Ewangelia Mateusza 25

Ewangelia Mateusza, rozdział 25 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (46 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 25 — Biblia Gdańska

1 Tedy podobne będzie królestwo niebieskie dziesięciu pannom, które wziąwszy lampy swoje, wyszły przeciwko oblubieńcowi.

2 A było z nich pięć mądrych, a pięć głupich.

3 One głupie wziąwszy lampy swoje, nie wzięły oleju z sobą.

4 Lecz mądre wzięły oleju w naczynia swoje z lampami swemi.

5 A gdy oblubieniec odwłaczał z przyjściem, zdrzemały się wszystkie i posnęły.

6 A o północy stał się krzyk: Oto oblubieniec idzie; wynijdźcie przeciwko niemu!

7 Tedy wstały one wszystkie panny i ochędożyły lampy swoje.

8 Ale głupie rzekły do mądrych: Dajcie nam z oleju waszego, boć lampy nasze gasną.

9 I odpowiedziały one mądre, mówiąc: Nie damy, by snać nam i wam nie dostało; idźcie raczej do sprzedawających, a kupcie sobie.

10 A gdy odeszły kupować, przyszedł oblubieniec; a te, które były gotowe, weszły z nim na wesele; i zamknione są drzwi.

11 Lecz potem przyszły i one drugie panny, mówiąc: Panie, Panie, otwórz nam!

12 A on odpowiadając, rzekł: Zaprawdę powiadam wam, nie znam was.

13 Czujcież tedy; bo nie wiecie dnia ani godziny, której Syn człowieczy przyjdzie.

14 Albowiem jako człowiek precz odjeżdżający zwołał sług swoich i oddał im dobra swoje;

15 I dał jednemu pięć talentów, a drugiemu dwa, a drugiemu jeden, każdemu według przemożenia jego, i zaraz precz odjechał.

16 A poszedłszy on, który wziął pięć talentów, robił niemi, i zyskał drugie pięć talentów.

17 Także i on, który wziął dwa, zyskał i ten drugie dwa.

18 Ale ten, który wziął jeden, odszedłszy wykopał dół w ziemi, i skrył pieniądze pana swego.

19 A po długim czasie przyszedł pan onych sług, i rachował się z nimi.

20 Tedy przystąpiwszy on, który był wziął pięć talentów, przyniósł drugie pięć talentów, mówiąc: Panie! oddałeś mi pięć talentów, otom drugie pięć talentów zyskał niemi.

21 I rzekł mu pan jego: To dobrze, sługo dobry i wierny! nad małem byłeś wiernym, nad wielem cię postanowię; wnijdź do radości pana twego.

22 A przystąpiwszy i on, który był dwa talenty wziął, rzekł: Panie! oddałeś mi dwa talenty, otom drugie dwa talenty zyskał niemi.

23 Rzekł mu pan jego: To dobrze, sługo dobry i wierny! gdyżeś był wierny nad małem, nad wielem cię postanowię; wnijdź do radości pana twego.

24 A przystąpiwszy i ten, który był wziął jeden talent, rzekł: Panie! wiedziałem, że jesteś człowiek srogi, który żniesz, gdzieś nie rozsiewał, i zbierasz, gdzieś nie rozsypywał;

25 Bojąc się tedy, szedłem i skryłem talent twój w ziemię; oto masz, co twego jest.

26 A odpowiadając pan jego, rzekł mu: Sługo zły i gnuśny! wiedziałeś, iż żnę, gdziem nie rozsiewał, i zbieram, gdziem nie rozsypywał;

27 Przetożeś miał pieniądze moje dać tym, co pieniędzmi handlują, a ja przyszedłszy, wziąłbym był, co jest mojego, z lichwą.

28 Przetoż weźmijcie od niego ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów.

29 (Albowiem każdemu, który ma, będzie dano, i obfitować będzie; a od tego, który nie ma, i to, co ma, będzie od niego odjęto.)

30 A niepożytecznego sługę wrzućcie do onych ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

31 A gdy przyjdzie Syn człowieczy w chwale swojej, i wszyscy święci Aniołowie z nim, tedy usiądzie na stolicy chwały swojej,

32 I będą zgromadzone przed niego wszystkie narody, i odłączy je, jedne od drugich, jako pasterz odłącza owce od kozłów.

33 A postawi owce zaiste po prawicy swojej, a kozły po lewicy.

34 Tedy rzecze król tym, którzy będą po prawicy jego: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mego! odziedziczcie królestwo wam zgotowane od założenia świata.

35 Albowiem łaknąłem, a daliście mi jeść; pragnąłem, a daliście mi pić; byłem gościem, a przyjęliście mię;

36 Byłem nagim, a przyodzialiście mię; byłem chorym, a nawiedziliście mię; byłem w więzieniu, a przychodziliście do mnie.

37 Tedy mu odpowiedzą sprawiedliwi, mówiąc: Panie! kiedyżeśmy cię widzieli łaknącym, a nakarmiliśmy cię? albo pragnącym, a napoiliśmy cię?

38 I kiedyśmy cię widzieli gościem, a przyjęliśmy cię? albo nagim, a przyodzialiśmy cię?

39 Albo kiedyśmy cię widzieli chorym, albo w więzieniu, a przychodziliśmy do ciebie?

40 A odpowiadając król, rzecze im: Zaprawdę powiadam wam, cokolwiekieście uczynili jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnieście uczynili.

