Ewangelia Mateusza 8

Ewangelia Mateusza, rozdział 8 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (34 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 8 — Biblia Gdańska

1 A gdy zstępował z góry, szedł za nim wielki lud;

2 A oto trędowaty przyszedłszy, pokłonił mu się, mówiąc: Panie! jeźli chcesz, możesz mnie oczyścić.

3 I wyciągnąwszy Jezus rękę, dotknął się go, mówiąc: Chcę, bądź oczyszczony; i zaraz oczyszczony jest trąd jego.

4 Tedy mu rzekł Jezus: Patrz, abyś nikomu nie powiadał, ale idź, ukaż się kapłanowi, i ofiaruj dar on, który przykazał Mojżesz na świadectwo przeciwko nim.

5 A gdy Jezus wszedł do Kapernaum, przyszedł do niego setnik, prosząc go,

6 I mówiąc: Panie! sługa mój leży w domu powietrzem ruszony, i ciężko się trapi.

7 I rzekł mu Jezus: Ja przyjdę i uzdrowię go.

8 A odpowiadając setnik rzekł: Panie! nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój; ale tylko rzecz słowo, a będzie uzdrowiony sługa mój.

9 Bomci i ja człowiek pod mocą innego, mający pod sobą żołnierze; i mówię temu: Idź, a idzie; a drugiemu: Przyjdź, a przychodzi; a słudze memu: Czyń to, a czyni.

10 A gdy to usłyszał Jezus, zadziwił się, i rzekł tym, którzy szli za nim: Zaprawdę powiadam wam: Anim w Izraelu tak wielkiej wiary nie znalazł.

11 A powiadam wam: Iż wiele ich od wschodu i od zachodu słońca przyjdzie, a usiądą za stołem z Abrahamem i z Izaakiem i z Jakóbem w królestwie niebieskiem.

12 Ale synowie królestwa będą wyrzuceni w ciemności zewnętrzne, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

13 I rzekł Jezus setnikowi: Idź, a jakoś uwierzył, niech ci się stanie; i uzdrowiony jest sługa jego onejże godziny.

14 A gdy Jezus przyszedł do domu Piotrowego, ujrzał świekrę jego, leżącą na łożu i mającą gorączkę.

15 I dotknął się ręki jej, i opuściła ją gorączka; i wstała, a posługowała im.

16 A gdy był wieczór, przywiedli do niego wiele opętanych: i wyganiał duchy słowem; i wszystkie, którzy się źle mieli, uzdrawiał;

17 Aby się wypełniło, co powiedziano przez Izajasza proroka, mówiącego: On niemocy nasze na się wziął, a choroby nasze nosił.

18 A widząc Jezus wielki lud około siebie, kazał się przeprawić na drugą stronę morza.

19 Tedy przystąpiwszy niektóry z nauczonych w Piśmie, rzekł mu: Mistrzu! pójdę za tobą, gdziekolwiek pójdziesz.

20 I rzekł mu Jezus: Liszki mają jamy, a ptaki niebieskie gniazda; ale Syn człowieczy nie ma, gdzie by głowę skłonił.

21 A drugi z uczniów jego rzekł mu: Panie! dopuść mi pierwej odejść i pogrześć ojca mego;

22 Ale mu Jezus rzekł: Pójdź za mną, a niechaj umarli grzebią umarłe swoje.

23 A gdy on wstąpił w łódź, wstąpili za nim i uczniowie jego.

24 A oto się wzruszenie wielkie stało na morzu, tak iż się łódź wałami okrywała; a on spał.

25 A przystąpiwszy uczniowie jego, obudzili go, mówiąc: Panie! ratuj nas, giniemy.

26 I rzekł do nich: Przeczże jesteście bojaźliwi? o małowierni! Tedy wstawszy, zgromił wiatry i morze, i stało się uciszenie wielkie.

27 A ludzie się dziwowali, mówiąc: Jakiż to jest ten, że mu i wiatry i morze posłuszne są?

28 A gdy się on przewiózł na drugą stronę do krainy Giergiezeńczyków, zabieżeli mu dwaj opętani z grobów wychodzący, bardzo okrutni, tak iż nie mógł nikt przechodzić oną drogą.

