Ewangelia Mateusza 4

Ewangelia Mateusza, rozdział 4 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 4 — Biblia Gdańska

1 Tedy Jezus zawiedziony jest na puszczę od Ducha, aby był kuszony od dyjabła.

2 A gdy pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, potem łaknął.

3 I przystąpiwszy do niego kusiciel, rzekł: Jeźliś jest Syn Boży, rzecz, aby się te kamienie stały chlebem.

4 A on odpowiadając rzekł: Napisano: Nie samym chlebem człowiek żyć będzie, ale każdem słowem pochodzącem przez usta Boże.

5 Tedy go wziął dyjabeł do miasta świętego, i postawił go na ganku kościelnym,

6 I rzekł mu: Jeźliś jest Syn Boży, spuść się na dół, albowiem napisano: Iż Aniołom swoim przykazał o tobie, i będą cię na rękach nosili, abyś snać nie obraził o kamień nogi swojej.

7 Rzekł mu Jezus: Zasię napisano: Nie będziesz kusił Pana, Boga twego.

8 Wziął go zasię dyjabeł na górę bardzo wysoką, i pokazał mu wszystkie królestwa świata i sławę ich,

9 I rzekł mu: To wszystko dam tobie, jeźli upadłszy, pokłonisz mi się.

10 Tedy mu rzekł Jezus: Pójdź precz, szatanie! albowiem napisano: Panu Bogu twemu kłaniać się będziesz, i jemu samemu służyć będziesz.

11 Tedy go opuścił dyjabeł, a oto Aniołowie przystąpili i służyli mu.

12 A gdy usłyszał Jezus, iż Jan był podany do więzienia, wrócił się do Galilei;

13 A opuściwszy Nazaret, przyszedł, i mieszkał w Kapernaum, które jest nad morzem w granicach Zabulonowych i Neftalimowych;

14 Aby się wypełniło, co powiedziano przez Izajasza proroka, mówiącego:

15 Ziemia Zabulonowa i ziemia Neftalimowa przy drodze morskiej za Jordanem, Galilea poganów;

16 Lud, który siedział w ciemności, widział światłość wielką, a siedzącym w krainie i w cieniu śmierci weszła im światłość.

17 Od onego czasu począł Jezus kazać i mówić: Pokutujcie, albowiem się przybliżyło królestwo niebieskie.

18 A gdy Jezus chodził nad morzem Galilejskiem, ujrzał dwóch braci: Szymona, którego zowią Piotrem, i Andrzeja, brata jego, którzy zapuszczali sieć w morze; albowiem byli rybitwy.

19 I rzekł im: Pójdźcie za mną, a uczynię was rybitwami ludzi.

20 A oni zaraz opuściwszy sieci, szli za nim.

21 A postąpiwszy stamtąd, ujrzał drugich dwóch braci, Jakóba, syna Zebedeuszowego, i Jana, brata jego, w łodzi z Zebedeuszem, ojcem ich, poprawiających sieci swoje, i wezwał ich.

22 A oni wnetże opuściwszy łódź i ojca swego, poszli za nim.

23 I obchodził Jezus wszystkę Galileją, ucząc w bóżnicach ich, i każąc Ewangieliją królestwa, a uzdrawiając wszelką chorobę i wszelką niemoc między ludem.

24 I rozeszła się wieść o nim po wszystkiej Syryi; i przywodzono do niego wszystkie źle się mające, a rozmaitemi chorobami i mękami zdjęte, także i opętane, i lunatyki i powietrzem ruszone; i uzdrawiał je.

25 A szedł za nim lud wielki z Galilei, z dziesięciu miast, i z Jeruzalemu, i z Judzkiej ziemi, i zza Jordanu.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 4

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 4:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — Można zauważyć, że szczególne doświadczenia zaczęły przychodzić na Jezusa po ofiarowaniu się.

„Jezus” — A nie Bóg. "Bo Bóg nie może być kuszony, ani też On nikogo nie kusi" (do złego), Jakub 1:13.

„Zawiedziony jest” — Nie powinniśmy nigdy dobrowolnie wchodzić w pokuszenie, lecz wiedząc o swoich słabościach, powinniśmy unikać pokus.

„Od Ducha” — Jego własny zmysł, nowy zmysł. Jest to wynik zupełnego ofiarowania się Bogu, który prowadzi nas na różne trudności, doświadczenia i próby, aby mógł badać Słowo Boże, zachowane w doskonałej pamięci, a teraz zupełnie zrozumiałe mocą ducha, "ale cielesny człowiek nie pojmuje tych rzeczy, które są ducha Bożego", 1 Koryn. 2:14.

„Na puszczę” — W oddaleniu od przyjaciół, znajomych i przeszkód, aby mógł poznać prawdziwy cel, drogę jaką powinien obrać ogłaszając się za Mesjasza.

„Aby był kuszony” — W samolubstwie.

„Od diabła” — Diabolus. Wyraz ten bywa używany w liczbie pojedyńczej, więc zapewne odnosi się do szatana, którego istnienie wielu zaprzecza.

„Wtedy” — Pokuszenia przyszły na Niego natychmiast po Jego chrzcie. Jest to doświadczenie wspólne dla wszystkich Jego naśladowców. (R3296:3, 2566:3, 1688:1, F141)

„Duch –” — Duch Święty, który odtąd był jego własnym duchem, umysłem i wolą. (R3297:2) Jego własny duch: jego własny, oświecony, nowy umysł. To właśnie nasz nowy umysł, efekt pełnego poświęcenia dla Pana, który prowadzi nas w pokuszenia, próby i trudności. R3716:1, 4970:2, 5054:2, 5579:3, Q183:T Oświecenie (Mat 3:16) dało Jezusowi zupełnie nowe spojrzenie na jego misję, tak, że aż był on zmuszony odejść w ustronne miejsce aby móc sobie to wszystko przemyśleć, modlić się i studiować bieg swojej misji, nakreślony przez proroków i Zakon. (R4544:3, 2566:1, 2243:2) On nie mógł patrzeć na swą misję z poprzedniego, starego punktu widzenia. Musiał na wszystko spojrzeć z nowego punktu widzenia, z punktu widzenia Ducha. Nic dziwnego, iż chciał być sam na sam z Bogiem. (R3297:3) Aby móc badać boskie Słowo, zapisane w jego doskonałej pamięci, a teraz zupełnie zrozumianego poprzez moc Ducha. „Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego.” (1 Kor. 2:14). (R5157:6, 3297:3,2, 1688:2)

„Zaprowadził” — Marek oddaje tę myśl w następujący sposób: „I zaraz powiódł go Duch na pustynię” (Marek 1:12). (R3297:2, 2566:1) Nigdy samorzutnie nie powinniśmy wchodzić w pokuszenia, ale znając swe słabości, powinniśmy szukać sposobów, by pokus tych unikać. (R3715:6) Dlatego też uważamy, iż tekst „I nie wódź nas na pokuszenie” (Mat. 6:13) powinien być oddany tak, jak w przekładzie Diaglott: „I nie opuszczaj nas w pokuszeniu”. (R3716:1)

