Ewangelia Mateusza 3

Ewangelia Mateusza, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 3 — Biblia Gdańska

1 W one dni przyszedł Jan Chrzciciel, każąc na puszczy w ziemi Judzkiej,

2 A mówiąc: Pokutujcie; albowiem się przybliżyło królestwo niebieskie.

3 Tenci bowiem jest on, o którym powiedziano przez Izajasza proroka, mówiącego: Głos wołającego na puszczy: Gotujcie drogę Pańską, proste czyńcie ścieżki jego.

4 A ten Jan miał odzienie z sierści wielbłądziej, i pas skórzany około biódr swoich, a pokarm jego był szarańcza i miód leśny.

5 Tedy wychodziło do niego Jeruzalem i wszystka Judzka ziemia i wszystka kraina około Jordanu;

6 I byli chrzczeni od niego w Jordanie, wyznawając grzechy swoje.

7 A gdy ujrzał wiele z Faryzeuszów i Saduceuszów przychodzących do chrztu swego, rzekł im: Rodzaju jaszczurczy! któż wam pokazał, żebyście uciekali przed przyszłym gniewem?

8 Przynoścież tedy owoce godne pokuty;

9 A nie mniemajcie, że możecie mówić sami o sobie: Ojca mamy Abrahama; albowiemci powiadam wam, iż Bóg i z tych kamieni wzbudzić może dzieci Abrahamowi.

10 A już i siekiera do korzenia drzew przyłożona jest; wszelkie tedy drzewo, które nie przynosi owocu dobrego, bywa wycięte, i w ogień wrzucone.

11 Jać was chrzczę wodą ku pokucie; ale ten, który idzie za mną, mocniejszy jest nad mię; któregom obuwia nosić nie jest godzien; ten was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem.

12 Którego łopata jest w ręku jego, a wyczyści bojewisko swoje, i zgromadzi pszenicę swoję do gumna, ale plewy spali ogniem nieugaszonym.

13 Tedy Jezus przyszedł od Galilei nad Jordan do Jana, aby był ochrzczony od niego;

14 Ale mu Jan bardzo zabraniał, mówiąc: Ja potrzebuję, abym był ochrzczony od ciebie, a ty idziesz do mnie?

15 A odpowiadając Jezus, rzekł do niego: Zaniechaj teraz; albowiem tak przystoi na nas, abyśmy wypełnili wszelką sprawiedliwość; tedy go zaniechał.

16 A Jezus ochrzczony będąc, wnet wystąpił z wody, a oto się mu otworzyły niebiosa, i widział Ducha Bożego, zstępującego jako gołębicę, i przychodzącego na niego;

17 A oto głos z niebios mówiący: Ten jest on Syn mój miły, w którym mi się upodobało.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 3:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Jan Chrzciciel” — Typ na Kościół, szczególnie na członków żyjących podczas "żniwa".

„W one dni” — był to czas największych wysiłków misjonarskich kiedykolwiek podjętych przez Żydów. Jak powiedział Jezus: „Obchodzicie morze i ląd, aby pozyskać jednego współwyznawcę” (Mat. 23:15). (R2236:3)

„Jan Chrzciciel” — o sześć miesięcy starszy od naszego Pana, rozpoczął swoją służbę o tyleż wcześniej. (R3292:2) Ostatni z proroków, a żaden z nich go nie przewyższył. „Nie powstał z tych, którzy z niewiast się rodzą, większy od Jana Chrzciciela” (Mat. 11:11). (R4958:2, 4543:1) Jan był pierwszym, który chrzcił. (R5964:4) Obraz na Kościół, szczególnie podczas żniwa. (R4958:5; B253) Mamy być naśladowcami ukochanego Syna Boga, naszego Pana, a nie naśladowcami Jana Chrzciciela – nie wolno nam wzniecać konfliktów starając się zajmować sprawami innych. (R4978:5)

„Judzkiej” — w tamtym czasie Judaizm rozkwitał jak nigdy wcześniej. Bałwochwalstwo w swej niedojrzałej postaci było nieznane, a Faryzeizm miał nadrzędny wpływ. (R2236:3; 358:3)

Epifania i Bazylea:

„Jan Chrzciciel, każąc” — strofowanie Janowe* ma pokazać Boskie sprzeciwianie się przez M.St., jako mówcze narzędzie, buntu katolickiej części Kozła Azazela. Ta część tego Kozła jest po większej części odpowiedzialną za nieprawne działanie do łączności między amerykańskimi urzędnikami, a katolickim kościołem. (TP 1930, s. 29) * Strofowaniem Janowym nazywamy gazetkę nr 23 w jęz. ang. pt.: "Do you know papal design on America?" (Czy znasz zamierzenia papiestwa w stosunku do Ameryki?).-36'4. (TP 1930, s. 29)