41 Potem rzecze i tym, którzy będą po lewicy: Idźcie ode mnie, przeklęci! w ogień wieczny, który zgotowany jest dyjabłu i Aniołom jego.

42 Albowiem łaknąłem, a nie daliście mi jeść; pragnąłem, a nie daliście mi pić;

43 Byłem gościem, a nie przyjęliście mię; nagim, a nie przyodzialiście mię; chorym i w więzieniu, a nie nawiedziliście mię.

44 Tedy mu odpowiedzą i oni, mówiąc: Panie! kiedyśmy cię widzieli łaknącym, albo pragnącym, albo gościem, albo nagim, albo chorym, albo w więzieniu, a nie służyliśmy tobie?

45 Tedy im odpowie, mówiąc: Zaprawdę powiadam wam, czegościekolwiek nie uczynili jednemu z tych najmniejszych, i mnieście nie uczynili.

46 I pójdą ci na męki wieczne; ale sprawiedliwi do żywota wiecznego.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 25

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 25:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — Po znaku padania gwiazd w czasie ruchu millerowskiego w roku 1844. Figurowało nawiedzenie dzieciątka Jezus przez mędrców w Betlejemie.

„Królestwo niebieskie” — Zaczęło rozwijać się od roku 1874.

„Dziesięciu pannom” — Czystym, miłującym swego Oblubieńca i wyczekującym spotkania Go.

„Lampy swe” — "Słowo Twoje jest pochodnią nogom moim", Psalm 119:105.

Epifania i Bazylea:

„Tedy” — Użycie tego słowa dowodzi, że przypowieść ma się wypełnić w czasie wydarzeń z Mat.24:13-51, ponieważ ono odnosi się do nich. A więc przypowieść wypełnia się w Czasie Końca. "Czas Końca" zaczął się z czasem powrotu Napoleona z Egiptu w 1799 roku. (TP 1952, s. 57)

„dziesięciu pannom” — czyści usprawiedliwieni i uświęceni. (TP 1951, s. 28) Panna, mądra lub głupia, jest czystą niewiastą, a więc w symbolach biblijnych przedstawia lud poświęcony. (TP 1952, s. 57) Panna, w zależności od tego czy ona jest mądra czy głupia, jest czystą panną i dlatego w symbolach biblijnych jest używana do przedstawienia poświęconych ludzi. „Słowo »panna« znaczy czysta; tak więc te przedstawione w przypowieści, zarówno mądre jak i głupie, reprezentują święty lud”. (TP 1980, s. 13)

„lampy swoje” — Pismo Św. (TP 1951, s. 28) Pod symbolem pochodni należy rozumieć Biblię, a pod symbolem lampy - nauki Biblijne. Te nauki zebrane w całości zawierają siedem następujących rodzajów myśli: doktryny, przykazania, obietnice, napominania, proroctwa, historie i typy. (TP 1961, s. 134) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921)

„podobne będzie królestwo niebieskie dziesięciu pannom” — ta przypowieść zdaje się wyobrażać te nauki , które oświeceni epifanią święci, w w/w czasie podali na przedmiot o zbłąkanych kapłanach i lewitach, o ich różnych stanowiskach gdy nadejdzie czas pełnego rozdzielenia i o różnicy ich nagrody potem. (TP 1930)

Źródła: 51'28; 52'57; 61'134; 80'13;

Ewangelia Mateusza 25:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Pięć mądrych i pięć nierozsądnych” — Małe Stadko i Wielkie Grono, które żyło niedbale do prawdy, lecz wszystkie są pannami w przypowieści zwane i nie mówi o nich, by one były złymi, miłującymi grzech.

Epifania i Bazylea:

„pięć mądrych” — są to te, które nie tylko poświęciły wszystko dla Pana, lecz które odpowiednio żyją, nie dla grzechu, ani dla siebie, ani dla sekciarstwa, ale dla Pana. (TP 1951, s. 28)

„pięć głupich” — obarczone troskami tego życia, albo złudą bogactw. (TP 1951, s. 28) Głupie panny nie przedstawiają wszystkich członków W.G., nie przedstawiają tej części, która jest w Prawdzie, lecz raczej tę część, która jest w błędzie, w kościele nominalnym, a która otrzyma Prawdę po wejściu M.St. przez otwarte drzwi. (TP 1952, s. 57)

Ewangelia Mateusza 25:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie wzięły oleju” — Ducha prawdy.

Epifania i Bazylea:

„one głupie” — obarczone troskami tego życia, albo złudą bogactw. (TP 1951, s. 28)

„lampy swoje” — Pismo Św. (TP 1951, s. 28) Pod symbolem pochodni należy rozumieć Biblię, a pod symbolem lampy - nauki Biblijne. Te nauki zebrane w całości zawierają siedem następujących rodzajów myśli: doktryny, przykazania, obietnice, napominania, proroctwa, historie i typy. (TP 1961, s. 134)

„nie wzięły oleju” — Ducha Św. (TP 1951, s. 28) symbol Słowa Bożego i ducha zrozumienia Słowa. (TP 1928, s. 41)

Ewangelia Mateusza 25:4

Paruzja (C.T. Russell):

„W naczynia swe” — W sobie mieli mieć.