„Jezusa” — a nie Boga, „Bóg bowiem nie jest podatny na pokusy do złego, ani sam nikogo nie kusi” (Jak. 1:13). (R370:2)

„Na pustynię” — Z dala od wszelkich przyjaciół, znajomych i rzeczy mogących rozpraszać jego skupienie. (R3297:2) Zamiast oddania się ogromnej radości. F141. Aby w samotności móc przemyśleć sobie właściwą drogę postępowania dla siebie w dziele ogłoszenia się Mesjaszem dla Izraela i Świata. (R3716:3) On nie miał tam rozmawiać na temat swej przyszłej misji z kimkolwiek cielesnym, nawet gdyby to był ktoś równie doskonały jak on sam. Jedyną istotą, z którą mógł rozmawiać, był Ojciec. (R3297:3, 2566:2)

„Aby go kusił” — Odnośnie podstawowych zasad jego dzieła – poświęcenia które właśnie dokonał. (R5065:5) Pod kątem samolubstwa. (R3715:3) Trzy próby kuszenia opisane tutaj pokazują praktycznie wszystkie rodzaje pokus, jakie przyszły na naszego Pana podczas jego misji; a tym samym, ukazują rodzaje pokus jakie przychodzą na jego naśladowców. (R3297:6) Otoczenie obecnego świata, a także naturalne i często usprawiedliwione potrzeby ciała, to drogi, którymi docierają do nas wszelkie pokusy. (R1689:5) Pokusy nie są równoznaczne z grzechem. Nasz Pan był kuszony „bez grzechu”, podobnie mogą być kuszeni jego bracia, jeśli pójdą za jego przykładem. Grzech rodzi się w wyniku ustępowania pod naporem pokus. R2568:5, 1802:5*, 1689:5. „Doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu” (Hebr. 4:15); nie odnosi się to do zwykłych pokus lecz do pokus i prób dotykających nowe stworzenie. R3715:6, 3297:6, 2566:3, 2243:5, 1689:5, E110, Q706:2. Istnieje różnica pomiędzy pokuszeniami, które Ojciec uznaje za właściwe, a pokuszeniami które pochodzą od Przeciwnika. (R3297:5) Pokuszenia i próby które przychodzą z dozwolenia Jehowy na jego poświęcony lud są tego samego rodzaju jak te, które były dozwolone przez niego w stosunku do naszego Zbawiciela. (R4970:3, 4544:3) Skoro czytamy, iż Bóg nikogo nie kusi, ani sam nie bywa kuszony (Jak. 1:13), oznacza to, że Jezus nie może być tożsamy z Bogiem. (R370:2)

„Diabeł” — Z greckiego, diabolus. Słowo to zawsze występuje w licznie pojedynczej i bez wątpienia odnosi się do Szatana. (R3716:1, 3297:5, 2567:5) Którego istnienie jest teraz zaprzeczane przez wielu. F609. Szatan jest Przeciwnikiem w tym znaczeniu, że nasze ciało i świat nie są naszymi przeciwnikami. Nasz ciało i świat nie są gorzkie ani złośliwe. Sam tylko Szatan jest celowym, inteligentnym spiskowcem.

Epifania i Bazylea:

„aby był kuszony” — reprezentuje pokuszenie Kościoła w pozafiguralnej puszczy (1874-1914), podczas badania Słowa Bożego. (TP 1936, s. 71)

Ewangelia Mateusza 4:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Pościł 40 dni” — Bez wątpienia, iż cały ten czas Jezus spędzał na modlitwie i na rozważaniu proroctw, szczególnie tych, które wskazywały, iż miał być wywyższony jak ów "mąż miedziany", wzgardzonym i odrzuconym od ludzi i prowadzony jako baranek na zabicie. Zanim Jezus rozpocząłl służenie Bogu uważał za konieczne, "aby się doświadczonym stawił Bogu", 2 Tymoteusz 2:15.

„Potem łaknął” — Doskonały Jezus, umysł był do takiego stopnia zajęty wielkim zadaniem, iż prawdopodobnie przez cały czas nie spał i nie jadł. Pewni marynarze, rozbitki, zostali uwolnieni od odpowiedzialności za ludożerstwo, chociaż byli bez pożywienia daleko mniej niżeli 40 dni. A podczas oblężenia Jerozolimy matki zjadały własne dzieci.

„A gdy pościł czterdzieści dni” — Bez wątpienia, cały ten okres Jezus spędził na rozmyślaniach i modlitwie, do czego skłonił go jego duch poświecenia Ojcu, pragnienie czynienia Jego woli w sposób jaki by Mu się najbardziej podobał. (R3716:4, 5054:2) Św. Marek i Św. Łukasz sugerują, że był On kuszony przez cały ten okres. Obie myśli wydają się być prawdziwe – że był on kuszony przez cały okres 40 dni, a trzy kuszenia opisane przez św. Mateusza miały miejsce pod koniec tego okresu. (R3716:1, 2566:3) Używając swej doskonałej pamięci, badał proroctwa, łącznie z tymi, mówiącymi o jego odrzuceniu przez ludzi i prowadzeniu go na rzeź jak owcę. (R3716:4,5) Cały okres czterdziestu dni Jezus spędził na rozmyślaniach i modlitwie. Nie miał ze sobą Biblii ani konkordancji, ale miał za to doskonałą pamięć i 18 lat spędzonych na słuchaniu i czytaniu Zakonu. Możemy śmiało powiedzieć, że znał na pamięć całe Słowo Boże. (R3716:4, 3297:3, 1688:2) Najwidoczniej nie jadł i nie spał. (R4970:2, 3716:6) Jeżeli było to właściwe dla Pana, aby przeprowadzić badanie Boskiego Planu przed rozpoczęciem jego dzieła, o ileż bardziej jest to konieczne w przypadku jego naśladowców. „Staraj się usilnie o to, abyś mógł stanąć przed Bogiem jako wypróbowany i nienaganny pracownik, który wykłada należycie słowo Prawdy.” (2 Tym. 2:15) (R3717:1, 2566:2)

„Wówczas łaknął” — Była to reakcja jednego z najsilniejszych pragnień jakie zna ludzka natura. (R2243:4) Aż do tego czasu jego doskonały umysł był tak zaabsorbowany ważnymi zagadnieniami, a on sam był tak doskonały pod względem fizycznym, że prawdopodobnie nie jadł i nie spał. R3716:6, 3297:3,4, 2567:5, Q184:T W czasie, gdy usilnie zastanawiał się nad wolą swego Ojca, kusiciel nie miał do niego przystępu; ale kiedy zakończył rozmyślanie, kusiciel zaatakował. W naszym przypadku jest tak samo. (R3717:5) Bywało, iż rozbitkowie zamieniali się w kanibali pod wpływem głodu, kiedy przebywali bez pożywienia w okresie o wiele krótszym niż 40 dni. (R2243:4)

Epifania i Bazylea:

„czterdzieści dni i czterdzieści nocy” — reprezentuje 40 lat od 1874 do 1914 roku. (TP 1936, s. 71) Jezus kuszony na puszczy przez 40 dni podczas studiowania Słowa Bożego, przedstawia 40 lat kuszenia Kościoła na antytypowej puszczy w latach od 1874 r. do 1914 r. podczas studiowania Słowa Bożego. (TP 1976, s. 76)

Ewangelia Mateusza 4:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Przystąpił do Niego” — Prawdopodobnie przez sugestię a nie osobiście.

