Ewangelia Mateusza 18

Ewangelia Mateusza, rozdział 18 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (35 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 18 — Biblia Gdańska

1 Onej godziny przystąpili uczniowie do Jezusa, mówiąc: Któż wżdy największy jest w królestwie niebieskiem?

2 A zawoławszy Jezus dziecięcia, postawił je w pośrodku ich,

3 I rzekł: Zaprawdę powiadam wam: Jeźli się nie nawrócicie i nie staniecie się jako dzieci, żadnym sposobem nie wnijdziecie do królestwa niebieskiego.

4 Kto się tedy uniży jako to dziecię, tenci jest największym w królestwie niebieskiem.

5 A kto by przyjął jedno dziecię takie w imieniu mojem, mnie przyjmuje.

6 Kto by zaś zgorszył jednego z tych małych, którzy we mię wierzą, pożyteczniej by mu było, aby zawieszony był kamień młyński na szyi jego, a utopiony był w głębokości morskiej.

7 Biada światu dla zgorszenia! albowiem muszą zgorszenia przyjść; wszakże biada człowiekowi onemu, przez którego przychodzi zgorszenie!

8 Przetoż jeźli ręka twoja albo noga twoja gorszy cię, odetnij ją i zarzuć od siebie; lepiej jest tobie wnijść do żywota chromym albo ułomnym, niżeli dwie ręce albo dwie nogi mając, wrzuconym być do ognia wiecznego.

9 A jeźli cię oko twoje gorszy, wyłup je i zarzuć od siebie; lepiej jest tobie jednookim wnijść do żywota, niżeli oba oczy mając, być wrzuconym do ognia piekielnego.

10 Patrzajcież, abyście nie gardzili żadnym z tych maluczkich; albowiem wam powiadam, iż Aniołowie ich w niebiesiech zawsze patrzą na oblicze Ojca mojego, który jest w niebiesiech.

11 Przyszedł bowiem Syn człowieczy, aby zbawił to, co było zginęło.

12 Co się wam zda? Gdyby który człowiek miał sto owiec, a zabłąkałaby się jedna z nich, azaż nie zostawia onych dziewięćdziesięciu i dziewięciu, a poszedłszy na góry, nie szuka zbłąkanej?

13 A jeźli mu się zdarzy, znaleźć ją, zaprawdę powiadam wam, że się z niej bardziej raduje, niż z onych dziewięćdziesięciu i dziewięciu nie zbłąkanych.

14 Tak nie jest wola Ojca waszego, który jest w niebiesiech, aby zginął jeden z tych maluczkich.

15 A jeźliby zgrzeszył przeciwko tobie brat twój, idź, strofuj go między tobą i onym samym: jeźli cię usłucha, pozyskałeś brata twego.

16 Ale jeźli cię nie usłucha, przybierz do siebie jeszcze jednego albo dwóch, aby w uściech dwóch albo trzech świadków stanęło każde słowo.

17 A jeźliby ich nie usłuchał, powiedz zborowi; a jeźliby zboru nie usłuchał, niech ci będzie jako poganin i celnik.

18 Zaprawdę powiadam wam: Cokolwiek byście związali na ziemi, będzie związane i na niebie; a co byście rozwiązali na ziemi; będzie rozwiązane i na niebie.

19 Zasię powiadam wam: Iż gdyby się z was dwaj zgodzili na ziemi o wszelką rzecz, o którą by prosili, stanie się im od Ojca mego, który jest w niebiesiech.

20 Albowiem gdzie są dwaj albo trzej zgromadzeni w imię moje, tam jestem w pośrodku ich.

21 Tedy przystąpiwszy do niego Piotr, rzekł: Panie! wielekroć zgrzeszy przeciwko mnie brat mój, a odpuszczę mu? czyż aż do siedmiu kroć?

22 I rzekł mu Jezus: Nie mówię ci aż do siedmiu kroć, ale aż do siedmdziesiąt siedmiu kroć.

23 Dlatego podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który się chciał rachować z sługami swymi.

24 A gdy się począł rachować, stawiono mu jednego, który był winien dziesięć tysięcy talentów.

25 A gdy nie miał skąd oddać, kazał go pan jego zaprzedać, i żonę jego, i dzieci, i wszystko, co miał, i dług oddać.

26 Upadłszy tedy sługa on, pokłonił mu się, mówiąc: Panie! miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam.

27 A użaliwszy się pan onego sługi, uwolnił go, i dług mu odpuścił.

28 A wyszedłszy on sługa, znalazł jednego z spółsług swoich, który mu był winien sto groszy; a porwawszy go, dusił go, mówiąc: Oddaj mi, coś winien.

29 Przypadłszy tedy on spółsługa jego do nóg jego, prosił go, mówiąc: Miej cierpliwość nade mną, a oddam ci wszystko.

30 Lecz on nie chciał, ale szedłszy wrzucił go do więzienia, ażby oddał, co był winien.

31 Ujrzawszy tedy spółsłudzy jego, co się stało, zasmucili się bardzo, a szedłszy oznajmili panu swemu wszystko, co się stało.

32 Tedy zawoławszy go pan jego, rzekł mu: Sługo zły! wszystek on dług odpuściłem ci, żeś mię prosił.

33 Azażeś się i ty nie miał zmiłować nad spółsługą twoim, jakom się i ja zmiłował nad tobą?

34 A rozgniewawszy się pan jego, podał go katom, ażby oddał to wszystko, co mu był winien.

35 Tak i Ojciec mój niebieski uczyni wam, jeźli nie odpuścicie każdy bratu swemu z serc waszych upadków ich.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 18

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 18:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Onej godziny” — Wkrótce po wydarzeniu na górze przemienienia. Po zakosztowaniu rzeczy duchowych, następują ziemskie doświadczenia i trudności, które służą do naszego wypróbowania i ćwiczenia.

„Daj im” — Ten przykład podporządkowania się władzy pokazuje, że byli pełni szacunku i przestrzegali prawa. (R1555:6)

„Za mnie i za siebie” — Ale w przypadku kuszenia, Jezus nie wykorzystał możliwości cudownego zaspokojenia swych własnych potrzeb. (F650, 651)

Ewangelia Mateusza 18:2

Paruzja (C.T. Russell):

„A zawoławszy dziecię” — Aby nam dać zrozumieć jakimi mamy być w pokorze i usposobieniu.

„A On” — Unikając wskazywania konkretnych osób, co jest bardzo rozsądnym zachowaniem, o ile jest to tylko możliwie. (R3796:2)

„Dziecię” — Niewykształcone, prostoduszne, zadające wiele pytań, poszukujące wskazówek, nie chwalące się swą wiedzą, szczere, prawdomówne. (R5130:2) O czystym sercu, pełne prostoty, ufności. (Q787:2) Jakiż urok tkwi w prostocie dziecka. Ufnie oddaje tobie swoją dłoń, abyś prowadził je gdzie sobie tego życzysz a na jego czystych kartach możesz zapisać to, czego sobie życzysz. (R657:1*) Według słów Łukasza, wziął je potem w objęcia. (R3796:3) ***

Ewangelia Mateusza 18:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Nawrócicie” — Odwrócicie się, zmienicie wasze obecne usposobienie co się tyczy waszego starania o miejsce w Królestwie.

„Jako dzieci” — Szczerego serca, pokorni, prawdziwi, wolni od ambicji i współzawodnictwa, wierni, posłuszni, miłujący, dający się uczyć, bez zdrady, oziębli na światowe stanowiska i odznaczenia.

„Zaprawdę powiadam wam” — Ten sposób wypowiedzi jest bardzo uroczysty w charakterze, tak jakby mówił: weźcie sobie tę lekcję do serca i dobrze ją rozważcie. (R1766:6)

„Jeśli się nie nawrócicie” — „Jeżeli nie zawrócicie”, przekład Revised Version. (R2660:5) Jeżeli nie odmienicie swego obecnego stanu umysłu w kwestii ambicji o zdobycie wysokiego miejsca i zaszczytów w Królestwie. (R5224:3, 5130:2, 3797:1, 2660:5, 1766:6) Od ducha światowego do ducha Chrystusowego. (R5557:5, 4767:4, 3647:4) Ponieważ prostota i potulność dziecka zostały zastąpione egoistycznym, dumnym i wyniosłym duchem, który gardzi pouczeniami. (R657:1*)