29 A oto zakrzyknęli, mówiąc: Cóż my z tobą mamy, Jezusie, Synu Boży? Przyszedłeś tu przed czasem, dręczyć nas?

30 I była daleko od nich trzoda wielka świń pasących się.

31 Tedy go dyjabli prosili, mówiąc: Jeźli nas wyganiasz, dopuść nam wnijść w trzodę tych świń.

32 I rzekł im: Idźcie. A oni wyszedłszy, weszli w onę trzodę świń, a oto porwawszy się ona wszystka trzoda świń, z przykra wpadła w morze, i pozdychała w wodach.

33 Lecz pasterze uciekli, a poszedłszy do miasta, opowiedzieli wszystko, i to, co się z onymi opętanymi stało.

34 A oto wszystko miasto wyszło przeciwko Jezusowi, a ujrzawszy go prosili, aby z ich granic odszedł.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 8

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 8:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto trędowaty” — Trąd wyobraża grzech. (R4576:3) Jeśli chcesz – Wierzył na tyle, na ile pozwalało mu jego poznanie, natomiast Jezus łaskawie uzupełnił brakującą część mówiąc: „chcę”. (R436:6*)

Ewangelia Mateusza 8:3

Paruzja (C.T. Russell):

„I wyciągnąwszy rękę –” — Błędem jest zakładać, że uzdrawianie było głównym celem misji Jezusa lub było całą treścią Jego misji. (R4576:2) Dotknął się go – Uzdrowienia były czynione aby: 1) przyciągnąć uwagę słuchaczy do jego nauk, 2) zobrazować wielkie dzieło w przyszłości, 3) wypróbować jego własną wierność. (R4576:2) Chcę, bądź oczyszczony – nie ma tu wzmianki o błędnej postawie moralnej trędowatego, jak twierdzi nauka Chrześcijańska. Wszystko jest tutaj prawdziwe – zarówno trąd jak i cudowne wyleczenie. (R4472:2*) Został oczyszczony – Obrazuje oczyszczenie z grzechu. (R4576:3)

Ewangelia Mateusza 8:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Nikomu nie powiadał” — Świadectwo, iż Jezus jest Mesjaszem miało być zachowane przed ludem w sekrecie, aż była pierwej daną sposobność religijnym przywódcom żydowskiego narodu, którzy mieli się wypowiedzieć za, lub przeciw Chrystusowi.

„Kapłanowi” — Przedstawicielowi żydowskiego systemu religijnego.

„Abyś nikomu nie mówił” — Świadectwo o jego posłannictwie jako Mesjasza miało być ukryte przed pospolitym ludem aż do czasu, kiedy żydowscy przywódcy kościelni nie opowiedzieli się, czy są za czy przeciw Chrystusowi. (C168) Ukaż się kapłanowi – Taki był wymóg Zakonu. (R4576:3) Przedstawicielowi żydowskiego porządku. (C168)

„Na świadectwo dla nich –” — Dla tych, którzy mieli ostatecznie wydać nad nim dozwalający wyrok. (R4576:5)

Ewangelia Mateusza 8:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Setnik” — Prawdopodobnie był nim Korneliusz.

„Setnik” — Dowódca Rzymskiego garnizonu wojskowego, poganin. (R5101:4) Możliwe, iż był to Korneliusz. (R1922:6, 2620:6)

Ewangelia Mateusza 8:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Sługa mój” — To pokazuje jak dbał o dobro swojego sługi, a co może posłużyć za przykład dla chrześcijan do naśladowania.

„Sługa mój” — Zainteresowanie swoim pracownikiem, które my, jako Chrześcijanie powinniśmy naśladować. (R2620:6)

Ewangelia Mateusza 8:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie jestem godzien” — Będąc poganinem wiedział, iż nie może mieć społeczności z Żydem.

„Nie jestem godzien” — Ponieważ był on poganinem, nie było właściwym dla Żyda wchodzić do jego domu. (R3755:5) Jest to lekcja pokory w przychodzeniu do naszego Pana w każdych okolicznościach, że nie mamy prawa niczego wymagać ani żądać, możemy się jedynie zdać na jego łaskę i miłosierdzie. (R3755:5)

„Powiedz tylko słowo” — Jego wiara brała się z obserwacji swoich sług, którzy byli posłuszni jego władzy nad nimi; zdawał sobie więc sprawę, że Jezus miał jeszcze większą władzę i mógł rozkazywać swym posłańcom. (R5101:4)

Ewangelia Mateusza 8:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Zdziwił się” — Innym razem Pan Jezus zdziwił się nad niedowiarstwem Nazaretańczyków.

