Ewangelia Mateusza 15

Ewangelia Mateusza, rozdział 15 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (39 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 15 — Biblia Gdańska

1 Tedy przystąpili do Jezusa z Jeruzalemu nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie, mówiąc:

2 Czemu uczniowie twoi przestępują ustawę starszych? albowiem nie umywają rąk swych, gdy mają jeść chleb.

3 A on odpowiadając, rzekł im: Czemuż i wy przestępujecie przykazanie Boże dla ustawy waszej?

4 Albowiem Bóg przykazał, mówiąc: Czcij ojca twego i matkę; i kto by złorzeczył ojcu albo matce, śmiercią niechaj umrze.

5 Ale wy powiadacie: Kto by rzekł ojcu albo matce: Dar, którykolwiek jest ode mnie, tobie pożyteczny będzie; a nie uczciłby ojca swego albo matki swojej, bez winy będzie.

6 I wzruszyliście przykazania Boże dla ustawy waszej.

7 Obłudnicy! dobrze o was prorokował Izajasz, mówiąc:

8 Lud ten przybliża się do mnie usty swemi, i wargami czci mię; ale serce ich daleko jest ode mnie.

9 Lecz próżno mię czczą, nauczając nauk, które są przykazania ludzkie.

10 A zawoławszy do siebie ludu, rzekł im: Słuchajcie, a rozumiejcie.

11 Nie to, co wchodzi w usta, pokala człowieka; ale co wychodzi z ust, to pokala człowieka.

12 Tedy przystąpiwszy uczniowie jego, rzekli mu: Wiesz, iż Faryzeuszowie, usłyszawszy tę mowę, zgorszyli się?

13 A on odpowiadając rzekł: Wszelki szczep, którego nie szczepił Ojciec mój niebieski, wykorzeniony będzie.

14 Zaniechajcie ich; ślepi są wodzowie ślepych, a ślepy jeźliby ślepego prowadził, obadwa w dół wpadną.

15 A odpowiadając Piotr, rzekł mu: Wyłóż nam to podobieństwo.

16 I rzekł Jezus: Jeszczeż i wy bezrozumni jesteście?

17 Jeszczeż nie rozumiecie, iż wszystko, co wchodzi w usta, w brzuch idzie, i do wychodu bywa wyrzucono?

18 Ale co z ust pochodzi, z serca wychodzi, a toć pokala człowieka.

19 Albowiem z serca wychodzą złe myśli, mężobójstwa, cudzołóstwa, wszeteczeństwa, złodziejstwa, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa.

20 Toć jest, co pokala człowieka: ale jeść nieumytemi rękoma, toć nie pokala człowieka.

21 A wyszedłszy Jezus stamtąd, ustąpił w strony Tyru i Sydonu.

22 A oto niewiasta Chananejska z onych granic wyszedłszy, wołała, mówiąc do niego: Zmiłuj się nade mną Panie, synu Dawidowy! córka moja ciężko bywa od dyjabła dręczona.

23 A on jej nie odpowiedział i słowa. Tedy przystąpiwszy uczniowie jego, prosili go, mówiąc: Odpraw ją, boć woła za nami.

24 A on odpowiadając rzekł: Nie jestem posłany, tylko do owiec, które zginęły z domu Izraelskiego.

25 Lecz ona przystąpiwszy, pokłoniła mu się, mówiąc: Panie, ratuj mię!

26 A on odpowiadając rzekł: Niedobra jest brać chleb dziecinny, a miotać szczeniętom.

27 A ona rzekła: Tak jest, Panie! a wszakże i szczenięta jedzą odrobiny, które padają z stołu panów ich.

28 Tedy odpowiadając Jezus rzekł jej: O niewiasto! wielka jest wiara twoja; niechaj ci się stanie, jako chcesz. I uzdrowiona jest córka jej od onejże godziny.

29 A Jezus poszedłszy stamtąd, przyszedł nad morze Galilejskie, a wstąpiwszy na górę, siedział tam.

30 I przyszedł do niego wielki lud, mając z sobą chrome, ślepe, nieme, ułomne i inszych wiele, i kładli je u nóg Jezusowych, i uzdrawiał je,

31 Tak iż się on lud dziwował, widząc, że niemi mówią, ułomni uzdrowieni są, chromi chodzą, a ślepi widzą; i wielbili Boga Izraelskiego.