„Jak dzieci” — Pod względem pokory i chęci nauki. (R5557:5, 4767:4, 3152:5) Prostego serca, potulni, prawdomówni, wolni od ducha współzawodnictwa i ambicji, wierni, ufni, kochający, posłuszni, chętni do nauki, wolni od przebiegłości, obojętni na różnice społeczne i popularne poglądy. (R1766:6, 3796:4) Wyznający swą małość i niewiedzę, udając się w pokorze do Pana po konieczną naukę. (R5130:3) Nie chodzi o to, że dzieci są członkami Chrystusowej klasy Królestwa. Pan szuka dojrzałych mężczyzn i kobiet, którzy są podobni dzieciom w swych myślach. (R5130:3, 3796:3, 2660:2) Pan położył nacisk na słowo „jak”, w rozumieniu „podobni”. Tylko podobni dzieciom i ufni uczniowie mogą doświadczyć największej łaski bożej – dostąpić udziału w Królestwie. (Q787:2) Jako zwykli, niewykształceni ludzie, apostołowie bez wątpienia starali się osiągnąć stan umysłu jak najdalej odsunięty od dziecinnej prostoty; stan jaki uznawali za właściwy wobec swych przyszłych wysokich pozycji. (R2660:4) Jakże piękna jest to myśl, „dzieci Boże!” (R521:3) „Bracia, nie bądźcie dziećmi w myśleniu, ale bądźcie w złem jak niemowlęta, natomiast w myśleniu bądźcie dojrzali.” (1 Kor. 14:20) (R2660:2, 521:3)

„Nie wejdziecie” — Będziecie o wiele mniejszymi. (R1766:6)

„Do Królestwa Niebios” — Nasz Pan nie omawia tutaj świata. (R3796:4) ***

Ewangelia Mateusza 18:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako to dziecię” — "Jako dopiero narodzone niemowlątka, abyście szczerego mleka Słowa Bożego pożądali, abyście przez nie urośli", 1 Piotra 2:2.

„Ten jest największym” — Będzie najwięcej wywyższony. Pokora i usposobienie przyrównane do dziecinnego powinno być uważane w braciach jako dowód ich wielkości.

„Kto się więc uniży” — Wszyscy wybrani na starszych i ważne pozycje w kościele powinni być najpokorniejszych myśli i zachowania w całym zgromadzeniu. (R3796:5)

„Jak to dziecię” — Stanie się dzieckiem bożym i będzie przez niego nauczane. (R5130:3) „Jako nowonarodzone niemowlęta, zapragnijcie nie sfałszowanego duchowego mleka, abyście przez nie wzrastali ku zbawieniu.” (1 Piotr. 2:2) Pokazując tym samym, że się nie przecenia i że ma czułe staranie i miłość do innych, która się nie wychwala. (R1767:1) Stan, jaki Bóg chce abyśmy osiągnęli, jest ten, aby zdać sobie sprawę z naszego niewielkiego znaczenia i niegodności tak wielkich zaszczytów. (R3797:1) Chociaż duch pokory i chęci do nauki jest zalecany wszystkim, nie jest wolą bożą aby zawsze byli oni dziećmi. (R3622:1, 1568:1)

„Ten jest największy” — Będzie bardziej zaszczycony. Pokora i podobieństwo do dzieci pomiędzy Ludem Bożym powinny być uznawane za znak prawdziwej wielkości z punktu widzenia naszego Pana. (R3796:5) Nie na przypadkowej zasadzie kary, ale na podstawie filozoficznej zasady, że pokora wiedzie do wielkości. (R1767:2) Ranga i zaszczyty w Królestwie będą proporcjonalne do pokory i służby tutaj. (R309:4*) Zachowywanie ducha podobnego dzieciom – po tym, jak ziemskie nadzieje, ambicje, itd. znajdą się w zasięgu ludzkiego umysłu – jest dowodem samokontroli i samodyscypliny, które niezmiennie są oznaką szlachetnego charakteru. (R1766:6) ***

Ewangelia Mateusza 18:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto by przyjął” — Uznał i okazał mu względy.

„Jedno takie dziecię” — Takiego ucznia z takim usposobieniem i takiego charakteru.

„W imieniu moim” — Ponieważ jest moim uczniem.

„Przyjmie” — Uzna i okaże mu życzliwość. (R1767:4)

„Jedno takie dziecię” — Jednego takiego ucznia, który ma charakter podobny do dziecka. (R3797:2) Które ma przywilej być małym bożym dzieckiem, a tym samym młodszym bratem Jezusa. (R5130:5)

„W imię moje” — Ponieważ należy ono do mnie. (R1767:4)

„Mnie przyjmuje” — Będzie im okazane uznanie i otrzymają taką nagrodę, jak gdyby przyjęli samego Mistrza. (R3797:2) ***

Ewangelia Mateusza 18:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto by zaś zgorszył” — Skandalon. Był powodem jego potknięcia się, uczynił mu szkodę, zastawił na niego sidło, lub przyczynił się do jego upadku i szkody ponad doczesny żywot.

„Jednego z małych” — Którzy o sobie mało wyobrażają, pokorni i szczerego serca.

„Pożyteczniej by było” — Ponieważ tego rodzaju krzywda nie oddziałałaby na jego egzystencję.

„Kto zaś zgorszy” — Z greckiego skandalon, gorszyć, oburzać, potykać się, ranić, sprawiać duchowy ból, wystawiać się na straty wykraczające obecne życie. (R3797:3, 5130:5, 2661:1) „Usidlać” – Diaglott. (R3622:1) Siejąc nasiona niezgody i zapuszczając korzenie gorzkości, które przyniosą zły owoc. (R4502:2) Poważnym przestępstwem przeciwko prawu miłości jest nie tylko wywoływanie zgorszenia u jakiegokolwiek z barci Pańskich, ale także sprawienie, że potykają się inni, co utrudnia im stanie się braćmi członkami domu wiary. (R3145:6) Jest to grzech, który w żaden sposób nie jest pokrywany ofiarą Chrystusa, jest to grzech przeciwko świadomości i posiadanemu światłu. Najgorsze z nich to te skierowane przeciwko Ludowi Bożemu. (R5463:5)

„Usidlać, mamić, zwodzić” — od prawdy albo świętości życia. (R1767:4)

„Jednego z tych małych” — Ci, którzy są małymi, pokornego umysłu, potulnego i lojalnego serca. (R3797:3) Bez względu na to, jak są biedni, słabi i niedouczeni, nawet najmniejsi z poświęconych są objęci opieką a krzywda im wyrządzona podlegać będzie karze. (SM221:3) Nowe stworzenia, które dopiero rozpoczęły nową drogę pełnego poświęcenia wobec woli bożej. (R5445:2) „Jak się lituje ojciec nad dziećmi, Tak się lituje Pan nad tymi, którzy się go boją,” (Ps. 103:13) (R657:1*)

„Którzy wierzą we mnie” — Dowodzi to, że Jezus nie mówił tutaj o dzieciach. (R5445:2)

„Lepiej będzie dla niego” — Ponieważ taka katastrofa nie dotyczyłaby w żaden sposób jego przyszłego życia. (R3797:3, 5445:3, SM221:3) Każdy kto krzywdzi i rani kogokolwiek z małych Pańskich, zostanie pociągnięty do odpowiedzialności za swe czyny, nawet w przyszłym życiu, stosownie do świadomości jaką miał co do swego czynu podczas jego popełnienia. (R5130:5)

„Aby mu zawieszono u szyi” — Specjalna próba dla tych, którzy krzywdzą Kościół. (R4502:2)

„I utopiono go” — Jakiś rodzaj drastycznej kary, ale nie wieczne męki. SM222:T ***

Ewangelia Mateusza 18:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Biada światu” — Szczególnie podczas ucisku.

„Dla zgorszenia” — Skandalon. Bardzo wiele złego na świecie powstaje z powodu tych sideł, sprowadzających wiele złego, obmowy, oczerniania i potępiania. Rozmyślne zgorszenia i występowanie przeciwko światu lub przez unikanie go.

„Zgorszenia przyjść” — Ponieważ serca ludzkie są złe.

„Biada człowiekowi” — Rozmyślnie grzeszącemu.

