Ewangelia Mateusza 7

Ewangelia Mateusza, rozdział 7 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (29 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 7 — Biblia Gdańska

1 Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni;

2 Albowiem jakim sądem sądzicie, takim sądzeni będziecie, i jaką miarą mierzycie, taką wam odmierzono będzie.

3 A czemuż widzisz źdźbło w oku brata twego, a balki, która jest w oku twojem, nie baczysz?

4 Albo jakoż rzeczesz bratu twemu: Dopuść, iż wyjmę źdźbło z oka twego, a oto balka jest w oku twojem.

5 Obłudniku! wyjmij pierwej balkę z oka twego, tedy przejrzysz, abyś wyjął źdźbło z oka brata twego.

6 Nie dawajcie świętego psom, ani miećcie pereł waszych przed świnie, by ich snać nie podeptały nogami swemi, i obróciwszy się nie rozszarpały was.

7 Proście, a będzie wam dano, szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a będzie wam otworzono.

8 Każdy bowiem, kto prosi, bierze; a kto szuka, znajduje; a temu, co kołacze, będzie otworzono.

9 I któryż z was jest człowiek, którego prosiłliby syn jego o chleb, izali mu da kamień?

10 A prosiłby o rybę, izali mu da węża?

11 Jeźli wy tedy będąc złymi, umiecie dary dobre dawać dzieciom waszym, czemże więcej Ojciec wasz, który jest w niebiesiech, da rzeczy dobre tym, którzy go proszą.

12 Wszystko tedy, co byście chcieli, aby wam ludzie czynili, tak i wy czyńcie im; tenci bowiem jest zakon i prorocy.

13 Wchodźcie przez ciasną bramę; albowiem przestronna jest brama i szeroka droga, która prowadzi na zatracenie, a wiele ich jest, którzy przez nię wchodzą.

14 A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; a mało ich jest, którzy ją znajdują.

15 A strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w odzieniu owczem, ale wewnątrz są wilcy drapieżni.

16 Z owoców ich poznacie je; izali zbierają z ciernia grona winne, albo z ostu figi?

17 Tak ci wszelkie drzewo dobre owoce dobre przynosi; ale złe drzewo owoce złe przynosi.

18 Nie może dobre drzewo owoców złych przynosić, ani drzewo złe owoców dobrych przynosić.

19 Wszelkie drzewo, które nie przynosi owocu dobrego, bywa wycięte i w ogień wrzucone.

20 A tak z owoców ich poznacie je.

21 Nie każdy, który mi mówi: Panie, Panie! wnijdzie do królestwa niebieskiego; ale który czyni wolę Ojca mojego, który jest w niebiesiech.

22 Wiele ich rzecze mi dnia onego: Panie, Panie! izażeśmy w imieniu twojem nie prorokowali, i w imieniu twojem dyjabłów nie wyganiali, i w imieniu twojem wiele cudów nie czynili?

23 A tedy im wyznam: Żem was nigdy nie znał; odstąpcie ode mnie, którzy czynicie nieprawość.

24 Wszelkiego tedy, który słucha tych słów moich i czyni je, przypodobam mężowi mądremu, który zbudował dom swój na opoce;

25 I spadł gwałtowny deszcz, i przyszła powódź, i wiatry wiały, i uderzyły na on dom, ale nie upadł, bo był założony na opoce.

26 A wszelki, który słucha tych słów moich, a nie czyni ich, przypodobany będzie mężowi głupiemu, który zbudował dom swój na piasku;

27 I spadł deszcz gwałtowny, i przyszła powódź, i wiatry wiały, a uderzyły na on dom, i upadł, a był wielki upadek jego.

28 I stało się, gdy dokończył Jezus tych słów, że się zdumiewał lud nad nauką jego.

29 Albowiem je uczył jako moc mający, a nie jako nauczeni w Piśmie.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 7

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 7:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie sądźcie” — Surowo, niemiłosiernie. Nieprzestępuj granicy rozeznawania złych od dobrych, braci od psów, świń i wilków w owczych skórach, których postępowanie jest jawnym przeciwieństwem do praw i miłości Bożej. Ponieważ nikt nie może zupełnie pojąć Bożego prawa miłości i nie jest w możności przeniknąć intencji serca. Od niektórych ludzi trzeba trzymać się z daleka, jednak nie można ich posądzać, aby nie mieli dobrych intencji i chęci czynienia dobrze, jak twierdzą, iż je mają, chociaż nie do tego stopnia, aby wystawiać na niebezpieczeństwo nasze dobro, lub tych, względem których mamy pewne obowiązki.

„Nie byli sądzeni” — Surowo, niemiłosiernie.

„Nie sądźcie” — surowo, nieprzychylnie, nieżyczliwie, nieprzyjaźnie, bezlitośnie, bez miłosierdzia. (R2329:3, 2589:2) Głosząc przeciwko złym myślom, złym podejrzeniom, złym przypuszczeniom. (R2444:5) Ponieważ nie pojmujemy w pełni Boskiego prawa miłości i nie możemy spostrzec myśli własnego serca. (F403) Czasami możemy ocenić zewnętrzne zachowanie jako złe, ale nie powinniśmy próbować osądzać serca, ponieważ w tym przypadku istnieje możliwość błędnego osądzenia. (R5430:3, 1712:5) Nie wolno nam osądzać serce. (R4568:5) Sądzenie jest wyraźnym znakiem na to, że nie wykształcił się w nas duch Chrystusa, duch miłości, który jest pełny dobroci, życzliwości i rozwagi. (R2589:2, 1713:6; F403) Nasz Pan nawiązuje do nadużywania osądzania, a nie mówi o słusznym wykorzystywaniu tych szlachetnych zdolności. (R1712:2) Pan nie pochwala krytyki i oskarżeń oraz wzajemnego skazywania się. (R2431:5) Jeżeli jednak pewne zachowanie jest jawnym naruszeniem bożego prawa, tak jak w przypadku „świń”, „psów” i „wilków”, wyrazy potępienia winny być uznane za sąd boży, a nie nasz. (R1712:5) Niektórzy ludzie muszą być trzymani na dystans, ale równocześnie powinniśmy być ostrożni, dając wiarę dobrym motywom, którymi – jak twierdzą – się kierują. (NS164:4) Jest to pierwszy przypadek użycia tego słowa w Nowym Testamencie; fragment ten winien być oddany: „Nie próbujcie, abyście nie byli próbowani”. (R48:6*)

„Nie byli sądzeni” — surowo, bezlitośnie. (R2329:3)

Epifania i Bazylea:

„Nie sądźcie” — [krima - wyrokować]; (TP 1961, s. 52)

„abyście nie byli sądzeni” — skazani. (TP 1961, s. 52) ...„Nie sądźcie [krino – nie skazujcie], abyście nie byli sądzeni [skazani]. Albowiem jakim sądem [krima – wyrokiem] sądzicie [krino - skazujecie], takim sądzeni będziecie [skazani]” (Mat. 7:1,2). - E17. 187 (TP 1961, s. 52)

Ewangelia Mateusza 7:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Sądzeni będziecie” — Objawieni będziecie, czy jesteście dziećmi Bożymi, czy dziećmi gniewu.

„Jakim sądem” — to, w jaki sposób obchodzimy się z innymi wyznacza miarę według której Bóg będzie z nami postępował. (R5414:5, 5884:5, 5324:4, 5135:5; F403) Prawo Miłości mówi: Wstyd, że słabości i wady braci będą ujawnione przed światem! . (R405) Prawo Miłości mówi: Niedobrze, jeżeli słabości i braki braci odsłaniane są przed światem. (F405) Patrz: komentarz do Mat. 6:12

„Sądzicie” — jak wielu z łatwością usprawiedliwia własne słabości, podczas gdy jest bardzo zdradliwymi i krytycznymi wobec wad innych. (R5324:4)

„Was osądzą” — jeżeli zachowujemy w sercu urazy w stosunku do innych, Ojciec Niebieski nam nie przebaczy. (R5123:3)

„Jaką miarą” — upadły cielesny umysł jest egoistyczny; i proporcjonalnie do tego jak bardzo jest samolubny, jest przeciwko innym – zdolny do tego, żeby pochwalać i usprawiedliwiać siebie i aby ganić i potępiać innych. (F404) Konsekwentny oskarżyciel, który widzi u innych same wady, a nie spostrzega żadnych u siebie, jest ślepy na własne braki lub obłudny. (R4567:6)

„Mierzycie” — mierzycie innych. (R2253:4)

„Wam odmierzą” — jeżeli słowa nasze są wspaniałomyślne i dobre, pełne miłości i życzliwe, w podobny sposób zostaniemy potraktowani przez Pana; jeżeli jednak będą surowe, krytyczne i niedobre, możemy się spodziewać wyrzutów. OV209:4, 210:T, (R3453:5)

Epifania i Bazylea:

„jakim sądem” — [krima - wyrok]; (TP 1961, s. 52)

„sądzicie” — [krino - wyrokować]; (TP 1961, s. 52)

„takim sądzeni” — osądzeni, skazani. (TP 1961, s. 52) ...„Nie sądźcie [krino – nie skazujcie], abyście nie byli sądzeni [skazani]. Albowiem jakim sądem [krima – wyrokiem] sądzicie [krino - skazujecie], takim sądzeni będziecie [skazani]” (Mat. 7:1,2). - E17. 187 (TP 1961, s. 52)

Ewangelia Mateusza 7:3

Paruzja (C.T. Russell):

„A czemuż” — Zajmujesz i wtrącasz się w sprawy innych.