32 Lecz Jezus zwoławszy uczniów swoich, rzekł: Żal mi tego ludu; albowiem już trzy dni przy mnie trwają, a nie mają, co by jedli, a nie chcę ich rozpuścić głodnych, by snać nie pomdleli na drodze.

33 Tedy mu rzekli uczniowie jego: Skądże byśmy wzięli tak wiele chleba na tej puszczy, abyśmy tak wielki lud nasycili?

34 I rzekł im Jezus: Wieleż macie chlebów? A oni rzekli: Siedm, i trochę rybek.

35 Tedy rozkazał ludowi, aby siedli na ziemi.

36 A wziąwszy one siedm chlebów i one ryby, uczyniwszy dzięki, łamał i dał uczniom swoim, a uczniowie ludowi.

37 I jedli wszyscy i nasyceni są, i zebrali, co zbyło ułomków, siedm koszów pełnych.

38 A było tych, którzy jedli, cztery tysiące mężów, oprócz niewiast i dziatek.

39 Tedy rozpuściwszy lud, wstąpił w łódź, i przyszedł na granice Magdalańskie.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 15

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 15:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Obłudnicy” — Fałszywi prorocy, fałszywi nauczyciele.

„Faryzeusze oraz uczeni w Piśmie” — Byliby zadowoleni gdyby On uznał się za Faryzeusza i czynił swe wielkie cuda w imię faryzeizmu, ale On wolał pozostać niezależny. (R3786:2) Prorokowanie, w rozumieniu nauczania, stało się później popularne w pewnej grupie ludzi i uległo degeneracji do Faryzeizmu. (A55)

Ewangelia Mateusza 15:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Usty swymi” — "Nie będziesz brał imienia Pana Boga twego nadaremno", 2 Mój 20:7. "Niech wyrzecze się każdy niegodziwości, który mianuje imię Chrystusa", 2 Tym. 2:19.

Ewangelia Mateusza 15:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Przestępujecie przykazanie” — Unieważniacie prawo boże. (NS843:2)

Ewangelia Mateusza 15:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie musi –” — Przykazanie zostało zmienione przez Talmud, który zakładał, że każdy człowiek może uwolnić się do swoich zobowiązań wobec rodziców poprzez poświęcenie siebie Bogu. (R5096:6)

„Unieważniliście” — Unieważnili, choć nie mieli do tego prawa. (R5096:6)

„Przez naukę swoją” — Traktowanie nauczania jako przykazania bożego, choć jest ono w rzeczywistości ludzka tradycją. OV159:T, (Q747:2) Zarówno Protestanci jak i Katolicy nauczają tradycji wywodzących się z ciemnych wieków zamiast Słowa Bożego. OV159:T, Wszelkie wyznania wiary mają tendencję do zajmowania miejsca Biblii, tak jak Talmud w przypadku Żydów. (R5298:5) Teorie i poglądy jakie powstały i były przekazywane z pokolenia na pokolenia, a które nie były oparte na natchnionym świadectwie Proroków. (Q747:2) Jaką można odszukać w księgach Sytemu Teologii Chrześcijaństwa oraz w Talmudzie Żydów, które za doktrynę uważają naukę ludzką. (D64, HG716:4) Przekazywane przez wszystkie wyznania wiary Chrześcijaństwa, doktryna o Czyśćcu jest w tym wszystkim trochę mniej niedorzeczna niż wyznania Protestantów. (NS763:1) Tradycje ludzkie są zawodne, stąd wywodzą się błędy które utrudniają prawidłowe zrozumienie Pisma. (NS301:3) Szatanowi nie powiodły się wysiłki mające na celu odwiedzenie Izraela od Zakonu, więc podjął działania przeciwne, które zaowocowały zwielokrotnieniem form i ceremonii religijnych, co zaspokoiło ich sumienia lecz jednocześnie zaślepiło na prawdziwe znaczenie Prawa. (R525:5) Tradycje ludzkie głoszą strach przed Wszechmogącym, ponieważ – jak twierdzą – on już wysłał na wieczne tortury znaczną cześć naszych rodzin, przyjaciół i sąsiadów. (NS762:4) Są tradycje prawdziwe (Gal. 1:14, 2 Tes. 2:15) i fałszywe. To, czy znajdują się one w harmonii z Bożym Słowem, stanowi o tym, czy są one prawdziwe, czy fałszywe. (Q747:2,1)