„Ani w Izraelu” — Nigdzie między dwunastoma pokoleniami.

„Zdziwił się” — Drugi przypadek gdy Jezus się kiedykolwiek zdziwił, miał miejsce wobec niewiary mieszkańców Nazaretu. (Mar. 6:6) (R3755:6) U nikogo w Izraelu – U nikogo z dwunastu plemion. (C293)

Ewangelia Mateusza 8:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielu ich” — Świat w Tysiącleciu.

„Z Abrahamem” — Widzialnymi przedstawicielami Królestwa. Ci umarli zanim Okup był dany, przeto nie mogli być powołanymi do udziału w duchowym Królestwie. "Bóg o nas (o Kościele Chrystusowym) coś lepszego przejrzał", Żyd. 11:40.

„W Królestwie niebieskim” — Tyczy się ziemskiej fazy Królestwa.

„Że wielu” — Wiernych spomiędzy pogan, powołanych aby stać się oblubienicą i współdziedzicem prawdziwego i jedynego dziedzica wszystkich rzeczy, Jezusa Chrystusa. (R1095:2) Świat ludzkości w Tysiącleciu. (R3457:1) Przybędzie – Wąską i ciernistą ścieżką prób. (R1095:5) Ze wschodu i zachodu – Poganie. (R4576:6) I zasiądą – Albo inaczej: będą w pokoju z Bogiem, Abrahamem, Izaakiem, Jakubem i wszystkimi wiernymi w ziemskiej fazie. (R3457:1) Z Abrahamem – Widzialnymi przedstawicielami Królestwa. (D619, Q421:3, R4796:1) Królestwo jako takie będzie duchowe, niewidzialne dla ludzi, ale jego ziemscy przedstawiciele będą widzialni i będą to Żydzi. (R4796:1) Który będzie miał przywilej błogosławienia zgromadzonego Izraela, a za ich pośrednictwem, wszystkich ziemskich rodzin. (R4577:1) Który zmarł zanim okup został zapłacony i nie został wobec tego powołany do życia duchowego w Królestwie. (D625) Ale nie ze świętymi. (A290) Izaakiem i Jakubem – I wszystkim świętymi Starego Testamentu. (R3457:1, 1634:6, D619) Królestwie Niebios – Ziemskiej fazie tego królestwa. (A290)

Ewangelia Mateusza 8:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Tam” — W czasie ucisku przy końcu Wieku Żydowskiego.

„Zgrzytanie zębów” — "Zgrzytali na niego (na Szczepana, a także na Jezusa i na wszystkich Jego uczniów) zębami" (Dzieje 7:54). Gniewali się i zżymali ze złości (i tak jest do tego czasu, o czym świadczą różne artykuły, broszury i książki wydawane przez różnoraki kler, pastorów, itp.. Nauczycieli o nas, o badaczach Pisma Świętego).

„Synowie Królestwa” — Izraelici, potomkowie Abrahama, Izaaka i Jakuba, do którym to Królestwo zostało zaoferowane jako pierwszym. (R5101:5) Pan nie mówi tutaj o świece, ale o Kościele. (Q199:4) Pan omawiał ziemskie Królestwo z ziemskimi dziećmi. (Q421:4) Ci, którzy przy końcu wieku nie będą wierni, zostaną odcięci od światła. (Q199:4)

„Wyrzuceni” — Od boskiej łaski. (R4576:6) Boska łaska towarzyszyła Żydom aż do trzech i pół lat po ukrzyżowaniu. (R5100:6) Nie powinni oni myśleć, że Bóg przyjmie ich za swoich wybranych bez względu na ich charakter, wiarę, posłuszeństwo, itd. (R5101:5) Wszyscy, który okazali się być niegodnymi, zostaną wykluczeni z widzialnej, ziemskiej fazy Królestwa. (R1580:1)