Epifania i Bazylea:

„wzięły oleju” — Ducha Św. (TP 1951, s. 28) symbol Słowa Bożego i ducha zrozumienia Słowa. (TP 1928, s. 41)

„w naczynia swoje” — w swoje serca. (TP 1950, s. 75) Naczynia przedstawiają ich zdolności umysłowe i serca, gdzie mieszka lub nie mieszka duch wyrozumienia. (TP 1952, s. 58)

„z lampami swymi” — Pismo Św. (TP 1951, s. 28) Pod symbolem pochodni należy rozumieć Biblię, a pod symbolem lampy - nauki Biblijne. Te nauki zebrane w całości zawierają siedem następujących rodzajów myśli: doktryny, przykazania, obietnice, napominania, proroctwa, historie i typy. (TP 1961, s. 134)

Ewangelia Mateusza 25:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Oblubieniec odwłaczał” — Wyczekującym zdawało się, że Pan odwlekał ze swym Przyjściem.

„Zdrzemnęły się” — U wielu z nich "śniło" się wiele dziwnych rzeczy (o wtórym przyjściu Chrystusa od roku 1844).

Epifania i Bazylea:

„A gdy oblubieniec odwłaczał z przyjściem” — Gdy od roku 1829 zaczęli chrześcijanie coraz więcej wychodzić na spotkanie Pana, Pan nie przyszedł w 1844, jak się spodziewali. (TP 1952, s. 58)

„zdrzemały się wszystkie i posnęły” — Z powodu zawodu w 1844 roku straciły do pewnego stopnie zainteresowanie i zapał do Wtórego Przyjścia. (TP 1952, s. 58)

Ewangelia Mateusza 25:6

Paruzja (C.T. Russell):

„A o północy” — Począwszy od października 1874 roku trwa aż dotąd (głos "oto Oblubieniec" jest obecny).

„Idzie” — Ten wyraz jest opuszczony w najstarszych manuskryptach.

Epifania i Bazylea:

„A o północy” — Noc - czas końca- (TP 1976, s. 71) północ była w kwietniu 1877, gdy ogólna proklamacja Obecności Chrystusa się zaczęła. (TP 1932, s. 86) Początek tej nocy był w październiku 1799 roku. (TP 1932, s. 86) Koniec przypada na październik 1954 roku. (TP 1932, s. 86) Północ z przypowieści była w kwietniu 1877, gdy powstał krzyk "Oto Oblubieniec"; lecz ta noc... zaczęła się 1.10.1799 i dlatego ta noc przychodzi do jej pierwszego końca w roku 1954, na początku zejścia się jej z okresem Królestwa. Ta noc jest okresem Czasu Końca, którego zajście w Królestwo będzie trwać 25 miesięcy dłużej, tj. do listopada 1956, po którym to czasie Daniel powróci. (TP 1962, s. 58) Czas Końca jest okresem od 1799 aż do ustanowienia Królestwa po obaleniu królestwa szatana. (TP 1962, s. 58)

„stał się krzyk” — rozpoczęła się WSPÓLNA praca żęcia, poprzedzona przez 2,5 letnią indywidualną pracę żęcia. (TP 1936, s. 73)

„Oto Oblubieniec” — czyli, patrzcie na Niego - uznajcie Go jako obecnego. (TP 1980, s. 14)

„idzie” — oryginalny grecki tekst nie zawiera słowa "idzie". (TP 1952, s. 58)

Ewangelia Mateusza 25:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystkie panny” — A nie świat, ani nominalny kościół w ogóle.

„Lampy swoje” — Badali się Pism.

Epifania i Bazylea:

„i ochędożyły lampy swoje” — Od tego czasu (po 1874) wielu badało Biblię, co było powodem, że porzucono wiele dawnych błędów odnoszących się do celu, sposobu i czasu powrotu naszego Pana. (TP 1952, s. 58) Pod symbolem pochodni należy rozumieć Biblię, a pod symbolem lampy - nauki Biblijne. Te nauki zebrane w całości zawierają siedem następujących rodzajów myśli: doktryny, przykazania, obietnice, napominania, proroctwa, historie i typy. (TP 1961, s. 134)

Ewangelia Mateusza 25:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Dajcie nam oleju” — Waszego ducha poświęcenia i powiedzcie nam, jak wy wiecie o tym, że Pan powtórnie jest obecny? Czemu czujecie się tak pewnymi?

„Lampy nasze gasną” — My nie widzimy tego tak, jak wy to widzicie.

Epifania i Bazylea:

„z oleju” — symbol Słowa Bożego i ducha zrozumienia Słowa. (TP 1928, s. 41)

„Dajcie nam z oleju waszego” — Ci co nie mieli wyrozumienia, chcieli nabyć ducha wyrozumienia od drugich, ale duch wyrozumienia nie może przechodzić z jednego do drugiego, lecz musi być kupiony (w.9). (TP 1952, s. 58)

„boć lampy nasze gasną” — Ci co nie mieli ducha wyrozumienia w ich zdolnościach umysłowych i sercach, spostrzegli, że Biblia stawała się dla nich coraz bardziej zawiła, podczas gdy druga klasa odnajdywała w Biblii coraz więcej światła. (TP 1952, s. 58) Pod symbolem pochodni należy rozumieć Biblię, a pod symbolem lampy - nauki Biblijne. Te nauki zebrane w całości zawierają siedem następujących rodzajów myśli: doktryny, przykazania, obietnice, napominania, proroctwa, historie i typy. (TP 1961, s. 134)

Ewangelia Mateusza 25:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpowiedziały: nie damy” — Duch ofiarowania i światło z niego otrzymane jako skutek, nie może być udzielone drugiej osobie.