Ewangelia Mateusza 15:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Obłudnicy” — Obłudnie pragnący uczynić przymierze z Bogiem, udając jego lud. Ich kara będzie większa z powodu ich hipokryzji; ale mimo to będzie ona służyć ich naprawie a nie zniszczeniu. (HG684:5)

Ewangelia Mateusza 15:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Lud ten czci mnie” — Nigdy w historii nie było okresu, gdy prawa i nakazy żydowskie byłyby wierniej przestrzegane niż w czasie żniwa – każda forma, ceremoniał i nakaz były skrupulatnie przestrzegane; Świątynia Heroda była największa a prowadzona działalność misyjna zmierzała do judaizacji świata. (R235:1) Zewnętrzny wygląd i splendor cywilizacji zwanej Chrześcijaństwem jest pod wieloma względami imponujący. (SM245:1)

„Wargami” — Lepiej jest w ogóle nie przystępować do Pana niż czynić to w niewłaściwy sposób. (R5480:1) Chrześcijanin nie powinien wymawiać modlitw, ale powinien się modlić. Nie powinien myśleć o wypowiedzeniu ani jednego słowa, które nie jest szczere i przemyślane. (R5480:1) Z jaką ostrożnością powinniśmy używać jego drogocennego imienia! (R1527:6) „Nie nadużywaj imienia Pana, Boga twojego, gdyż Pan nie zostawi bez kary tego, który nadużywa imienia jego.” (2 Moj. 20:7) (R1527:2) „Niech odstąpi od niesprawiedliwości każdy, kto wzywa imienia Pańskiego.” (2 Tym. 2:19) (R1527:3)

„Ale ich serce jest daleko ode mnie” — Nieliczni rzeczywiście dostosowują swe serca do poleceń, jednakże bez cienia wahania liczne rzesze biorą imię Boże i Chrystusa na daremno. (R1528:5) Pan podchodzi z niechęcią do wszystkiego co pozbawione jest prostej szczerości i uczciwości serca. (R1527:6) Główne przykazanie miłości powinno mieszkać w naszych sercach. Jeżeli tak się stanie, miłość boża przeniknie wszystko. (R4052:3)

Ewangelia Mateusza 15:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Daremnie mi jednak cześć” — oddają – Trudność polega na tym, że ci którzy oddają mu cześć niewłaściwie, posiadają niewłaściwą bojaźń bożą i przez to nie mogą go miłować ani zbliżyć się do niego swym sercem. (NS762:3)

„Głosząc nauki” — Jakież to rażące i ohydne nauki nie ukryły się pod nazwą „Chrześcijaństwo” braną nadaremnie? (R1528:5) Które są nakazami ludzkimi – Przeciwstawiają się oni prawdzie i stają się fałszywymi prorokami, fałszywymi nauczycielami. (A55) Ich własne marzenia, wyobrażenia, albo marzenia ich ojców, lekceważące Słowo Boże. (OV158:6) Tradycje ludzkie, rozpowszechnianie ludzkich teorii, przedkładanie interesów wyznania. (R5631:1) Poprzez sekciarskie wyznania wiary i katechizmy. Wynikiem pomieszania w równej mierze prawdy i błędu jest zamieszanie – Babilon. (R442:5) Swym własny błędnym doktrynom przypisywali boskie autorstwo; ich słowa nie są akceptowalne dla Boga ponieważ nie poddali siebie samych jego planowi i metodom działania. (R3647:6)

Ewangelia Mateusza 15:11

Epifania i Bazylea:

„Nie to, co wchodzi w usta” — ma się rozumieć w zgodzie z Zakonem, ponieważ Jezus nie nauczał, że ci, którzy są pod Zakonem, a do których On tu mówił, mieli grzeszyć przeciw Zakonowi. (TP 1968, s. 73)

„pokala człowieka” — nie mogłoby go pokalać (np. takie rzeczy jak czysty pokarm zjedzony bez uprzedniego umycia rąk — o czym Zakon nie nauczał, ale tylko tradycja starszych). (TP 1968, s. 73)

„ale co wychodzi z ust, to pokala człowieka” — złe wyrażenia złego stanu serca kalają. (TP 1968, s. 73)

Ewangelia Mateusza 15:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Wykorzeniony będzie” — "Zapuścił anioł sierp swój na ziemię i zebrał grona winnicy ziemi" (i wrzucił je w prasę ucisku wielkiego od roku 1914), Obj. 14:9.