„Do ciemności na zewnątrz –” — Boża niełaska, która była okazywana w stosunku do Żydów, zwłaszcza od czasów zniszczenia Jerozolimy. (R4576:6, 4577:1, 3105:6, Q421:3) Odcięcie od boskiej łaski i od światłości proroctw, które oświecały ich przez 1800 lat. (R1095:2) Które są powszechne dla świata w ogólności. (R4445:2, 4577:1) Jeżeli nie będziemy kroczyć ostrożnie, nie będziemy dziećmi światłości. (Q199:4) Nie chodzi tu o czyściec, lub ogień piekielny, ponieważ typowe ich wyobrażenie ukazuje je jako miejsca bardzo jasne i gorące. (Q199:4)

„Tam będzie” — Ci, którzy odrzucili Pana, znaleźli się w czasie wielkiego ucisku pod koniec wieku żydowskiego. (Q421:3, R3105:6)

„Płacz” — Naród Żydowski cierpiał przez 18 stuleci i będzie cierpiał dopóki Bóg im nie przebaczy i ich nie uratuje. (R4577:1, 1095:5) Cierpienie jest istotnie opisane, ale nie ma mowy o wiecznym cierpieniu i bólu. (HG303:2)

„I zgrzytanie zębów –” — Oznacza zmartwienie, rozczarowanie, dziką złość; jak miało to miejsce w przypadku Szczepana, gdy „zgrzytali na niego zębami” (Dzieje 7:54) (R4329:1, Q732:2) Ciemność oznaczająca zdarzenia wychodzące na jaw, surowość ucisku, figuralnie nazywane „płaczem i zgrzytaniem zębami”. (R3105:6) Metafora opisująca ucisk, niedolę, zmartwienie i prześladowanie. (R1095:5)

Epifania i Bazylea:

„Ale synowie królestwa będą wyrzuceni w ciemności zewnętrzne” — chodzi o dzieci figuralnego królestwa, to są zawiedzeni Żydzi w 1000-leciu, gdy dowiedzą się, że nie są członkami żadnej fazy królestwa. (TP 1932)

„tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” — oznacza to ich smutek z tego powodu. (TP 1932)

Ewangelia Mateusza 8:13

Paruzja (C.T. Russell):

„A jak uwierzyłeś” — Ci, którzy nie mogą wykazać swej wiary nie mogą mieć udziału w błogosławieństwach powołania Wieku Ewangelii i muszą czekać na rozpoczęcie Wieku Tysiąclecia. (R4576:6) Niektórzy zostali uzdrowieni stosownie do swej własnej wiary, natomiast inni stosownie do wiary innych osób. (R759:3)

„I został uzdrowiony” — Żaden cud uzdrowienia nie został wykonany przez Zbawcę na którymkolwiek z jego apostołów. (R4577:4)

Ewangelia Mateusza 8:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Posługiwała im” — Przez oddziałanie umysłu nie mogło by w jednej chwili powrócić siły wyczerpane gorączką.

„I ustąpiła gorączka” — Niektórzy, jak w tym przypadku, zostali uzdrowieni natychmiast, inni zaś stopniowo. (Mar. 8:24,25) (R759:3)

„I posługiwała mu” — Pokazując tym samym, iż jej uzdrowienie było cudowne, ponieważ sama jasność umysłu nie była w stanie natychmiast przywrócić sił utraconych w gorączce. (R3311:1)

Ewangelia Mateusza 8:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy się źle mieli” — "Moc wychodziła z Niego i uzdrawiała wszystkich", Łukasz 6:19.

„I uzdrawiał” — Cudy uzdrawiania, których dokonywał nasz Pan, były ubocznymi przypadkami w stosunku do jego nauczania. (R4137:2) Uzdrowienia miały na celu trzy rzeczy: 1) przyciągnąć uwagę do jego nauki, 2)zilustrować jego wielkie dzieło w przyszłości, 3) sprawdzić jego przysięgi poświęcenia. (R4576:3)

„Wszystkich, którzy się źle mieli” — „Moc wychodziła z niego i uzdrawiała wszystkich” (Łuk. 6:19) (R5096:4, 4576:3, A230, E124, F654)

Ewangelia Mateusza 8:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Niemoce nasze nosił” — "Który by mógł z nami współczuć w ułomnościach naszych" (Żydów 4:15).