„By i nam nie brakło” — Nikt nie może posiadać za wiele ducha świętego.

„Do sprzedających” — W szkole doświadczeń w czasie ucisku.

Epifania i Bazylea:

„by snać nam i wam nie dostało” — Gdyby mądrzy usiłowali dać tego ducha drugim, to uczyniliby źle, albowiem to byłoby powodem uszczuplenia swego własnego zapasu ducha wyrozumienia do tego stopnia, że byłoby im go brak aby otrzymać Pańskie błogosławieństwo w przywilejach Królestwa. (TP 1952, s. 58)

„a kupcie sobie” — na rynku doświadczenia, przez święte życie, służbę samozaparcia i przez cierpienia podobne cierpieniom Chrystusa. (TP 1952, s. 58)

Ewangelia Mateusza 25:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Weszły” — Wejście do tego, co jest poza drugą zasłoną zaczęło się od 1878 r. i dotąd trwa nadal.

„Drzwi” — Na wesele, a nie drzwi łaski. Wszelka sposobność należenia do klasy mądrych panien przez wzięcie udziału w pracy żniwa.

„Zamknione” — "Który...zawiera, a nikt nie otwiera. Obj.3,7. To nie znaczy, że głupie panny przeznaczone są na wieczne męki. Wkrótce potem nastąpi wyswobodzenie ostatniego członka ciała Chrystusowego.

Epifania i Bazylea:

„przyszedł Oblubieniec” — Przyjście to rozciągało się przez okres począwszy od 1878r., aż do chwili, gdy ostatni członek M.St. przeszedł poza zasłonę (1Tym.4;16,17). (TP 1972, s. 6)

„weszły z nim na wesele” — W przywileje Królestwa, symbolizowane przez wesele, do którego nikt nie mógł wejść bez palących się lamp, co pokazuje, że bez prawdziwego wyrozumienia Biblii nikt przy końcu Wieku nie może wejść do Królestwa. (TP 1952, s. 58,59)

„I zamknione są” — one zostały zamknione na początku okresu Epifanii. (TP 1980, s. 14)

„drzwi” — Drzwi są tu użyte do przedstawienia wejścia w cierpienia z Chrystusem w czasie wykonywania pracy żęcia.(Jan.9,4). (TP 1980, s. 14) te drzwi wyobrażają sposobność do wejścia w Królestwo za drugą zasłonę. (TP 1928, s. 78) Nie mogą oznaczać dostępu do poświęcenia i spłodzenia z Ducha (Mat.7,13,14), jest to widoczne z faktu, że tak mądre jak i głupie panny podczas swego poświęcenia i spłodzenia z Ducha, które ich uczyniło pannami, weszły i były w obrębie tych drzwi lub bramy. (TP 1976, s. 84) Jest także widoczne, że nie oznaczają one wejścia do Królestwa poza zasłonę, ponieważ fakty dowodzą, że członkowie Kościoła są jeszcze po tej stronie zasłony i że Pan przez lata, za pośrednictwem posłańca epifanicznego, mówi głupim pannom, że drzwi są zamknięte i że On ich uznaje jako swoich wiernych. (TP 1976, s. 84) Drzwi, nie mogą być drzwiami spłodzenia do wysokiego powołania, bo jeśli ktoś ma stać się symboliczną panną, mądrą lub głupią, to musi najprzód przejść przez drzwi spłodzenia z Ducha; i prawie w każdym przypadku przeminie kilka lat zanim taki będzie mógł przejść przez drzwi narodzenia z Ducha, wymienione w tym tekście.#. (TP 1939, s. 79) Ma się rozumieć, że te drzwi nie zamknęły się w 1914r., ponieważ to wyobraża wejście do Królestwa w chwale poza drugą zaslonę. (TP 1939, s. 79) Słowo "drzwi" jest użyte w Piśmie Św. przynajmniej w trzech znaczeniach, przy tym w dwóch znaczeniach ukazuje się w tym wersecie: (TP 1952, s. 58,59) 1/ Drzwi przedstawiają wejście do poświęcenia i spłodzenia z ducha w celu wysokiego powołania. W tym sensie one są podobne bramie przy wejściu na wąską drogę (Mat.7:13,14). Mądre jak i głupie panny, aby były pannami muszą być ludem poświęconym spłodzonym z Ducha Św. (TP 1952, s. 58,59) Stąd drzwi tej przypowieści nie mogą przedstawiać wejścia do poświęcenia i spłodzenia z Ducha Św., albowiem wszystkie panny przeszły już przez te drzwi. (TP 1952, s. 58,59) 2/ Drzwi przedstawiają wejście do cierpień z Chrystusem za głoszenie o poselstwie żniwa na czasie (Jan.9:4). W tym znaczeniu drzwi te były otwarte do początku okresu Epifanii. Mądre panny skorzystały ze sposobności wejścia tymi drzwiami, ale głupie tego nie uczyniły. Kiedy ciemna noc (czas ucisku) rozpoczęła się, nie było już dalszej sposobności wejścia tymi drzwiami, czyli wykonywania pracy żęcia, podług Jan.9:4. Inni chcieli wejść tymi drzwiami później, lecz nie mogli. (TP 1952, s. 58,59) Stąd drzwi przypowieści MOGĄ przedstawiać zamknięcie przywileju cierpienia z Chrystusem za głoszenie poselstwa Żniwa na czasie. (TP 1952, s. 58,59) 3/ Drzwi mogą również przedstawiać wejście do ostatecznej chwały Królestwa -- Boskiej natury i współdziedzictwa z Chrystusem, które są wyłącznie dla Ciała Chrystusowego, Kościoła w chwale... Zaraz po wejściu ostatniego członka do przywilei Królestwa, tj. Boskiej natury i współdziedzictwa z Chrystusem, drzwi wejścia do chwalebnych przywilei zachowanych dla tej klasy zamkną się na zawsze. (TP 1952, s. 58,59) Inni będący na zewnątrz nigdy nimi nie wejdą, tj. nie osiągną Boskiej natury i współdziedzictwa z Chrystusem. (TP 1952, s. 58,59) To jest tym trzecim znaczeniem przejścia przez drzwi. (TP 1952, s. 58,59)