„Której nie zasadził” — Prawdziwy Kościół, Nowe Stworzenie, zostało zasadzone przez Ojca. Nasz Pan mówi: „Ja jestem krzewem winnym, wy jesteście latoroślami”. (Jan 15:1-6) (F207)

„Wykorzeniona zostanie” — „I zapuścił anioł sierp swój na ziemi, i poobcinał grona winne na ziemi, i wrzucił je do wielkiej tłoczni gniewu Bożego.” (Obj. 14:19) (F207)

Ewangelia Mateusza 15:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Zaniechajcie ich” — Szczególne światło przyświecało w obydwóch żniwach dla prawdziwych wierzących.

„W dół” — Naturalny wynik powątpiewania i niewiary okaże się w nadchodzącym czasie ucisku.

„Zostawcie ich” — Prawdziwe światło w przypadku obu żniw dostępne jest tylko dla prawdziwych Izraelitów. (B28) Odpowiada to rozkazowi „Wyjdźcie z niego, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami jego grzechów i aby was nie dotknęły plagi na niego spadające.” (Obj. 18:4) (R718:3)

„Ślepi są przewodnikami” — Zdezorientowani przywódcy ludzkiej myśli. (R5468:2) Słowa te, choć wypowiedziane pod adresem Żydów, swym znaczeniem miały jednak objąć również tych, kogo oni wyobrażali, dom Ewangelii. (R718:3) Zaślepieni przez Szatana, który za pomocą mieszaniny kłamstw z niewielką ilością prawdy, ukrywa największe elementy boskiej natury. (R525:5) Pokazane zostało to w proroczej ilustracji „ślepego strażnika” (Izaj. 65:10); nie z powodu braku naturalnego wzroku, tak koniecznego strażnikowi, lecz z powodu ich umysłowego wyrozumienia – „wszyscy są nierozumni”, nie znają charakteru i celów bożych. (R718:3) Pan potępił religijnych hipokrytów swoich czasów, jako większych grzeszników niż mordercy i złodzieje. (OV390:1) Trzon duchowieństwa znajduje się dzisiaj w smutnym upadku. (R5631:5) Koniec Wieku Ewangelii będzie się charakteryzował ogólnym upadkiem religii i odchodzeniem od prawdy pastorów i nauczycieli. (R718:3)

„Ślepych” — Ślepota cielesnego Izraela będzie trwać aż do chwili, gdy kościół Wieku Ewangelii zostanie skompletowany. (Rzym. 11:25) (R2615:4) W nadchodzącym wieku, ich ślepota zostanie odjęta, duma upokorzona, a wówczas zaczną szukać tego, którego ukrzyżowali i zabili swymi niegodziwymi rękami. (R606:6)

„Ślepego prowadzi” — Poprzez tendencję do odchodzenia od Słowa Bożego. (R1717:1)

„Obaj w dół” — W dół ogólnego zwątpienia i niewiary, tak jak uczynili ich poprzednicy podczas ucisku jaki zamykał Wiek Żydowski. (B2948:1, 2615:3, 2036:1, 1792:3) Dziurę, wykop (Diaglott) (R718:3) Ponieważ Jezus był „kamieniem obrazy, i skałą potknięcia dla obydwu domów Izraela” - dla domu cielesnego i duchowego. (Izaj. 8:14) (R862:5) „Obraz” Związku Protestantów wpadnie w dół anarchii. (R4690:3)

„Wpadną” — Podczas gdy najbardziej wpływowi, którzy zdradzają swe zaufanie jako gospodarze, są największymi grzesznikami na Syjonie, tak ci, którzy ślepo postępują za nimi, stają się współuczestnikami ich grzechu (Obj. 18:4) i będą mieli udział w ich karze. (R1875:1)

Ewangelia Mateusza 15:17

Epifania i Bazylea:

„wszystko, co wchodzi w usta” — ma się rozumieć w zgodzie z Zakonem, ponieważ Jezus nie nauczał, że ci, którzy są pod Zakonem, a do których On tu mówił, mieli grzeszyć przeciw Zakonowi. Nie mogłoby go pokalać (np. takie rzeczy jak czysty pokarm zjedzony bez uprzedniego umycia rąk — o czym Zakon nie nauczał, ale tylko tradycja starszych). (TP 1968, s. 73)

Ewangelia Mateusza 15:18

Epifania i Bazylea:

„ale co z ust pochodzi... toć pokala” — złe wyrażenia złego stanu serca kalają. (TP 1968, s. 73)

Ewangelia Mateusza 15:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Ustąpił w strony” — Część Galilei graniczącej z Tyrem i Sydonem.