„Choroby nasze nosił” — Nie choroby Kościoła, ale tych, których choroby leczył za pierwszej swojej bytności na ziemi, co wskazuje na błogosławieństwa Tysiąclecia. To było niezbędne dla Chrystusa czynić, by przez to mógł współczuć z naszymi ułomnościami.

„On” — Dar, który nic nie kosztuje, nie jest zazwyczaj tak wysoko ceniony jak ten, za który wiele kosztuje. (R4138:2)

„Niemoce nasze wziął na siebie” — Swoim kosztem, jako swoją ofiarę. (R4576:3, 4138:1, 574:4, E106, 124)

„„” — Nie mamy bowiem arcykapłana, który by nie mógł współczuć ze słabościami naszymi, lecz doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu”. (Hebr. 4:15) (E106, F632) Doskonałość jest przeciwieństwem niemocy. (E122) Z greckiego asthenioas, użytego w liczbie pojedynczej w opisie choroby Łazarza (Jan. 11:4), jest to Biblijny dowód na to, że Jezus również był chory i w ten sposób mógł współczuć nam w naszych chorobach. (R2767:4*) Z greckiego astheneo, oznaczającego „bez siły”. (R4099:6,2*) Nasz Pan, który nie miał żadnej cechy naszej upadłej natury, musiał brać na siebie nasze choroby, aby móc być dotkniętym naszymi słabościami. (R2029:6) Ból, choroby i śmierć były obce dla niego, w przeciwieństwie do ludzi, a on, pełen miłości i współczucia, nosił ciężary innych. (R574:5) Słabość przychodziła na niego w miarę jak „moc wychodziła z niego i uzdrawiała wszystkich”. (Łuk. 6:19) (F632) Doświadczając, zamiast sił życiowych, słabości i cierpienia tych, którym ulżył. (F645) Sam nie był grzesznikiem, wszelki wpływ grzechu na niego wynikał z tego, że zamieniał się z grzesznikami miejscem i nosił za nas ciężar sprawiedliwości. (E127) W te sposób Jezus wypełnił swe poświęcenie i kładł swe życie dla innych. (R3727:5) Ten, który mówił jak „jeszcze nie mówił żaden człowiek”, współczuł jak jeszcze nikt nie współczuł z upadłą ludzkością, jej kłopotami i cierpieniem. (E126) „Dlatego musiał we wszystkim upodobnić się do braci, aby mógł zostać miłosiernym i wiernym arcykapłanem przed Bogiem dla przebłagania go za grzechy ludu”, „doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu”. (Hebr. 2:17,18;) (E128) Wydaje się być stosowne, aby wszyscy ci, którzy zostaną przez Boga przyjęci jako członkowie Oblubienicy, byli w podobny sposób dotknięci poczuciem słabości świata; powinni oni mieć wystarczająco współczucia aby dobrowolnie ponieść część smutków i cierpienia innych. (R4138:4, F645)

„I choroby nasze poniósł” — Nie choroby Kościoła, ale tych, których uzdrowił podczas pierwszego przyjścia, aby zilustrować większe dzieło i większe uzdrowienia, w których możemy brać udział teraz i w Królestwie. (F632, R4138:3) Porównanie Izaj. 53, Hebr. 4:15, Marka 5:30 i Łuk. 6:19 pokazuje nam jasno, że proroctwo to wypełniło się całkowicie podczas pierwszego przyjścia. (R2028:6) Chrystus musiał tak czynić, aby móc być dotkniętym naszymi słabościami. (F645) Będąc wolnym od grzechu, był również wolny od bólu. Jako że nie mógł odczuwać bólu i chorób wynikających z grzechu, został na jakiś czas umieszczony razem z grzesznikami, gdzie odczuwał ich ból i ich słabości. (R2000:1, 809:2) Nie mamy nic powiedziane, czy nasz Pan chorował na jakakolwiek zwykła chorobę. Wydaje się, że Jego uzdrowienia jedynie osłabiały Jego witalność i w ten sposób pozostawiały na Nim ciężar naszych chorób. (R4138:3) Najdoskonalsze organizmy cierpią najbardziej. (R454:3) Uzdrowienie nowego stworzenia a uzdrowienie ciała to dwie różne rzeczy. Choroby duszy nowego stworzenia leczone są przez Dobrego Lekarza, nawet mimo tego, iż ich ciała mogą odczuwać ból lub wydane na śmierć. (R4979:6) Dla poświęconego ludu Bożego, prośba o fizyczne uzdrowienie byłaby próbą zabrania z powrotem tego, co zostało przez nich poświęcone Panu, nawet „na śmierć”. (R4980:1)

Ewangelia Mateusza 8:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Pogrzebać ojca” — Opuścić Twoją służbę Panie, a służyć ojcu dopóki nie umrze.