Ewangelia Mateusza 25:12

Epifania i Bazylea:

„A on odpowiadając rzekł” — Tym co przychodzą po uzupełnieniu Kościoła w chwale. (TP 1952, s. 60)

„nie znam was” — On nie ma na myśli, że nie zna, nie uznaje ich jako osoby, lecz nie uznaje ich jako część M.St. (TP 1952, s. 60)

Ewangelia Mateusza 25:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Czujcież tedy” — Byłoby niedorzecznym mówić komuś, żeby czuwał nad powrotem Pana, a jednocześnie upewniać tę osobę, że czuwanie jest zbyteczne, bo nikt nie będzie o tym wiedział.

„Kiedy Syn Człowieczy przyjdzie” — Tych wyrazów nie ma w starych manuskryptach.

Epifania i Bazylea:

„Czujcież tedy” — Byłoby niedorzecznym mówić komuś, żeby czuwał nad powrotem Pana, a jednocześnie upewniać tę osobę, że czuwanie jest zbyteczne, bo nikt nie będzie o tym wiedział.

„Kiedy Syn Człowieczy przyjdzie” — Tych wyrazów nie ma w starych manuskryptach.

Źródła: 24'80; 61'90;

Ewangelia Mateusza 25:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako człowiek” — Pan Jezus.

„Odjeżdżający” — Odchodzący do Ojca, do nieba.

„Zwołał sługi swoje” — Naśladowców swych, a nie świat w ogólności.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39)

„Albowiem jako człowiek precz odjeżdżający ...” — ta przypowieść (o talentach) zdaje się wyobrażać te nauki , które oświeceni epifanią święci, w w/w czasie podali na przedmiot o różnych dobrych użyciach sposobności dla zabłąkanych kapłanów i o niedbalstwie lewitów do użycia tych sposobności, z różnicą czyszczenia lewitów. (TP 1930, s. 39)

Ewangelia Mateusza 25:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Pięć talentów” — Bogactwo, wpływ, wykształcenie, wymowę, itp. Naturalne dary ofiarowane Bogu i przez Niego przyjęte, jakoby były posiadłością nowej natury. Niewielu z ludu Bożego jest obdarzonych pięcioma talentami, ponieważ świat, ciało i szatan opanowali ich całkiem dla siebie, przeto najwięcej niższa klasa staje się ludem Bożym.

„Według przemożenia” — Niektórych do jednych posług, drugich do innych.

Źródła: MANNA - 22 CZERWCA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 22 CZERWCA

Ewangelia Mateusza 25:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Robił nimi” — Komunizm społeczności zaprowadzony przez apostołów nie był Boskim porządkiem rzeczy i dlatego upadł.

Ewangelia Mateusza 25:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Talent skrył” — Ogólnie w rzeczach duchowych ludzie bywają zimni, albo gorący.

Epifania i Bazylea:

„Ale ten, który wziął jeden, odszedłszy, wykopał dół w ziemi, i skrył pieniądze pana swego” — Członkowie Wielkiej Kompanii, którzy z powodu bojaźni nie wykorzystali sposobności służby, są przedstawieni przez sługę posiadającego jeden talent, który z bojaźni zakopał pieniądze swego pana i został przez niego nazwany „złym i gnuśnym” .-80, 12.

Ewangelia Mateusza 25:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Onych sług” — Przy końcu Wieku Ewangelii.

„Rachował się z nimi” — Z chrześcijaństwem społecznym i klerykalnym, zanim Jego nieprzyjaciele zostaną pokonani. "Albowiem musimy wszyscy - Kościół - okazać się stolicą Chrystusa", 2 Kor. 5:10. Okres rachowania zaczął się od roku 1878, odkąd święci zostali wzbudzeni.

Ewangelia Mateusza 25:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad małym” — Boski sposób postępowania jest ten, że On nagradza tych, których gorliwość, wierność i cierpliwość w czynieniu dobrze okazała się w małych rzeczach, albowiem "kto wierny jest w drobnej rzeczy i w wielkiej wierny będzie", Łuk. 16:10.

„Nad wielu” — "Czyż nie wiecie, że święci świat sądzić będą", 1 Kor. 6:2.

„Do radości Pana” — Mieć jasne pojęcie o przyszłym Królestwie i jego chwale oraz o wielkim dziele w Tysiącleciu.

Ewangelia Mateusza 25:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Człowiek srogi” — Winą złego sługi był brak miłości dla sprawy Bożej. Ci, co poznali Boga i Jego plan, nie mogą uważać Go za niesprawiedliwego. "Pojednaj się z Nim i uczyń sobie z Nim pokój", Ijoba 22:21.