Ewangelia Mateusza 3:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo niebieskie” — Zapoczątkowane w zarodku za dni apostołów, było nadzieją każdego Izraelity Upamiętajcie się – poprawiajcie się (Diaglott). (R358:4*) „Zmieńcie swoje umysły” – (Patrz: Konkordancja Young’a) (R357:3*, 358:4*, 191:6*) Ten akt pokuty sprowadził ich z powrotem pod błogosławieństwa i łaskę Przymierza Zakonu. (R5963:4) Jedynie ci, którzy pokazują żal za grzechy i w pełni poświęcają się, żeby się im przeciwstawić mogą się uważać za duchowe potomstwo Abrahama. (R4958:6, 2245:6) Oznacza w istocie: zbadajcie swoje życie. Jeżeli żyjecie według niższego standardu niż jesteście do tego zdolni, jesteście winni. (R5962:2) Jan dał im bardziej określone wskazówki, a wraz ze wzrostem wiedzy powinna nastąpić odpowiednia zmiana w umysłach. (R358:4*) I nie to, że powinni wierzyć Bogu, gdyż on zwracał się jedynie do wierzących, objętych Przymierzem Izraela. (R2417:2) Było tak dlatego, że ich serca nie były w odpowiednim stanie, aby posiąść Królestwo, które – z tego względu – zostało im odebrane i przekazane nowemu narodowi, szczególnym ludziom, królewskiemu kapłaństwu. (R2417:2) O ile wiemy, zmiana umysłu jest konieczna w przypadku wszystkich śmiertelnych istot, ponieważ ich wiedza jest niedoskonała. (R358:1*) Niektórzy nie mieli powodu do pokuty i niczego, z czego mogliby się obmyć poprzez Chrzest. (R5963:3) Słowa tego wersetu przez wieki były posłannictwem Chrystusa w ciele. (R4958:5, 2245:6) Królestwo Niebios – majestat niebios. (R358:4, 6*) W stanie embrionalnym. (B14) Misją Jana było głoszenie o tym Królestwie, jednak on sam nie dostąpił przywileju stania się jego członkiem. (R3292:1) Pan rozpoczął swoje kapłaństwo dokładnie tymi samymi słowami (Mat. 4:17); również apostołowie byli posyłani naprzód, aby głosić te same słowa (Mat. 10:7, Łuk. 9:2) (A273) Królestwo było nadzieją każdego Żyda. (A273) Przez wieki Żydzi wyczekiwali przyjścia Królestwa, a misją Jana było głoszenie, że spełnienie boskiej obietnicy było w zasięgu ręki. (R2417:2) Wiadomość miała wzbudzić wszystkich Żydów i wskazać ich Jezusowi – Królowi. (R4593:2, 4543:2) Jako że wszyscy Żydzi byli ochrzczeni w Mojżeszu, kiedy Jezus zajął miejsce Mojżesza, chrzest w Mojżeszu liczył się jako chrzest w Chrystusie dla tych wszystkich, którzy przyjęli Jezusa jako Mesjasza. (R5963:5) Przybliżyło się – zbliżyło się. (R358:4, 6*) Królewski dziedzic był obecny, chociaż nieznany. (R191:6*) W znaczeniu, że Jezus był obecny, aby przedłożyć Królestwo potomstwu Abrahama. (R4958:5, 4557:2) Ogłoszenie narodowi żydowskiemu, na początku wieku Ewangelii, wielkiej uczty z przypowieści Jezusa z Ewangelii Łukasza 14:15 – 24. (R1957:3) Ogromna uczta tłustych rzeczy dla Izraela, którą Bóg dawno obiecał, jest gotowa. (R2701:4) Teraz prawdziwe w sensie w jakim zostało to przedstawione, ciągle wtedy jednak należało do przyszłości (Jan 18:36 – 37) – „w mocy i wielkiej chwale”. (B14)

Ewangelia Mateusza 3:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Głos” — Nie "Słowa", nie Logosa, a głos Jana.

„Czyńcie ścieżki proste” — Porządek w sprawach na tryumfalne zaprowadzenie Królestwa Bożego na ziemi. "Będzie tam droga i ścieżka", Izajasz 35:8.

„Głos wołającego” — nie „Słowo”. (R2409:2) Jan Chrzciciel był przeciwieństwem Eliasza. (R3292:6) Wprost ogłaszającym Zbawiciela. (R4543:1) Bóg wybrał silnego, szorstkiego człowieka, który miał nieść jego przesłanie. (R4543:3)

„Na pustyni” — szczególny ubiór i jedzenie Jana nie pozwoliły mu uwolnić się od wizerunku sekciarza, dawały mu jednak swobodę wyrażania. (R4543:3) Doświadczenia z pustyni dawały mu szczególne kwalifikację. (R4543:3) Kościół krzyczał „na pustyni” w znaczeniu, że został odizolowany i oddzielony od świata. (R4958:6)

„Gotujcie” — dzieło oraz chrzest Jana miały charakter jedynie przygotowawczy. (R4543:4)

„Drogę Pańską” — by uzmysłowić ludowi Izraela, że Mesjasz nadszedł. (R4543:2)

„Prostujcie ścieżki jego” — jak wysłany był jako zwiastun do cielesnego Izraela, aby przygotować ich na pierwszy adwent, tak również drugi adwent będzie poprzedzało przyjście większego zwiastuna. (R2563:4) Ten większy Eliasz również nie osiągnie sukcesu, podobnie jak mniejszy pozaobraz Eliasza – Jan Chrzciciel. Kościół w ciele nie osiągnął sukcesu w prostowaniu ścieżek Pańskich na triumfalne rozpoczęcie jego Królestwa na ziemi. (R2563:5) Królestwo Mesjańskie wyprostuje wszelkie powykrzywiane ścieżki, wyrówna ścieżkę sprawiedliwości i uczyni z niej „drogę bitą” (Izaj. 35:8) (R2563:5) Zanim nastanie koniec Tysiąclecia, ten wielki posłaniec przygotuje wszelkie warunki i wszystkie sprawy na ustanowienie wiecznego Królestwa. (R3683:4)

Ewangelia Mateusza 3:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Miód leśny” — Postępowanie Jana zdawało się wskazywać Żydom na jego zupełne poświęcenie się Bogu, że nie miał żadnej własności, niczego nie pragnął i niczego nie potrzebował.

„Odzienie z sierści wielbłądziej” — szczególny ubiór i jedzenie Jana nie pozwoliły mu uwolnić się od wizerunku sekciarza, dawały mu jednak swobodę wyrażania i czyniły jego posłannictwo bardziej zdumiewające. (R4543:3) Nie jesteśmy zwolennikami przykładu Jana w odniesieniu do jedzenia i ubioru, jednak wierzymy, że z jego stylu życia można wyciągnąć dobrą naukę – prostoty w jedzeniu i odzieniu. (R3292:2)

„I miód leśny” — styl życia Jana wskazuje na to, że całe swoje życie poświęcił szczególnej posłudze Panu; że nie posiadał nic, nie chciał i nie potrzebował niczego. (R3712:3, 3292:2)

Epifania i Bazylea:

„a pas skórzany około biódr swoich” — pas symolizuje jego specjalne dzieło: strofowanie złego i ogłoszenie nadchodzącego Królestwa Bożego. (TP 1928, s. 59)

Ewangelia Mateusza 3:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Jerozolima oraz cała Judea” — chrzest janowy był przeznaczony wyłącznie dla Żydów. Poganie nie mogli pokutować, czy przyjąć Prawo Mojżeszowe, ponieważ pogan to prawo nigdy nie obejmowało. HG254:5; PD56/69; (NS48:4, 49:6) Nie wychodził do grzeszników w zwykłym tego słowa znaczeniu, tych, którzy żyli poza granicą boskiego wpływu; wychodził jednak do klasy grzeszników, klasy wyrzutków pogardzanych wśród Żydów. (HG254:3)

Ewangelia Mateusza 3:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyznając grzechy” — Przez to powrócili do harmonii z Mojżeszem, który był typem na Chrystusa, w którego niegdyś już byli ochrzczeni.