„Źbło” — Niektóre słabości i wady, które wszyscy z ludu Bożego posiadają.

„Lecz belki” — Wielką wadę i brak miłości w sobie. Szatan posiada tego rodzaju wadę do tego stopnia, że jest nazwany "oskarżycielem braci".

„A czemu” — jesteś wścibski wobec cudzych spraw. (F583)

„Źdźbło” — niewielkie trudności i słabości, z którymi każdy spośród ludzi Pana mniej lub bardziej się zmaga. (R2589:3)

„A belki” — wina braku miłości. (R2589:3) Szatan posiada tą wadę; nazwany jest „oskarżycielem braci”. (Obj. 12:10) (R2589:4)

Ewangelia Mateusza 7:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Pozwól” — mieć wrażenie, jako że jest to „obowiązek”, aby doradzać, wytykać, krytykować, dociekać, besztać, ganić i potępiać. (F584) Wyjmę źdźbło – konsekwentny oskarżyciel, który widzi u innych same wady, a nie spostrzega żadnych u siebie, jest ślepy na własne braki lub obłudny. (R4567:6)

Ewangelia Mateusza 7:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Obłudniku” — Ponieważ chcesz uchodzić za człowieka bez zmazy.

„Obłudniku” — Chcesz dać do zrozumienia, że samemu nie jesteś obciążonym tą samą chorobą grzechu. (R2589:4) Tłumaczenie sobie, że krytykowanie spowodowane jest miłością do błądzących i nienawiścią do grzechu jest zwodnicze i obłudne. (R2589:4)

Ewangelia Mateusza 7:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Psom” — Próżniakom, roznoszącym duchową zarazę; samolubom, którzy drugich kąsają i pożerają, podstępnie kłamią, by zwieść i oszukać.

„Nie rzucajcie pereł” — Rzeczy drogie ze Słowa Bożego, które jedynie należą do Nowego Stworzenia, rzeczy, których nikt inny nie może zrozumieć, ani ocenić.

„Przed świnie” — Ludzi brutalnych, którzy myślą o rzeczach ziemskich, ludzie zmysłowi, samolubni, chciwi pieniędzy.

„By nie rozszarpały was” — "Nie strofuj naśmiewcy, aby cię nie miał w nienawiści", Przyp. 9:8.

„Nie dawajcie” — powinniśmy opowiadać niebiańskie rzeczy, ale nie prostakom. (R5065:6) Używajcie ducha zdrowego rozsądku, aby odróżnić tych, którzy są podatni na prawdę, od tych, którzy nie są. (R5376:4) Nie oznacza to, że nigdy nie powinniśmy poddawać uwadze rzeczy świętych ludziom, którzy nie są poświęconymi Panu. (R2589:6)

„Psom” — próżniakom, nosicielom zakaźnej choroby duchowej, egoistom, gryzącym i pożerającym, zdradziecko i perfidnie kłamiącym i czekającym, aby oszukać. (R1671:1) Nie należy się spodziewać, że psy oceniłyby różnicę pomiędzy mięsem pochodzącym od rzeźnika, a poświęconym, świętym mięsem , spożywanym wyłącznie przez kapłanów. (R2589:6) Samolubni, cieleśni, myślący o rzeczach i sprawach ziemskich, którzy nigdy nie byli spłodzeni z Ducha Boga. (R2589:6) Jedyne właściwe kazanie dla takich to „Żałujcie i nawróćcie się, aby grzechy wasze mogły zostać wymazane” i „Uciekajcie od nadchodzącego gniewu”. (R1671:2) „Bracia” zaniedbali swój obowiązek nakarmienia klasy „psów”. (R2590:1)

„Rzucajcie pereł” — głębokie i cenne rzeczy należące do Nowego Stworzenia, których nikt inny nie zdoła zrozumieć i docenić. R3265:2, 5699:1, 5214:6, 5065:6, 4568:1; OV5:2; SM242:T Nie jesteśmy upoważnieni do ostentacyjnego demonstrowania naszego posłannictwa przed światem. (NS466:1)

„Przed wieprze” — Przed czołgających się za pieniądzem, którzy myślą wyłącznie o korzyściach materialnych i rzeczach tego świata. (R2589:6) Ogłupiałych i świńskich. (R2589:2) Tych, którzy nie słyszą i nie widzą. (R5376:3, 327:5*) Tych, którzy nie będą umieli zrozumieć, ani docenić naszego stanowiska. (R5825:5, 4568:1) Obraziliby nasze drogie prawdy i sprawiliby przykrość. R4568:1, 4984:3; SM7:T

„Podeptały” — nie rozpoznając wartości w perłach, nie doceniając niczego, co nie dawałoby ziemskiego zadowolenia. SM7:T

„Rozszarpały was” — „Nie karć szydercy, aby cię nie znienawidził.” (Przyp. 9:8) (R2589:2) Zraniłyby was. SM7:T

Epifania i Bazylea:

„Nie dawajcie świętego psom” — gryzącym i pożerającym, którzy na nas warczą i nas kąsają. (TP 1984, s. 132)

„ani miećcie pereł waszych” — cennej Prawdy. (TP 1984, s. 132)

„przed świnie” — tarzających się w grzechu, nie pragnących zmiany. (TP 1984, s. 132)

Ewangelia Mateusza 7:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Proście” — Jeżeli kto chce się dowiedzieć jak opanować ducha wynajdującego wady i surowego sądu naśladowców Chrystusowych.

„Proście” — niektóre spośród głównych łask wstrzymuje, do chwili kiedy o nie nie poprosimy, ponieważ w ten sposób przygotowuje nas bardziej na błogosławieństwa, którymi jest skory nas obdarzyć. (R4568:1) Wszyscy poświęceni mają prawo prosić o rzeczy obiecane przez Słowo Boże. (R4568:1) Jeżeli pragniesz wiedzieć w jaki sposób przezwyciężyć cechy oskarżania i przykrego krytykowania braci w Panu. (R2590:1)

„Szukajcie” — ci, którzy podchodzą do Biblii z gorliwym pragnieniem odszukania przesłania Boga, będą prowadzeni przez Pana. (Q643:1; R4983:6, 4971:1)

„A znajdziecie” — tajemnica Ducha Świętego zostanie odkryta. (E167) Znajdujemy to, czego poszukujemy! Ci, którzy pragną odnaleźć przesłanie Boga, będą prowadzeni przez Pana. Ci, którzy podchodzą do Biblii z niedowierzaniem, również odnajdą to, czego szukają – wady, sprzeczności itd. (Q643:2)

„Kołaczcie” — do drzwi skarbnicy łask i błogosławieństw Pana poprzez ciągłe starania, jak również modlitwę. (R2590:2, 1150:4)

„A otworzą wam” — drzwi przywileju, sposobności. (R4983:6) Drzwi poznania. (E167)

Epifania i Bazylea:

„Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a będzie wam otworzono” — Jeżeli naprawdę jesteśmy szczerymi w pragnieniu poznania i czynienia woli Bożej, to Bóg udzieli nam właściwego zrozumienia praw fizycznych, umysłowych, moralnych i religijnych naszej istoty. (TP 1967, s. 12) Jezus pragnął, by Jego uczniowie zdali sobie sprawę z tego, że powinni przychodzić — regularnie i wytrwale w sposób przez Niego ustalony — do Ojca Niebiańskiego ze swymi prośbami modlitewnymi, wielkimi i małymi, we wszystkich sprawach życia. Oni nie powinni nigdy przypuszczać, że Bóg jest zbyt zajęty innymi sprawami, by wysłuchiwać ich próśb przedstawianych w modlitwach, gdyż ma licznych aniołów, którzy pomagają w nasłuchiwaniu i odpowiadaniu na ich modlitwy. (TP 1982, s. 2,4,5) Prócz tego, że prosimy, mamy też szukać. (TP 1982, s. 2,4,5) Po poszukiwaniu Boga i znalezieniu Go (Ps. 14 : 3; Żyd. 11:6) i także po znalezieniu Chrystusa jako Zbawiciela i Pana (w poświęceniu) mamy trwać w chrześcijańskim uczniostwie i poszukiwaniu Prawdy. (TP 1982, s. 2,4,5) Do proszenia i szukania mamy dodać pukanie. W sprawach doktryny i praktyki są pewne rzeczy, które figuralnie mają dla nas zamknięte drzwi, do których my figuralnie musimy stukać, jeśli po troskliwym rozważeniu wszystkiego wierzymy, że Pan życzy Sobie, abyśmy usiłowali przejść przez nie. (TP 1982, s. 2,4,5)

Ewangelia Mateusza 7:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto prosi” — By zrozumieć "Zakon i Świadectwo" Słowa Bożego.