„Kusiciel” — Wybierając czas, gdy siły Jezusa były wyczerpane i był w potrzebie pokrzepienia się i spoczynku.

„Rzekł” — Przedstawiając się za przyjaciela i anioła światłości.

„Aby stały się chlebem” — Użyj duchowych darów do przeprowadzenia celów doczesnych. To przedstawia pokusy głoszenia prawdy dla chwały, korzyści, lub otrzymania stanowiska, szukając niekiedy cudownego uleczenia z choroby ciała, które poświęciliśmy aż do śmierci na służbę Bogu.

„I przystąpił” — Prawdopodobnie nie osobiście, ale w formie sugestii. (R3717:3, 5084:2)

„Do niego kusiciel” — Istota która była na wyższym poziomie bytu niż on sam, która nie przybrała na siebie postaci człowieka. (R5084:6) Wybrał on moment, kiedy Jezus wyczerpał ludzkie siły i szukał orzeźwienia i odpoczynku. R4970:2,3, 3717:2, 3297:5, Q184:T

„I rzekł mu” — Pamiętam cię bardzo dobrze z czasów, kiedy istnieliśmy razem, zanim zostałem odrzucony. (R4970:4) Przystępując do naszego Pana, Szatan nie podjął próby kłamstwa bezpośrednio, ani przeinaczać fakty, ale raczej fałszywie je ubarwił. (R5084:6) Przedstawiając siebie jako przyjaciela, anioła światłości. (R3717:3, 4970:3)

„Jeżeli jesteś” — To wezwanie ze strony kusiciela zdawałoby się być wyzwaniem, aby Jezus udowodnił, iż jest Synem Bożym, iż w pełni otrzymał Ducha Świętego; gdyby natomiast tego nie uczynił, aby jego słowa okazały się fałszywe. (R2243:3) Posłuszeństwo oznaczałoby nie tylko ulgę w głodzie, ale dodatkowo byłoby dowodem nawrócenia Szatana, który wydawał się działać w nastawieniu do pokuty. (R2567:1)

„Stały się chlebem” — Pierwsze kuszenie – kuszenie ciała. (R3717:4) Użyj darów duchowych dla zaspokojenia potrzeb ziemskich. (E110, R4970:3, 3798:1, 3058:2) Skoro w tak nierozsądny sposób wzgardziłeś swoim duchowym życiem, tak, że możesz go już nigdy nie odzyskać, to teraz nie poddawaj się, ale staraj się podtrzymać życie jakie masz teraz. Jeśli teraz umrzesz, już nigdy nie będziesz żył ani nie będziesz w stanie uwolnić rodzaju ludzkiego od śmierci. (R314:2) Ukazuje to nasze pokuszenia aby nauczać dla światowego poklasku, majątku i pozycji społecznej, a także aby szukać uzdrowienia naszych ciał które poświęciliśmy na śmierć w Bożej służbie. (R5965:5,4970:6, 3798:1, 3717:6) Dary duchowe nie mogły być używane dla stworzenia doczesnego komfortu, tak samo jak nie mogły zostać sprzedane za pieniądze Szymonowi. (Dz. 8:18-20) (R2567:2) Jezus był daleki od egoistycznego używania swych cudownych mocy, a co więcej, możemy stwierdzić, iż wiele jego cudów – a zwłaszcza uzdrowień – dokonywanych było Jego własnym kosztem. „Moc wychodziła z niego i uzdrawiała wszystkich” (Łuk. 6:19) (R2243:5) Nasz Pan używał swej mocy aby nakarmić tłumy i przemieniać wodę w wino, ale byłoby to grzesznym dla Niego, gdyby użył tej mocy dla samego siebie, dla podtrzymania ludzkiego życia które już poświęcił na śmierć. (R4544:5, 1689:4, Q707:2) Pożywienie otrzymane w ten sposób podtrzymałoby życie jedynie na krótką chwilę; było dla niego lepiej zaufać Słowu Bożemu i otrzymać życie wieczne z Bogiem. (R4897:1) Gdy był głodny, wysyłał swych apostołów aby zakupili chleb. Gdy był zmęczony, odpoczywał przy studni lub gdziekolwiek indziej. On nigdy nie modlił się o wyratowanie z naturalnych problemów, ale radośnie znosił je jako część swego poświęcenia. My również powinniśmy ta postępować. F636, 650.

Ewangelia Mateusza 4:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Napisano” — Właściwa obrona dziecka Bożego.

„Nie samym chlebem” — Tym sposobem odrzucając używania mocy Bożej dla własnych korzyści, lub leczenia ciała.

„Ale każdym słowem” — "Gdy się znalazły mowy Twoje, zjadłem je", Jerem. 15:16.

„A On, odpowiadając, rzekł” — Fakt, że Jezus rozmawiał z Przeciwnikiem nie daje nam prawa aby próbować naszych zdolności w tym kierunku – np. poprzez spirytyzm. (R5084:6) Jeżeli jesteśmy skuteczni w odrzucaniu pokus, podnosi to siłę naszego charakteru, nie tylko na dany czas, ale również w przypadku kolejnych prób. (R2567:3)

„Napisano” — pomimo tego, że był napełniony Duchem Świętym, w odpieraniu pokus polegał na tym, co było napisane w Piśmie. R1688:4, Q708:T Pewna obrona prawdziwego dziecka Bożego. (F200)

„Nie samym chlebem” — w ten sposób odmówił On wykorzystania swej Boskiej mocy dla swojego użytku. (F636, 650, R4970:4) Samo jedzenie nie wystarczy, aby podtrzymać nas przy życiu. Nie możemy żyć bez uśmiechu, łaski i błogosławieństwa ze strony Pana Boga; życie bez tego nie byłoby dla nas życiem. (R3717:6) Człowiek nie jest w stanie odnaleźć chleba, ani innego rodzaju pokarmu, który byłby w stanie podtrzymać życie w pełnym znaczeniu tego słowa – który pochłonąłby śmierć poprzez życie. (R3058:3) Wzrost poziomu wiedzy, bogactwa, udogodnień, zdolności lekarskich i wiedzy dietetycznej, który ma ostatnio miejsce, w żaden sposób nie przyczynił się do wzrostu pokoju na świecie. (NS521:2) Każde pokuszenie mające na celu poświęcenie przywilejów duchowych, lub pogwałcenie duchowej odpowiedzialności dla osiągnięcia ziemskich korzyści oznaczałoby poddanie się tej pokusie. (R4544:6) Najwięcej, co powinniśmy robić, to wspomnieć do Niego o obietnicach zaspokojenia naszych doczesnych potrzeb i o naszej ufności w nie. (R5202:5) Jeżeli Bóg wezwie nas, abyśmy stali się członkami ciała Chrystusa, ani brak jedzenia, czy czegokolwiek innego nie może nam przeszkodzić w sposobności uczynienia pewnym naszego powołania i wyboru. (R5202:5) Wybór złej drogi jest symbolicznie zobrazowany w historii Ezawa sprzedającego swoje pierworodztwo za miskę soczewicy (Heb. 12:16). (R4544:6, 3717:6, 2567:2)