„Chrzczeni” — Żydzi nie praktykowali chrztu. Cały naród był uznawany za ochrzczonych w Mojżeszu, w obłoku i w morzu (1 Kor. 10:1 – 2). (HG254:3) Symbol poprawy lub obmycia i oczyszczenia z grzechu. (SM643:3) Chrzest janowy był chrztem szczególnym, dla szczególnej przyczyny, a nie kwestią przyjęcia ludzi z zewnątrz, ponieważ on nie zakładał przyjęcia kogokolwiek. (Q32:3) Nie w Chrystusie. Byli już ochrzczeniu w Mojżeszu. Ale, żałujcie, ochrzcijcie się i zmyjcie z siebie grzechy. (Q33:5) Nie „Żydzi prawdziwi”, ale ci, którzy przyznali się do tego, że żyli w grzechu. (HG254:5) Chrzest janowy nie był chrztem chrześcijańskim, chociaż dla Żydów którzy go przestrzegali mógł się jemu równać; byliby oni wtedy przeniesieni w Chrystusa po dniu Pięćdziesiątnicy. (R5964:6) „Chrzest janowy” był skierowany jedynie do Żydów i był zupełnie inny od tego, który był wyznaczony dla powołanych spośród pogan. (R2417:3) Przyznanie się do żalu za grzechy obmycie się z grzechów. (R5963:1, 4543:2, 3292:3) Nie mamy podstaw, żeby przypuszczać iż którykolwiek z uczniów, poza Pawłem uczestniczył w tym chrzcie, ponieważ nie pochodzili oni ze środowiska, które było wówczas uważane za grzeszne. Q34:T Chrzest w wodzie nie dawał odpuszczenia grzechów, przywracał jednak grzesznika do stanu harmonii z Boskim planem dla Izraela. (R5963:4) Chrzest na odpuszczenie grzechów dla Żydów nie jest już skuteczny, ponieważ szansa została im odebrana, sposobność w której mieliby pierwszeństwo przed poganami. (R5963:6) Nie właściwe oczyszczenie z winy. Jedynie krew Chrystusa mogła zmyć grzech. (R5963:1) Nie wiemy, czy chrzest będzie praktykowany w nowej dyspensacji. Może istnieć jako symbol obmycia z grzechu lub jako symbol poświęcenia. (R5964:3) Samo słowo oznacza bycie zanurzonym, tak jak jest to w pełni przyjęte przez największych egzegetów – Katolickich, Protestanckich, Angielskich i Niemieckich. (Poparte 15 cytatami). NS56:3–6

„Przezeń” — wielu spośród tych, którzy przyjęli Jezusa, przyjęło wcześniej Jana. (R3292:4)

„Wyznając grzechy swoje” — w ten sposób ponownie przyszli do harmonii z Mojżeszem, typem na Chrystusa, w którym kiedyś zostali ochrzczeni. (F432; R5963:4; Q33:4) Rozpoznali grzech. (NS49:5) Jakie grzechy? Wszystkie wykroczenia przeciwko prawu Mojżeszowemu, przeciwko przymierzu zakonu, wszystkie występki które popełnili a których można było uniknąć. Ludzie obmywali swoje własne grzechy, figuralnie. Jan Chrzciciel ich nie obmywał. (R5963:1)

Ewangelia Mateusza 3:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Rodzaju jaszczurczy” — wyraz grecki "gennema" znaczy pokolenie, rodzaj.

„Przyszłym gniewem” — Nie znaczy to, iż po śmierci będą męczeni wiecznie w ogniu, lecz sąd Boży jaki przyszedł na naród żydowski za ich obłudę, formalizm i że nie żyli stosownie do posiadanego światła i przywilejów jakimi byli obdarzeni. "Albowiem będzie wielki ucisk na ziemi i gniew nad tym ludem", Łukasz 21:23. "Gniew aż do ostateczności" (1 Tes. 2:16) przyszedł na naród żydowski przy końcu ich wieku.

„Faryzeuszów” — dzisiaj jest to synonim hipokrytów i oszustów; jednak w tamtych czasach byli rzekomo najbardziej pobożną grupą w Izraelu – obnosili się ze swoim poświęceniem, pilnie badali Prawo, byli żarliwi w modlitwie i propagowali religię żydowską. (R2236:3)

„Saduceuszów” — praktycznie niewierzący; zamożniejsza, bardziej poważana grupa. (R4986:3) Wyznawali świętość życia, chociaż zaprzeczali dużej części Pisma; byli praktycznie „głównymi krytykami” problemów religijnych wśród Żydów w tamtym mieście. (R2236:3)

„Do chrztu” — Jan nie chrzcił ich dopóki poprzez swoje jawne zachowanie nie okazali zmiany życia, zmian w sercach, a nie jedynie zmiany zawodu. (R3292:5) Plemię – po grecku, gennema, rasa. (D603) Żmijowe – dzięki jakiejś proroczej mocy, Jan mógł czytać w ich sercach w sposób, jaki dla nas byłby niewłaściwy. (R3292:5) W ten sposób sugerował, że ich religia była jedną z zewnętrznych form, jedynie obrzędem i ceremonią a nie płynęła z serca; podobnie dzisiaj, wielu jest ludzi pobożnych, uzewnętrzniających swoje oddanie sektarianizmowi i jego rozpowszechnianiu. (R2236:3) Ich skrucha nie była uznana za prawdziwą, jeżeli nie była poparta odpowiednimi dowodami. (R4543:4, 2236:3)

„Kto was ostrzegł” — posługiwanie się tą samą pobożną śmiałością w demaskowaniu powszechnych i uznawanych grzechów i grzeszników, co Eliasz. (R556:6)

„Przyszłym gniewem” — nie chodzi o męki po śmierci, ale gniew Boga, który miał się dokonać na tym narodzie, ze względu na jego obłudny formalizm i nie prowadzenie życia zgodnie ze światłością i przywilejami, którymi się cieszył. (R2236:6) „Gniew Boży” (1 Tes. 2:16), który spadł na naród żydowski pod koniec wieku żydowskiego. R3292:5, 2301:3 – 4.

Ewangelia Mateusza 3:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Sami w sobie” — Podobnie jak Żydzi, twierdzi i nominalne chrześcijaństwo.

„Ojca mamy” — Jesteśmy z imienia ludem Bożym.

„Z tych kamieni” — Z ludzi, których wobec siebie uważają tak nisko jak kamień pod swymi nogami.

„Niech wam się nie zdaje” — mimo tego, że w przeszłości stali się wybrańcami Boga, nie oznaczało to, że na zawsze będą cieszyć się Jego szczególną łaską. (R1140:3)

„Wmawiać w siebie” — tak, jak czyni to nominalne chrześcijaństwo. (R2564:3) Arogancko i pewnie siebie. (R4782:1)

„Ojca mamy” — Jesteśmy nominalnym ludem Bożym. (R2564:3) Uważali oni, iż Bóg musi dotrzymać swej obietnicy danej Abrahamowi a oni, jako jego potomstwo, muszą prędzej czy później stać się Królestwem aby błogosławić świat. R4782:1, 2236:6, 1217:4.