„Będzie mu otworzono” — Drzwi umiejętności zostaną otwarte.

„Każdy bowiem, kto prosi” — zatem każdy, kto poszukuje Boga, odnajdzie Go; ponieważ Pismo obiecuje: „Zbliżcie się do Boga, a zbliży się do was” (Jak. 4:8). (R5201:3)

„Kto szuka” — w „Zakonie i Objawieniu” (Iza. 8:20). (E167) Poszukuje właściwych błogosławieństw: przebaczenia dawnych grzechów, boskiej miłości i opieki, zarówno teraźniejszej, jak i wiecznej. (OV181:2)

„Znajduje” — ci, którzy modlą się o sposobności, aby służyć Panu i obserwują wypełnianie się ich modlitw, z pewnością otrzymają je. (R4913:4) Wierny, zakładający istnienie nadludzkiej mądrości w Boskim Słowie, rozpatruje z tego stanowiska. (NS63:2)

„Temu otworzą” — drzwi wiedzy zostaną otwarte. (E167; R5201:6) Bóg objawi przed nimi swój prawdziwy charakter. (OV2:2)

Ewangelia Mateusza 7:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Kamień” — tradycje tak niestrawne, jak kamień. (HG692:3)

Ewangelia Mateusza 7:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Da rzeczy dobre” — Ducha świętego, prawdziwy antydot na uleczenie usposobienia wyszukującego wady.

„Dawać dobre dary” — Ducha Świętego, prawdziwe antidotum na skłonności do oskarżania. (R2590:2, 4568:4) Pan obdarzy także nowe stworzenie wszystkimi teraźniejszymi błogosławieństwami, które są dla niego korzystne. (R5835:1) Jeżeli w ogóle nas czymś obdaruje, możemy być pewni, że będzie to błogosławieństwo. (NS229:5)

„Którzy go proszą” — Bóg przede wszystkim pragnie obdarzyć nas Duchem Świętym i jest Mu szczególnie miłe, kiedy o to prosimy. (R5310:6, 5835:2) Nie powinniśmy prosić o wszelkiego rodzaju rzeczy ziemskie. (R5835:1)

Ewangelia Mateusza 7:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystko tedy” — Wynajdywanie wad i przywar, potępianie, osądzanie.

„Cobyście chcieli” — Nie mówi, aby czynić bliźniemu to co on chce, bo mógłby wymagać rzeczy nierozumnych i niemożliwych.

„Aby ludzie” — Szczególnie wierzący i ci, względem których ma się pewne obowiązki.

„Czynili” — Licząc skromny procent na rzeczach sprzedanych i płacąc odpowiednią cenę temu co sprzedaje.

„Wam” — Odrzucając od siebie gniew, złość, nienawiść, walkę, obmowy, itp.

„Czyńcie im” — To jest stanowcze prawo czynienia dobrze, a nie przepis wstrzymywania się od złego. Być grzecznym, mówić łagodnie, być cierpliwym na ludzkie słabości i niewiele wymagającym. Czyniąc to, co Pan Bóg wymaga, aby było zrobione teraz, pozostawiając na przyszłość rzeczy, które Pan Bóg zamierzył, iż będą wykonane w przyszłości. To jest złote prawo w porównaniu do prawa Konfucjusza, który powiedział: "Nie czyń drugiemu co tobie niemiło", można uważać to za prawo miedziane.

„A więc” — w odniesieniu do powyższego; oznaczając, że będzie to próba, dzięki której będziemy mogli zauważyć i ocenić w jakim stopniu nieprawidłowo oceniamy pobudki i intencje innych. (R2590:3) Kończąc ten temat wyszukiwania wad, wytykania win, potępiania i krytykowania. (R2590:3)

„Wszystko, cobyście chcieli” — nasz Pan kierował te słowa do swych uczniów. (OV231:1; SM431:2) Nie jest to zasada miłości, ale sprawiedliwości. (R4827:3) Bycie sprawiedliwym wobec swojego sąsiada w sposób, w jaki chcielibyśmy, aby nasz sąsiad był sprawiedliwy wobec nas jest esencją Boskiego Prawa danego Żydom – prawa, z którego mieli czerpać zasady traktowania innych. (SM352:2) Według tej złotej miary, jakie niewiele przykrych i złych słów, czy oszczerstw byłoby wypowiedzianych, bowiem jak niewielu chciałoby słyszeć je od innych w stosunku do siebie. (R2688:6) Fakt, iż nie chcielibyśmy, aby inni myśleli o nas małodusznie, czy podle, powinien przyczynić się do tego, że będziemy myśleć o innych w sposób bardziej wspaniałomyślny i mniej podejrzliwy. (R2688:6) Zakładając, że będąc w nędzy, pragnęlibyśmy, aby niektóre z dzieci Bożych pomogły nam i stąd czynilibyśmy wobec innych tak samo, byłoby błędnym zastosowaniem tej zasady. (R2689:6) Nie jest napisane, abyśmy czynili wobec naszego sąsiada to, co on chciałby, abyśmy czynili, ponieważ może on pragnąć rzeczy nierozsądnej i wygórowanej. (R2688:4) Gdyby Jezus miłował nas jedynie w odniesieniu do Złotej Zasady, nie oddałby za nas życia; Jezus zrobił więcej i oczekuje od swoich naśladowców, aby wobec siebie również czynili więcej. (Q286:6)

„Aby” — wam ludzie – szczególnie bracia w Panu i ci, którzy są od was zależni. (R2689:1, 2690:5) Zasada ta znajdzie swe zastosowanie do całego pogańskiego świata oraz warstw społecznych w Tysiącleciu, jednak teraz znajduje zastosowanie głównie w stosunku do domowników wiary. (R2690:5)

„Czynili” — narzucając jedynie rozsądną marżę na sprzedawane dobra i licząc na to, że zapłaci się rozsądną cenę temu, który sprzedaje. (R2688:5; OV231:3) Wyzbywając się złości, złośliwości, nienawiści, konfliktów, walki, zawiści, zazdrości, oszczerstw itd. (R2688:6)

„To i wy im czyńcie” — to jest zasada pozytywna, aby czynić dobro, a nie negatywna, żeby powstrzymywać się od czynienia zła. (R2688:2, 4567:3) Zasada ta nie wyraża pełni obowiązków Chrześcijanina, ale wyznacza najniższy standard, którym musimy się kierować w naszych stosunkach z innymi – sprawiedliwość. (OV231:2) Nowe stworzenia muszą ze wszystkich sił starać się oddawać sprawiedliwość. (SM431:2, 352:2; R4567:3) Musimy również być sprawiedliwi w słowach i myślach. (SM432:1) Apostołowie nazywają tą regułę „zasadą wolności”, prawem doskonałym. (R2688:2) Zasada odnosi się do mężów, żon, dzieci, rodziców, braci i sióstr. (OV232:1) Odniesienie do Kościoła. (OV232:3) Złota Zasada jest ideałem dla pracującego Chrześcijanina. (OV369:2) Złota Zasada jest pogardzana i odrzucana, jako niepraktyczna. (R5723:5) Nic, czemu brakuje pełnego oddania Panu nie pozbawia, aby konsekwentnie żyć w zgodzie z wytycznymi Złotej Zasady. (R4568:4) Ten, kto stosuje Złotą Zasadę podczas sześciu dni pracy, z pewnością dochowa wierności w dniu siódmym; jednak będąc oddanym Złotej Zasadzie tylko jednego dnia, nigdy nie uzyska się Boskiej pochwały. (OV232:2) Stosowanie Złotej Zasady jest niezbędne dla kształtowania charakteru, nie tylko, żeby rozwijać w sobie słuszność i sprawiedliwość, ale również, aby rozwijać ducha miłości i bezinteresownej pracy na rzecz innych. (R2689:3) Tylko kiedy jesteśmy życzliwi wobec innych możemy się spodziewać życzliwości Boga wobec naszych słabości i wad. (R4567:3, 6) Chrześcijanin musi spełniać dodatkowe wymagania według Nowego Prawa nadanego przez Pana. Musimy „kochać się nawzajem” w takim stopniu, jak nasz Odkupiciel kochał nas – poświęcając samego siebie, nawet na śmierć. (R4568:4) Mówiąc niepochlebną prawdę pogwałca się Prawo Miłości, Złotą Zasadę. (F406) Zachowując się życzliwie, będąc łagodnymi w mowie i cierpliwymi wobec słabości, nie oczekującymi zbyt wiele. (F376) Pracując na rzecz innych w sposób i w rytmie, jaki Bóg zaplanował na teraz; odkładając na później sprawy, które Bóg przewidział w przyszłości (zbawienie świata). (R2690:2) To jest właśnie Złota Zasada; dla porównania, zasada Konfucjusza: „Nie czyń drugiemu, co tobie nie miło” może być uznana za bezczelną regułę. (R2688:1, 4567:3)

