, (TP 1924, s. 96) 3/ ich kapłaństwo i ofiary przestały być ważne, (TP 1924, s. 96) 4/ obietnice Zakonu narodowo już do nich nie należały, przyszedł na nich tylko gniew, (TP 1924, s. 96) 5/ w tym dniu przychodziły na nich kary, jak: wypędzenie przekupniów z bożnicy, publiczne strofowanie ich wodzów itp., (TP 1924, s. 96) 6/ nie mogli wejrzeć już w postępującą Prawdę, (TP 1924, s. 96) 7/ od tego czasu Pan już nie opiekował się nimi, ale zupełnie odwrócił od nich Swoją łaskę. (TP 1924, s. 96)

Ewangelia Mateusza 23:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Aż rzeczecie” — Z całego serca, jak to prorokował Dawid w Psalmie 118:26.

„Odtąd, aż” — Do dnia gdy. (R4669:6) Do dnia Tysiąclecia. (Q107:2) Wielkiego dnia Tysiąclecia, gdy cały świat będzie błogosławiony, gdy „I objawi się chwała Pańska, i ujrzy to wszelkie ciało pospołu, gdyż usta Pana to powiedziały.” (Izaj. 40:5) (NS252:1) Dzień ten jeszcze nie nadszedł. (NS780:1) Pokazując, że spustoszenie nie będzie wieczne. (HG161:3) Wskazując, że będzie nieobecny podczas wyboru duchowego Izraela. (R3539:2) W międzyczasie, królestwo nie jest opuszczone, lecz jedynie odwleczone w czasie. PD65/77

„Powiecie” — Z serca. (B226) Jak zostało to przepowiedziane przez Dawida w Psalmie 118:26. (D639) Wskazując, że gdy ten dzień nadejdzie, Izrael przestanie być ślepy. (R3539:2) W czasie jego drugiego przyjścia jako Król chwały. R4463:6, 4670:1, 2746:5, Q107:2, OV38:1, PD65/77

„Błogosławiony” — „Kamień, który odrzucili budowniczowie, Stał się kamieniem węgielnym.” (Ps. 118:22,26) (D639)

Epifania i Bazylea:

„aż rzeczecie” — podczas wtórej obecności; żydzi mieli Go widzieć umysłowymi oczami (wyrozumienia), a nie naturalnymi oczami. (TP 1928, s. 11)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 23

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.