„Abrahama” — Byli oni jego naturalnymi dziećmi, lecz bez jego wiary. R3292:5, 2236:6.

„Bóg może” — Może także wzbudzić z martwych, lub stworzyć na nowo, to, co kiedyś uległo zniszczeniu. (R1018:1*)

„Z tych kamieni” — z tych, których uważacie za tak bardzo niższych od siebie, jak kamienie pod waszymi stopami. (R2564:3) Faktem jest, że jak tylko pszenica została oddzielona od plew w tym narodzie, Pan szukał innych spośród pogan którzy uzupełniliby wybraną liczbę prawdziwych Izraelitów, prawdziwe nasienie Abrahamowe. (R2245:6, 2236:6, 1795:1)

„Wzbudzić dzieci –” — Ani Bóg nie zniszczy woli niechętnych, ani nie uczyni z nich bezwolnych maszyn; zamiast mieć takie dzieci mógłby i stworzyłby człowieka z kamienia. (R1176:3)

Ewangelia Mateusza 3:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Już i siekiera” — Przedstawia koniec Wieku Ewangelii i sąd Boży.

„Owocu dobrego” — Owoc sprawiedliwości.

„Bywa wycięte” — Właśnie nominalny Izrael został tym sposobem odcięty od łaski Bożej (i to samo jest z nominalnym chrześcijaństwem).

„I w ogień wrzucony” — Gdy nadszedł ucisk na Żydów w roku Pańskim 69-70.

„A już” — Obraz końca wieku Ewangelii. (R2237:5,6)

„Siekiera” — Boskiego sądu. (R2237:1) Ta sama siekiera wymogów Ewangelii, uznających intencje za działanie (Mat. 5:22 – 28), ciągle jest przyłożona do korzeni drzew – musi nastąpić zniszczenie ciała. (R518:3)

„Do korzenia drzew jest przyłożona” — Oczyszczanie nie zda już egzaminu. (R4958:6, 731:4) Dziś znów jest to prawdziwe. Nie chodzi już o bycie częścią Chrześcijaństwa, ani o bycie członkiem różnych odłamów religijnych, ale jest to próba indywidualna. (R2237:5)

„Wszelkie więc drzewo” — Pozostaje więc kwestią indywidualną a nie narodową, kto powinien być potomstwem Abrahamowym, w którym znalezione będą dobre owoce sprawiedliwości. (R2237:1)

„Owocu dobrego” — owoce sprawiedliwości. (R2237:4) Tylko ci, którzy przynosić będą dobre owoce swego charakteru i w swym życiu, uznawani będą przez Pana za Izraelitów i identyfikowani z Królestwem. (R4543:4) Tacy będą oszczędzeni przez Pana i wszczepieni w o wiele korzystniejsze warunki wieku Ewangelii. (R2237:1)

„Zostaje wycięte” — Izrael cielesny został w ten sposób odcięty od łaski bożej. (R3292:5)

„W ogień rzucone” — czas ucisku w latach 69 – 70 n.e. (R3292:5, 4958:6, 4543:4, 2237:1, 376:3, B233, 242)

Epifania i Bazylea:

„A już” — w żniwie wieku żydowskiego. (TP 1985, s. 179)

„i siekiera” — surowy sąd Boży. (TP 1985, s. 179)

„do korzenia drzew” — Izraelitów, którzy posiadali korzeń przez swe związki z przymierzem Zakonu. Następstwem tego związku było nadejście surowego sądu Bożego. (TP 1985, s. 179)

„przyłożona jest; wszelkie tedy drzewo, które nie przynosi owocu dobrego, bywa wycięte i w ogień wrzucone” — Żydzi, którzy nie wydali właściwego owocu, zostali odrzuceni jako lud Boży i poddani strasznym niszczycielskim udrękom. (TP 1985, s. 179)

Ewangelia Mateusza 3:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Duchem Świętym” — W Zielone Świątki na prawdziwych Izraelitów.

„I ogniem” — Ogniem gniewu Bożego, gniewu aż do ostateczności. Przez przeciąg 36 i pół lat ogień ucisku palił tych co odrzucili Chrystusa. Doszczętne zniszczenie rządu nastąpiło po roku 70.

„Ja was chrzczę wodą” — Trzy chrzty opisane w tym wersecie (chrzest z wody, Ducha i ognia) współgrają z trzema rodzajami działalności opisanymi w wersecie 12: oddzieleniem pszenicy od plew, zebraniem pszenicy i paleniem plew. (R198:4)

„Ku upamiętaniu” — patrz komentarz do Mat. 3:6

„Ale Ten, który po mnie idzie” — Jan Chrzciciel zdawał sobie sprawę z tego, iż jego misja ma charakter reformacyjny i przygotowawczy, a że ten, który będzie dokonywał rozsądzania będzie większy niż on sam – będzie Mesjaszem. (R2237:1) Kiedy Jan ogłosił Jezusa Mesjaszem, jego misja miała się już ku końcowi, tak również misja klasy Jana zakończy się ogłoszeniem, że Królestwo Niebios jest już blisko, a Król jest już obecny. (R968:5)

„Jemu nie jestem godzien i sandałów nosić” — jako najuboższy sługa. (R4543:5)

„On was chrzcić będzie” — Chrzest Mesjasza składać się miał z dwóch części: jednej dla wiernych, a drugiej dla niewiernych. (R4543:5)

„Duchem Świętym” — w dniu Pięćdziesiątnicy, prawdziwych Izraelitów. (R5443:2, 4959:4, 2237:2, B233, E290)

„I ogniem” — Ogniem gniewu Bożego. (F445 , NS21:2, 626:4) Ogień ucisku na wszystkich pozostałych w ciągu 37 lat po odrzuceniu przez nich Mesjasza. B233. Który osiągnął swoje apogeum w zniszczeniu państwa żydowskiego w roku 70 n.e. (E290, R4959:4, 4543:5, 2237:2) Chrzest ogniem nie jest błogosławieństwem, nie jest również tym, o co świadomie modliliby się Chrześcijanie. (F445) Tak jak pod koniec wieku żydowskiego miał miejsce chrzest ogniem, który przyszedł na plewy tego narodu, tak również chrzest taki przyjdzie pod koniec tego wieku na klasę kąkolu. (F445) Nie należy mylić tego ognia z podobieństwem do ognia języków w dniu Pięćdziesiątnicy. (R2820:4)

Epifania i Bazylea:

„Jać” — Jan. (TP 1985, s. 179)

„was chrzczę wodą ku pokucie” — jego chrzest symbolizował pokutę, oczyszczenie się z grzechów względem przymierza Zakonu i przyjście do harmonii z Zakonem. (TP 1985, s. 179)