„Udał się Jezus” — Widząc ludzi debatujących nad możliwością obwołania go królem, śmiałość Heroda okazaną w ścięciu Jana oraz zdając sobie sprawę z faktu, że jego czas jeszcze nie nadszedł, opuścił on ziemie gdzie był dobrze znany. (R3786:1)

„W okolice” — W rejony Galilei graniczące z Tyrem i Sydonem. (R2280:3, 3786:2) Nie bezpośrednio do tych krajów, ponieważ były to kraje pogańskie. Był ciągle w Izraelu, w Galilei, w rejonie granicy z Tyrem i Sydonem. (R2280:3)

„Tyru i Sydonu” — W obrębie ziem zwanych Fenicją. (R3786:1) Zamieszkiwanych w większości przez Kartagińczyków i Syryjczyków. (R3786:6)

Ewangelia Mateusza 15:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Niewiasta chananejska” — A nie Izraelitka, przeto "nie mająca nadziei i bez Boga na świecie".

„Synu Dawidowy” — Długo wyczekiwany Król z rodu Dawida - Mesjasz.

„Niewiasta Kananejska” — Nie Żydówka, a zatem „nie mająca nadziei i bez Boga na świecie.” (Efez. 2:12) (R2653:2, 4627:1) Z pochodzenia Syryjka, natomiast Greczynka poprzez wykształcenie i język. Jednym słowem, reprezentowała kilka narodowości; poganka. (R3786:6)

„Wołała” — Wielkim głosem, prawdopodobnie z płaczem. (R2653:2) Nie tylko że przezwyciężając przesądy swych pogańskich poglądów, lecz także dumę i strach przed odrzuceniem jako niegodna łaski, jakiej szukała. (R2653:2) Jako biedna i niewykształcona kobieta z pewnością miała wielkie opory w przystąpieniu do wykształconego człowieka, zwłaszcza tak godnego uwagi jak ten Wielki Prorok Izraela. (R2653:2)

„Zmiłuj się nade mną” — Jezus zignorował jej prośbę. (R4627:1)

„Synu Dawida” — „I da mu Pan Bóg tron jego ojca Dawida.” (Łuk. 1:32) (C257) Dawno obiecany król z linii Dawidowej, Mesjasz. (E130, C257, SM210:2)

„Okrutnie dręczona” — W niebezpieczeństwie zupełnej utraty rozumu. (R4627:5)

„Przez demona” — Upadłego anioła. Jest to wielką i ważną prawdą że wiele ludzi jest mniej lub bardziej opętanych przez złe duchy – demony. (R4627:5) W pewnym sensie, wszelki grzech i choroba są przypadłościami diabelskimi, wynikiem kłamstwa Szatana. (R4627:5)

Ewangelia Mateusza 15:23

Paruzja (C.T. Russell):

„I słowa” — Niektórzy są zbyt pochopnymi do mówienia i czynów, bez zastanowienia się w danej sprawie, czy jest wolą Stwórcy.

„Odpraw ją” — Uczyń jej zadość i odpraw ją.

„Ani słowa” — Być może, zwlekał ponieważ chciał przemyśleć swój obowiązek, dzieło jakie miał do spełnienia od Ojca. (R2280:3) Aby sprawdzić wiarę niewiasty oraz aby okazać ją innym, wówczas i na potem. (R2280:3) Uważamy, że nie jest bezpodstawnym przypuszczać, że on doskonale zdawał sobie sprawę z sytuacji od samego początku i użył metody jakiej zwykle używał, aby wydobyć z niej wyznanie wiary. (R2653:3) Dla wielu, to by wystarczyło aby ich zniechęcić i odesłać z powrotem w płaczu. (R2653:2) Jakaż większość ma tendencję do działania i mówienia bez chwili zastanowienia odnośnie woli Ojca. (R2280:6) Jakże inaczej wygląda to w naszym przypadku! My, którzy byliśmy niegdyś obcymi, zostaliśmy poprzez uczynienie przymierza uznani za członków rodziny Pańskiej. Nie musimy domagać się łask; one są nasze, do wzięcia. (R2653:6) Jeżeli w naszym przypadku Pan nie uważa za stosowne udzielić szybkiej odpowiedzi, możemy być pewni, że nie wynika to z braku zainteresowania naszym dobrem. Ostatecznie, w Królestwie Tysiącletnim, zbawienie będzie nie tylko naszym udziałem, ale całej ludzkości. (R2653:4) Uważamy, że podobnie i w naszym przypadku byłoby lepiej, gdyby on przez pewien czas ignorował nasze prośby, abyśmy przez to stali się bardziej szczerymi i być może zwiększyli swoja wiarę. (R3787:4)