„Biada światu” — Zwłaszcza w czasie ucisku. (R1767:4)

„Z powodu zgorszeń” — Z greckiego skandalom. Wiele z problemów jakie dręczą świat powstaje z powodu tych sideł, pułapek i krzywdzących błędnych interpretacji. (R3797:4) Świadome zgorszenia przeciwko dostatecznemu światłu. (R1767:4, 5130:6) Włączając w to świeckie organizacje. To samo słowo „zgorszenia” użyte jest w Mat. 13:41 (R1285:1*)

„Zgorszenia muszą przyjść” — Muszą przyjść ponieważ jest boską wolą aby wybrany Kościół został gruntownie doświadczony a jego charakter rozwinięty. (R2661:1) Aby wierni zwycięzcy byli zarówno rozwinięci jak i oddzieleni od innych, oraz aby przez ich wychwalanie rozpoczął się nowy wiek Tysiąclecia. (R745:1) Zgorszenia oraz podziały. (R1279:5) Ponieważ serca ludzkie nie są prawe. (R1767:4) Potknięcia, usidlenia. (R5445:2) Że musiał on być ukrzyżowany. (R4908:2)

„Lecz biada człowiekowi” — Świadomemu grzesznikowi. (R1767:4) Każdemu, ktokolwiek usiłowałby celowo zwodzić, usidlać lub zniechęcać jego naśladowców. (R5445:3) Jakkolwiek jest to konieczne, to jednak nie zmniejsza to odpowiedzialności tych, którzy stają się narzędziami ogarniętymi wpływem przeciwnika i kładą przeszkody oraz kłody pod nogi świętych. (R2661:1) Wielu nie zdaje sobie sprawy, że rzuca kłody pod nogi Pańskich „małych”, aby odwieść ich od wąskiej ścieżki zupełnego poświęcenia i samoofiary. (R2661:2) Tak jak duch samolubstwa podkopał lojalność Judasza wobec jego Mistrza, tak i dziś podobny duch samolubstwa może podważyć lojalność wobec Pana, jego prawdy i dzieła. (R3885:1, 2468:1) ***

„muszą zgorszenia przyjść” — przyczyny potknięcia się.-84

Źródła: 84'94;

Ewangelia Mateusza 18:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeżeli ręka twoja” — Jakakolwiek wygoda, przyjemność, cenniejsza jest jak ręka.

„Albo noga twoja” — Coś tak pożyteczne jak noga.

„Gorszy cię” — Przez zadośćuczynienie tej rządzy miał stracić przyszły żywot. Byłoby przyczyną i przyniosło szkodę na charakterze, lub skłoniłoby kogo do zgorszenia.

„Lepiej jest” — Byłoby lepiej, jeżeli potrzeba ponieść taką ofiarę.

„Wejść do żywota” — Żywota wiecznego, co stoi w przeciwieństwie do wiecznej śmierci wyobrażonej przez "gehennę".

„Ognia wiecznego” — Wieczne zniszczenie, co symbolizuje ustawicznie gorejący ogień w dolinie Gehenny, gdzie wszelkie nieczystości i odpadki z Jerozolimy były niszczone.

„Jeżeli więc ręka twoja” — Jakakolwiek wygoda, przyjemność lub smak tak drogocenne jak ręka. (R2603:1, 5130:6, 3797:5, 2602:1) Ręka przynosząca zgorszenie może przedstawiać czynienie rzeczy które mogłyby być przeciwne naszym najwyższym duchowym interesom. (R2661:4)

„Albo noga twoja” — Wszystko co jest tak użyteczne jak noga. (R2603:1) Noga będąca przyczyną zgorszenia może symbolizować wkraczanie na zakazane ścieżki grzechu lub samolubstwa. (R2661:4) Cecha charakteru która wydawać by się nam mogła tak bliska i cenna jak prawa ręka albo noga. (R3797:4)

„Cię gorszy” — Gdyby hołdowanie im miało narazić nas na stratę przyszłego życia. (R2603:1) Sprawia, że się potykasz. (R5130:6) Sprawia, że zachowujesz charakter skory do ranienia innych, mający tendencję do ich gorszenia. (R3797:5)

„Utnij ją” — Pamiętajmy, że Jezus zawsze mówił do ludu w przypowieściach, a nigdy wprost. (R5130:6)

„Odrzuć od siebie” — Jeżeli nie pozbędziemy się takich praktyk, nie będziemy mogli wejść do Królestwa. (R3797:5)

„Lepiej jest” — Jest to o wiele lepsze rozwiązanie, niż cieszenie się takimi przywilejami tylko po to, by zostać ostatecznie zniszczonym w ogniu Gehenny. (R3797:5, 2602:1, 2603:1) Lepsze to niż zachowanie swych członków aby potem stracić wszystko w Gehennie. (R2603:1)

„Wejść do żywota” — Wiecznego życia, które jest przeciwieństwem zniszczenia, symbolizowanego przez Gehennę. (R2602:5)

„Ognia wiecznego” — Wieczne zniszczenie, druga śmierć, symbolizowana przez wieczny ogień jaki płonął w Dolinie Gehenny, w której niszczono śmieci z Jerozolimy. (R2602:3,6; 2603:2, 2601:2, 3797:6) Równie symbolicznego jak pozostałe elementy tego obrazu. (R2661:5) ***

„ręka twoja” — zdeprawowane upodobania ujawnione przez uczynki.-8

„gorszy” — jest przyczyną twego błądzenia.-85

„odetnij ją i zarzuć od siebie” — na zawsze uwolnij się od takich uczynków i upodobań, które je spowodowały.-85

„do ognia wiecznego” — dotyczy zupełnego i wiecznego unicestwienia, drugiego piekła, tak jak w przypadku wyrażeń "jeziora ogniste" i gehenna.-85

Źródła: 85'189,190

Ewangelia Mateusza 18:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeśli oko twoje” — Cokolwiek tak ważnego jak oko.

„Ognia piekielnego” — Ogień gehenny znaczy zupełne zatracenie.

„A jeśli cię oko twoje” — Wszystko, co w twoim wizerunku jest tak drogie, jak oko. (R5130:6, 2602:1, 2603:1) Oko będące przyczyną zgorszenia przedstawia niebezpieczeństwa, które naszym cielesnym zmysłom wydają się piękne i mogą nas oczarować i przyciągnąć nas do ziemskich rzeczy. (R2661:4)

„Gorszy” — Powoduje, że się potykasz. (R5130:6)

„Wyłup je” — Pozbądź się określonej tendencji, bez względu na cenę. (R5130:6) Pańskie przykazania przeciwko grzechowi i złu mają być wykonywane, bez względu na to, czy grzech jest nam tak drogi jak prawa ręka albo oko. (R5648:5)

„Piekła ognistego” — Z greckiego gehenna, wieczne zniszczenie, druga śmierć. (R3797:6, 2602:3,6; 2603:2) ***

„oko twoje” — obrana przez ciebie wiedza, lub ulubione twe teorie.-85

„gorszy” — jest przyczyną twego błądzenia.-85

„wyłup je a zarzuć od siebie” — bez względu na to jak by były drogie, jak prawe oko, lub bez względu na to w jak korzystnym świetle mogłoby cię to stawiać w oczach ludzi, albo jak bardzo mógłbyś je miłować.-85

„ognia piekielnego” — [gehenny].-85

Źródła: 85'189

Ewangelia Mateusza 18:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie gardzili” — W jakikolwiek sposób czynili szkodę lub prześladowali.

„Z tych maluczkich” — Czyli pokornych.

„Aniołowie ich” — "Zatacza obóz anioł Pański około tych" co są Jego. "Izali aniołowie nie są na usługi", Psalm 34:8, Żyd. 1:14. Za ilustrację może posłużyć widzenie dane słudze Eliasza.

„Na oblicze” — Znaczy, że mają przystęp do Boga. Duchowe istoty widzą Boga, "którego żaden z ludzi nie widział, ani widzieć może", 1 Tym. 6:16.

„Baczcie, abyście nie gardzili” — Nie okazujcie nienawiści ani w żaden sposób nie prześladujcie. (R1767:4) Ani nie przeciwko nim niczego poniżającego. (R3797:6) Mogą wydawać się pokornymi i małoznaczącymi, ale są przyjaciółmi Boga, jego dziećmi o które On się troszczy i każda rana jaka zostanie im zadana jest ciosem wymierzonym w Niego. (R2661:5) Ci, którzy jeszcze należą do kościoła nominalnego są pogardzani i niezauważani przez dumnych profesorów Chrześcijaństwa, którzy zajmują poważane stanowiska w Babilonie. (R657:4*)

„Żadnym z tych małych” — Żadnym z pokornych dzieci bożych. (R2661:5, 3797:3,6) Bóg zwraca baczną uwagę na sprawy związane z najsłabszymi i najbardziej niedouczonymi z jego dzieci. (Q270:3) „Małych” w złośliwości, dumie i w oczach świata. (R2063:4)

„Aniołowie ich” — Każdy syn boży ma specjalnego anioła, który dba o jego interesy. (CR472:6, F76, R5606:1, 5387:5, 5257:3, 5131:4, 4926:6, 3798:1, 3441:2, 2661:5, Q270:4) „Anioł Pański zakłada obóz Wokół tych, którzy się go boją, i ratuje ich” (Ps. 34:8). „Czy nie są oni wszyscy służebnymi duchami, posyłanymi do pełnienia służby gwoli tych, którzy mają dostąpić zbawienia?” (Hebr. 1:14). (F76, R5606:1) Jak zostało to pokazane w wizji sługi Elizeusza. (R3441:1) Są oni objęci specjalną boską ochroną i nadzorem. (NS337:4) Możliwe, że jest to jeden anioł stróż przypisany każdemu świętemu, a może więcej niż jeden. (R2350:4) W godzinach zagrożenia i nieszczęścia, ich usługi są potrzebne i łatwo osiągalne. Nawet nasz Zbawiciel, podczas swego ziemskiego życia, potrzebował i korzystał z pomocy aniołów. (R75:1*) To, czy są to istoty duchowe które wstawiają się za nami i chronią nas, czy też moc boża, nie ma dla mnie i dla ciebie żadnej różnicy. (Q270:4) Słowo anioł może oznaczać wszelką moc bożą, zarówno ożywioną jak i nieożywioną, za pomocą której sprawuje opiekę nad tymi, którzy są jego. (R3798:2) Błędnym jest przypuszczać, że każdy człowiek ma anioła stróża. Pan nigdzie nie wskazywał na istnienie takiej ochrony w stosunku do świata. (R3798:1)