„ale ten” — Jezus. (TP 1985, s. 179)

„ten was chrzcić będzie” — cały naród Izraelski. (TP 1985, s. 179)

„Duchem Świętym i ogniem” — wierni Izraelici w pięćdziesiątnicę dostąpili chrztu Ducha Św., następnie ogień, niszczycielski ucisk, przyszedł na złych odstępczych Izraelitów, w straszliwej wojnie przeciw Rzymianom, którzy unicestwili ich narodowo i rozproszyli po wszystkich innych narodach. (TP 1985, s. 179) Jan Chrzciciel adresował te słowa do mieszanej grupy Żydów — niektórych „prawdziwych Izraelitów”, do „pszenicy” tego Żniwa Wieku Żydowskiego, którzy otrzymali Świętego Ducha w dzień Zielonych Świątek, i do pozostałych tylko nominalnie i zewnętrznie sprawiedliwych (w. 7), do „plew” tego narodu; na których to przyszedł „chrzest ognia”, zniszczenia przy końcu Wieku Żydowskiego (1 Tes. 2:16). Chrześcijanie nigdy nie powinni się modlić o chrzest ognia. (TP 1984, s. 96)

Ewangelia Mateusza 3:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyczyści bojowisko” — Miejsce młócenia pszenicy (tak zwane klepisko).

„Zgromadzi pszenicę” — Prawdziwych Izraelitów, wierzących. Mała część w stosunku do całego chrześcijaństwa z imienia.

„Do gumna” — Znaczy prawdziwy Kościół.

„Ale plewy spali” — Pozostałość z tego narodu jako ściernisko.

„Ogniem” — Nie literalnym, lecz symbolicznym, jak spory religijne i polityczne były tym ogniem, który zniszczył naród żydowski.

„Nieugaszonym” — Żydzi byli bezsilni, by odwrócić katastrofę.

„W ręku jego jest wiejadło” — jako przesiewca oddzielił on pszenicę spośród narodu Żydowskiego od plew. (R3292:5, 162:3) Po to, żeby każde ziarno pszenicy mogło być znalezione i oddzielone od plew. (R4543:5)

„Oczyścić klepisko” — wyczyścić klepisko. (B260, 261, R175:3) Oczyszczanie synów Lewiego (Mal. 3:3), domowników wiary. (R4708:6, 4709:1)

„Zbierze pszenicę swoją” — prawdziwych Izraelitów. (B233, C149, R2237:2) Niewielką część z całości. (B205, R4408:3) Żniwo wieku żydowskiego rozpoczęło się pierwszym przyjściem naszego Pana, a zakończyło czterdzieści lat później, zniszczeniem Jerozolimy. (NS626:3) Jeden z trzech wielkich okresów rozdzielania opisanych w Słowie Bożym – plew od pszenicy, kąkolu od pszenicy (Mat. 13:37 – 43) oraz owiec od kozłów (Mat. 25:31). (R34:2)

„Do spichlerza” — kościół chrześcijański. (R5443:2, 4543:5, 3292:5, B233, C149) Wiek Ewangelii. (R162:3) Przez spłodzenie ich z Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy i później. (R4959:4)

„Lecz plewy spali” — nie tylko oddzielanie i gromadzenie pszenicy przebiegają pod nadzorem Chrystusa, ale także palenie plew. (R115:3*) Reszta narodu, odpady. (A229, B233, C149, R2237:2, 1316:6) Tak jak koniec wieku żydowskiego obejmuje palenie plew, tak zakończenie wieku Ewangelii obejmuje palenie kąkolu (Mat. 13:40). (R98:4*) Jak tylko wszyscy godni zostaną wybrani. (R3433:6) Żniwo żydowskie określane jest jako oddzielanie pszenicy od plew, podczas gdy żniwo tego wieku jest określane jako oddzielane pszenicy od kąkolu (Mat. 13:30). (R2237:6) Wskazuje na jednolitość tych ludzi, przeciwstawionych opisowi pszenicy i kąkolu, wskazujących na rozproszony i pogmatwany stan obecnego żniwa. (R1733:3)

„W” — ogniu – nie literalnym, lecz symbolicznym ogniu. (C149, R5363:3) Wielki ogień religijnych i politycznych waśni, które zniszczyły naród żydowski. (B233, C148, R5443:2, 4543:5, 175:3) Zamieszanie, anarchia i rzymskie legiony. (R3292:6)

„Nieugaszonym” — Żydzi byli bezsilni, nie potrafili zapobiec katastrofie. (A229, R2237:2) W znaczeniu, że było to Boskim zamierzeniem, aby naród ten przestał istnieć, a nie było to w mocy najzdolniejszych polityków i władców, aby tego uniknąć. (R4543:5) „Ale gniew Boży spadł na nich na dobre” (1 Tes. 2:16). (R4959:4, 4543:5, F445)

Epifania i Bazylea:

„Którego łopata” — Prawda. (TP 1985)

„i zgromadzi pszenicę swoją do gumna” — prawdziwi Izraelici zostali zgromadzeni do gumna, chrześcijańskiego Kościoła. (TP 1985)

„ale plewy spali ogniem nieugaszonym” — cielesny naród Izraelski był zdeprawowany, i dozwolono by niczym nie tłumiony niszczycielski ucisk (1Tes.2:16) płonął przeciwko nim, tak długo, aż całkowicie zakończył swe dzieło zniszczenia. (TP 1985)

Źródła: 95'179,180;

Ewangelia Mateusza 3:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad Jordan” — Oznacza sądzony, potępiony i figuruje przekleństwo, lub wyrok jaki ciąży nad rodzajem ludzkim przez przeciąg sześciu tysięcy lat.

„Do Jana” — Chociaż Jan Chrzciciel nie należy do klasy królewskiej, to jednak chrzest jego był ważny.