Ewangelia Mateusza 8:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Pójdę za tobą” — Ewidentnie człowiek ten przypuszczał, że osoba tak uzdolniona musu być również bogata. (R5370:6)

Ewangelia Mateusza 8:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Syn Człowieczy nie ma, gdzie by głowę skłonił” — Nie ma swojego własnego domu. Tylko ci najbardziej oddani zdecydowaliby się iść za takim wodzem. (R5370:6) Wydaje się, że nie był mile widziany w domu swego dzieciństwa i nie brak było w jego życiu prześladowań ze strony ziemskich krewnych. (R1069:3)

Ewangelia Mateusza 8:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Pogrzebać ojca mojego” — Porzucić twoją służbę i służyć mojemu ojcu dopóki nie umrze. (R1987:1, Q217:1)

Ewangelia Mateusza 8:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Niechaj umarli” — Z Bożego punktu zapatrywania wszyscy ludzie będący pod przekleństwem śmierci są uważani za umarłych. Nadchodzi godzina - owszem już nadeszła - kiedy to "umarli usłyszą głos Syna Bożego", Jan 5:25.

„Pójdź za mną” — Jezusowi nie chodziło o to, żeby młody człowiek nie brał udziału w pogrzebie swojego ojca, ale o to, że gdy opuści Pańska służbę na zbyt długo, to może już nie wrócić. (R1987:1)

„A umarli” — Umarli z punktu widzenia prawa. (Q760:4) Niewierzący określeni są tutaj jako martwi, ponieważ nie mają oni kontaktu z Dawcą Życia. (F697) Mówił on o rodzaju ludzkim, martwym z powodu potępienia, a jedynie ci, którzy wierzyli w niego mogli zostać uznani za żywych. (HG195:3, Q717:4) Idziemy doliną cienia śmierci i odeszliśmy bardzo daleko od szczytu góry życia i doskonałości. (R360:3) Z Boskiego punktu widzenia, wszyscy ci, którzy znajdują się pod wyrokiem śmierci, uznawani są już za martwych. (A150, 289, Q717:4, 760:4, CR131:2, R5371:1, 3378:4, 2153:5, 1231:3, 1077:1, NS253:5) Zwłaszcza ci, którzy są niewierzący a przez to nie maja łączności z dawcą życia. (F697) Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, zbliża się godzina, owszem już nadeszła, kiedy umarli usłyszą głos Syna Bożego i ci, co usłyszą, żyć będą. (Jan. 5:25) (R2435:1)

„Niechaj grzebią umarłych swoich” — Fizycznie martwych. (Q760:4) Niech świat, potępiony i martwy z punktu widzenia prawa, zajmuje się swoimi sprawami. (CR131:2) W świecie jest wielu ludzi którzy mogą zajmować się ziemskimi sprawami. (R5371:1)

Ewangelia Mateusza 8:23

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy wsiadł do łodzi” — Mistrz wypływał czasami na pełne wody wraz z apostołami, aby odpocząć w ciszy i spokoju. (R4577:1)

Ewangelia Mateusza 8:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielkie wzruszenie” — Wyobraża doświadczenia Kościoła w ciągu długiej nocy osiemnastu stuleci, w których był miotany falami prześladowań.

„Na morzu” — Morze Galilejskie podlega często takim burzom.

„A On spał” — Prawdopodobnie wyczerpany pracą w swojej podróży i leczeniem chorych.