„Prosili go” — Nie wiemy, czy czynili to powodu współczucia czy rozdrażnienia, że przeszkadzała im ona w możliwości uczenia się i cieszenia się społecznością z Panem. (R2280:6)

„Odpraw ją” — Daj jej o co prosi i pozwól jej odejść. (R2280:6, 2653:3)

„Gdyż woła za nami” — Jej naprzykrzanie się uczniom może wskazywać na fakt, że Jezus opuścił dom. (R3787:1, 2653:3)

Ewangelia Mateusza 15:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Do owiec, które zginęły” — Którzy pobłądzili i odstąpili od Boga i Jego Zakonu.

„Domu Izraelskiego” — Aż do końca 70-go tygodnia łaski dla Izraela. "Na drogę pogan nie wchodźcie i do miast samarytańskich nie wchodźcie", Mat. 10:5. "Was jednych tylko poznałem spomiędzy wszystkich rodzajów ziemi", Am 3:2. Całe 12-cie pokoleń, które były reprezentowane w Palestynie. Nasz Pan nic nie wspomina o "domu Judy", który był częścią całego Izraela. W czasie żniwa poselstwo jest (było) jedynie do prawdziwych Izraelczyków.

„Jestem posłany” — Aby objawić im bożą łaskę. (R4627:2) Gdy nasz Pan rozesłał Apostołów aby nauczali i uzdrawiali, powiedział im, aby omijali wszystkich, którzy nie byli Żydami. Nie dlatego, że działał w ograniczony sposób, albo że Bóg nie miał czasu, ale dlatego, że czas i porządek są istotnym elementem każdej części Bożego planu. (R4344:2) Nie nadszedł jeszcze czas aby dać Poganom miejsce w rodzinie bożej, jako dzieciom Abrahama. OV365:T

„Tylko do owiec zaginionych” — Które odeszły od Pana i zaginęły na puszczy grzechu i ciemności. Do jednostek, a nie plemion. (R2085:1)

„Z domu Izraela” — Aż do zupełnego zakończenia siedemdziesiątego tygodnia łaski. (C170) Poganie i Samarytanie byli omijani. Za wyjątkiem kilku przypadków, cuda naszego Pana dotyczyły Żydów. (R4627:1) Tylko oni byli ludem związanym z Bogiem poprzez przymierze. (R4627:1, 2512:2) „Tych dwunastu posłał Jezus, rozkazując im i mówiąc: Na drogę pogan nie wkraczajcie i do miasta Samarytan nie wchodźcie.” (Mat. 10:5) (A72, 97, R2872:1, 1451:2, 257:2, HG343:2, OV224:5) „Tylko o was zatroszczyłem się spośród wszystkich pokoleń ziemi,” (Amos. 3:2) (A97) Nasz Pan nie powiedział ani słowa o domu Judy, który otwarcie uważał za jedynie część całego narodu Izraelskiego. (C300) Wszystkie dwanaście plemion, które były reprezentowane w Palestynie. (B207, C252, 293) Nasz Pan i apostołowie nie reprezentowali jedynie dziesięciu plemion, ale jak to jest określone, „cały Izrael”. (R1341:1, B206, C252) Gdy apostołowie zostali w końcu wysłani aby głosić ewangelie całemu światu, mieli rozpocząć tę misję w Jerozolimie. (Łuk. 24:47) (R1783:6) Dopiero gdy Izrael się potknął poprzez brak wiary i został odrzucony przez Boga (Mat. 23:37,38), wówczas dozwolił on na głoszenie ewangelii poganom. (R2518:6) Podobnie i w czasie obecnego żniwa, wieść ta przekazywana jest tylko duchowemu Izraelowi. (R1742:4)

Ewangelia Mateusza 15:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz ona przyszła” — Miała wiarę, stąd wytrwałość jej próśb. (R3787:1)

„Panie, pomóż mi” — Była natarczywa, ponieważ zdawał sobie sprawę, że Pan jest jej jedyną pomocą. (R4627:5) Powierzyła całkowicie mądrości Pańskiej podjęcie decyzji co do sposobu obdarzenia jej miłosierdziem i pomocą. (R2281:1) Sprawa jej córki była jej sprawą. (R2280:6) Bez względu na to, jak bardzo jesteśmy zdegradowani i odrzuceni od łaski bożej, możemy mieć ciągle świadomość boskiego współczucia. (R4627:2)

Ewangelia Mateusza 15:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziecinny” — Tyczy to Izraela.