„Ale każdym słowem” — a nie tylko mlekiem Słowa. (R3622:2, 1568:2) Wszystkie nadzieje na życie wieczne zależą od Boga – od Bożego planu i jego obietnic. (R3058:5, 4896:3) Każde napomnienie, każda zachęta, każda obietnica jest niezbędna do rozwoju tych, którzy zostali powołani do wiecznego życia. (R4896:6, 3060:4) Fakt, iż ciągle potrzebujemy duchowego chleba – prawdy – aby podtrzymać nasze duchowe życie, jest tak oczywisty, jak to, że potrzebujemy chleba, żeby podtrzymać nasze życie fizyczne. (R136:3*) Prawda jest właściwym pokarmem dla człowieka, a jej większa część musi być przyswajana poprzez wiarę. Oznacza to, że musimy żyć w wierze. Prawda ma się do wiary tak jak chleb do jedzenia. (R74:1*) Słowa z ust Bożych dla nas nie są tym, czym były dla Jezusa i Świętych Aniołów. Dla nas są one słowami sprawiedliwości, współczucia, synostwa, obietnicy, napomnienia, cierpliwości, pocieszenia i zmartwychwstania. R3058:6 – 3060:4 Jego słowa brzmią: „Kto stara się zachować (ziemskie) życie swoje (kosztem swojego Przymierza), straci je, a kto straci (ziemskie) życie (oddając swoje życie w harmonii z Przymierzem poświęcenia, wiernie, aż do śmierci) swoje dla mnie, znajdzie je (wieczne życie)” (Mat. 10:39). (R2244:1) Jeśliby zasługiwał na życie wieczne musiałoby być to wynikiem całkowitego posłuszeństwa Boskiemu Prawu. (R4544:5, 3058:5, 2567:2) Żywił się pokarmem niebieskim. Był silny duchem i był zdecydowany czynić wolę Bożą. (R3717:6) Naszym codziennym pokarmem powinno być czynienie woli naszego Boga i dokończenie jego dzieła (Jan 4:34). (R1689:3) „Lecz kto zachowuje Słowo jego, w tym prawdziwie dopełnia się miłość Boża.” (1 Jan 2:5). (R4897:4)

„Ust Bożych” — Według Słowa Bożego posłuszeństwo jest warunkiem życia wiecznego. (R4896:6)

Źródła: MANNA - 25 LUTEGO

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 25 LUTEGO

Ewangelia Mateusza 4:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Do miasta świętego” — Umysłowo a nie fizycznie.

„Na ganku” — Na dachu świątyni od strony południowej.

„Kościelnym” — Około 600 stóp od spodu doliny. Widok rozciąga się na dolinę Gehennę. Wtedy wziął go diabeł – Drugie kuszenie – świat. (R3718:2) Nie okazał jawnego sprzeciwu wobec decyzji naszego Pana, lecz w subtelny sposób podsunął mu drugą pokusę. (R5084:6, 3718:2)

„Do miasta świętego” — myślami, a nie fizycznie. (R5084:3, 4970:4, 4544:6, 3719:2)

„Na szczycie” — Na dachu południowego skrzydła świątyni. (R3718:2, 3298:2, 2567:4) Około 600 stóp ponad dnem doliny. (R3298:2)

„Świątyni –” — wznoszącej się ponad doliną Hinnom (Gehenna). (R3718:2, 3298:2, 2567:4)

Ewangelia Mateusza 4:6

Paruzja (C.T. Russell):

„I rzekł Mu” — Przedstawiając się powtórnie za przyjaciela i anioła światłości.

„Opuść się na dół” — Bez baczenia, to tym sposobem dasz dowód o prawdziwości swojej misji. Tym wszystkim zwrócisz na siebie uwagę całego Izraela, iż jesteś faktycznie Mesjaszem. "Plemię przewrotne i cudzołożne domaga się znaku" (Mat. 12:39) jak na przykład wkładania rąk, dar cudownych języków, cudowne leczenie, odznaczanie się ubiorem i nakryciem głowy, relikwie, itp. Wyobraża nasze pokusy na przykład, gdy zaciągamy dług, nie będąc pewnymi skąd weźmiemy na pokrycie tego długu, lub bezmyślnie ktoś wystawia się na niebezpieczeństwo moralne, bądź fizyczne, finansowe lub duchowe, a następnie spodziewa się cudownego wyzwolenia lub pomocy.

„Albowiem napisano” — Szatan cytował Pismo Święte, lecz niewłaściwie go stosował.

„O kamień” — Możebne, że nasz Pan na on czas nie wiedział właściwego znaczenia tego tekstu, że mowa o "nogach" odnosiła się do członków mistycznego Ciała Chrystusowego i że On sam miał być tym "Kamieniem" obrażenia i Opoką odtrącenia obydwom domom izraelskim, dlatego pokusa była o tyle trudniejszą do pokonania.

„I rzekł mu” — Ponownie udawał tutaj przyjaciela, anioła światłości. (R3718:3)

„Jeżeli jesteś” — Ufność, jaką pokładasz w Jehowie jest bezpodstawna, najpierw wypróbuj Go i zobacz, czy dotrzyma swojego słowa. (R314:4)