„I oto nawałnica wielka powstała” — Jej siła może być stwierdzona na podstawie faktu, iż nawet apostołowie, obeznani z żeglugą, byli przerażeni. (R4577:2) Prawdopodobnie Przeciwnikowi zostało dozwolone rozpętać sztorm na Jeziorze Galilejskim, aby apostołowie mogli się czegoś z tej sytuacji nauczyć. (R4577:3) Wszyscy jesteśmy poddani sztormom życia, w czasie których potężne bałwany grożą zniszczeniem. (R4577:2) Obrazuje to doświadczenia Kościoła podczas nocy 18 stuleci, podczas których był miotany przez fale. R33225:2 Obrazuje to czas wielkiego ucisku. (R5239:5)

„Na morzu” — Na Jeziorze Galilejskim zdarzają się takie sztormy. (R3324:2)

„On zaś spał” — Widocznie był bardzo zmęczony podróżą i służbą. (R3324:3, HG459:2) Najwyraźniej długi sen Jezusa w takich okolicznościach miał na celu sprawdzenie wiary apostołów. (R3324:3, 5239:3)

Ewangelia Mateusza 8:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Panie, ratuj, giniemy” — Jeżeli poddani jesteśmy próbom i trudnościom, lub wewnętrznym burzom, złości, zaciętości czy pretensji, powinniśmy wołać do Pana o pomoc. (R5239:4)

Ewangelia Mateusza 8:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Uciszenie wielkie” — Wyobraża odpoczynek od złego przez Tysiąc lat, które się zbliża. Wzburzone wiatrem wody nie mogą się zaraz uciszyć, chyba cudownym sposobem. Szatan może zamierzał przez tę burzę zniszczyć Pana Jezusa.

„Zgromił wiatry” — To pokazuje w jaki sposób czas wielkiego ucisku (który ma swoją działalność od roku 1914) zostanie ukrócony.

„Zgromił wiatry i morze –” — wskazuje to na sposób, w jaki czas ucisku się zakończy. (A171) Jest to tym, co Pan czyni dla Kościoła obecnie a co dla świata będzie czynił w przyszłości. (R5239:5) Jezus nie zgromiłby sztormu, gdyby ten był wywołany przez Ojca. Możliwe iż Szatan myślał, że jest w stanie unicestwić Jezusa tym sztormem. (R5239:3)

„Wielka cisza” — Morze w stanie sztormu nie może być tak szybko uspokojone, chyba że pod wpływem cudu. (R3324:4) Wskazuje to na czas odpocznienia od Złego przez 1000 lat, na czas który już jest blisko. (R3325:4)

Źródła: MANNA - 9 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 9 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Mateusza 8:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Kim jest ten” — Ogólnie rzecz biorąc, jego cudowna osobowość zdawała się nie pasować do jego uniżonej postawy. (SM749:3) Podczas królestwa mesjańskiego, wszyscy będą znali Jezusa który był człowiekiem, bożym posłańcem, tak jak teraz jest wywyższony, daleko bardziej niż człowiek i aniołowie. (SM754:2) Dopóki uczniowie nie przeszli tej lekcji, nie byli oni przygotowani aby ufać mu we wszystkich swoich próbach, trudnościach i problemach. (R4577:2) Podobnie i my, zdając sobie sprawę, iż nasz Pan posiada teraz „wszelką moc na niebie i na ziemi” (Mat. 28:18), możemy mu w pełni zaufać i polegać na jego trosce pełnej miłości. (R4577:2)

„Że nawet wiatry i morze są mu posłuszne” — Moc wyratowania od fal daje pewność, że jest on w stanie wyrwać nas z każdych problemów. (R4577:2, SM749:1)

Ewangelia Mateusza 8:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwaj opętani” — Używając ciała ludzkiego jako medium, swojego ciała. (R4577:5) Lekarze zdają sobie sprawę, że prawdopodobnie więcej niż połowa pacjentów szpitali psychiatrycznych to ludzie opętani przez demony. R4577:5, 5044:2, SM197:T

Ewangelia Mateusza 8:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Cóż my z Tobą mamy” — Za utrapienie Jezusie.

„Dręczyć nas” — Zniszczyć nas. Obawa wytracenia była zapewne pod wrażeniem widoku śmierci człowieka jako kary za grzechy. Uważamy za sprzeciwianie się naszymi (demonów) prawami, jeżeli zostaniemy pozbawieni przywileju męczenia tego człowieka, którego udało nam się opętać.

„Przed czasem” — Demoni widać wiedzieli dobrze, że czas na obalenie władzy złego należał jeszcze do przyszłości.