„Wtedy przyszedł Jezus” — miał trzydzieści lat, osiągnął wiek, w którym według przepisów Zakonu kapłan mógł składać ofiarę. (R4544:2, 3297:1, 2565:1, 2417:1, 2237:3; A179; B66)

„Nad Jordan” — oznaczający „osądzony”, „potępiony”; obrazujący przekleństwo, wyrok przeciwko rodzajowi ludzkiemu, który spoczywał na nas od 6000 lat. (R3086:4)

„Do Jana” — Jego kuzyn. (R2565:1) Chrzest jest ważny nawet jeżeli dający chrzest jest człowiekiem wierzącym nie należącym do Królestwa lub Kościoła. (R1541:4)

„Aby się dać ochrzcić” — symbol Jego śmierci. (CR460:1) To był krzyż, poniżenie; zarówno tłumy ludzi, jak i dla Jan widzieli w tym symbol obmycia z grzechów, a nie symbol śmierci. (SM643:3)

Epifania i Bazylea:

„Jezus przyszedł... aby był ochrzczony” — Jezus oczywiście poświęcił się przed Swym chrztem z wody, bo rzeczywisty chrzest musiał się wpierw zacząć, zanim mógł bvć przedstawiony symbolicznie; musimy mieć najpierw oryginał, a później możemy go sfotografować. Dlatego też wnioskujemy, ze zanim miał być ochrzczony przez Jana, poświęcił się On np. w Nazarecie. Uczynił On Swe poświęcenie w dniu pojednania, w dziesiątym dniu siódmego miesiąca. (TP 1963, s. 32)

Ewangelia Mateusza 3:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Jan bardzo zabraniał” — Nie wiedząc o znaczeniu chrztu wodnego, iż znaczy śmierć.

„Ale Jan odmawiał mu” — ponieważ on nie wiedział nic o chrzcie na śmierć. (R3296:6) Twierdząc, że z nich dwóch, raczej on, a nie Jezus potrzebował tego chrztu. (R3296:3) Nasz Pan Jezus był święty, niewinny, nieskalany, odłączony od grzeszników (Heb. 7:26); stąd byłoby niewłaściwe, gdyby został ochrzczony dla odpuszczenia grzechów – jedyne zrozumienie chrztu przez Jana. (R2565:5, 4644:2, 2417:5, 2237:3, 1917:1; HG261:6; NS51:4) Dobrze znał Jezusa od czasów Jego dzieciństwa do dorosłości, jako kuzyni z pewnością rozprawiali nad różnymi zagadnieniami Boskiego Prawa i byli zgodni w kwestii służby dla Boga. (R2417:1)

„Ja potrzebuję” — nie mamy dowodów na to, że Jan kiedykolwiek sam się zanurzył; nie żebyśmy musieli je mieć, jako że ewidentnie był on pobożnym człowiekiem, żyjącym – jak tylko potrafił najlepiej – według zasad Prawa Zakonu. (R2417:5) Jeżeli którykolwiek z nich dwóch potrzebował wyznać grzechy i je zmyć, byłby to raczej sam Jan niż Mistrz. HG254:5, Q34:T, 35:6

„Chrztu od Ciebie” — Jednak Jezus nie ochrzcił Jana i nie wytłumaczył mu filozofii wszystkiego. (Q32:3)

Epifania i Bazylea:

„Ja potrzebuję, abym był ochrzczony od ciebie, a ty idziesz, do mnie” — Jan Chrzciciel uznając wyższość Jezusa nad sobą oraz fakt, że Jezus nie potrzebował chrztu pokuty na przebaczenie grzechów, skromnie odmówił ochrzczenia Go w wodzie. (TP 1963, s. 31)

Ewangelia Mateusza 3:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Ustąp teraz” — w ten sposób dawał do zrozumienia, że nie idzie w ślady Jana udzielając chrztu, który miał obmywać z grzechów, ale że Jego chrzest miał inne, szczególne znaczenie. PD57/69; (R4544:2; Q35:6, 32:3) „Chrztem mam być ochrzczony i jakże jestem udręczony, aż się to dopełni.” (Łuk. 12:50) R2417:6, PD57/69; (R4544:2; Q35:6, 32:3) Nie kwestionował argumentów Jana, nalegał jednak, żeby zostać ochrzczonym. (HG261:6) Jezus nie przestał przekonywać Jana do tej kwestii, ponieważ ten nie mógł zrozumieć; to nie był czas właściwy dla Jana, aby zrozumieć; nie należał do tych, spłodzonych z Ducha Świętego. (Q35:6) Nie była to odpowiednia chwila, aby tłumaczyć nowy chrzest, ponieważ miał on zostawać rozdawany dopiero od dnia Pięćdziesiątnicy. (R2565:2)

„Albowiem godzi się nam” — mam powód, żeby tak pragnąć i właściwe jest, żebym czynił to wykonując pewne rzeczy, które uważam za słuszne. (R3296:6, R2417:5) Wypadało mu, który był przyszłą Głową przyszłego Ciała, dać przykład, że my, którzy przyjdziemy po Nim, będziemy szli Jego drogą. (NS51:5)

„Chrystus” — Głowa i Ciało. (R1917:4)

„Wypełnić wszelką sprawiedliwość” — sprawiedliwość uzyskana jedynie poprzez Jezusa. (PT390:3*) Sprawiedliwość Boskiego Prawa, która w żaden sposób nie mogła oczyścić winnych bez zaspokojenia tej sprawiedliwości poprzez poświęcenie życia za życie, które miał wypełnić poprzez ofiarowanie samego siebie. (R1917:1) Jest to po prostu kwestia wiedzy i posłuszeństwa, tak, jak wymaga tego prawdziwy chrzest woli, jak również wzglądu na zewnętrzny, symboliczny chrzest w wodzie. (R2167:1) Ten czyn był bez wątpienia pokazany w najwyższym kapłanie, obmywającym się wodą i przyodziewającym święte lniane szaty (3 Mój. 16:4). Czysty len jest symbolem sprawiedliwości. (Obj. 19:8) (R157:4*) Zadowolenie myśli i osiągnięcie pokoju w sercu, którymi my, jak nasz Pan, usiłujemy „wypełnić sprawiedliwość” przyczynia się do pokoju Bożego, który posiada pełne zrozumienie naszych serc. (NS56:1)

Epifania i Bazylea:

„Zaniechaj teraz, albowiem tak przystoi na nas abyśmy wypełnili wszelką sprawiedliwość” — Możemy być pewni, że gdy Jan zanurzył Jezusa w wodzie i podniósł Go z niej oraz gdy Jezus poddał się i współdziałał w tych czynnościach, że przez to nie wypełnili oni aktualnie wszystkich wymagań prawa Bożego. (TP 1963, s. 31,32) Uczynili to oni w sposób symboliczny, przez reprezentację; bo przez swój udział w tym akcie Jan symbolizował Bożą część w aktualnym wypełnieniu całej sprawiedliwości, a Jezus przez Swój udział symbolizował Swoją część w aktualnym wypełnieniu całej sprawiedliwości. (TP 1963, s. 31,32) Śmierć Jezusa i Jego ludzka sprawiedliwość dokonane przez Jego posłuszeństwo są rzeczywistym wypełnieniem wymagań sprawiedliwości (TP 1963, s. 31,32)

Ewangelia Mateusza 3:16

Paruzja (C.T. Russell):

„A Jezus” — Gdy doszedł do 30 roku życia, a według Zakonu do czasu dojrzałości męskiej, przeto Jezus ofiarował Bogu swoje człowieczeństwo.