„Taki bowiem jest zakon i prorocy” — nie standard ewangeliczny, nie standard miłości, ale sprawiedliwości. (OV231:2) Złota Zasada jest krótkim podsumowaniem Boskiego Prawa. (R4568:4) „Słuszne żądania zakonu” (Rzym. 8:4). (R2689:3)

Ewangelia Mateusza 7:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Przestronna brama” — Przez tę bramę najpierwszy poszedł Adam, nasz pierwszy rodzic.

„Szeroka droga” — Droga spadzista, na której cały rodzaj ludzki został zrodzony. Droga łatwa, droga światowa, samolubna.

„Na zatracenie” — Prowadzi do śmierci.

„7:13 Szeroka jest brama” — przekroczona po raz pierwszy przez Ojca Adama. (A205)

„Przestronna droga” — droga w dół, na której – przychodząc na świat – spotykają się wszyscy potomkowie Adama. (A205) Otwarta w Edenie, w chwili kiedy utracony został Raj. (R4245:6*) Szeroka staje się ona z konieczności, aby pomieścić każdego członka rodziny Adama. (R2445:6*) Którą rodzaj ludzki spieszy w stronę grobu. (R5245:2; A205) Samozadowolenia, dumy, próżności, grzechu, egoizmu. (R4838:1, 4568:2) Łatwa, samolubna droga światowa. (R2590:5) Teraźniejszy zły świat. (Q829:2)

„Która wiedzie” — Lata i wieki mijają, a droga ta staje się coraz bardziej wygładzona i śliska, codziennie jest ona polerowana i czyniona niebezpieczną przez grzech. (A205)

„Na zatracenie” — Droga, która wydaje się być dobrą dla świata, zakończy się śmiercią. (Przyp. 14:12) (CR497:2) Na śmierć, a nie wieczne tortury. (R4568:2; A205)

„A wielu jest takich” — Nasz ród, zapełniający teraz przestronną drogę ku śmierci, będzie kiedyś przywrócony do życia ponieważ grzech i wina zostały odkupione i zostaną odpuszczone. (R281:4) Z dnia na dzień ludzkość traci odporność; obecnie długość ludzkiego życia wynosi 35 lat, czyli o 900 lat mniej, niż wynosiła długość życia pierwszego człowieka. (A206) Nawet Żydzi szli Szeroką Drogą. (CR497:2)

„Którzy przez nią wchodzą” — każdy człowiek rodzi się w mniej lub bardziej niesprzyjających warunkach i niesprzyjającym środowisku; większość prowadzi swoje dalsze życie według przykładów, wśród których przyszli na świat. (CR496:4) Świat może wybierać pomiędzy pędzeniem przestronną drogą, puszczając luzem wodze swoich namiętności, a powstrzymaniem się od nich, życiem spokojnie i powoli. (NS81:4)

Epifania i Bazylea:

„Szeroka droga” — szeroka droga, prowadząca na zatracenie, po której postępuje rodzaj ludzki od upadku Adama. (TP 1963, s. 29) Jezus narodzony w stanie bezgrzesznym i wolny od wyroku Adamowego, nigdy nie szedł szeroką drogą, prowadzącą na zatracenie. Pan nasz będąc Poprzednikiem Kościoła (Żyd. 6:20) postępował wąską ścieżką. (TP 1963, s. 29)

Ewangelia Mateusza 7:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Ciasna jest brama” — Trudna w życiu codziennym. Znaczy zupełne poświęcenie się aż do śmierci, lecz wpośród nich są aniołowie dani na usługę i starający się, aby ci wszyscy mogli stać się Nowym Stworzeniem.

„Wąska jest droga” — Droga ofiarowania i śmierci w Chrystusie. Aby jedynie gotowi byli cierpieć z Nim i mogli stać się Jego współdziedzicami.

„Prowadzi do żywota” — Życie wrodzone, życie w najwyższym stopniu, nieśmiertelność.

„Ciasna jest brama” — Dostępna wyłącznie w wieku Ewangelii. (R860:2) Brama jest trudno dostępna. (A207; R5045:3, 5320:2) Pełne poświęcenie, nawet na śmierć; lecz w tym wszystkim wiele jest służących nam duchów, które działają w celu przeobrażenia nas ostatecznie w Nowe Stworzenie. (F152; R4568; OV177:4) Miłość i wierność uczniów jest wystawiona na próbę poprzez wezwanie ich do życia wbrew zasadom i regułom świata. (R4568:3) Pan pozwala Chrześcijaninowi mieć niepomyślne doświadczenia, aby jego charakter mógł się rozwinąć. (Q821:3) Nasze zbyt niskie standardy sprawiły, że w rozmaitych wyznaniach członkami stali się miliony ludzi którzy znajdują się o wiele poniżej standardów Mistrza. (NS778:5)

„Wąska droga” — droga śmierci poprzez ofiarę z Chrystusem. (A212; R5871:5; 5245:2, 2773:2) „Drogę nową i żywą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje.” (Heb. 10:20) (R279:5) Aby tylko ci, którzy cierpią razem z Chrystusem mogli stać się Jego współdziedzicami. (R125; R4964:6, 5005:4) Śluby poświecenia czynią drogę ku chwalę wąską. (NS654:5) Tak wąską, że dopuszcza ona wyłącznie plan Pana oraz tych, którzy chcą się do niego stosować. (R5045:3) Jedynie jako „nowe stworzenia” święci tego wieku zmierzają ku życiu; i jedynie jako istoty ludzkie jesteśmy poświęceni na zniszczenie, jako ofiary. (A213) Gdyby nie to, że za każdy krok naprzód w naszej podróży otrzymujemy siłę, nigdy nie dotarlibyśmy do celu. (A214) Ci, którzy podążają wąską drogą są duchowo nazywani „nowymi stworzeniami w Chrystusie Jezusie.” (2 Kor. 5:17) (NS19:3) Nie powinniśmy się dziwić, że droga prowadząca ku życiu jest wąska, kiedy zdamy sobie sprawę z tego, jak wielka jest wielkość i wspaniałość życia, ku któremu prowadzi. (R281:4) Pomyślne przetrwanie tych prób jest konieczne w przypadku tych, których w ten sposób zaszczyci. (F125) Oddzielona od świata; stroma, nierówna i urwista, pełna pułapek i sideł Przeciwnika. CR414:1; OV130:T Przeciwna ogólnym tendencjom świata – pod górę. (R4568:3) Ponieważ Wiek Ewangelii jest częścią „obecnego złego świata”, w której Szatan jest księciem i władcą. (NS17:6) Otwarta nie po to, aby nawrócić świat, ale żeby wybrać szczególnych ludzi, którzy zostaną połączeni z Panem w Jego duchowym Królestwie. (R4246:1*) Trudności jakie się z nią wiążą będą działać jako zasada służąca do rozdzielania i oczyszczania „szczególnych ludzi”. (A214; R281:5; NS345:5) Oznacza więcej niż tylko przeciwstawienie się i opór wobec świata; oznacza zajęcie stanowiska na rzecz Pana, na rzecz prawdy Jego Słowa, na rzecz sprawiedliwości w ogóle. (NS19:1) Prawo dane Izraelowi było wąską drogą; Żydzi uważali je jako przykazanie ku życiu, a odkryli, że to droga ku śmierci. (Rzym. 7:10) (NS18:3) Nie istniała w wieku żydowskim, ani w wiekach poprzednich. (NS18:1) Nie możemy zakładać, że wąska droga będzie się nieskończenie ciągła w przyszłość – podczas Wieku Tysiąclecia. (NS17:6) Porządek dany przez Boga naszym pierwszym rodzicom w Edenie nie był wąską drogą ofiary, ale wręcz przeciwnie. (NS20:2) Małe stadko będzie nią podążać z dobrowolnym oddaniem, a wielkie grono zmierzy się z doświadczeniami, które zmuszą jej członków nie do tego, żeby wybrać jeden szczególny kierunek, ale żeby zdecydować się, którą drogę podejmą. (R5245:2; Q331:3, 6)