„I poczęli krzyczeć” — Znając swój koniec, drżą w miarę jak czas się przybliża. (Jak. 2:19) (R606:5)

„Cóż mamy z tobą” — Cóż mamy z tobą wspólnego. (R3772:2)

„Synu Boży” — Demony uznawały Chrystusa, gdy miały w tym cel. (R2014:1) Uznając jego władzę i moc nad nimi. (F626)

„Dręczyć nas” — Zniszczyć nas, obawa przed zniszczeniem została bez wątpienia wszczepiona przez obserwację śmierci człowieka w wyniku grzechu. (R254:5, 3772:1) Te uwięzione duchy miały w umysłach wizję zniszczenia jako swój ostateczny los, ale ich przypuszczenia nie były prawidłowe, ponieważ Szatan źle zrozumiał plan Jehowy w stosunku do nich. (R697:1,4; HG729:6) Słowo „dręczyć” nie ma tutaj takiego znaczenia, jak nasze słowo „tortura”. Oznacza ono „wprawiać w niedolę, udrękę, strapienie”, tak jak wynajmujący wprawia w strapienie najemcę, żądając zapłaty za czynsz pod rygorem wyrzucenia z pomieszczeń o ile ten nie zapłaci należnej sumy. (Q222:4) To był język demonów. Cokolwiek powiedziały upadłe duchy, nie powinno to stanowić podstaw teologii dla Chrześcijan. (Q222:4) Przed czasem – Demony najwyraźniej zdawały sobie sprawę z tego, że czas obalenia rządów złych mocy ciągle należał do przyszłości. (R3727:2, 1722:4) Pokazując w ten sposób, iż oczekiwały przyszłego zakończenie swoich obecnych więzów, końcowego i ostatecznego osądu.F626 Prosiły w ten sposób o przedłużenie czasu, jaki został im dany na opuszczenie człowieka. (R3772:1)

Ewangelia Mateusza 8:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Świni pasących się” — Wbrew prawu żydowskiemu, a przeto była to kontrabanda.

„Wielka trzoda” — prawdopodobnie setki. Wydaje się, że była wobec tego wystarczająca liczba demonów aby opętać każdą świnię z osobna, ponieważ świnia, w przeciwieństwie do owcy, jest niezależna w swoim działaniu. (R4577:5)

„Pasących się świń” — Główny rodzaj hodowli w tamtych okolicach. (R4587:1) Było to niezgodne z Zakonem, a więc była to hodowla nielegalna. (R3772:4)

Ewangelia Mateusza 8:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy diabli” — Nie próbowali otumanić, że są oni jako duchy umarłych ludzi. Byli oni istotami, a nie duszami, lub umysłem umarłego człowieka.

„Prosili Go” — Prawdopodobnie, że złe duchy nie mają nawet władzy nad niemym stworzeniem, dopóki nie zostanie im udzielone pewnego rodzaju pozwolenie.

„Tedy go demony” — Nie próbowały zaprzeczyć swej tożsamości, ale uznały władzę i moc nad sobą. (F626) Te złe duchy były z pewnością istotami, a nie jedynie chorobą ludzkiego umysłu, jakże bowiem mogłyby wejść potem w świnie? (R3772:5)

„Prosiły” — Najwidoczniej, upadli aniołowie nie mogą narzucać się nawet nierozumnym zwierzętom, o ile nie uzyskają jakiegoś rodzaju pozwolenia. (R2173:3)

Ewangelia Mateusza 8:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Zginęła” — Zniszczenie wszystkiego co niezgodne z boską wolą, tak jak świni, które były zabronione przez zakon. (R4577:6)

Ewangelia Mateusza 8:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Odszedł z ich granic” — Gdziekolwiek prawdziwa Ewangelia jest zwiastowana, zaraz tam podniesiony bywa krzyk i zamieszanie w królestwie księcia ciemności.

„Aby odszedł” — Tak i dzisiaj, tłumy są poruszane głownie przez doczesne żądze, wielkie błogosławieństwa od Pana przechodzą niezauważone. (R4577:6)

„Z ich krainy” — Gdziekolwiek by nie szerzyła się prawda, to zawsze powoduje podziały i wrzawę w królestwie ciemności. (R1633:3)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 8

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.