„Ustawicznie” — Oni i tylko oni mogą wiedzieć, że ich modlitwy są zawsze wysłuchiwane. (HG622:3, Q270:4) Mamy rozumieć, że nie ma opóźnienia w przedkładaniu czegokolwiek co odnosi się do ich dobra i interesu przed uwagę Wielkiego Króla. (R2661:5, 2350:4)

„Patrzą na oblicze” — Mają dostęp do niego. (R5634:3, 5257:3, 4926:6, 3441:2, CR472:6) Mają z nim bezpośrednią styczność. (R5387:5) Istoty duchowe mogą widzieć i widzą Boga, „którego nikt z ludzi nie widział i widzieć nie może” (1 Tym. 6:16) (B132)

„Ojca mojego” — On jest zawsze gotów zwrócić uwagę na ich informacje. (Q270:4, R5387:5) ***

„Aniołowie ich w niebiesie zawsze patrzą na oblicze Ojca mojego” — Z tego ustępu Pisma Św. wnioskujemy, że wszystkie istoty duchowe mogą widzieć Boga, który sam jest duchem. Dlatego Bóg nie jest niewidzialny dla wszystkich istot, tzn. iż nie jest niewidzialny w zupełnym znaczeniu tego słowa.-65

Źródła: 65'52;

Ewangelia Mateusza 18:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Co było zginęło” — Zginął raj i istnienie na ziemi.

„Przyszedł bowiem Syn” — Człowieczy – Werset ten jest ominięty w przekładzie Revised Version i nie ma go wymienionego w najstarszych manuskryptach, co już samo w sobie stanowi dobry powód dla ich pominięcia. Słowa te jednakże pojawiają się w Ewangelii św. Łukasza 19:10 i wyrażają wieczną prawdę. (R3798:2)

„Aby zbawić” — Odzyskać. (R5427:4, 4398:2) Podczas Wieku Tysiąclecia. (R4398:2) Poprzez Restytucję. (Dzieje 3:19-21), (E456, 457)

„To, co zginęło” — Raj na ziemi i życie na ziemi. (A177, E457, F669) Ziemską doskonałość i zwierzchnictwo. (A177, E457, OV251:2, NS266:6) Eden, harmonia i społeczność z Bogiem, ludzka doskonałość, wieczne życie – wszystko to zostało utracone i zostanie przywrócone. (CR173:1) Duch Pana, związek z synami. (R5623:5) Nie duchowa lub boska natura. (CR472:1) Człowiek, poprzez nieposłuszeństwo, stracił prawo do wiecznego życia i wszelkich przywilejów, błogosławieństw oraz możliwości, mających związek z tym wielkim dobrodziejstwem. (NS3:1) Człowiek nie utracił nieba, ponieważ go nigdy nie posiadał. Utracił ziemskie życie, dom w Edenie, ludzką doskonałość. (R4941:6, HG131:2) Wszystko to, co nasza rasa utraciła poprzez nieposłuszeństwo Adama. (R4398:1, 3825:2, 1256:5, OV291:2) W przeciwieństwie do ewolucji, która mówi nam, że nie zostało utracone. (HG492:6)

Epifania i Bazylea:

„aby zbawił to, co było zginęło” — obraz i podobieństwo Boże było tym właśnie co zginęło, co było zagubione i we właściwym czasie z pewnością spełni swoją misję, przywracając chętnym i posłusznym ich pierwotną doskonałość (obraz Boży), jak i pierwotne władanie Rajem, oraz przywróconą ziemią (podobieństwo Boże). (TP 1961, s. 18)

Ewangelia Mateusza 18:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Sto owiec” — Całe Małe Stadko.

„Sto owiec” — Małe Stadko. (R3798:4) Wykorzystana inaczej niż przypowieść o zagubionej owcy z Łuk. 15:3-7. (R3798:4)

„Szukać zabłąkanej” — „Niech wie, że ten, kto nawróci grzesznika z błędnej drogi jego, wybawi duszę jego od śmierci i zakryje mnóstwo grzechów.” (Jak. 5:20) (R3798:5) ***

Ewangelia Mateusza 18:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Tak też” — Wszyscy którzy pozostają w harmonii z Panem powinni się sobą nawzajem interesować; powinni być gotowi do użycia jako narzędzia do wyratowania brata z sideł przeciwnika. (R3798:4)

„Jeden z tych małych” — Wszyscy prawdziwi Pańscy naśladowcy, objęci specjalnym boskim nadzorem. (R5131:4) Niemowlęta w Chrystusie, z racji swej słabości i braku doświadczenia objęte są szczególną opieką. (R1568:1) Jakże ostrożny powinien być lud Pański, aby nie gorszyć się nawzajem. (R5131:1)

Ewangelia Mateusza 18:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Strofuj go” — Lecz nie masz prawa go potępić, lub sądzić przed czasem. Nie znaczy to, żeby go wystawiać na wstyd, lub gromić go, lecz żeby przestał czynić źle i jeżeli przez to uczynił krzywdę, by mógł nagrodzić.

„Między tobą i onym” — Prywatnie, bez uprzedniego rozpowiadania innym. Jest to udowodnioną zasadą, że na przestępców prawa lepiej oddziaływa napomnienie prywatne, niżeli publiczne.

„A jeśliby” — Nie ma wyjątków od reguły pokazanej w tym fragmencie. (R4984:2) Mamy nie tylko analizować nasze motywy, ale po tym, jak znajdziemy dobre z nich, mamy analizować nasze metody i ujmować je w ramy Słowa Bożego. (R4218:4)

„Zgrzeszył” — Powinniśmy przyjąć postawę pełną miłości (Kol. 3:14) przymykać oczy na większość rzeczy, jakie inni robią. (R4984:2) Albo miał coś niemiłego do powiedzenia, lub krytykował prywatne życie innych. (R5123:2) Prawdziwy Chrześcijanin będzie się starał myśleć w wyrozumiały sposób o pracy i czynach innych, będzie się starał zakładać, że ich intencje są dobre, dopóki nie zdobędzie dowodów, że jest inaczej. (R5123:1)

„Brat twój” — Polecenie to dotyczy tylko braci, Kościoła. (R5782:5, 5445:5, 5134:2, 4984:3) Ci, którzy nie są braćmi, nie są dziećmi światłości, ale dziećmi ciemności utożsamiającymi się z braćmi, muszą być traktowani zgodnie z bożym nakazem opisanym w tym miejscu. (R5229:6, 5782:5) Odnośnie interesów z tymi, którzy go nie mają, zastosowanie będzie miał ten sam duch. Jeżeli jednak niewierzący świadomie popełnił oszustwo, powinien być oddany sądowi świeckiemu. (R2666:5) Instrukcje te dane były tylko Kościołowi, lecz ktokolwiek będzie się starał zastosować tę regułę do braci, przekona się, że jest to mądra zasada postępowania we wszelkich sprawach życia. (R4984:3)

„Przeciwko tobie (ang. przekład, przyp. tłum)” — Nie chodzi tu o to, co czyni on przeciwko innym, ale przeciwko „tobie”. (R5529:4) Jeżeli ktoś opowiada nam o nieprzyjemnych rzeczach dotyczących innych, powinniśmy poprosić go, aby robił to nie podając imienia i nazwiska drugiej strony, albo żeby nie używał opisów, po których moglibyśmy się zorientować o kogo chodzi. (R5409:1) Jeżeli zdamy sobie sprawę, że jakiś brat woli innego brata niż nas samych, czyniąc między nami różnicę, nie powinniśmy się czuć urażeni. (R4984:3)

„Idź” — Ten nakaz powinien być zrozumiany co do najmniejszego szczegółu i winien być stosowany bez jakichkolwiek modyfikacji. (NS566:2) Zasady te zostały praktycznie zilustrowane w kolejnych fragmentach. (R4282:4, 4283:1, 3594:5, F415)