„Rzuć się w dół” — Nie było to pokuszenie do czynienia wielkich niegodziwości, lecz pokuszenie aby dokonać Pańskiego dzieła w inny sposób, niż Pan to zaplanował. R2567: 3 Beztrosko naraź siebie jako dowód swej misji. (E111) W ten sposób natychmiast zwrócisz uwagę całego Izraela na fakt, że jesteś Mesjaszem. (R3718:3, 5965:6, 4970:4, 4544:6) „Ród zły i cudzołożny domaga się znaku” (Mat. 16:4), w postaci wkładania rąk, daru języków, uzdrowień fizycznych, szczególnych ubiorów, szat, mitr, reliktów świętych, itd.. (R3718:5) „Czemu ten ród żąda znaku?” (Mar. 8:12) I tak jest z każdym pokoleniem. Świat żąda cudów i zewnętrznych świadectw świętości i wyznania wiary. (R3718:5) W pokuszeniu tym zilustrowane są pokusy lekkomyślnego wystawiania się samych siebie na różnego rodzaju niebezpieczeństwa – moralne, finansowe, fizyczne lub duchowe – przy jednoczesnym oczekiwaniu cudownego ratunku. (R2244:2,3, 4970:6) On nie był powołany aby w lekkomyślny sposób narażać swoje życie, ale raczej, aby je poświęcić, kładąc je w ofierze poprzez służbę prawdzie i ludzkości. (R4545:1) Lud Boży powinien być cały czas w stanie czujności, wystrzegając się wszelkich nieracjonalnych działań w głoszeniu Ewangelii. Służąc jako ambasadorowie Boga, musimy pamiętać, że powinna to być służba rozsądna. (R3718:6, 3298:6, 2567:5) Inne pokuszenie o tym samym charakterze, polegające na oczekiwaniu Boskiego wstawiennictwa poprzez wkładanie słów prawdy w nasze usta i serca, podczas gdy my sami nie czynimy zadość boskiemu nakazowi „badania Pism”. (R2244:3) Byłoby grzechem używać duchowej mocy w celu zadowolenia naszej ludzkiej natury, która została nam dana w celu jej ukrzyżowania. (R146:5) Duch czyniący cuda jest przeciwieństwem ducha pokory i jeżeliby został nam dany, prowadziłby do duchowej dumy i egoizmu. (R4545:1) Zanim będziemy oczekiwać boskiego wstawiennictwa, powinniśmy najpierw uczynić wszystko, co w naszej mocy. Nie powinniśmy w ten sposób wystawiać Opatrzności na pokuszenie. R2421:2. Jeżeli wyszlibyśmy w zimną i burzliwą pogodę niewłaściwie ubrani, a nie byłoby to niezbędne, to działaniem tym narażalibyśmy się na chorobę i byłoby to rzeczą niewłaściwą i nie objętą ochroną. (Q708:1) Wymaga większej odwagi aby ignorować wstyd i hańbę ze strony świata odbierane podczas pełnienia pogardzanej służby bożej, niż uzyskiwać wielkie i wspaniałe osiągnięcia, które wprawiałyby ziemskiego człowieka w podziw i uznanie. E112.

„Napisano bowiem” — Szatan zacytował Pismo, ale błędnie go zastosował. (R3718:2,6, 4970:4)

„Aniołom swoim” — Sługom boskiej prawdy, którzy w obecnym okresie żniwa mają pomagać członkom klasy nóg radami, napomnieniami i wskazywać na Pismo, w zależności od potrzeb. (Ps. 91:11,12) (R2567:6)

„Przykaże o tobie” — Jeśli zostałby zepchnięty ze szczytu Świątyni rękami rozwścieczonego tłumu, zanim nadszedłby jego czas, albo jeśliby sam przypadkowo spadł, wtedy Ojciec na pewno interweniowałby w cudowny sposób aby nie dopuścić do zranienia, jednakże takie celowe działanie byłoby kuszeniem Boga. (R4970:5, 3718:4, 3298:3)

„Abyś nie zranił nogi swojej” — Ten zapis w rzeczy samej odnosi się do członków klasy nóg Ciała Chrystusowego, pokazuje on, iż mają oni pokonać przeciwności i otrzymać błogosławieństwa zamiast ran. (R4545:1, 3719:1, 3298:4, 2567:5, 2244:2, 1680:6, 844:3)

„O kamień” — Jest możliwe, że nasz Pan w tym czasie nie znał właściwej interpretacji tego zapisu, gdyby bowiem ją znał, sugestia ta nie byłaby dużym pokuszeniem. (R3298:3) Widzimy teraz, że nasz Pan był „kamieniem obrazy i skałą potknięcia dla obydwu domów Izraela” (Izaj. 8:14), natomiast jego „stopy” obrazują duchowy Izrael, zwłaszcza w okresie Żniwa. (R3298:4) W naszych czasach również mamy do czynienia ze skałą potknięcia, dopuszczoną dla sprawdzenia naszej wiary. Każdy o właściwym stanie charakteru będzie wsparty przez Pana dla osiągnięcia zwycięstwa, tak, że skała potknięcia stanie się stopniem wiodącym, do wyższej łaski i większych błogosławieństw. R3719:1, 3298:5.

Ewangelia Mateusza 4:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Zasię napisano” — Teksty Pisma, które zdają się być sobie przeciwne, powinno się je harmonizować i sprawdzać jaka tam się zawiera myśl, lub zasada.

„Nie będziesz kusił” — Przez wykonywanie rzeczy, o których się wie, że są przeciwne prawom natury, które Pan Bóg ustanowił i ściąga się złe skutki. Ażeby się od nich ochronić potrzeba by uczynić cud.

„4:7 Napisane jest również –” — Fragmenty Pisma pozornie sprzeczne ze sobą powinny zostać zharmonizowane, poprzez zbadanie zasad tkwiących u ich podstaw. (R3298:3)

„Nie będziesz kusił Pana” — Próbując Go poprzez złe zastosowanie Jego obietnic. Q708:T Celowe wyzywanie praw natury i oczekiwanie Boskiej ochrony oznaczałoby kusić Boga. Jezus odmówił czynienia tego. (R4970:5, 3718:4, 1688:4, Q707:4)

Źródła: MANNA - 27 WRZEŚNIA

Epifania i Bazylea:

„Nie będziesz kusił Pana, Boga twego” — próbował Boga około linii, gdzie On nie dał żadnych obietnic.(Mal.3:10). (TP 1929, s. 27)

Źródła: MANNA - 27 WRZEŚNIA

Ewangelia Mateusza 4:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Zasię diabeł” — Jeszcze udając przyjaciela.

„Wziął Go” — W myśli a nie fizycznie.

„Na górę wysoką” — Szatana panowanie i władza nad światem.

„Wszystkie królestwa” — Chrystus dobrze rozumiał, że ON z czasem miał objąć kontrolę nad tymi królestwami, lecz możebne, że wtedy jeszcze nie wiedział, jak i kiedy się to stanie, przeto w tym leżała siła pokusy.

„I znowu, wziął go” — W myślach, a nie fizycznie. (R4970:5, 3719:2, 3298:4)

„Diabeł” — Trzecie pokuszenie – diabeł. (R3719:2) Udawał współczucie dla naszego Pana. (R3719:3) Ponownie zmieniając swój sposób ataku. (R5084:5) Tym razem, nie dyskutował już z Jezusem o tym, że był on Synem Bożym. (R2244:5)

„Na bardzo wysoką górę” — Królestwo Szatana nad światem. R5084:5, 4970:5, 4545:2, 3719:2, 3299:1, 2244:4

„I pokazał mu” — Ukazał mu w ten sposób swoją własną moc nad światem, moc księcia uzurpatora, narzucającego mu przesądy i ignorancję ludzkości. (R4545:2) Ta panoramiczna prezentacja miała na celu wywrzeć na naszym Odkupicielu wrażenie, że przyjaźń ze strony Szatana i jego pomoc byłaby rzeczą najbardziej wartościową, a wręcz rzeczą niezbędną dla zapewnienia powodzenia jego misji. (R2567:6)