„Prowadzi do żywota” — życia właściwego, życia na najwyższym poziomie, do nieśmiertelności. (A210; R5045:3; SM10:1) Chwały, zaszczytu i nieśmiertelności – do udziału wraz ze Zbawicielem we wspaniałym dziele Królestwa Tysiąclecia. (R4568:3) Ten żywot to nieśmiertelność. Wcześniej żyli usprawiedliwieni, ale ciasna brama i wąska droga wiedzie do innego, odmiennego życia. (R779:3*, 659:5*) Duch będący w nas jest zarodkiem nieśmiertelności. W ten sposób nawet obecnie mamy w sobie coś z duchowej natury, jednak pełnia może być osiągnięta w chwili, kiedy wejdziemy do życia. (R279:4) Obecnie nie ma innej dostępnej drogi do życia. (NS19:2)

„Niewielu jest tych” — w porównaniu z całą populacją. (NS808:3) Ponieważ Pan szuka obecnie tylko wybranej grupy. (NS19:2, 749:2) Niewielu wielkich, niewielu zamożnych czy uczonych, ale przede wszystkim ubogich tego świata, bogatych w wiarę. (OV123:3) „Maleńka trzódka.” (Łuk. 12:32) (R2122:5; HG186:3) „Wielu jest wezwanych, ale mało wybranych.” (Mat. 22:14). Paweł ocenia, że wielu biegnie, jednak tylko niewielu biegnie tak, żeby mogli zdobyć nagrodę wysokiego powołania. (1 Kor. 9:24) (R281:1) Nasz Pan był pierwszym, który podjął tą drogę jako kapitan, czy przywódca wszystkich, którzy mieliby pójść w jego ślady. (NS83:4) Tych niewielu jest klasą Oblubienicy, która – z Chrystusem – będzie udzielać błogosławieństwa wszystkim rodzajom ziemi. (R5691:1)

„Którzy ją znajdują” — możliwość podążania wąską drogą jest przywilejem. (NS344:4)

Epifania i Bazylea:

„ciasna jest brama” — (niska - poprawne tłumaczenie), reprezentuje poświęcenie woli (ofiarowanie lub oddanie woli). (TP 1928, s. 78) Jest to brama do ożywionego usprawiedliwienia i również poświęcenia. Przychodzenie do niej wyobraża poczytalne usprawiedliwienie, lub przybliżanie się do ożywionego usprawiedliwienia. (TP 1928, s. 78) Drzwi (tu brama) przedstawiają wejście do poświęcenia i spłodzenia z ducha w celu wysokiego powołania. (TP 1952, s. 59) M.G. jako klasa wyszli na widownię w momencie, gdy ciasna brama, czyli drzwi wejścia do Świątnicy, zostały zamknięte w jesieni 1914 roku... Oni nie mogą wejść przez ciasną bramę, ani kroczyć wąską drogą prowadzącą do żywota (nieśmiertelności), ponieważ takowa jest zamknięta....

Źródła: TP 28'78; 52'59; 60'10;

Ewangelia Mateusza 7:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Fałszywych proroków” — Nie jest to przypuszczanie, złe domysły, by się mieć na baczności względem fałszywych proroków i nauczycieli, ani to obmowa, by zwrócić uwagę "owiec" na takich ludzi.

„Wilcy drapieżni” — Łakomi, samolubni i "przez chciwość zmyślonymi słowami, wami kupczyć będą", 2 Piotra 2:3. Gotowi zniszczyć waszą wiarę w Okup, a tym sposobem zgubić was jako owce.

„Fałszywych proroków” — publicznych tłumaczy. (A55) Niektórzy mówić będą przewrotnie i odciągną uczniów w swoim kierunku. (R5388:6) Grupy, która zniekształca prawdę, przytaczając argumenty wprawiające trzodę w zakłopotanie, okazującej wilcze skłonności. (R5388:6) Nie jest złem podejrzliwość mająca na celu wystrzeganie się fałszywych nauczycieli i nie jest obmową zwracanie na nich uwagi owiec. (R3746:6)

„W odzieniu owczym” — tych, którzy pilnie i ostrożnie zakrywają wilczy charakter wyznaniami pobożności, aby oszukać i sprowadzić na manowce nieostrożnych. (R1712:2) Zapewniających, że są trzodą Pana; ale naprawdę nią nie będąc, ponieważ nie wierzą w wielką ofiarę złożoną raz na zawsze za ich grzechy. (R3142:3) Podczas kiedy owce nigdy nie staną się wilkami, niektórzy, będąc niegdyś owcami, po jakimś czasie wykazują wilczą skłonność i czerpią przyjemność z robienia wszystkiego, co mogą, żeby zaszkodzić trzodzie. (R5388:6) Oznacza podstęp i okłamywanie; chodzą jak owce, noszą owcze odzienie, ale nigdy nie będą prawdziwymi owcami. (R5388:6) Jakkolwiek łagodni, pełni blasku, wykształceni, subtelni byliby na zewnątrz, musimy poznać ich lepiej niż wyłącznie na podstawie powierzchownych znaków, zanim ośmielimy się obdarzyć ich zaufaniem i powierzymy rolę przywódców trzody. (R3747:1)

„Wilkami drapieżnymi” — klasą, która wypacza prawdę, psuje trzodę, przytacza argumenty wprawiające ją w zakłopotanie, niszczy nowe stworzenie, ciągnąc ich ku śmierci. (R5388:6) Chciwi, samolubni; „Z chciwością wykorzystywać was będą przez zmyślone opowieści.” (2 Piotr. 2:3) (R3747:1) Gotowi zniszczyć waszą wiarę w okup i w ten sposób zniszczyć was jako owce. (R3142:3) Głodni sławy i rozgłosu, ludzkich zaszczytów, skłonni zamienić interesy stada na osobiste korzyści. (R3748:2) Wilka nie można tolerować. Nie należy mu się miejsce na zgromadzeniach prawdziwych owiec, dopóki jego charakter nie zmieni się poprzez żal, skruchę i uległość wobec woli Boga. (R1712:2) Nie powinniśmy potępiać jako wilków, ani zapierać się jako braci tych, których serca czy charaktery dowodzą, że należą do Pana, nawet jeżeli nie podążają i nie łączą się z nami w pełnieniu Jego służby. (R3747:1)

Ewangelia Mateusza 7:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Z ciernia” — Niektórzy ludzie są jak ciernie, którego, gdy się ktoś dotknie, to go ukole, tak i ci w obejściu z drugimi ustawicznie powodują niepokój i irytację.

„Z ostu” — Niektórzy ludzie na podobieństwo ostu, który czepia się i rozsiewa nasienie kłopotu i zamieszania. Sieje fałszywe nauki, posądzenia, błędy, itp..

„Po ich owocach” — ostrych, ciernistych, krzywdzących, trujących – lub, pomocnych, użytecznych, przydatnych, wzmacniających, pokrzepiających, podnoszących, podźwigających. (R4568:5) Charakteru, zachowania lub nauk. (R1712:2) Oznakach, że ich charakter ulega przemianie w złym kierunku (R5957:1) Jak twierdzi Jakub, jeżeli w sercu zostanie rozwinięty dobry rodzaj wiary, z pewnością urodzi ona owoce i – w zależności od okoliczności – będzie widoczna. (R4377:3, 3318:1) To samo musi dotyczyć Wszechmogącego – po Jego owocach, Jego doskonałych dziełach w pełni ukończonych może być znany zarówno jako dobry, jak i zły, sprawiedliwy, bądź niesprawiedliwy, kochający lub odrzucający. (SM449:4)

„Z cierni” — niektórzy, wyrastają jak ciernie aby utrudniać, irytować, dokuczać, nękać i ranić niszczyć tych, z którymi się spotkają. (R3747:2) W bardzo niewielu przypadkach chodzi o szkody fizyczne; niemniej jednak, cierniści ludzie wykorzystują wszystkie możliwe okazje, aby zranić innych ustami i językiem. (R3318:2) Klasy cierni i ostów, jakkolwiek blisko związane ze środowiskiem religijnym, nie są latoroślami krzewu winnego. (R5148:1) W Palestynie występuje krzew ciernisty, który rodzi owoce przypominające winogrona i rodzaj ostu, którego pędy mają kształt figi. (R3747:2)

„Z ostu” — niektórzy, jak osty, wiecznie rozrzucają nasiona, które wywołują kłopoty; fałszywe doktryny, złe podejrzenia, mylne sądy. (R3747:2) Ciernie i osty są złymi owocami, należącymi do złej natury, a nie owocami ducha Pana. (R5224:3)

Ewangelia Mateusza 7:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Złe drzewo” — Wyobraża chrześcijanina, który nie wzrasta w łasce umiejętności i miłości, nie przyswaja sobie duchowego pokarmu, ani nie poddaje się oczyszczeniu i którego serce zostało skażone.