„Upomnij go” — Bez uprzedniego osądzania lub potępiania go. (F415) Nie aby go zawstydzić albo żeby go zwymyślać, ale aby zapewnić zaprzestanie nieprawidłowości i uzyskać – o ile to możliwe – pewne zadośćuczynienie za krzywdę. (F291) Musimy mieć jasność w tej kwestii, że postępowanie zgodne z tym nakazem przyniesie korzystne rezultaty prawie w każdym przypadku. (R4984:3) Nie chodzi tu o błahostki w rodzaju złych podejrzeń, plotek, wyimaginowanych zniewag, ale o rzeczywiste zło wyrządzone nam. (R5885:4, 4978:2) Nie chodzi tu o pokazanie mu z góry, że cos uczynił źle, lecz w przyjazny sposób, aby się pojednać. (R4984:6) Nie mamy prawa go karać; to należy do Boga. (R5409:1, 3744:6) Aby mu pomóc, a nie aby wyśmiewać się, złościć, dokuczać lub usidlać go. (R4985:1) Jeżeli sprawa jest zbyt mała, aby ją wspominać, powinna zostać zapomniana. (R4984:2) Dopóki zewnętrzne zachowanie brata lub siostry jest rozsądne, słuszne i sprawiedliwe, zarówno poczucie sprawiedliwości jak i miłość mówią nam, że nie powinniśmy się wtrącać. (R5274:6) Jeżeli decydujemy się patrzyć przez palce na błąd brata, nie jest koniecznym dopełniać wszystkich tych nakazów. (R3744:3)

„Sam na sam” — Prywatnie, bez uprzednich konsultacji lub rozmów z kimkolwiek. (F291) Tym przykazaniem nasz Pan ustanowił strażnika przed podstępnym grzechem oszczerstwa, który wstrzymuje wzrost w prawdzie i jej duchu miłości. (R4803:2) Możliwe, że cała sprawa powstała z nieporozumienia. (R5134:3, 4803:2) Nawet mając w ręku niezbity dowód, idź do sprawcy samemu. (R5123:1) Należy się spotkać w szczerości jako bracia aby omówić sprawę. (R4803:1, 3594:5) Nieposłuszeństwo wobec tego nakazu skutkuje wzrostem korzenia gorzkości, nieporozumień, złości, złośliwości, nienawiści i niesnasek.R5123:2 Jest to jedyny właściwy sposób napominania, dany przez naszego Pana, jedyny sposób naprawienia krzywdy. (R4978:2) Jest dobrze zakorzenioną zasadą państwa, że lepszy wpływ na złoczyńcę można wywrzeć gdy jest on sam, niż w obecności widowni. (R3801:2) Jeżeli kwestią jest wykroczenie przeciwko tobie samemu; jeżeli zaś jest to wykroczenie przeciwko Kościołowi lub jest to czyn zewnętrznie niemoralny, wówczas starsi powinni lepiej tę rzecz rozsądzić i będą wiedzieć, jak podejść do problemu. (R4598:5, 4459:2) Przeciwnik będzie się starał wykorzystać każdy dostępny środek aby odwieść nas od jasno wyrażonej zasady miłości, będzie się starał wpłynąć na nasze myśli, abyśmy doszli do wniosku, że zasada ta nie znajduje zastosowania do problemu który nas dręczy. (R4208:6) Zwykłym sposobem, poprzez który „stary człowiek” odkłada na bok boską zasadę, jest ten, że dochodzi on do wniosku, że zasada ta nie znajduje zastosowania w jego przypadku, albo tłumaczy sobie, że nie wie on jak powinno się ją zastosować w danej sytuacji, wobec czego musi on prosić innych o radę, co jest w tym fragmencie czynnością wyraźnie zakazaną. (R4191:3) Pokusa rozprawiania o słabościach lub upadkach innych jest wskazówką braku miłości po naszej stronie. (NS566:2) Sprawa nie powinna być ujawniana nawet w formie zapytania o radę. Mamy radę Pańską, więc według niej postępujmy. (F292) I nie wspominając o tym innym, chyba że grzesznik odmawia wysłuchania nas i odmawia naprawienia swego czynu. (R3035:5) W sprawie rodzinnej byłoby właściwe udać się do głowy rodziny, w przypadku instytucji, gdzie przestępca jest jedynie jej przedstawicielem, będzie dobrze udać się do kierownika stowarzyszenia. (R4984:2)

„Jeśliby cię usłuchał” — Pan nie wspomniał nic na temat jego przeprosin. Jednakże jeżeli uzna, że uczynił źle a nie przeprosi, sam sobie wyrządza krzywdę. (R4985:1)

„Pozyskałeś brata swego” — Odnalazłeś go. (R3744:6) Sprawa została załatwiona, pokój zatriumfował, groźba rozłamu została odwrócona i nikt nie uważa się za mądrzejszego. (R4803:2, 3594:5) Staraj się pozyskać swego brata, a nie odrzucaj go i nie ekskomunikuj. (R4209:1) Z powrotem do społeczności, sprawiedliwości, harmonii z Panem. (R2666:3) Zdobyłeś go dla sprawiedliwości, dla zbawienia, dla Chrześcijańskiego życia i prawdopodobnie jako przyjaciela. (R3801:2) ***

Ewangelia Mateusza 18:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Jednego, albo dwóch” — Nieuprzedzonych braci, niekoniecznie muszą być starszymi. Bez uprzedniego objaśniania sprawy, przed przybyciem do oskarżonego.

„A jeśliby zaś nie usłuchał” — O ile problem nie jest poważny, sprawa powinna się zakończyć na etapie osobistego apelu do tego, który zbłądził, bez względu na to, czy słucha czy też nie, należy ustąpić. (F292) Samemu, prywatnie. (F291)

„Weź ze sobą” — Upewnij się że sprawa jest wystarczająco istotna. (R4985:1) Po rozważeniu tego z modlitwą. (R4985:1) Jeżeli wymaga tego sytuacja, należy podjąć kolejne kroki. (R5123:1)

„Jeszcze jednego lub dwóch” — Nieuprzedzonych braci, niekoniecznie starszych. (F289) Najlepiej, gdy jednym z tych dwóch jest starszy. Najpierw powinni się udać do starszych, a starszy będzie właściwą osoba by przedstawić całą sprawę przed Kościołem. (R5409:2) Wezwani powinni być „mądrymi” (1 Kor. 6:5), tak aby zarówno oskarżony jak i oskarżyciel mogli to zauważyć i aby ich rozstrzygnięcia mogły być przez nich przestrzegane i respektowane. (R2431:6) Bez wyjaśniania im, o co chodzi w danej sprawie, zanim nie spotkają się z oskarżonym. (F292, R5134:3, Q704:2) Uczciwych, szanowanych ludzi w kościele, przyjaciół brata, który nas zranił. (R4985:1)

„Była oparta –” — Jeżeli świadkowie się z tobą nie zgadzają, musisz przyznać, że się pomyliłeś. (R5134:3) Jeżeli jesteśmy w błędzie, musimy bardziej zwracać uwagę na naprawę samych siebie, niż innych. (R4985:1) Jeżeli ich werdykt będzie niekorzystny dla skarżącego, powinno to zakończyć całą sprawę a oskarżyciel powinien uznać swój błąd. Jeżeli tego nie zrobi, będzie to oznaczać, że nie dążył on do ustalenia prawdy, lecz że sam osądził swego brata. (R2431:6)

Ewangelia Mateusza 18:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Zborowi” — Jeżeli sprawa jest ważna. W obecności oskarżonego. Pierwej jednak powinni być starsi poinformowani o faktach.

„Zboru nie słuchał” — Gdyby ignorował decyzję zboru.

„Jako celnik” — Żeby był pozbawiony społeczności braterskiej. Szczególnie uczestnictwa w obchodzeniu pamiątki śmierci naszego Pana. Lecz nie ma być źle traktowany, lub żeby mu szkodzić. Starać się, by nie mówić źle o nikim. Trzymać go z daleka od społeczności, aż uzna zło, które uczynił i naprawi zło na ile to możebne.