„Miotać szczeniętom” — Tyczy pogan, którzy w ten sposób byli uważani przez Żydów. Nasz Pan użył tego wyrażenia, które raczej wskazuje na domowych faworytów.

„Niedobrze jest” — Ponieważ czas wyznaczony w Boskim Planie na okazanie łaski komuś innemu poza Izraelem jeszcze nie nadszedł. (R1451:2)

„Brać chleb” — Łaskę. (R1451:2) Dzieci Boże będą karmione z tego stołu jako pierwsze. (R4627:4)

„Dzieci” — Żydów. (R2604:3, 1000:4)

„I rzucać szczeniętom” — Było to sformułowanie używane zwykle przez Żydów dla określenia pogan, podkreślające ich niższość. (R4627:2, 5444:4, 5004:6, 2604:3, 1451:2) Nie oznaczało to, że Pan nie miał miłości dla pozostałej części ludzkości, błogosławieństwo miało stać się ich udziałem we właściwym czasie. (R4627:4) Nasz Pan użył słowa którym, w rodzinach nazywane są małe pieski. (R3338:4) Słowo użyte przez naszego Pana a także przez kobietę, oznacza psy domowe lub małe pieski, a nie dzikie psy nie do przyjęcia z Obj. 22:15. (R2653:6) Nie złe psy lecz psy domowe, które były przyjaciółmi dzieci. (R2281:1) Odtrącenie to miało na celu z jednej strony zniechęcić małowiernego, a z drugiej wzmocnić każdego o dużej wierze; nie były to słowa pogardy, obrazy czy obojętności, lecz były wyrazem zainteresowania i współczucia, objaśniały przyczynę odrzucenia. (R2653:5) Gdyby miała dumę w swym sercu, ta odpowiedź wystarczyłaby do urażenia jej godności tak, że zaprzestałaby swych nalegań i wybuchłaby gniewnymi słowami przeciwko Panu i Żydom jako duchowym bigotom. (R3787:2) Czy jesteśmy wystarczająco pokorni, aby przyjąć jego miłosierdzie na jego warunkach, uznając siebie za nic, nie mających nic na swe usprawiedliwienie? (R3787:4)

Ewangelia Mateusza 15:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Jedzą odrobiny” — "Był pewien żebrak, imieniem Łazarz, który leżał u bramy jego ranami pokryty i pragnął nasycić się okruszynami, które spadały ze stołu bogacza", Łuk. 16:20,21.

„Tak,” — Panie – Jej wiara, mimo że uporczywa, nie była niepożądana ani agresywna, wobec czego jej modlitwa została wysłuchana. (R2281:1) Zauważmy różnicę pomiędzy tym stosunkiem a ciekawskim i pozbawionym wiary pragnieniem ludzi z jego rodzinnego Nazaretu zobaczenia cudów. (R2579:5)

„Ale i szczenięta” — Była skłonna uznać siebie za jednego z pogańskich psów, nie mającego żadnego prawa do błogosławieństwa uzdrowienia jej córki, ponieważ nie była z narodu Żydowskiego. Q601:T

„Jedzą okruchy” — Jakąż wytrwałość okazała swym zachowaniem, wierzyła, że Pan jest Mesjaszem. (R4627:2) Jezus dał jej okruch z boskiego stołu. (R5004:6) „Był też pewien żebrak, imieniem Łazarz, który leżał u jego wrót owrzodziały, i pragnął nasycić się odpadkami ze stołu bogacza, a tymczasem psy przychodziły i lizały jego rany.” (Łuk. 16:20-21) (R2604:2) Podobnie jak pozwolił, aby kilka okruchów wiedzy i błogosławieństwa przypadło w udziale Samarytanom w ewangelii Jana 4; jest to ilustracja słów apostoła „Przeto, póki czas mamy, dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary.” (Gal. 6:10) (R2574:5) Pokazując tym samym wyraźnie, w jaki sposób poganie zobrazowani w Łazarzu, w przypowieści o Bogaczu i Łazarzu, zjadali okruchy boskiej łaski, jakie spadały z Żydowskiego stołu błogosławieństwa. (R1087:1, 1086:6, 1000:4, 802:3, 284:2, HG385:6, Q600:1) We właściwym czasie, dla reszty ludzkości nie będą spadać tylko okruchy, lecz będą mieć oni dostęp do bogatego i szczodrego zaopatrzenia. (R4627:4)