„Owoce złe” — Robaczywe, nieprzyjemne.

„Każde dobre drzewo” — przeciwstawienie zdrowego drzewa wydającego owoce z drzewem chorym lub złym; przeciwstawienie zdrowego Chrześcijanina z zepsutym i błądzącym. (R3747:3)

„Złe drzewo” — Pan dostarcza dobrą ziemię prawdy, posilający deszcz łaski i pokarm cennych obietnic; jednak każdy musi samodzielnie to wykorzystać i przez to wzrastać. (R3747:4) Przedstawienie, że ci, którzy są Jego uczniami – zdrowymi i mocnymi oraz prawdziwymi na początku – mogą utracić swoją duchową moc i siłę, swoją ostrożność. (R3747:3) Chrześcijanin, który nie potrafił wykorzystać kar, prób i trudności, aby pokonać słabości, wad i złego rozwoju swojej natury; Chrześcijanin, który pokochał domy, ziemię lub światowe dążenia, przedmioty, czy i osoby. (R3747:4) Chrześcijanin, który nie potrafił wzrastać w łasce, wiedzy i miłości, nie wykorzystał danego pokarmu, nie poddał się oczyszczeniu. Jego serce zniszczało. (R3747:3) Podobnie jak złe drzewo na pewno wyda złe owoce, tak też fałszywe doktryny rozwiną złe charaktery wśród tych, którzy je przyjmą. (SM382:2)

„Złe owoce” — Zdeformowane, robaczywe, niezadowalające. (R3747:3)

Ewangelia Mateusza 7:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Bywa wycięte” — W Palestynie na drzewa owocowe jest nałożony podatek, a drzewa, które nie rodzą, bywają wycinane. "Odcina wszelką latorośl, która we mnie (w Jezusie Chrystusie) owocu nie przynosi", Jan 15:2.

„W ogień wrzucone” — Wyobraża czas ucisku narodu żydowskiego, jaki na niego przyszedł przy końcu ich Wieku.

„Wycina się” — do dziś w Palestynie drzewa owocowe są opodatkowane, a drzewa, które nie obradzają są ścinane. (R3747:5) „Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina.” (Jan 15:2). (R3747:5)

„Rzuca w ogień” — symbol okresu kłopotów pod koniec wieku żydowskiego i tego, który przyjdzie pod koniec wieku Ewangelii i na początku wieku Tysiąclecia. (R3747:5, 6)

Ewangelia Mateusza 7:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Z owoców ich” — Co czynią ze swym czasem i pieniędzmi.

„Poznacie ich” — Będziecie zdolni rozeznać, którzy są bracia, a którzy należą do klasy psów i świń.

„Po owocach” — Życiu. (HG693:1) Po tym co robią ze swoim wolnym czasem i pieniędzmi. (R2259:3) Zewnętrznych zachowaniach. (R5000:2) Powinniśmy oceniać zewnętrzne zachowanie, jednak nie możemy przekraczać granic oceniając tego, co z serca. (R5000:3) Powinniśmy podejmować decyzje jedynie w odniesieniu do tego, czego jesteśmy pewni. (R5519:6, 5000:2) Ostrych, ciernistych, szkodliwych, trujących – lub, przydatnych, pokrzepiających, podnoszących. (R4568:5, 5224:3, 4592:2) Zły duch, złośliwy język i satysfakcja z czynienia niesprawiedliwości wskazują na zmianę w sercu, jak również na to, że już nie mają wpływu Ducha Świętego, jak dawniej. Q648:T Duchu Świętym lub duchu Przeciwnika. R4592:2; Q648:T Owocami ludu Bożego są: świętość, łagodność, pokora,braterska życzliwość, poświęcenie dla innych oraz Boga i Jego prawdy. (R5504:5; OV401:4; NS205:6, 403:3) Poza owocami, które byłyby szkodliwe, mamy przyjąć zapewnienia wszystkich, którzy twierdzą, że są poświęceni. (R4653:6)

„Poznacie ich” — po owocach poznajemy Wszechmogącego – Jego dobrych, sprawiedliwych i kochających, doskonałych dziełach. (SM449:4) Trzeba umieć rozróżnić, którzy są braćmi, a którzy „psami” lub „świniami”. (R2589:5) Wiedzcie, że ci, którzy wydają owoce ducha nie są już dziećmi gniewu, ale przeszli ze śmierci w życie. (NS403:3) Ma to szczególne zastosowanie do tych, którzy byliby przywódcami Jego trzody. R3747:5 Wiedzcie, że ci, którzy posiadają ducha gniewu itd., są wciąż w „goryczy żółci”, jakkolwiek uczciwi i porządni byliby na zewnątrz. (NS403:4)

Ewangelia Mateusza 7:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie każdy” — Nie każdy, który Chrystusa wyznaje.

„Królestwa niebieskiego” — Rzeczywistego Królestwa, a nie kościoła w teraźniejszym stanie.

„Nie każdy” — kto wyznaje, że jest Jego uczniem. (R3317:6) Nie wszyscy, których imiona znajdują się na ziemskich listach kościelnych, lecz jedynie ci, których „imiona zapisane są w niebiosach” są tymi, którzy nie zostaną wykreśleni ze względu na niewierność. (Heb. 12:23; Obj. 3:5) (HG315:6) Jedynie ci, którzy poprzez skruchę i odstąpienie od grzechu oraz przyjęcie Chrystusa, jako swego Odkupiciela, poświęcą się Panu, aby poznawać i wykonywać Jego wolę. (NS391:2)

„Wejdzie do” — zostanie przyjęty jako współdziedzic Chrystusa. (R4470:1, 5938:3, 2235:3)

„Królestwa Niebios” — nie Kościoła w obecnym stanie, ale właściwego Królestwa. (R3317:6)

„Pełni wolę” — Wolą bożą jest wyłonić tych, którzy wierzą w Jego obietnice dotyczące przyszłości do tego stopnia, że są gotowi oddać teraźniejszość, aby je otrzymać. (R581:2) Serca i wola muszą być prawe, szczere, prawdziwe, czyste i lojalne wobec Boga i zasadom Jego władzy. (R4568:5) Nie tylko poprzez nasze zapewnienia, ale przede wszystkim poprzez nasze uczynki. (R5938:3)

Ewangelia Mateusza 7:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielu im rzecze” — Wielu częściowo tylko wierzy w Chrystusa, błędne mając pojęcie.

„Dnia onego” — Przy końcu wieku ewangelicznego.

„Nie prorokowali” — Prawili kazania.

„W imieniu Twoim” — Że imię Chrystusa można było użyć do okazania władzy np.. Przy zaklinaniu duchów.

„Wiele cudów” — Licząc w to cudowne leczenia. Duchowieństwo ustawicznie chlubi się ze swego wielkiego dzieła, o którym tu mówi proroctwo.