„A jeśliby ich nie usłuchał” — Lecz nie wcześniej. (F289, Q104:2) Do rady tych braci powinni się obaj zastosować. (R5134:3, F289) Jeżeli szkodliwe działania nadal trwają. (R4985:2, 5134:3) W przypadku jednoczesności wystąpienia krzywdy i odmowy do zaprzestania jej dalszego wyrządzania. (R5782:5) Nawet w przypadku, gdy świadkowie się z nami zgadzają, a ten który nas skrzywdził nie naprawił swego postępowania, nie mamy prawa wspomnieć o całej sprawie innym. (R3030:3)

„Powiedz” — Starsi mogą zorganizować się w Komitet i wydelegować jednego spośród siebie aby zapoznał się ze sprawą i stwierdził, czy zło nie może zostać naprawione lub zatrzymane. (Q479:4) Fakty, złe czyny lub złe doktryny a nie złe domysły lub przypuszczenia są podstawą uzasadniającą wyłączenie na gruncie Pisma Świętego. (R3035:5)

„Zborowi” — Poświęconym. (R2666:3) Aby cierpliwie wysłuchał określonych, pewnych oskarżeń o wystarczającym stopniu powagi. (R4985:4) Nie w celu ukarania, ale jako ostateczny środek nagany i uzyskania poprawy. (R3744:6) W obecności oskarżonego. (F415, R4985:4, 4281:5) Jeżeli stwierdzi się, że sprawa jest wystarczająco poważna dla samego skarżącego, kościoła albo prawdy. (F291, 292, 415) W przypadku, gdy sprawa ta przestała już być prywatną i zaczyna dotyczyć całego zboru. (Q479:4) Muszą być przedstawione dowody na to, że rzeczywiście był powód aby przychodzić z daną sprawą przed zbór, a nie był to tylko efekt ciekawskości. (R4985:3) Aż do tego czasu, sprawa ta powinna być dyskutowana tylko w gronie owych świadków, a nie poza nimi. (R5409:2) W stopniu proporcjonalnym do ich świętości, nie będą oni pragnąć rozmawiać z kimkolwiek o słabościach lub grzechach innych. (F292) Najpierw należy przedstawić fakty braciom starszym. (F289) Dwaj świadkowie powinni powiedzieć starszym, że mają im pewną sprawę do przedstawienia, ale nie powinni podnosić żadnych oskarżeń. (R4985:2) Starsi powinni zwołać specjalne spotkanie, aby poinformować zbór o całej sprawie, a zbór powinien wypowiedzieć się, kiedy chce takie spotkanie zorganizować, aby rozważyć sprawę. (R4985:2) Aby jedna strona przedstawiła swój problem, a druga aby mogła odpowiedzieć. (R4985:4) Na każdym etapie postępowania niedopuszczalne jest używanie niegrzecznych słów. (R4985:4) Rzeczowym jest przypuszczać, że głos zboru w takiej sprawie będzie kierowany w nadprzyrodzony sposób, aby zatriumfowały prawda i sprawiedliwość. (R2666:4) Decyzja zboru w danej kwestii jest ostateczna, wiążąca dla obu stron. (R5134:3, 4985:3)

„A jeśliby zboru nie usłuchał” — Nie zacznie pokutować i nie naprawi swego postępowania. (F290) To jest najwyższa instancja. Bracia nie powinni sądzić się z braćmi przed sądami świeckimi, bez względu na to, jak bardzo będzie się czuła dotknięta jedna ze stron. (R2666:4) Jeżeli którykolwiek z nich nadal będzie miał wątpliwości co do sprawiedliwości w danej sprawie, z pewnością otrzyma błogosławieństwo okazując pełną i płynącą z serca zgodę na rozrządzenia Pana. (R2666:4) O ile tylko to możliwe, głos zboru powinien być jednomyślny, bezstronny. (R4985:4) Wprowadzanie w życie dyscypliny nie jest jedynie rolą starszych, ale całego zboru. (F289, Q479:3) Rada zboru nie może być związana z żadną karą. (R4985:4, F290)

„Niech będzie dla ciebie” — Wykonywanie wyroków sądu zborowego leży w rękach każdego członka zboru z osobna; każdy musi rozważyć sprawiedliwość wyroku sam dla siebie. (F292)

„Jak poganin” — W tym sensie, że nie możemy mieć z nim więcej chrześcijańskiej społeczności. (R1663:5*) Poganina traktować należy sprawiedliwie, uprzejmie, przejawiając miłość pełną miłosierdzia, lecz nie miłość należną bratu w Chrystusie. (R1255:4) Pozbawiony towarzystwa religijnego i przyjacielskiego, lecz nie poza twoją miłością, troską i chęcią pomocy. (Rzym. 12:19,20) (R3801:3) Nie zakazujcie im uczestnictwa w nabożeństwach. Najwięcej, co możecie zrobić to pozbawić ich swej społeczności, zaprzestać odwiedzać ich domy; nie zapraszajcie ich także do siebie ani nie powierzajcie im jakiejkolwiek funkcji do pełnienia w zborze. (R5954:3) Aby podtrzymywanie przez nas społeczności nie spowodowało, że przeciwstawimy się prawdzie i zaczniemy sprzyjać błędowi a poprzez to staniemy się współuczestnikami złam jakie się dzieje. (R1255:1) Celem nie jest ukaranie go, ale doprowadzenie do pokuty i poprawy. (F290)

„I celnik” — Jest ciągle bratem, ale w nie najlepszej pozycji. (R4985:5) Pozbawiony wszelkich i jakichkolwiek oznak braterstwa. (F290) Nie należy powierzać mu jakichkolwiek funkcji i zaszczytów w kościele. (R5782:5, 5134:3, 4985:5) Nie należy prosić go do modlitwy. (R4985:5) Należy wykluczyć go z obchodzenia Pamiątki Śmierci naszego Pana. (F474) Należy go traktować w uprzejmy, życzliwy sposób, w jaki traktowalibyśmy każdego celnika lub poganina, powstrzymując się jednak od okazywania mu szczególnych pozdrowień, udostępniania praw i sposobności głosowania, jakie należą się tylko członkom zboru i kościoła. (R3745:3) Nie wolno się o takim ostro wyrażać nawet po odseparowaniu go od siebie, tak samo jak nie można wymyślać i lżyć pogan i celników. (F290) Nie można takiego szanować tak samo jak szacownego człowieka ze świata. (R1663:5*) Nie można go ranić lub w jakikolwiek sposób traktować niemiło. (F303, R5134:3, 4985:5) Ma być wyłączony ze społeczności aż do chwili, gdy dostrzeże swój błąd i naprawi go na miarę swych możliwości. (F293) Należy pamiętać, „aby o nikim źle nie mówić”. (Tyt. 3:2) (F290) Należy rozróżnić konieczność unikania oraz niepowierzanie zaszczytnych funkcji w zborze od zupełnie innej kwestii jaka jest wyłączenie i wycięcie z Ciała Chrystusowego, z Kościoła. (R4318:4) Zupełnie odseparowanie od kościoła. Dopóki nie dokona on zupełnej poprawy, Kościół powinien się go zupełnie wyrzec. (R5275:1) ***

„powiedz zborowi” — Jeśli przestępca jest sługą kościoła powszechnego, lecz nie tego samego zboru, w którym skrzywdzony jest członkiem, nie można podjąć trzeciego kroku. Raczej, jeśli możliwe, sprawę należy odnieść do tego, który nadzoruje sług generalnych lub do jego przedstawiciela w innym kraju. Trzeci krok należy podjąć jedynie w zborze lokalnym, w którym obaj, krzywdzący i skrzywdzony, są członkami. Nikt nie powinien przeprowadzać trzeciego etapu przed kościołem powszechnym na konwencjach lub w innych formach zebrań. Nauczanie, iż w tym względzie „co odnosi się do poszczególnych zborów, odnosi się do kościoła powszechnego” jest słusznie nazwane ,,starym katolickim błędem” .-83

„niechci będzie jako pogain i celnik” — Nasz Pan nie rozumiał przez to, że powinniśmy krzywdzić poganina lub celnika, albo jednego czy drugiego traktować w sposób nieuprzejmy, lecz rozumiał, że z takimi jak poganie i celnicy nie powinniśmy mieć towarzystwa jako z braćmi ani starać się o ich zaufanie lub jako nowe stworzenia darzyć ich swoim zaufaniem. Domownicy wiary mają być zcementowani i związani razem wzajemną miłością i sympatią oraz wyrażaniem tego różnymi sposobami. Z powodu braku tych przywilejów i błogosławieństw wykluczony brat ma tak długo cierpieć aż zrozumie, że musi zreformować swoje postępowanie i wrócić do rodzinnego zgromadzenia.-83

Źródła: 83'133,134;

Ewangelia Mateusza 18:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozwiązane i na niebie” — Tym sposobem zagwarantowana jest decyzja apostołów przez władzę z nieba, co było przez nich uznane za właściwe lub niewłaściwe.