Epifania i Bazylea:

„ten, który wziął jeden talent” — Członkowie Wielkiej Kompanii, którzy z powodu bojaźni nie wykorzystali sposobności służby, są przedstawieni przez sługę posiadającego jeden talent, który z bojaźni zakopał pieniądze swego pana i został przez niego nazwany „złym i gnuśnym” . (TP 1980, s. 12)

Ewangelia Mateusza 25:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Skryłem talent” — Nie dopełniłem uczynionego ślubu ofiarowania, aby wydawać siebie na służbę Mistrzowi.

„W ziemię” — Talent posiadany jeżeli nie jest użyty, bywa pogrzebany przez troski codziennego życia.

Ewangelia Mateusza 25:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Z lichwą” — Procent od pożyczonych pieniędzy na interes jest słuszny.

Ewangelia Mateusza 25:28

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 17 MARCA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 17 MARCA

Ewangelia Mateusza 25:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Będzie dodane” — Według tej zasady Logos, który zawsze był wierny we wszystkim, otrzymał zwierzchność nad Nowym Stworzeniem z jego cierpieniami i przyszłą chwałą. Zobacz w.28 - MANNA

Epifania i Bazylea:

Zobacz w.28 - MANNA

Ewangelia Mateusza 25:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Niepożytecznego sługę” — Klasa Wielkiego Grona. Pan nie zaprzecza, iż nie jest sługą, ani nie uważa go za nieprzyjaciela.

„Ciemności zewnętrzne” — Ciemność, która otacza świat, cały rodzaj ludzki, a nie wnętrze gorejącego piekła. Ci, co posiadają choć najmniejszą zdolność służenia Bogu, braciom i prawdzie, a tego nie czynią, są odpowiedzialnymi przed Bogiem.

„Tam będzie” — W czasie ucisku, którym zakończy się Wiek Ewangelii.

„Zgrzytanie zębów” — Utrapienie, zawód, smutek w całym tego słowa znaczeniu.

Epifania i Bazylea:

„tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” — smutek i zawód. ... odnosi się to do członków W.G. (TP 1926)

Ewangelia Mateusza 25:31

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy” — W Tysiącleciu.

„Syn Człowieczy” — Chrystus, który stał się - prawnie - w owym czasie synem Adama przez Marię.

„Przyjdzie w chwale” — "Tedy i wy z Nim ukażecie się w chwale", Kol. 3:4. "Niewiasta jest chwałą męża" przeto Kościół jest chwałą Chrystusa.

„Aniołowie z Nim” — "Oto Pan przyjdzie z świętymi tysiącami swymi", Juda 14.

„Usiądzie na stolicy” — "Widziałem tron wielki biały i siedzącego na nim", Obj. 20:11. "Temu co zwycięży, dam siedzieć ze mną na moim tronie".

Epifania i Bazylea:

„przyjdzie” — obejmuje okres po Jego przybyciu, ponieważ święci nie byli z Nim gdy On przybył. (TP 1929, s. 31) Pokazuje nam Wtóre Przyjście naszego Pana. (TP 1961, s. 55)

„i wszyscy święci Aniołowie” — M.St. (TP 1929, s. 31)

Ewangelia Mateusza 25:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Przed Nim” — Po skończeniu się czasu ucisku.

„Wszystkie narody” — Najpierw będące przy życiu, a następnie stopniowo umarli wzbudzani z grobów.

„Odłączy je” — Nie licząc w to Kościoła. To dzieło trwać będzie przez całe tysiąclecie.

Epifania i Bazylea:

„I będą zgromadzone przedeń wszystkie narody” — Pan zgromadzi wszystkie narody przed Swój 1000-letni Tron, czyniąc ich poddanymi jako ich Król. (TP 1961, s. 55)

„i odłączy je jedne od drugich” — i przeprowadzi dzieło rozdzielania ich na dwie klasy. (TP 1961, s. 55) W czasie drugiego adwentu, w czasie Wieku Tysiąclecia nasz Pan Jezus zgromadzi przed Sobą wszystkie narody i postawi je na próbie do życia. Będzie rozdzielał wszystkich, tak jak pasterz rozdziela owce i kozły, tzn. ci, którzy w okresie tego tysiąca lat będą posłuszni, w coraz większym stopniu będą stawiani po prawej stronie Jego łaski; natomiast ci, którzy nie będą odpowiednio wykorzystywać tysiącletnich sposobności (tzn. do czynienia dobra), tj. ci, którzy umrą w wieku 100 lat jako przeklęci grzesznicy, oraz ci, którzy w okresie tego tysiąca lat nie wypełnią swego życia dobrem – w coraz większym stopniu będą stawiani po Jego lewej stronie, miejscu niełaski, jako symboliczne kozły. Tymi, którzy są tutaj pokazani jako odłączani, są przede wszystkim ci żyjący pod koniec Wieku Tysiąclecia: owce, którymi będą wierni restytucjoniści, oddzieleni od kozłów, którymi będą ci, którzy w Tysiącleciu nie wypełnią swego życia dobrymi uczynkami. Jak wskazuje Mat. 25, popełnią oni bowiem grzechy zaniechania – będą sądzeni zależnie od tego, w jaki sposób reagowali na sposobności Królestwa. Ci, którzy okażą się kozłami, pod koniec tego wieku zostaną zniszczeni wraz z szatanem; natomiast ci, którzy okażą się owcami, usłyszą zaproszenie Pana Jezusa do wiecznego życia na ziemi, która wtedy będzie ich rajskim domem.-E17'360 -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921)

„I odłączy je, jedne od drugich, jako pasterz odłącza owce od kozłów” — ta przypowieść zdaje się wyobrażać te nauki , które oświeceni epifanią święci, w w/w czasie podali na temat o oczyszczających operacji oświeconych świętych, w które lewici się dostaną. (TP 1930, s. 39)

Źródła: TP 30'39; 61'55.