„Wszystkie królestwa” — Rządzone przez jego sługi, żądnych krwi królów ziemi. (R615:1*) Nasz Pan jasno rozumiał, że w pewnym czasie on przejmie władzę nad tymi Królestwami i że zadaniem jego obecnej misji było położenie fundamentów Królestwa, ale prawdopodobnie jeszcze nie w pełni rozumiał w jaki sposób i kiedy się to stanie – stąd bierze się szczególna siła tego pokuszenia. (R3299:1) Bóg dał władzę nad tym światem „księciu tego świata” aż do wypełnienia się czasu Pogan, jednakowoż Bóg nie dał mu mocy nieograniczonej. (R5205:4) Módlmy się o Boską opiekę i kierownictwo we wszelkich sprawach życiowych oraz o jego opiekę aż do końca, aby pobożność, trzeźwość i wzrost Kościoła był zachowany. (R5205:4, HG570:4)

Ewangelia Mateusza 4:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Dam Tobie” — Szatan w niewidzialny sposób trzyma kontrolę nad światem, tj. nad królestwami ziemi, które były i są widzialnymi przedstawicielami jego władzy (a które od roku 1917 tracą swoją dawną moc w panowaniu nad ludem).

„Pokłonisz mi się” — Będziesz ze mną współpracował w podniesieniu z upadku świata. Jak to czyni nominalny kościół, gdy stara się o zwiększenie liczby swych członków, przez wprowadzenie światowych zwyczajów, zabaw, przyjęć (a obecnie nawet tańców w kościołach i słuchaniu kazań na motocyklach) itp.. Papiestwo zgodziło się na tego rodzaju propozycję i szatan dotrzymał swej obietnicy.

„To wszystko” — Będziesz naprawdę wielki. Jesteś człowiekiem doskonałym i możesz żyć wiecznie. Skoro twoje życie nie będzie zaprzepaszczone, nikt nie będzie w stanie go od ciebie zabrać. Możesz być Panem panów i Królem królów, aby błogosławić ludzkość. R 314:4

„Dam ci” — Szatan kontroluje niewidzialną sferę obecnych królestw tego świata, tak samo jak widzialną. (A251, R4970:5) Ta oferta nie była farsą, lecz kulminacja kuszenia, ostatnim wysiłkiem zbitego z tropu wroga. (R615:1*) Sprawił w ten sposób wrażenie, że jest już zmęczony batalią przeciwko Bogu na świecie i że jest gotowy przyłączyć się do naszego Pana w podnoszeniu ludzkości. (R5084:5, 4970:5, 4545:4, 3719:3, 3299:2, E113) A co więcej, pociągałoby to za sobą moje nawrócenie na drogę sprawiedliwości, co z pewnością nie byłoby naganne, ani w twoich oczach ani w oczach Jehowy. (R2244:5, E114) Sugestią ze strony szatana było to, że przy odrobinie zręczności i manipulacji, mógłby on, jako człowiek doskonały i postawiony o wiele wyżej niż inni ludzie, z łatwością zdobyć wysoką pozycję w sferach władzy nad całym światem. (R1688:6) Jego propozycja polegała na społecznym wywyższeniu, ignorującym indywidualną odpowiedzialność i grzech, a jedynie odnoszącym się do warunków społecznych i sprawienia, aby społeczeństwo było pozornie czyste. (E115)

„Jeśli upadniesz” — Ugnij się trochę, uczyń kompromis z duchem światowości. (R2568:2) On przewidział, że zasugerowana droga wiązałaby się z wieloma kompromisami ze złymi ludźmi którzy byli wtedy u władzy, tak jak miało to miejsce i nadal ma w przypadku wszystkich karierowiczów. (R1689:1) Podobnie i dzisiaj, proponuje on Pańskim naśladowcom utożsamienie się z nominalnym chrześcijaństwem. (R3299:5) Pokuszeniem dla nas może być to, że będziemy patrzeć przez palce i uznawać niesprawiedliwe i grzeszne instytucje ponieważ mają one władzę i ponieważ sprzeciwianie im się oznaczałoby opór z ich strony i sprowadzenie na siebie wstydu, pogardy i śmierci. (R4545:5, 3299:5) Szatan był chętny stać się reformatorem w każdym szczególe, pod jednym warunkiem: jego ambicja musiała być zaspokojona. (E113)

„Złożysz mi pokłon” — Będziesz ze mną współdziałał dla podniesienia świata. (R4970, E112) W ten sposób dawał on do zrozumienia, że on nie wymaga takiego cierpienia i ofiary, jakich wymaga Bóg i że gdyby tylko Jezus chciał z nim współpracować, to wszystko pójdzie gładko i szybko. (R5966:1, Q708:3) Tak jak czyni to kościół nominalny, kiedy próbuje zwiększyć liczbę swych członków przez korzystanie ze światowych zwyczajów, gier, rozrywek, itp. (R3719:5, 4970:6) Kiedy Papiestwo to uczyniło, Szatan dotrzymał swej obietnicy. (B293, E114) Chodziło mu o to, aby Jezus uznał jego wpływ i współpracę w swym dziele. Ani przez chwilę nie możemy przypuszczać, iż chodziło mu o to, aby Jezus uklęknął przed nim i oddał mu cześć należną Bogu. (R2568:1) Nie proszę cię o to, abyś nie uznawał Jehowy, ale o to, abyś był pod moim nadzorem. Nie będziesz musiał robić niczego złego. (R5084:6) Ja, na poziomie duchowym, i ty, na poziomie ziemskim, będziemy panami sytuacji. Sprzymierzmy się i współpracujmy! (R4970:5, 4545:4) Przez brak przeciwstawiania się złu, poprzez uznawanie i oddawanie czci złym zwyczajom już ustanowionym w królestwie Szatana, współpracowałby on z naszym Panem w ustanowieniu swego królestwa. (E74) Niedługo po tym, jak Apostołowie zasnęli, Przeciwnik odniósł sukces w zwodzeniu kościoła i sprawił, iż ten wszedł z nim w związek w celu kontroli świata i jego błogosławieństw poprzez kombinację religii i polityki. (R2245:1)

Ewangelia Mateusza 4:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Pójdź precz” — Przeciwniku, duchu zły. Nie mogę być twoim wspólnikiem w żadnej mierze.

„I Jemu samemu” — Bogu jako najwyższemu Władcy. Czcić innych, jeżeli nie rywalizują z Bogiem, jest rzeczą właściwą.