„Cokolwiek” — Pokazana została w ten sposób natchniona nieomylność apostołów, którzy nie mylili się choćby raz. (R1793:6)

„Byście związali” — Natchniony Apostoł związał kwestię diety czysto wegetariańskiej. (1 Tym. 4:1-4) (R3098:3)

„Cokolwiek byście rozwiązali” — Oni mogli uznacie za niewiążące dla naśladowców Jezusa tylko takie rzeczy, które w bożych oczach nie były wiążące. (R5002:2)

„Rozwiązane i w niebie” — Była to gwarancje boskiego nadzoru nad decyzjami apostolskimi, dotyczącymi kwestii obowiązkowych lub dowolnych. F220, R5588:1, 4827:1, 3124:4, SM463:T Jesteśmy w ten sposób zapewnieni o nieomylności nauczania Jezusa i apostołów. (OV160:1, R5002:2) Odnosi się to do apostołów, a nie kogoś innego. (R5002:2, OV395:6) Odnosi się to do wszystkich apostołów, a nie jedynie Piotra. (R4645:4, 3789:6, 2658:1, HG736:4, SM462:2) Odnosi się to też do apostoła Pawła, tak samo jak do innych apostołów. (R4826:6)

Źródła: Patrz także komentarz do Mat. 16:19

Epifania i Bazylea:

„cobyściekolwiek związali ... a cobyściekolwiek rozwiązali” — władze związywania i rozwiązywania dotyczyły tajemnic Królestwa. (TP 1933, s. 68) każdy z dwunastu Apostołów pod Boskim natchnieniem miał władze związywania i rozwiązywania, tzn. dawania Kościołowi obowiązujących nauk i praktyk oraz uwolnienia Kościoła od nieodpowiednich nauk i praktyk, np. od nauk i praktyk Przymierza Zakonu. (TP 1972, s. 84)

Ewangelia Mateusza 18:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeśliby dwaj z was na ziemi uzgodnili –” — Pan z radością nagradza połączone wysiłki i modlitwy swego ludu. (R4306:5, 1866:2)

Ewangelia Mateusza 18:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwaj albo trzej” — Bez względu, czy który z nich jest starszym zboru.

„Zgromadzeni w imię moje” — "Tedy rozmawiali o tym ci, którzy się boją Pana, każdy z bliźnim swoim i obaczył Pan i usłyszał", Malachiasz 3:16.

„Tam jestem” — "Nie opuszczajcie społecznego zgromadzenia", Żyd. 10:25.

„Dwaj lub trzej” — Błędem jest uważać, że nie wolno organizować innych nabożeństw poza tymi wyznaczonymi przez zbór i prowadzonymi przez jednego z wybranych starszych, z drugiej zaś strony nierozsądne jest założenie, że można zupełnie ignorować zbór w kwestii organizowania nabożeństw. (R4010:2, 5122:2,1)

„Zgromadzeni” — „Tak to mówili między sobą ci, którzy boją się Pana, a Pan uważał i słyszał to.” (Mal. 3:16) (F309) Dla wzajemnego rozwoju w rzeczach duchowych. (R309) Dla zachęty, wzajemnej społeczności, pomocy i regularnego zrzeszania się. (R4854:5) Jest to nasze prawo i musimy przyznać je równo całemu Ludowi Bożemu, któremu przysługuje wybór spotykania się w jego imieniu w każdym miejscu i o każdej porze. (R5501:3) Nawet dwóch lub trzech w społeczności tworzą ciało Chrystusowe. (R4965:9, 4592:6) „Nie opuszczając wspólnych zebrań naszych, jak to jest u niektórych w zwyczaju, lecz dodając sobie otuchy, a to tym bardziej, im lepiej widzicie, że się ten dzień przybliża.” (Hebr. 10:25) (F309, R4306:5) Dom Boży znajduje się nie w wystawnych budynkach kościołów, ale w zgromadzeniu dwóch lub trzech, tam bowiem odczuwalna i widzialna jest jego chwała. (R2010:5)

„Tam jestem” — Pan będzie specjalnie obecny aby udzielić swego błogosławieństwa. (R4854:5) Duch Święty reprezentował Chrystusa; pocieszając wszystkich tych, którzy przychodzili szukając jego błogosławieństwa. (R531:3) Wszyscy ci, którzy zdadzą sobie sprawę z Pańskiej obecności pośród siebie podczas nabożeństwa, będą szczególnie ostrożni w swoich słowach, czynach i we wszystkich myślach swych serc. (R2543:3)

„Pośród nich –” — Co pokazane zostało w czasie podróży do Emaus. (R1823:2) ***

Ewangelia Mateusza 18:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Ile razy” — Ponieważ sami jesteśmy niedoskonali i otoczeni jesteśmy przez innych niedoskonałych ludzi, ustawicznie musimy okazywać miłosierdzie, życzliwość i przebaczenie. (R4650:2)

„Mam odpuścić bratu memu, jeżeli przeciwko mnie zgrzeszy” — Nasz Pan nie daje nam w tym miejscu rady, w jaki sposób mamy obchodzić się ze światem, ale przekazuje zasadę, według której powinni postępować między sobą jego naśladowcy. (R3801:3) Bratem w Chrystusie jest nowe, a nie stare stworzenie. Jeżeli brat grzeszy, to występek ten nie został popełniony przez brata, nowe stworzenie, ale przez jego śmiertelne ciało. (R2666:3) W innym fragmencie mówiącym o tym samym problemie, wskazane jest, że zanim okazane zostanie przebaczenie, musi być ono przynajmniej oczekiwane, o ile nie poszukiwane. (Łuk. 17:4) (R4650:3) Jeżeli wystąpi przeciwko nam siedemdziesiąt siedem razy, za każdym razem powinien zostać napomniany słowem, uczynkiem albo za pomocą obu sposobów naraz. Powinien też za każdym razem pokutować swoimi słowami i naprawić swe czyny. Gdy tylko uznamy, że postępuje szczerze, natychmiast z serca mu przebaczyć. (R1694:2,5)

„Aż do siedmiu razy” — Piotr bez wątpienia miał na myśli liczbę siedem jako symbol doskonałości, wyznaczającą rozsądną granicę miłosierdzia i przebaczenia. (R3801:4)

Ewangelia Mateusza 18:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Mówi mu Jezus” — Nie jest to zwykła dorada, ale nakaz. (R3801:5)

„Do siedemdziesięciu siedmiu razy” — Bez ograniczeń. (R5134:3, 2666:1) Jakże wiele mówi nam to o miłosierdziu i przebaczeniu do jakiego jest zdolny ten, z kim mamy do czynienia. (R4650:3) „A jeśliby siedemkroć na dzień zgrzeszył przeciwko tobie, i siedemkroć zwrócił się do ciebie, mówiąc: Żałuję tego, odpuść mu.” (Łuk. 17:4) (R4650:3) Skoro nie przebaczamy, jeżeli grzesznik się nie nawróci i nie pokutuje, tak tym bardziej Pańskim przykazaniem jest aby przebaczać, jeżeli się nawróci i będzie pokutował. (R1694:2) Przebaczenie jest obowiązkowe, jeżeli ktoś o nie poprosi. (R5134:5) Nawet po pełnym okazaniu przebaczenia, nie mamy powierzać komuś tej samej odpowiedzialnej pozycji jaką dzierżył wcześniej, dopóki nie zobaczymy w nim silniejszego i szczerego rozwoju charakteru. (R1694:5) Nie oznacza to oczywiście, że z przebaczeniem nie może być związana żadna kara. (R2666:1) Najwyraźniej aby pokazać, że przebaczenie ma być okazywane tak często, jak tylko ktoś się zwróci do nas z taką prośbą, okazując jakiekolwiek oznaki szczerości. (R3801:5) Nie możemy decydować, że jakieś wystąpienie przeciwko nam nie podlega przebaczeniu. Nasza niedoskonała wiedza, jak i niedoskonały osąd, nie dopuszcza możliwości takiej decyzji. (R1694:2) Odpłacać złem za dobro jest postawą iście szatańską, odpłacać dobrem za dobro jest bardzo ludzkie, natomiast odpłacać dobrem za zło to cecha boska. (R3802:1*)

Ewangelia Mateusza 18:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo niebieskie” — Nominalne królestwo Boże.

„Sługami” — Poborcy podatków wyobrażają usprawiedliwionych i poświęconych dzieci Bożych, którym zostało powierzone szafarstwo darów Bożych.

„Dlatego” — Przypowieść ta nie dotyczy bożego przebaczenia grzechu Adamowego, ale wszystkich późniejszych grzechów. (R5135:4, 528:3)

„Królestwo Niebios” — Kościół w obecnym stanie, jako zalążek. (R5134:6, 4650:6, 3802:2, 2666:6)

„Ze sługami swymi” — Poborcami podatkowymi, przedstawiającymi usprawiedliwione i poświęcone dzieci boże, którym powierzony został zarząd dobrami Pańskimi. (R3802:1,2; 5135:4) Przypowieść ta nie dotyczy rozliczeń pomiędzy Bogiem a światem grzeszników, ale pomiędzy Bogiem a związanymi przymierzem dziećmi, nazywanymi tutaj, jak i wszędzie indziej, „sługami”. (R528:3) Świat, jako grzeszny, nie jest bożym sługą, ale jest obcym. Tylko ci, którzy przychodzą do społeczności z Bogiem przez Jezusa uznawani są przez niego za sługi. (R5135:4, 4650:5, 3802:2, 2667:1, 2295:3)

Ewangelia Mateusza 18:24

Paruzja (C.T. Russell):

„10 000 talentów” — Około 9 000 000 dolarów.