„Ochrzczony będąc” — Figuruje Jego poświęcenie.

„Otworzyły się” — Zapewne Chrystus otrzymał widzenie, które w wielkiej mierze odkryło Mu Jego stanowisko zanim stał się człowiekiem.

„I widział” — Prawdopodobnie oprócz Jezusa i Jan tylko widział gołębice. Jan 1:32.

„Ducha Bożego” — Znak tego, co jest niemożliwe do widzenia.

„Zstępującego” — Tym sposobem rozpoczął się Wiek Ewangelii, czyli Epoka Ducha.

„Jako gołębicę” — Godło pokoju i czystości reprezentujące zupełność ducha miłości Bożej w Jezusie.

„I przychodzącego nań” — Dając Mu "Zadatek dziedzictwa" boskiej natury. Namaszczając Go, Jezus nieprędzej stał się Mesjaszem, czyli Chrystusem, aż po namaszczeniu. "Po chrzcie, jaki Jan głosił o Jezusie z Nazaretu, jako Bóg Go namaścił duchem świętym", Dz. 10:38.

„A gdy Jezus” — mając trzydzieści lat, był w wieku, w którym według przepisów Zakonu mógł się poświęcić. (A179)

„Został ochrzczony” — symbol pełnego poświęcenia Jego życia, nawet do śmierci. Budował on fundament dla nowego porządku rzeczy. (Q32:3, A197) Poświęcił całe błogosławieństwo i łaskę, które przysługiwały Mu z tytułu Prawa Zakonu. (R5090:1) Chrzest naszego Pana przewyższał chrzest Jana. (R3296:3) Chrzest w wodzie naszego Pana nie był Jego rzeczywistym chrztem, a jedynie jego symbolem, czyli obrazem. Jego prawdziwe poświęcenie wykonało się poprzez śmierć, a zmartwychwstanie było Jego prawdziwym wywyższeniem. (HG262:2; NS51:5) Nie jako grzesznik, ale jako ofiara za grzech. (R4544:2) Nowy chrzest, nie dla grzeszników, a wyłącznie dla świętych; nie symbol oczyszczenia z grzechu, ale symbol ofiarniczej śmierci za grzechy innych. (R2565:2) Tak jak chrzest Jezusa symbolizował jego śmierć ofiarniczą za grzech, tak też i chrzest Chrześcijan symbolizuje ich udział wraz z Panem w jego ofierze. (R2565:4) Symbolizuje złożenie, pogrzebanie „człowieka Chrystusa Jezusa, okupu za wszystkich.” (1 Tym. 2:5, 6). Poprzez swą śmierć przedstawiał on ofiarnego cielca, z Żydowskiego Dnia Pojednania. HG262:1, Q183:T Nie w Kościół Chrystusowy, ponieważ jeszcze go nie było aż do dnia Pięćdziesiątnicy, ale w początek nowej instytucji w każdym znaczeniu tego słowa. (HG261:6) To był symbol, a nie typ. (Q35:2) Pismo Święte uczy nas, że jest to miłe dla Boga gdy i my pokazujemy nasze poświęcenie poprzez symbol zanurzenia w wodzie, tak, jak Jezus pokazał swoje poświęcenie również poprzez zanurzenie w wodzie. Postępujmy więc za Jego przykładem. Q32:3, 33:T

„Wystąpił z wody” — Podniesienie go z wody symbolizowało wzbudzenie Go z śmierci, w trzecim dniu po Golgocie. Poprzez podniesienie z wody, reprezentował on pozaobrazowego Najwyższego Kapłana. HG262:1, Q183:T

„I oto otworzyły się” — Łącząc jego doświadczenia jako człowieka z jego przedludzką znajomością Ojca. (R5157:5, 5065:1, 2565:5) Wyższe, duchowe rzeczy, niebieskie rzeczy zostały przed nim otwarte. R5128:5, 5847:1, 5157:5, OV159:1, CR402:5, Q183:T, PD57/69 Rzeczy, których jako ziemski człowiek nie mógłby przyjąć, objawiające boski zamiar odnośnie jego samego. (R4968:2, 4970:1, 5054:2, 5157:5, 3297:2, Q547:4) Literalnie, rozwarły się. (R4970:1) Jezus stał się świadomy pewnej ogromnej zmiany w swym stanie, w swej relacji z Ojcem i w swej relacji do rzeczy duchowych. (R5157:5) Oświecenie przyszło poprzez przyjęcie Ducha Świętego. PD57/69 Dokładnie ten moment zaznaczył chwilę spłodzenia z Ducha naszego Pana i jak wierzymy, otrzymał on wtedy specjalną znajomość niebieskich zagadnień. (R5157:5, 4544:2) Bez względu na to, jak doskonałym może być człowiek, nie może on przyjmować on rzeczy duchowych. „Człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego.” (1 Kor. 2:14) (R5157:5, 4544:3) Nam, podobnie jak z Jezusowi, Ojciec nie tylko dostarcza nam lepszego zrozumienia naszych prób i obowiązków, ale również wyraźniejszego obrazu chwały, której dostąpią wierni. (R4970:1) Umysły wszystkich, którzy zostali ochrzczeni w Jego śmierć (1), otwierają się na sprawy niebiańskie; (2) usłysz głos Ojca mówiący, że teraz oto są jego ukochanymi synami; i (3) sercom ich dany jest Duch Święty, pokój dający, łagodny i subtelny duch świętości. (R2565:6)

„Niebiosa” — zarówno w języku greckim, jak i hebrajskim, słowo niebiosa oznacza „wznioślejsze rzeczy”. W tym wypadku prawdy duchowe, wznioślejsze rzeczy, których wcześniej nie widział. Q183:T

„I ujrzał” — prawdopodobnie tylko Jan zobaczył gołębicę. (E212; R5157:4, 3297:1, 3296:6, 2565:5, 2417:6) Jan otrzymał przywilej ujrzenia gołębicy i usłyszenia głosu z nieba, aby móc nieść o tym świadectwo. (R2565:5, 2417:6, 2237:4; Q35:4, 36:8)

„Ducha Bożego” — świadectwo przedstawiające niewidzialne. (E212) Jezus mógł otrzymać ducha bezmiary, podczas kiedy wszyscy niedoskonali członkowie Kościoła mogą posiadać jedynie jego ograniczoną część. (R370:1) Jezus musiał wyrzec się ludzkiej natury, zanim mógł otrzymać choćby obietnicę posiadania boskiej. (A179) Nasz Pan wyrzekł się własnej woli, inaczej nie mógłby przyjść nad Jordan do Jana. Jednak Bóg poświadczył swoją akceptujące poświęcenia się Jezusa dopiero wraz z symbolem, którego Jezus dokonał nad Jordanem. (Q36:8) Zobrazowany przez oliwę, którą namaszczano ofiarny przaśny chleb. (R84:3*)