„W owym dniu” — pod koniec wieku Ewangelii. (R3747:6, 5404:6, 4568:5)

„Wielu mi powie” — w przeciwieństwie do „niewielu jest tych, którzy ją znajdują.” (werset 14) (R814:5*) Nie kilku, ale „wielu”, którzy swoim zewnętrznym działaniem w jakimś stopniu wyznali Pana publicznie. (R3318:2) Wielu nieszczęśliwie wprowadzonych w błąd, częściowo wierzących w Chrystusa. (D632) Wielu, którzy wykonywali prace dobroczynne i naprawcze. (R5404:6) Wielkie Grono. (R5383:5) Zdeklarowany kościół Chrystusa, „fałszywi bracia”. (SM222:1) Pozornie służą Panu, podczas kiedy w rzeczywistości służą mamonie. (SM760:1)

„Panie, Panie” — Posiadali pewną formę pobożności. (R5407:4)

„Czyż nie” — Jak Laodycea: „bogaty jestem i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję.” (Objawiene 3:17) (R4314:4) To chełpienie się niewiele pomaga interesom Babilonu, ponieważ brak ducha Boskiego prawa miłości jest demonstrowany w zbyt przykry sposób, aby dał się ukryć. (D170) Żniwo prawdy należy się jedynie świętym i łagodnym. (R1348:5)

„Prorokowaliśmy” — nauczaliśmy. (D632) Nie zagwarantuje, że każdy posiadający moc czynienia cudów i publicznego nauczania zostanie nagrodzony miejscem w Królestwie. (R4668:2)

„W imieniu twoim” — The Revised Version podaje: „poprzez imię twoje”, co daje do zrozumienia, że imię Chrystusa jest używane raczej jako zaklęcie, przez które dokonują się czary. (R3748:1) Wiele z tych czarów w imię Chrystusa było jedynie zasłoną. (R3748:1) Przypisując boskie autorstwo swoim błędnym i fałszywym teoriom. (R3647:6) Wielu bierze imię Pana na daremno, łącząc je z własnymi przedsięwzięciami, które często bywają w sprzeczności ze Słowem i Duchem Mistrza. (R3748:1)

„Wypędzaliśmy demonów” — sprzeciwiając się grzechowi i wielu rodzajom zła. (R3747:6)

„Wielu cudów” — dobrych uczynków: prace misyjne, charytatywne (Q112:5) Cuda nie są dzisiaj konieczne ludowi Pańskiemu, a zatem przeminęły. (R3301:5) Nie żeby Pan nie pochwalał szpitali, schronisk, przytułków, czy akcji charytatywnych, ale nie są to owoce ducha. (NS376:6) Naśladowcy Pana nie powinni być znani ze względu na swoje wielkie czyny – „po owocach poznacie ich” (werset 20). (Q783:2) Wielu jest poświęconych systemowi lub pracy, a nie w pełni poświęconymi Bogu. (R1802:3*) Instytucje, zrzeszenia, seminaria dobroczynne itd. (R3747:6) Nie akceptowani przez Boga ponieważ nie poddali się Jego planom i metodom. (R3647:6) Pan robi użytek z różnych ludzi, którzy są pośrednikami w takim leczeniu, nawet Judasz był jednym z dwunastu, którzy dokonywali cudów. (R749:4) Tak bardzo zadowoleni ze swojego obecnego systemu zmieniania i nawracania świata, że woleliby raczej, aby czas Drugiego Przyjścia nie nadszedł i nie pokrzyżował ich planów. (R1439:3) Duchowieństwo bezustannie napawa się swoimi wielkimi osiągnięciami, jak też w tym miejscu zostało to przepowiedziane. (D170) Włącznie z cudownymi uzdrowieniami fizycznymi. (F639) Niektórzy są nakłaniani do uczciwego zarabiania pieniędzy i szczodrego wnoszenia wkładu do kościoła, mówi się im, że otrzymają nagrodę wiecznego szczęścia w przyszłości. SM760:T Niektórzy mogą znaleźć się budując Babilon w niektórych jego formach, jednak zaprzeczając Boskiemu Słowu i kształtowaniu własnego charakteru. (NS319:6) Tak wiele jest teraz kalkulacji, domysłów i przepraszania za mierne wyniki pracy misjonarskiej, ponieważ żyjemy w czasie żniwa, w czasie rozliczania. (R1078:3) Wiele ludzi i systemów wykonujących wiele z dzisiejszych cudów, prawie bez wyjątku, pośrednio lub bezpośrednio sprzeciwiają się prawdzie. (R3158:4) Nie powinniśmy oponować przeciwko tym pracom, jeżeli są one dobre. (R4668:2, 3120:3; Q112:5) Oznacza, że Szatan nie tylko będzie miał fałszywych nauczycieli, ale również fałszywych cudotwórców, oszukujących siebie i innych, którzy szanują źródło ich mocy i nauk. (R2837:3)

Epifania i Bazylea:

„Wiele ich rzecze mi dnia onego” — ta chluba była podczas całej Parousii, począwszy od 1874 roku. (TP 1931)

Ewangelia Mateusza 7:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Nigdy nie znał” — Nigdy nie uznawał, ani upoważniał tworzenie sekt.

„Którzy czynicie nieprawość” — Przez fałszywe przedstawienie charakteru i planu Bożego.

„Nigdy was nie znałem” — „Nigdy nie pochwalałem.” (Diaglott) (R2837:3) Nigdy nie uznawałem, ani nie upełnomocniłem waszych sekt. (R3748:2) Nie uznaję was. (R5383:5, 5404:6, 5389:6) Nie nadajecie się do Królestwa. (Q112:5; R5407:4, 4668:2, 4568:6; SM222:2) Nie weszliście przez drzwi do owczarni. (Jan 10:1). (R5404:6) Wasze działanie nie zgadza się z zasadami moich nauk; tacy przejdą przez mękę i stracą wielką nagrodę. (R4568:6) Jedynie ci, którzy wykonywali wolę Pana i którzy nie działali na własną rękę zostaną przez Niego uznani. (R3252:4) Ponieważ nie wykształciliście charakterów zgodnie z Prawem Ojca – Złotą Zasadą. (R4568:6, 3318:2)

„Idźcie precz ode mnie” — pozostawieni w trudnych czasach, zamiast stać się sekciarzami, z pewnością staną się „chętnym Ludem Bożym, w dniu Jego chwały” (Ps. 110:3). (D632) Wystawieni na cierpienie ze światem, tracąc udział w wielkiej nagrodzie Wieku Ewangelii. (R4568:6) Ponieważ zdeklarowani i głośni przeciwnicy są znacznie mniej groźni od tych, którzy opowiadają się po stronie Mistrza równocześnie zaprzeczając Jego doktrynom, obowiązkiem każdego wiernego ucznia jest upomnienie ich. (R1418:6) Nie na wieczne męki. Pan nie mówi: „Idźcie przeklęci.” (R5383:5)

„Czynicie bezprawie” — wiedząc o przywileju wysokiego powołania i odrzucając go. (R5407:4) Czyniący niesprawiedliwość w imieniu moim. (R5389:6, 3748:3) Fałszywie przedstawiając charakter i plan Boga. (R3748:3) 1000–letnie panowanie Chrystusa przyniesie prawdziwie poprawne i dobre zmiany. (R5404:6)

Epifania i Bazylea:

„A tedy im wyznam: Żem was nigdy nie znał” — ja was nie uznaję za prospektywnych członków Ciała. (TP 1982, s. 5)

Ewangelia Mateusza 7:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Tych słów” — przesłań i nauk Jezusa. (R5407:3) Przesłania z Kazania na Górze, wskazującego na rzeczy, które Bóg pochwala oraz te, które nie zyskują Jego uznania. (R3748:4)

„I wykonuje je” — jest im poddany. (R5407:3) Nie chodzi o to, aby być wyłącznie uświadomionym doktrynalnie, ale żeby rozwijać taki charakter, który byłby w zgodzie z naukami Pana. (R3748:5)

„Będzie przyrównany” — przypowieść nie odnosi się do Kościoła i świata, ale do dwóch stron w Kościele. (R3748:3, 3318:4)

„Do męża mądrego” — prawdziwego Ludu Bożego, który będzie w stanie sprostać próbie dzisiejszego wielkiego dnia. (R5443:4)

„Który zbudował dom swój” — Jezus pokazał, że niezwykle istotne jest, aby mieć fundamenty na skale; Paweł również wskazuje na to, że ważne jest budowanie z dobrego materiału (1 Kor. 3:12). (R358:5*)

„Na opoce” — Chrystusie. (R4568:6, 5443:4) „Albowiem fundamentu innego nikt nie może założyć oprócz tego, który jest założony, a którym jest Jezus Chrystus.” (1 Kor. 3:11) (R5407:6)

Epifania i Bazylea:

„słucha” — Wyraz „słuchać” jest użyty przynajmniej w trzech znaczeniach w biblijnej i potocznej mowie: (TP 1967, s. 77) (1) przyjmować głos uchem; (TP 1967, s. 77) (2) rozumieć i (TP 1967, s. 77) (3) być posłusznym. (TP 1967, s. 77) Słowo słucha jest tu użyte w znaczeniu rozumie. (TP 1967, s. 77)

„przypodobam mężowi mądremu” — Mądry mąż, który budował na opoce przedstawia Maluczkie Stadko. (TP 1979, s. 91)

„dom” — Słowo dom jest używane w Biblii w różnych znaczeniach. W tym wersecie może ono być zrozumiane jako odnoszące się do jednostek. (TP 1972, s. 30)