Ewangelia Mateusza 25:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Postawi owce” — Ostateczne rozłączenie nastąpi podczas "żniwa" Tysiąclecia. Odznaczający się pokorą i dający się uczyć, będą prowadzeni na pastwisko prawdy.

„Po prawicy” — Miejsce łaski.

„A kozły” — Upartych, zarozumiałych, wdzierających się na stanowiska i karmiących się odpadkami.

„Po lewicy” — Miejsce niełaski, podlegający potępieniu.

Epifania i Bazylea:

„owce” — Te "owce" są "drugimi owcami", o których nasz Pan wspomina w Jana.10:16 i nie należy ich mieszać z owcami W.Ew., czyli z Kościołem. Ci będą tymi "drugimi owcami", owcami restytucyjnymi, którzy przy końcu 1000-lecia będą mieli na swoich sercach napisane złote prawo miłości. (TP 1959, s. 163,165)

„po prawicy” — prawica Pana wyobraża pełnię łaski. (TP 1961, s. 21)

„kozły” — To ci którzy tylko powierzchownie zreformują się podczas 1000-lecia, ale nie będą mieć miłości do Boga napisanej na swych sercach, ani nie okażą jej względem bliźnich, będą wrzuceni w ogień wieczny - wieczne zniszczenie. (TP 1959, s. 163,165)

„po lewicy” — lewica oznacza całkowitą utratę łaski. (TP 1961, s. 21) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921)

„owce zaiste po prawicy” — odnosi się do członków W.G., którzy otrzymają życie. (TP 1930, s. 39)

„a kozły po lewicy” — odnosi się do tych, którzy pójdą na wtórą śmierć. (TP 1930, s. 39)

Źródła: 30'39; 59'163,165; 61'21;

Ewangelia Mateusza 25:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzecze król” — Przy końcu Tysiąclecia tym, co będą objawiać ducha miłości.

„Po prawicy Jego” — Tym, co podczas wieku Tysiąclecia dojdą do stanu łaski przez posłuszeństwo.

„Pójdźcie” — Wy, którzy macie otrzymać żywot wieczny.

„Błogosławieni” — Których Ojciec zamierzył ubłogosławić.

„Odziedziczcie Królestwo” — Rzeczpospolitej po całej ziemi, w której każdy człowiek będzie królem, gdy Chrystus odda Królestwo Ojcu. Czyniąc to odda rodzajowi ludzkiemu, jako reprezentantom Bożym, dla których ten honor był zamierzony od początku. "Rozradzajcie się, rozmnażajcie się i panujcie".

„Zgotowane wam” — Dla klasy restytucyjnej.

„Od założenia” — A nie przed założeniem, jako było w sprawie Kościoła.

„Świata” — Jak było wyrażone do Adama.

Epifania i Bazylea:

„Pójdźcie” — jako godni bracia Moi. (TP 1961, s. 22)

„błogosławieni Ojca mego” — Który obdarzył was doskonałością, a teraz uszczęśliwi was wiecznym życiem w Raju. (TP 1961, s. 22)

„odziedziczcie królestwo” — przywróconego Raju. (TP 1961, s. 22)

„wam zgotowane” — przez Boga. (TP 1961, s. 22)

„przed założeniem świata” — zauważmy, że Królestwo Wybranych zgotowane było przed stworzeniem świata. (TP 1961, s. 22)

Ewangelia Mateusza 25:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Łaknąłem” — Miłość i dobroć okazana innym, będzie uważana przez Chrystusa, jakoby Jemu były okazane. Wszyscy co wstaną z grobów, nie będą mieli żadnej posiadłości. Śmierć wszystko zrównała.

Epifania i Bazylea:

„łaknąłem” — Słowa Bożego, jako chleba żywota. (TP 1961, s. 22)

„a daliście mi jeść” — ucząc z samozaparciem Słowa Bożego Moich najmniejszych braci -- Mnie dawaliście jeść. (TP 1961, s. 22)

„pragnąłem” — w osobach Moich najmniejszych braci, żywej wody Prawdy. (TP 1961, s. 22)

„a daliście mi pić” — jako napój prawdziwy. (TP 1961, s. 22)

„byłem” — w klasie, która dostąpiła restytucji jako "Moi bracia najmniejsi" (tłum. dosłowne); większymi braćmi Chrystusa we wzrastającym porządku byli: Aniołowie, M.G., W.G., St.G., M.St. A zatem najmniejszymi braćmi są wierni 1000-lecia. (TP 1961, s. 22)

„gościem” — w osobach Moich najmniejszych braci; obcym przymierzu obietnic 1000-lecia. (TP 1961, s. 22)

„a przyjęliście mię” — do braterstwa tego przymierza, dając Mi w osobach Moich najmniejszych braci pomoc i zachętę. (TP 1961, s. 22)

Ewangelia Mateusza 25:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Byłem chorym” — Niezupełnie umarłym, ani doskonałym.