„Idź precz, Szatanie!” — Przeciwnik, wrogi duch. (F611) Nie mogę być twoim współpracownikiem w żadnym znaczeniu tego słowa. R4970:6, 3299:4 Jezus zdał sobie wtedy w pełni sprawę, że w sercu Szatana nie nastąpiła żadna przemiana. (R2568:2) Nasz Pan uniknął niezdecydowania tym przedmiocie, dzięki zupełności swego poświęcenia. (R3299:4) Nasz Pan oburzył się na samą myśl, że mógłby sprzymierzyć się z największym wrogiem sprawiedliwości, Szatanem. (R4970:6) Gdyby nie uczynił tej ostatnie decyzji, to można się spodziewać, że kuszenia ze strony szatana trwałyby przez kolejne dni, miesiące czy nawet lata. (R3299:6) Niech każdy z nas, jako naśladowca Pana, będzie gotowy do dania takiej odpowiedzi na propozycje kompromisu ze strony przeciwnika. Ten, kto z pokuszeniami, ten zwiększa ich moc z każdą chwilą. R3720:1, 3299:6, Q184:T Musimy odważnie dać odpór przeciwnikowi, a odstąpi od nas na stałe. (R4970:6) Kiedy przyjmiemy zdecydowane stanowisko w każdej sprawie, możemy być pewni specjalnej pomocy ze strony Pana w tej kwestii. (R4339:4*)

„Panu Bogu swemu” — szacunek dla osób na poważanych stanowiskach, o ile nie współzawodniczą oni z Jehową, jest właściwy. (E73)

„Pokłon oddawać” — Greckie słowo oddane jako „czcić” w Nowym Testamencie to „proskuneo”, które oznacza „całować dłoń”, tak jak pies liże dłoń swego pana. Oznacza to szacunek. (E72)

„Tylko jemu służyć będziesz” — Będę za wszelką cenę postępował według boskiego planu. (R2244:6)

Ewangelia Mateusza 4:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Aniołowie przystąpili” — Chwila, w której Jezus wytrzymał pokusy i stał wytrwale przy Bogu, była chwilą wielkiej pomocy z góry.

„Wtedy opuścił go diabeł” — I już nigdy nie czynił ponownych prób, na ile wiemy. R5292:4, 4970:6, Q184:T „Przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was” (jak. 4:7) R1689:5, Q184:T

„A aniołowie przystąpili” — Bez specjalnego zaproszenia. (R1689:6) Od chwili, gdy stanowczo sprzeciwimy się pokuszeniu i staniemy po stronie Pana, stajemy się mocniejsi w Panu i w jego mocy. (R3300:4) Nasz Pan nie miał żadnego orędownika, który by razem z nim współczuł, ani kogoś kto by go wspomógł w godzinie próby. W naszym jednak przypadku, sytuacja jest zupełnie inna. (R4545:5) Jakikolwiek strach i obawa nie wiązałaby się z przeciwstawieniem się Przeciwnikowi, to zawsze były one więcej niż wyrównane przez obietnicę boskiej łaski i pomocy. Tak jest również i z nami. (R3300:4)

„I służyli mu” — Wzmacniali go, podnosili na duchu. (R4970:6)

Ewangelia Mateusza 4:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy usłyszał Jezus” — Możebne w 6 miesięcy, lub w rok po swoim chrzcie.

„Że Jan” — Typ na Kościół w czasie obu żniw.

„Wrócił się” — By uniknąć podobnego losu.

„A gdy Jezus” — Prawdopodobnie sześć miesięcy lub rok po Jego chrzcie. (R2245:2)

„Usłyszał, że Jana” — zwiastowało końcowe dzieło Kościoła przy wtórnym przyjściu. (B261, 253)

„Usunął” — „A gdy was prześladować będą w jednym mieście, uciekajcie do drugiego.” (Mat. 10:23) (F508) Naszym obowiązkiem jest poszukiwać duchowego ratunku i drogi ucieczki od rzeczy i spraw zbyt trudnych do zniesienia. (F508)

„Do Galilei” — Byli on bardziej wrażliwi na nauki Jezusa niż wielu z ich bardziej religijnych, bardziej oświeconych i bardziej uduchowionych braci z Judei. (R4557:1) Zwrot: „Czy z Nazaretu może być coś dobrego?” (Jan 1:46) odnosił się do całej Galilei. (R4556:6)

Ewangelia Mateusza 4:13

Paruzja (C.T. Russell):

„W Kafarnaum” — Przeprowadził się tam wraz ze swoją matką i braćmi, jako rodzina. (R2245:3) Kafarnaum było bliżej świata pogan, z jego dobrymi i złymi stronami, niż Jeruzalem. (R4557:2)

Ewangelia Mateusza 4:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Galilea” — Oznacza krąg, wskazując na to, iż teren ten był otoczony przez pogan. (R4556:6)

Ewangelia Mateusza 4:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Lud” — Lud Palestyny, długo w zwątpieniu, niepewności, itd. (R4988:2) Pogrążony w mroku – Oddzielili się od wielkiego centrum religijnego swych czasów, żyli w większej ciemności niż ich bracia. (R4557:1)

„Ujrzał światłość wielką” — Jezusa i jego nauki. (R4988:2) Symbol Boga, Chrystusa, Kościoła, prawdy, wpływu sprawiedliwości. (R4987:3) Która zajaśniała w Kafarnaum, Betsaidzie, Chorazynie i Nazarecie, w czołowych miastach Galilei, i błogosławiła oraz zebrała niektórych, wybranych. (R4557:1,5) Pogrążeni w ciemności Galilejczycy zostali pobłogosławieni wielkim światłem, które rozbłysło pomiędzy nimi; ale z drugiej strony, był to dla nich sprawdzian, jakim jest zawsze prawda, światło. (R4557:5) Całą ludzkość ujrzy kiedyś światło, jakie dał Bóg. (R4988:5, 4557:1)

„Cieniu śmierci” — W zupełnych ciemnościach śmierci, którymi objęci byli poganie. (R4557:1) Byli oni pod wpływem panowania grzechu i śmierci, pod całunem ciemności, niewiedzy, zabobonów, grzechu, itd. (R4987:6) Kiedyś nadejdzie taki czas, gdy wszyscy zostaną oświeceni przez „prawdziwą światłość, która oświeca każdego człowieka, przyszła na świat” (Jan 1:9) (R4988:6)

„Rozbłysła jasność” — Zanim świat zostanie oświecony, oświecony musi zostać Kościół, skompletowany i uwielbiony wraz z Panem. (R4988:4)

Ewangelia Mateusza 4:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Pokutujcie” — Z punktu zapatrywania Jezusa leczenie ducha uważał za rzecz większą, aniżeli leczenie ciała, które było sprawą poboczną.

„Królestwo niebieskie” — Nadzieja całego narodu żydowskiego.

„Przybliżyło się” — Wypełniło się 69 tygodni proroctwa Daniela.

„Upamiętajcie się” — Z punktu widzenia naszego Pana, uzdrowienie chorych na duchu było o wiele ważniejsze niż uzdrowienia fizyczne, które były jedynie incydentalne. (R2246:4)

„Przybliżyło się” — 69 z 70 tygodni proroctwa Daniela się zakończyło. (R3630:2) W znaczeniu, iż Jezus przyszedł aby formalnie przekazać Królestwo naturalnemu nasieniu Abrahama. (R4557:2)

„Królestwo Niebios” — Nadzieja każdego Żyda. (A273) Mateusz używa zamiennie określeń „królestwo niebios” i „królestwo Boże”. (R396:3,6)

Ewangelia Mateusza 4:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Byli rybakami” — Chrystus nie powołał próżnujących, lecz pracowitych ludzi na swych uczniów.