„Ze stołu panów ich” — Stół, albo pokarm, zastawiony przed cielesnym Izraelem, cielesnymi dziećmi Bożymi, składał się ze specjalnych łask i obietnic Bożych danych im jako Narodowi Wybranemu. (R4782:1)

Ewangelia Mateusza 15:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielka jest wiara twoja” — Miała większą wiarę niż większość Żydów. (R4627:2) Największe Boże błogosławieństwa są dla wiernych. (R4627:1)

Ewangelia Mateusza 15:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Chromych, kalekich, ślepych,” — niemych – Wszystkich dręczonych przez „demona” (werset 22), ponieważ wszelkie choroby są pośrednio lub bezpośrednio wywoływane przez Szatana. (R2281:2) Otworzyć uszy umysłu jest o wiele bardziej wspaniałym dziełem niż otworzenie uszu fizycznych; sprawić, aby niemy śpiewał pieśni na chwałę Bożą jest większym dziełem niż dać mu dar wymowy. (R5104:5)

„On ich uzdrowił” — Jeżeli siły i prawa natury mogą do pewnego stopnia być kontrolowany przez człowieka dla jego wygody, tym bardziej Bóg jest w stanie kontrolować działanie swych praw. (R2281:4) Jego misją nie było leczenie chorych i wyganianie demonów, ale oddanie życia jako okupu. Cuda i uzdrowienia były jedynie pojedynczymi wydarzeniami, a nie jego głównym zadaniem, ilustrowały natomiast jego wielkie dzieło w królestwie. (R5104:2, 2281:4) Najważniejsze nie było to, aby pewni ludzie zostali fizycznie uzdrowieni, albo żeby tłumy nie zostały na noc głodne, ale aby apostołowie otrzymali pewną lekcję i mogli zobaczyć moc Pana. (R5920:5) Byłoby o wiele bardziej wspaniałym otworzyć oczy ich wyrozumienia i ich głuche uszy, ale to dzieło nie mogło być wówczas osiągnięte. (R5104:4)

Ewangelia Mateusza 15:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Boga Izraelskiego” — Wszystkich 12-tu pokoleń.

„Boga Izraela” — Boga wszystkich dwunastu pokoleń. (C252, 293, 300)

Ewangelia Mateusza 15:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Żal mi” — Okoliczności skłoniły naszego Pana do użycia duchowej mocy przekazanej mu przez Ducha Świętego; jednakże nigdy nie używał tej mocy dla własnych celów. (R4617:2, 2006:4)

„Tego ludu” — On stworzył żywność dla tłumu, a nie dla siebie czy swoich uczniów. Na pewno również jedli ten pokarm, ale celem jego stworzenia było zaspokojenie głodu tłumu. (R2006:5)

„Trzy dni” — Jakiż inny nauczyciel był stanie sprawić, że 5000 ludzi porzuciło swoje zajęcia i bez jedzenia towarzyszyło mu przez 3 dni na pustkowiu? (R575:2)

Ewangelia Mateusza 15:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Chlebów” — Pszennych, o rozmiarze naszych dużych bułek. (R5104:5)

Ewangelia Mateusza 15:37

Paruzja (C.T. Russell):

„I jedli wszyscy” — Był głodny i spragniony, ale jednak nakarmił tysiące. (R1063:2*) Być może, niektórym z nas taki prosty pokarm również wyszedłby na zdrowie i dał siłę. (R5104:5)

„I najedli się” — Z biblijnego punktu widzenia, te cuda są najbardziej racjonalne. Moc Boża, która jest w stanie wzbudzić 250 ziaren z jednego, z pewnością jest wystarczająca aby stworzyć o wiele więcej, gdy zajdzie taka potrzeba. (R4617:5) Jezus odmówił wykorzystania tej samej mocy samolubnie, dla swej własnej wygody, nawet gdy łaknął po spędzeniu czterdziestu dni na pustkowiu na początku swej misji. (R4617:2)

„Zebrali” — Mistrz wykazał się oszczędnością i zachęcił do podobnej postawy swych naśladowców. (R5104:5)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 15

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.