„W postaci gołębicy” — uzewnętrznienie mocy Boga zstępującej na Jezusa. (CR460:2; R5291:6) Znak pokoju i czystości, przedstawiający pełnię ducha miłości Jehowy dla Jezusa. (E212) Prawdopodobnie strumień światła, który nie objawił się gwałtownie, jak błyskawica, a delikatnie, jak gołębica. (R3296:6) Gołębica była ulubionym obrazem dla Żydów, jako ilustracja pokoju i zbawienia. Odpowiednio obrazowała łagodnego i cichego ducha wszystkich tych, którzy posiadają ducha świętości w Panu. (R2565:5, 2237:4) Idącym za Jezusem nie dane było usłyszeć ani głosu z nieba, ani oglądać niebios, które się otworzyły, ani Ducha Bożego, który zstąpił w postaci gołębicy; nie można się też spodziewać, że takiego doświadczenia dostąpią teraz. Zstąpienie Ducha Świętego w Dniu Zielonych Świątek było objawieniem, które służy całemu Kościołowi. (R2565:6)

„Spoczął na nim” — dając zapowiedź dziedzictwa boskiej natury. (A179) Pomazanie. Jezus nie był Mesjaszem, Chrystusem, dopóki nie nastąpiło to namaszczenie. (T27, 37; B66)

Epifania i Bazylea:

„Jezus ochrzczony będąc” — Jezus oczywiście poświęcił się przed Swym chrztem z wody, bo rzeczywisty chrzest musiał się wpierw zacząć, zanim mógł bvć przedstawiony symbolicznie; musimy mieć najpierw oryginał, a później możemy go sfotografować. Dlatego też wnioskujemy, ze zanim miał być ochrzczony przez Jana, poświęcił się On np. w Nazarecie. Uczynił On Swe poświęcenie w dniu pojednania, w dziesiątym dniu siódmego miesiąca. (TP 1963, s. 32,50,52,54) Jego poświęcenie nastąpiło w 10-tym dniu a spłodzenie z Ducha w 14-tym siódmego miesiąca. (TP 1963, s. 32,50,52,54)

„a oto się mu otworzyły niebiosa” — stały Mu się jasne rzeczy dotyczące Wysokiego Powołania. (TP 1932, s. 90) Jest faktem, że nie wiedział On o wszystkim do Swego chrztu, ale dopiero po chrzcie otworzyły się przed Nim wyższe rzeczy i stały Mu się wiadome. (TP 1962, s. 27) Przy Jordanie nasz Pan zaczął uzyskiwać namaszczenie Swego umysłu... ; ale namaszczenie nie było tam całkowite, choć dopełniło się namaszczenie serca i woli. Tyle ze znajomości i zrozumienia Starego Testamentu, ile doskonały umysł naszego Pana zdobył przed poświęceniem a które stały Mu się jasne przez namaszczenie przy Jordanie. (TP 1963, s. 32,50,52,54) niebiosa [wyższe, duchowe rzeczy] otwarły się przed Nim" czyli stały się dlań jasne. (TP 1974) 1/ Pierwszą rzeczą duchową, którą On ujrzał, było Jego spłodzenie z Ducha, bo gdy otworzyły się przed Nim rzeczy duchowe, ujrzał on Ducha zstępującego i pozostającego w Nim, według zacytowanego tekstu. (TP 1974) 2/ Duch Pański otworzył Jego oczy, dając Mu zrozumienie dotyczące Kościoła jako Jego towarzyszy w cierpieniu oraz rządzeniu, ukazując Mu w ten sposób drugi wielki zarys Planu. (TP 1974) 3/ Duch otworzył przed Nim treść Pisma Świętego, objawiając nadzieję restytucji w Tysiącleciu jaką przygotował Jehowa dla reszty ludzkości. (TP 1974) W ten więc sposób stały Mu się jasne trzy wielkie objawy Planu: Chrystus, Kościół i świat. (TP 1974)

„I widział Ducha Bożego, zstępującego... nań” — Spłodzenie z Ducha dało Jezusowi to, co dało każdemu otrzymującemu je: zdolność duchową w każdym z organów Jego mózgu, przystosowaną do sięgania i oddziaływania na sprawy na duchowym poziomie, odpowiadające sprawom na ziemskim poziomie, do których każdy organ mózgu sięgał i na które oddziaływał przed spłodzeniem. Ten akt spłodzenia z Ducha rozpoczął w Jezusie życie w Boskiej naturze odnośnie umysłu, serca i woli oraz był początkiem Jego stworzenia na poziomie istnienia Boskiego. (TP 1963, s. 32,50,52,54)

Ewangelia Mateusza 3:17

Paruzja (C.T. Russell):

„I oto rozległ się głos” — głos ten rozlegał się w trzech różnych sytuacjach: 1) w tej właśnie sytuacji, 2) na Górze Przemienienia (Mar. 9:7) i 3) przy zakończeniu dzieła naszego Pana (Jan 12:28). (R2237:4) Zarówno rozległy się głos, jak i zstąpienie Ducha Świętego wskazywały na doskonałość naszego Pana i doskonałe poświęcenie. (R5080:5)

„Syn mój umiłowany” — Jezus był pierwszym Synem Boga po Adamie. (R5623:5) Ponownie zrodzony dla duchowego planu i do boskiej natury. (R418:3, 164:5*) Ponownie, po chrzcie w śmierć, Duch niósł świadectwo, iż wciąż jest ukochanym Synem, kiedy ożywił Go z martwych i wyniósł na właściwe Mu miejsce. (R1411:3) Jezus utrzymywał, że jest Synem Bożym i – co za tym idzie – Mesjaszem. (R944:4*)

„Którego sobie upodobałem” — przy swoim chrzcie nasz Pan odznaczał się charakterem, którym zasługiwał na obiecaną nagrodę od Ojca. (R5081:5) Ponieważ był święty, niewinny, nieskalany oraz odłączony od grzeszników i nie znający grzechu (Heb. 7:26, 1 Jan 3:5). (R1585:5) Słowa, uczynki i charakter naszego Pana Jezusa pokazują nam co jest Bogu miłe. (R1781:4, 1273:1) Zobrazowane w przedniej mące ofiary całopalnej, mące pozbawionej grudek i zanieczyszczeń. (R84:2*)

Epifania i Bazylea:

„w którym mi się upodobało” — czyli - jestem zadowolony. (TP 1963, s. 50)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.