„na opoce” — przedstawia Chrystusa — ponieważ Św. Paweł w 1 Kor. 3:11 zapewnia nas, że On jest gruntem, na którym ofiarowani budują. (TP 1967, s. 77) Fałszywą myślą połączoną ze znaczeniem słowa opoka w tym ustępie jest siła charakteru. (TP 1967, s. 77) Opoka reprezentuje naszego Pana, jako Ostoję i Podporę, jako Pomocnika i Wzmocniciela Wiernych w ich czasie próby. (TP 1967, s. 77)

Ewangelia Mateusza 7:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Powiały wiatry” — życiowe burze z pewnością nadejdą. (R5407:3, 4568:6)

„Zbudowany na opoce” — fundament ten – obietnice Boga – daje spokój, pewność i bezpieczeństwo. (R5407:3) Fundament Nowego Jeruzalem – Dwunastu Apostołów – nie był osadzony na piasku, ale na solidnej, niezachwianej skale – Jezusie Chrystusie. (R1522:1) Żaden człowiek nie może zbudować dobrego życia bez odpowiedniego fundamentu, doktryn, wiary. Człowiek bez wiary i nadziei z pewnością będzie miał pewne braki w charakterze. (R3318:4)

Epifania i Bazylea:

„spadł deszcz gwałtowny” — ulewny deszcz Prawdy. (TP 1968, s. 7,8,12)

„przyszła powódź” — powodzie naszego tekstu reprezentują mieszaninę Prawdy z błędem. (TP 1968, s. 7,8,12)

„i wiatry wiały” — W biblijnych symbolach wiatr jest użyty do przedstawiania wojny. (TP 1968, s. 7,8,12) Wiatry naszego tekstu odnoszą się do innych wojen — duchowych wojen. To są wojny, o których jest mowa w wielu ustępach. One nie są cielesne ale duchowe, jedna na tle sprawiedliwości, druga na tle miłości, a inna na tle mocy. (TP 1968, s. 7,8,12) To są wewnętrzne wojny i często toczą się pomimo spokojnego wyglądu na zewnątrz, a nawet nikt nie domyśla się walk, jakie się toczą w umysłach świętych. (TP 1968, s. 7,8,12) duchowe walki. (TP 1979, s. 91)

Ewangelia Mateusza 7:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Swój dom” — struktura wiary. (R5407:6)

„Na piasku” — na fundamentach ludzkiej tradycji, własnych teorii, niewiedzy, ignorancji, nauk szatańskich (1 Tym. 4:1). (R4568:6, 5407:5) Na fundamencie z grząskiego piasku, na którym stoi nominalne Chrześcijaństwo. (R5443:4) Egoizmu. (R1190:5*) Budujący w ten sposób utracą wszystko, a na początku Tysiąclecia nie będą lepiej sytuowani niż świat w ogólności. (R4569:4) Być może niektórzy budowali na prawie, sądząc, że mogą polecać się Bogu poprzez własny wysiłek, nie przypisując zasługi Chrystusowi. (R5407:5)

Źródła: MANNA - 7 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

„słucha” — Wyraz „słuchać” jest użyty przynajmniej w trzech znaczeniach w biblijnej i potocznej mowie: (TP 1967, s. 77) (1) przyjmować głos uchem; (TP 1967, s. 77) (2) rozumieć i (TP 1967, s. 77) (3) być posłusznym. (TP 1967, s. 77) Słowo słucha jest tu użyte w znaczeniu rozumie. (TP 1967, s. 77)

„przypodobany będzie mężowi głupiemu” — głupi mąż, który budował na piasku przedstawia klasę Wielkiej Kompanii. (TP 1979, s. 91)

„dom” — Słowo dom jest używane w Biblii w różnych znaczeniach. W tym wersecie może ono być zrozumiane jako odnoszące się do jednostek. (TP 1972, s. 30)

„na piasku” — przedstawia Chrystusa — ponieważ według 1Kor. 3:11, On jest jedynym gruntem, na którym ofiarowani budują, bez względu na to, czy są oni utracjuszami koron lub nie. (TP 1967, s. 77) Piasek reprezentuje Go nie jako Ostoję, Podporę, Pomocnika i Wzmocniciela niewiernych w pewnej mierze, ale jako ich Opuściciela, Tego co ich zostawia, zaniechuje w ich czasie próby, żeby sobie sami radzili. (TP 1967, s. 77)

Źródła: MANNA - 7 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Mateusza 7:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Spadł deszcz” — Wielkie strumienie prawdy.

„Przyszła powódź” — "Ucieczkę wody zatopią"; Izajasz 28:17.

„Wiatry wiały” — Powstały wielkie wojny (od roku 1914).

„Uderzyły na on dom” — Nominalnego chrześcijaństwa.

„I spadł ulewny deszcz” — potężna ulewa prawdy. (R3748:5, 5443:4)

„I wezbrały rzeki” — „I uczynię prawo miarą, a sprawiedliwość wagą. Lecz schronienie kłamstwa zmiecie grad, a kryjówkę zaleją wody.” (Iza. 28:17) (R3748:5)

„I powiały wiatry” — wichury wojny. (R3414:3, 5443:4)

„I uderzyły” — wstrząs będzie oznaczał chęć Boga do wyzwolenia tych obecnie zakutych w kajdany zabobonów. (R1308:4)

„Na ów dom” — nominalne Chrześcijaństwo. (R3748:5)

„I runął” — „wielkie grono” będzie miało strukturę wiary w dużej mierze skonstruowaną na błędzie, który zostanie zużyty. (R3748:6) Prawda zmyje fundament nominalnego Chrześcijaństwa osadzony na grząskim piasku. Nastąpi zupełna katastrofa. (R5443:4, 5407:6)

„A upadek jego był wielki” — cierpiąc utratę całej swej nadziei. (R5407:6) Na początku Tysiąclecia nie będą lepiej sytuowani niż świat w ogólności. (R4569:4)

Epifania i Bazylea:

„spadł deszcz gwałtowny” — ulewny deszcz Prawdy. (TP 1968, s. 7,8,12)

„przyszła powódź” — powodzie naszego tekstu reprezentują mieszaninę Prawdy z błędem. (TP 1968, s. 7,8,12) nominalny kościół wielkiego i małego Babilonu oraz jego nauki i praktyki - dom zbudowany na piasku - miał zacząć być niszczony w czasie wojny ("wiatry wiały"), a ich niszczenie, przynajmniej w odniesieniu do wielkiego Babilonu, miało być zakończone w początkowych fazach rewolucji ("przyszła powódź").-E4'58 (TP 1968, s. 7,8,12)

„i wiatry wiały” — W biblijnych symbolach wiatr jest użyty do przedstawiania wojny. (TP 1968, s. 7,8,12) Wiatry naszego tekstu odnoszą się do innych wojen — duchowych wojen. To są wojny, o których jest mowa w wielu ustępach. One nie są cielesne ale duchowe, jedna na tle sprawiedliwości, druga na tle miłości, a inna na tle mocy. (TP 1968, s. 7,8,12) To są wewnętrzne wojny i często toczą się pomimo spokojnego wyglądu na zewnątrz, a nawet nikt nie domyśla się walk, jakie się toczą w umysłach świętych. (TP 1968, s. 7,8,12) nominalny kościół wielkiego i małego Babilonu oraz jego nauki i praktyki - dom zbudowany na piasku - miał zacząć być niszczony w czasie wojny ("wiatry wiały"),-E4'58 (TP 1968, s. 7,8,12)

Ewangelia Mateusza 7:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Zdumiewały się tłumy” — nawet mimo tego, że ich zrozumienie nie było pełne, ponieważ nie posiadali jeszcze Ducha Świętego. (R5408:2)

Ewangelia Mateusza 7:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Moc mający” — Przez znajomość prawdy, zupełną wiarę w Boga i Jego osobiste istnienie i Jego wpływ oddziałujący na serce.

„Moc mający” — znający prawdę dzięki niekwestionowanej wierze w Boga i doświadczeniu Jego potęgi na własnym sercu. (R1917:2) Jako mający pełne zrozumienie tego tematu. (R1917:2) Jako wiedzący o czym mówi. (OV159:1) Z przekonaniem. (R5408:2, 3318:5)

„Nie jak ich uczeni w Piśmie” — którzy nauczali spekulując i z niedowierzaniem. (R5408:2) Wątpliwie. (R3803:2) Gdziekolwiek pojawia się nieład i mistycyzm, możemy być pewni, że jest tam błąd i niewiedza. (R5408:2)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 7

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.