„Szymona, zwanego Piotrem” — „Szymonie, synu Jana, miłujesz mnie więcej niż ci?” (Jan. 21:15) (NS656:4) I Andrzeja – To wezwanie nie było ich pierwszym kontaktem z Jezusem, lecz jedynie Pańskim zaproszeniem skierowanym do nich, aby stali się oni specjalnymi współpracownikami w jego dziele. (R2245:2) Byli bowiem rybakami – Jezus do pracy duszpasterskiej nie powoływał próżniaków, ale ludzi potrafiących pracować. (R2246:1) Wszyscy jego apostołowie (dwunastu) wywodzili się z tych, którzy mogliby być określeni jako ci, którzy prowadzili pokorny tryb życia. Mamy także niepodważalne świadectwa, iż postrzegani byli jako „ludzie nieuczeni i prości”. (Dz. 4:13) (F210)

Ewangelia Mateusza 4:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczynię was” — Dwunastu, których Pan wybrał.

„Rybakami ludzi” — "Z Królestwem niebieskim ma się podobnie jak z siecią zarzuconą w morze, którą łowi się wszystkie rodzaje ryb", Mat. 13:47. Duchowe rybołówstwo wymaga umiejętności, tak tu przynęty, a zarazem musi trzymać siebie zdala od widoku, gdyż ryby bardzo łatwo płoszą się, jeżeli zauważą, iż ktoś chce je ułowić.

„Pójdźcie za mną” — Pomimo tego, iż Jezus powoływał każdego z nich indywidualnie, to jednak niekiedy z powodu pewnych okoliczności poświęcał ich łącznie na stanowisko apostołów (Łuk. 6:13). (R1521:2) A zrobię was – Tych dwunastu, których specjalnie wybrałem. (F217) Rybakami ludzi – Duchowe rybołówstwo wymaga wiedzy, taktu, zachęty, oraz umiejętności ukrywania swego „ja” poza zasięgiem wzroku. Ryby są bardzo płochliwe, zwłaszcza, gdy zorientują się, że ktoś chce je złowić. „Bądźcie tedy roztropni jak węże i niewinni jak gołębice”. (Mat. 10:16). (R5555:1,3, 3308:3, CR156:4) Zręczny rybak chwyta ryby pojedynczo. Również duża część dzieła tego wieku jest dziełem indywidualnym, sprawowanym poprzez rozmowy z ludźmi. (R5555:1) „Dalej, podobne jest Królestwo Niebios do sieci, zapuszczonej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju.” (Mat. 13:47) (C214, R920:1)

Źródła: MANNA - 4 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 4 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Mateusza 4:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Opuściwszy sieci” — Pozostawili wszystko, aby mogli stać się dwunastoma wybranymi; to nie było wymagane od siedemdziesięciu uczniów. Zapewne, że mieli jeszcze w tym rzemiośle pewien udział, gdy mogli z łatwością powrócić do niego po śmierci Mistrza.

„Porzucili sieci” — Opuścili wszystko, aby go naśladować. 70 uczniów wysłanych później, nigdy nie było uznawanych za apostołów. (F210) Mimo wszystko nie stracili z nimi zupełnie kontaktu, gdyż nie mieli większych trudności z powrotem do zawodu rybaka po śmierci naszego Pana. (R3308:2) Nie natychmiast, ale po uporządkowaniu pewnych spraw. Podobnie i my, mamy w swym zarządzie różnorakie życiowe obowiązki i zobowiązania, których nie możemy nagle odrzucić na bok. R37020:6, 3721:1 Nasz Pan nie przyjmuje żadnych uczniów poza tymi, którzy są w stanie porzucić wszystko aby go naśladować. (R4557:4) Tak również jest i dzisiaj. Wszyscy ci, którzy najradośniej i najgorliwiej zapierają samego siebie i zapominają o swoich ziemskich ambicjach, celach i projektach, którzy najpełniej oddają się Panu na jego służbę, ci mogą kroczyć najbliżej Pana przez cały czas. (R3334:6)

Ewangelia Mateusza 4:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Oraz ojca swego” — Pozostawili sprzęt rybacki pod opieką Zebedeusza i wynajętych sług. (R3720:6)

Ewangelia Mateusza 4:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Całą Galileę” — Prawdopodobnie w tamtym czasie liczyła ponad 3.000.000 mieszkańców. (R3334:3) Ludzie mieszkający w Galilei byli widocznie zapobiegliwymi, dobrze prosperującymi, pracowitymi ludźmi, najlepiej przygotowanymi aby przyjąć jego nauki. (R3334:3)

„W ich synagogach” — Mogli oni nauczać tamtejszych ludzi przez pewien czas, ale gdy otwarcie głosili Bożą naukę, to okazało się, iż możliwości głoszenia w synagogach szybko znikały aż wkrótce zupełnie przestały istnieć. Ewangelię – Jego wieść nazywana jest „Ewangelią”, dobrą nowiną, ponieważ Izraelici, tak jak pozostała część wzdychającego stworzenia, od dawna oczekiwali obiecanego Złotego Wieku. (R2246:1) O Królestwie – Jest to podstawa i cała treść Ewangelii. (R1579:3) I uzdrawiając – „Takiego pierwszego cudu dokonał Jezus w Kanie Galilejskiej; i objawił chwałę swoją”. (Jan. 2:11) PD64/74

„Wszelką chorobę” — Niech wszyscy ci, którzy są ułomni z powodu dumy i upartości, oraz nie są zdolni do postępowania wąską ścieżką, niech odrzucą swe kule. Niech nauczą się postępować jego drogami łagodności, delikatności, cierpliwości, wytrwałości w cierpieniu i braterskiej dobroci. (R2246:5)

Ewangelia Mateusza 4:24

Paruzja (C.T. Russell):

„I uzdrawiał je” — To wszystko na błogosławieństwa, które miały przyjść, gdy Królestwo Boże zostanie ustanowione.

„I rozeszła się wieść o nim” — W miarę jak rosła jego sława, wrogość wobec niego objawiała się coraz bardziej i bardziej, zwłaszcza ze strony tych, którzy jako publiczni nauczyciele zostali postawieni w niekorzystnym świetle w porównaniu z nim. (R1735:3) I przynosili – Podkreślamy konieczność przychodzenia do Wielkiego Lekarza, zarówno samodzielnie jak i przyprowadzając przyjaciół, aby leczyć choroby duszy. (R2246:5) Opętanych – Złymi duchami dumy i samolubstwa. (R2246:5) Sparaliżowanych – Sparaliżowanych strachem przed ludźmi, zastawiającymi sidła i zasadzki. (Przyp. 29:25) (R2246:5)

„A On uzdrawiał ich” — Przepowiadał w ten sposób większe dzieło które będzie przeprowadzone podczas jego tysiącletniego panowania, a także aby przyciągnąć uwagę słuchaczy do głoszonej nowiny. PD64/74, (R4557:5, 2246:4)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 4

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.