„Byłem w więzieniu” — Pod nadzorem dozorcy aż do dojścia do doskonałości fizycznej, umysłowej i moralnej.

Epifania i Bazylea:

„Byłem” — w klasie, która dostąpiła restytucji jako "Moi bracia najmniejsi" (tłum. dosłowne); większymi braćmi Chrystusa we wzrastającym porządku byli: Aniołowie, M.G., W.G., St.G., M.St. A zatem najmniejszymi braćmi są wierni 1000-lecia. (TP 1961, s. 22)

„nagim” — wskutek grzechu i samolubstwa nie posiadałem w osobach Moich najmniejszych braci sprawiedliwości. (TP 1961, s. 22)

„a przyodzialiście mnie” — sprawiedliwością, ucząc Mnie z poświęceniem co czynić, a czego nie czynić, jak postępować a jak nie postępować i zachęcając Mnie w osobach Moich najmniejszych braci do wyrzeczenia się grzechu i praktykowania cnoty. (TP 1961, s. 22)

„byłem” — przez grzech Mich najmniejszych braci. (TP 1961, s. 22)

„chorym, a nawiedziliście mnie” — liśćmi drzewa żywota (Obj.22:2), które uleczyły Mnie w osobach Moich najmniejszych braci z choroby wszelkich grzechów. (TP 1961, s. 22)

„w więzieniu” — w grobie. (TP 1961, s. 22)

„a przychodziliście do mnie” — ofiarowując za Mnie w osobach Moich najmniejszych braci modlitwę, abym w ich osobach wyszedł z więzienia grobu i obiecując, że będziecie im służyć a przeto służyć Mnie, jeśli wskrzeszę ich z martwych, której to obietnicy dochowaliście z całą szczerością. (TP 1961, s. 22)

Ewangelia Mateusza 25:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Z tych braci” — Jacy będą ludzkimi synami Bożymi w ciągu Tysiąclecia.

Ewangelia Mateusza 25:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeklęci” — Potępieni, jako niegodni chwały żywota wiecznego.

„Ogień wieczny” — Jezioro ogniste, śmierć wtóra, wieczne zatracenie wyobrażone przez "Gehennę" (miejsce spalania odpadków pod Jerozolimą).

„Diabłu” — W którego istnienie wielu nie wierzy. "Aby przez śmierć zniszczył tego, który ma władzę śmierci, to jest diabła", Żyd. 2:14.

„I aniołom jego” — Jego słudzy, posłańcy, wszyscy posiadający jego ducha i tacy, którzy korzystają z łaski Bożej, aby to użyć na rzeczy cielesne, grzesząc dobrowolnie.

Epifania i Bazylea:

„Potem” — przy końcu małego okresu. (TP 1985, s. 189,190)

„rzecze” — Jezus. (TP 1985, s. 189,190)

„i tym, którzy będą po lewicy” — klasie kozłów. (TP 1985, s. 189,190)

„w ogień wieczny” — dotyczy zupełnego i wiecznego unicestwienia, drugiego piekła, tak jak w przypadku wyrażeń "jeziora ogniste" i gehenna. (TP 1985, s. 189,190) przedstawia Wtórą Śmierć. (TP 1961, s. 55) Ów „wieczny ogień”, o którym mówi ten wiersz jest ogniem Bożego gniewu i zapalczywości, który spala i niszczy wszystko, co jest przeciwne Jego sprawiedliwości (Sof. 1: 18; 3: 8) — jest metaforycznym wyrażeniem użytym w znaczeniu całkowitego zniszczenia. Nie ma natomiast w tej przypowieści najmniejszej wzmianki o poddawaniu kogokolwiek wiecznym mękom. (TP 1983, s. 95)

Ewangelia Mateusza 25:43

Paruzja (C.T. Russell):

„W więzieniu” — Grobowym, skąd wyjdą i będą w stanie niedoskonałym i pod nadzorem opiekuńczym.

Ewangelia Mateusza 25:46

Paruzja (C.T. Russell):

„I pójdą ci” — Niepoprawni.

„Na wieczne” — Odcięcie od życia.

„Męki” — Karę. Wyraz "kolasin" znaczy: odciąć, odrąbać, itp. "Którzy będą ukarani wiecznym zatraceniem od obliczności Pana i od chwały mocy Jego", 2 Tes. 1:9.

„Do życia wiecznego” — Zupełnie przeciwnie do wiecznej kary, zamierzonej dla klasy "kozłów".

Epifania i Bazylea:

„I pójdą ci” — klasa kozłów. (TP 1985, s. 189,190)

„na męki” — [gr. kolasis - odcięcie]. (TP 1985, s. 189,190) jest to odcięcie od życia, czyli wieczna śmierć. (TP 1961, s. 31) ...Nic nie jest powiedziane w tej przypowieści o tym, aby ktokolwiek miał być wiecznie męczony. Mat. 25:46 (KJV) uczy raczej czegoś przeciwnego. Czytamy: "I pójdą ci [klasa kozłów, niepoprawni grzesznicy] na wieczną karę; lecz sprawiedliwi do żywota wiecznego". Zauważmy: nie jest powiedziane wieczne KARANIE, lecz wieczną KARĘ i jest uczyniony wyraźny kontrast pomiędzy sprawiedliwymi otrzymującymi życie wieczne jako nagrodę z jednej strony, a ich przeciwieństwem - karą dla niegodziwych - wieczną śmiercią, z drugiej strony. (SB 2013, 26)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 25

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.