„Był mu winien” — Określenie to może być rozumiane na dwa sposoby: albo może to oznaczać dług jaki ciąży na całym rodzaju ludzkim – wyrok śmierci, albo zobowiązania przymierza nowego stworzenia. (R2667:4)

„Dziesięć tysięcy talentów” — Równowartość ok. 20 mln dolarów, co doskonale pokazuje nasze zobowiązania wobec Boga jako rodzaju ludzkiego i zupełną niemożliwość wypełnienia tych zobowiązań. (R2295:3) Szacuje się, że jest to równowartość 9 mln dolarów. (R3802:1)

Ewangelia Mateusza 18:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Złożył mu pokłon” — Proszą, jako członkowie Ciała Chrystusowego, w imieniu swej Głowy. (R528:6)

„Panie” — ! Okaż mi cierpliwość – Bóg nie przebacza nam naszych grzechów dopóki nie przyznamy się do nich i nie poprosimy go o przebaczenie. (R2295:6)

Ewangelia Mateusza 18:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — Jak tylko dłużnik prosił o litość, co pokazuje, że Pan Bóg nie odpuści naszych grzechów, aż my przyznamy się do nich i prosimy o przebaczenie.

„Wtedy” — Gdy tylko dłużnik poprosił o miłosierdzie. (R2295:6)

„Ulitował się” — Miłosierdzie jest składnikiem miłości a miłość jest wypełnieniem całego prawa Bożego. (R3802:5)

„Uwolnił go i dług mu darował” — Nie odnosi się tym samym do boskiego przebaczenia pierwszego grzechu, lecz w całości do kolejnych grzechów. Grzech Adamowy nie może być przebaczony tylko dlatego, że wołamy o miłosierdzie. (R5135:4, 4650:6, 3802:2)

Ewangelia Mateusza 18:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszedłszy on sługa” — Wyobraża wielkie grono, albo tych, co grzeszą na śmierć.

„Sto groszy” — Sto denarów, co równa się około 16 dolarów.

„A gdy ów sługa” — Przedstawiający Wielkie Grono, lub – co również jest możliwe – tych, którzy grzeszą na śmierć. (R3802:6, 4079:5*, 2667:4)

„Współsług” — Innych braci. (R5135:4)

„Sto denarów” — Niewielki dług, prawdopodobnie około 100 dolarów, biorąc pod uwagę naszą walutę i nasze czasy. (R3802:3) Około 16 dolarów. (R3503:3, 2295:6) Niewielka suma w porównaniu do długu, jaki on był winien swemu panu. (R5134:6)

„Dusił go” — Podobnie jak wielu zdeklarowanych naśladowców Chrystusa stosuje prawo do swych współbraci. (R151:6*) Surowi i pozbawieni współczucia zostaną potraktowani w podobny sposób. (R5135:1) ***

Ewangelia Mateusza 18:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Dopóki nie odda długu” — Jeżeli będziemy postępować ze swymi bliźnimi według standardów dokładnej sprawiedliwości, wymagając od innych aby dorównali naszym standardom poprzez jakąś pokutę, zanim będziemy mogli im przebaczyć, wówczas możemy nie oczekiwać miłosierdzia z rąk Pana. (R2667:5)

Ewangelia Mateusza 18:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Sługo zły” — Kto nie jest w stanie postępować według zasad doskonałej sprawiedliwości, nie może prawnie wymagać jej od innych. (R5266:3)

Ewangelia Mateusza 18:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Zlitować się” — Występki innych przeciwko nam są rzeczywiście błahe w porównaniu z naszym długiem wobec Pana. (R5135:1)

„Ja zlitowałem się nad tobą” — Jeżeli będziemy pamiętać i docenimy nasze własne słabości i skazy, wówczas staniemy się współczujący naszym braciom i całemu rodzajowi ludzkiemu. (R5135:2)

Ewangelia Mateusza 18:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Podał go katom” — Dozorcy więzienia na Wschodzie byli przyzwyczajeni męczyć swych więźniów. Ci zapewne wyobrażają szatana, któremu będą oddani na zatracenie ciała wszyscy słudzy Boga, którzy nie będą dobrowolnie postępować według ducha Bożego.

„Ażby oddał wszystko” — Zupełne ofiarowanie przyrzeczone Bogu. Lub możebne karę śmierci jaka ciąży na rodzaju ludzkim i stąd śmierć wtóra dla rozmyślnych grzeszników, którzy uczynili z Bogiem przymierze.

„Wydał go katom” — Strażnicy w więzieniach Bliskiego Wschodu czasami torturowali więźniów, których strzegli. Bez wątpienia reprezentują oni Szatana, któremu oddani będą na zniszczenie ciała wszyscy prawdziwi słudzy Pana, którzy nie będą postępować dobrowolnie w zgodzie z jego duchem. (R3802:5) Obrazuje to ziemską dyscyplinę. Może oznaczać to trudności finansowe lub straty, fizyczne dolegliwości, choroby lub cokolwiek innego. (R2295:6) Aby przysporzyli im kłopotów i cierpienia w obecnym życiu, wystarczającego do uczynienia ich współczujących słabym i błądzącym. (R528:6) Wielkie Grono musi się obmyć w krwi baranka, w „wielkim ucisku”. Ucisk ten odpowiada katom z tej przypowieści. (Obj. 7:14) (R3802:6) Nie chodzi tu o to, że Pan popiera takie barbarzyńskie zwyczaje, ale o to, że mówił on do ludzi używając takich przykładów z życia codziennego, które mogli zrozumieć. (R3802:5)

„Cały dług” — Całe przyrzeczone poświęcenie. (R3802:4, 2667:4) Może to przedstawiać pierwotny dług spoczywający na rodzaju ludzkim, od którego wszyscy zostali odkupieni przez Pana. Tym samym, kara jakiej podlegał zły sługa może przedstawiać drugą śmierć. (R2667:4) Jeżeli natomiast dług przedstawia jego zobowiązania jakie podjął w swym przymierzu jako nowe stworzenie, to będzie on zmuszony zastosować się do swych ślubów przechodząc doświadczenia wielkiego ucisku. (R2667:4) Uważamy, że owe udręki oznaczają beznadziejny przypadek – drugą śmierć – w sytuacji gdy ktoś z Ludu Bożego nie będzie okazywał przebaczenia swym braciom. (R2667:4)

Ewangelia Mateusza 18:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Z serc waszych” — A nie tylko ustami.

„Tak i” — Ojciec mój niebieski – To, czego oczekuję od was, moi słudzy, to doskonałości w kształtowaniu charakteru na moje podobieństwo. (R4651:4) Jesteśmy zbyt skupieni na patrzeniu na sprawiedliwość jako cechę jego charakteru i próbach naśladowania jej w surowym obchodzeniu się z naszymi dłużnikami. On natomiast stara się nam dać do zrozumienia, że największymi jego przymiotami jego charakteru są miłość, współczucie, łagodność i wyrozumiałość. (R4651:4)

„Uczyni wam” — Nasza wiara i uczynki jest niczym, jeżeli nie mamy miłości, która jest miłosierna, hojna, cierpliwa wobec tych, którzy nas ranią. (R3802:5) On nie chce, abyśmy brali odwet, lecz chce przygotować nas na specjalną służbę, chce, abyśmy nauczyli się lekcji przebaczenia i miłosierdzia. (R4651:1, 2667:6) Jeżeli będziemy szorstcy, pozbawieni współczucia, jeżeli nie będziemy w stanie przebaczać naszym braciom, Ojciec niebieski postąpi tak również i z nami i nie przebaczy nam naszych występków. (R5135:1, 3803:1)

„Nie odpuści” — Bóg nie będzie bardziej wyrozumiały w stosunku do twoich niedoskonałości niż ty jesteś wyrozumiały względem niedoskonałości twoich braci. (R4651:4) Niech każdy Chrześcijanin, codziennie przystępując do tronu łaski, bada swe serce czy przebaczył tym, którzy zawinili coś przeciwko niemu. (R2253:4)

„Z serca swego” — Nie tylko swoimi wargami. (R2296:1, 3604:4, 2295:5) Jeżeli w sercu gromadzimy urazę wobec innych, nasz Ojciec niebieski nie przebaczy nam. (R5123:3, 5135:5, 2444:6) Nie tylko przebaczyć, ale przebaczyć chętnie, dobrowolni, z serca. (R3604:4) Przebaczenie z serca nie pozostawia żądła, żadnej niechęci czy urazy. (R2296:1) Nie powinniśmy żywić innych uczuć jak przebaczenie i dobrą wolę wobec wszystkich, bez względu jak poważnie wystąpili oni przeciwko nam. (R2296:4) Nie chodzi tu o przebaczenie wargami przy zachowaniu nienawiści w sercu. (R1694:5)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 18

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.