Ewangelia Mateusza 26

Ewangelia Mateusza, rozdział 26 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (75 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 26 — Biblia Gdańska

1 I stało się, gdy dokończył Jezus tych wszystkich mów, rzekł do uczniów swoich:

2 Wiecie, iż po dwóch dniach będzie wielkanoc, a Syn człowieczy będzie wydany, aby był ukrzyżowany.

3 Tedy się zebrali przedniejsi kapłani i nauczeni w Piśmie i starsi ludu do dworu najwyższego kapłana, którego zwano Kaifasz;

4 I naradzali się, jakoby Jezusa zdradą pojmali i zabili;

5 Lecz mówili: Nie w święto, aby nie był rozruch między ludem.

6 A gdy Jezus był w Betanii, w domu Szymona trędowatego,

7 Przystąpiła do niego niewiasta, mająca słoik alabastrowy maści bardzo kosztownej, i wylała ją na głowę jego, gdy siedział u stołu.

8 Co widząc uczniowie jego, rozgniewali się, mówiąc: I na cóż ta utrata?

9 Albowiem mogła być ta maść drogo sprzedana, i mogło się to dać ubogim.

10 Co gdy poznał Jezus, rzekł im: Przecz się przykrzycie tej niewieście? Dobry zaprawdę uczynek uczyniła przeciwko mnie.

11 Albowiem ubogie zawsze macie z sobą, ale mnie nie zawsze mieć będziecie.

12 Bo ona wylawszy tę maść na ciało moje, uczyniła to, gotując mię ku pogrzebowi.

13 Zaprawdę powiadam wam: Gdziekolwiek będzie kazana ta Ewangielija po wszystkim świecie, i to będzie powiadano, co ona uczyniła, na pamiątkę jej.

14 Tedy odszedłszy jeden ze dwunastu, którego zwano Judaszem Iszkaryjotem, do przedniejszych kapłanów,

15 Rzekł im: Co mi chcecie dać, a ja go wam wydam? A oni mu odważyli trzydzieści srebrników.

16 A odtąd szukał czasu sposobnego, aby go wydał.

17 A pierwszego dnia przaśników przystąpili uczniowie do Jezusa, mówiąc mu: Gdzież chcesz, żeć nagotujemy, abyś jadł baranka?

18 A on rzekł: Idźcie do miasta, do niektórego człowieka, a rzeczcie mu: Kazałci nauczyciel powiedzieć: Czas mój blisko jest, u ciebie jeść będę baranka z uczniami moimi.

19 I uczynili uczniowie, jako im rozkazał Jezus, i nagotowali baranka.

20 A gdy był wieczór, usiadł za stołem ze dwunastoma.

21 A gdy jedli, rzekł: Zaprawdę powiadam wam, iż jeden z was wyda mię.

22 I zasmuciwszy się bardzo, poczęli mówić do niego każdy z nich: Azażem ja jest Panie?

23 A on odpowiadając, rzekł: Który macza ze mną rękę w misie, ten mię wyda.

24 Synci człowieczy idzie, jako napisano o nim; ale biada człowiekowi temu, przez którego Syn człowieczy wydany bywa! dobrze by mu było, by się był nie narodził ten człowiek.

25 A odpowiadając Judasz, który go wydawał, rzekł: Izalim ja jest, Mistrzu? Mówi mu: Tyś powiedział.

26 A gdy oni jedli, wziąwszy Jezus chleb, a pobłogosławiwszy łamał, i dał uczniom i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje.

27 A wziąwszy kielich i podziękowawszy, dał im, mówiąc: Pijcie z tego wszyscy;

28 Albowiem to jest krew moja nowego testamentu, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów.

29 Ale powiadam wam, iż nie będę pił odtąd z tego rodzaju winnej macicy, aż do dnia onego, gdy go będę pił z wami nowy w królestwie Ojca mego.

30 I zaśpiewawszy pieśń, wyszli na górę oliwną.

31 Tedy im rzekł Jezus: Wy wszyscy zgorszycie się ze mnie tej nocy; albowiem napisano: Uderzę pasterza, i będą rozproszone owce trzody.

32 Lecz gdy ja zmartwychwstanę, poprzedzę was do Galilei.

33 A odpowiadając Piotr, rzekł mu: Choćby się wszyscy zgorszyli z ciebie, ja się nigdy nie zgorszę.

34 Rzekł mu Jezus: Zaprawdę powiadam ci, iż tej nocy, pierwej niż kur zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz.

35 Rzekł mu Piotr: Choćbym z tobą miał i umrzeć, nie zaprę się ciebie. Także i wszyscy uczniowie mówili.

36 Tedy przyszedł Jezus z nimi na miejsce, które zwano Gietsemane, i rzekł uczniom: Siądźcież tu, aż odszedłszy, będę się tam modlił.

37 A wziąwszy z sobą Piotra i dwóch synów Zebedeuszowych, począł się smęcić i tęsknić.

38 Tedy im rzekł Jezus: Smętna jest dusza moja aż do śmierci; zostańcież tu, a czujcie ze mną.

39 A postąpiwszy trochę, padł na oblicze swoje, modląc się i mówiąc: Ojcze mój, jeźli można, niech mię ten kielich minie; a wszakże nie jako ja chcę, ale jako ty.

40 Tedy przyszedł do uczniów, i znalazł je śpiące, i rzekł Piotrowi: Takżeście nie mogli przez jednę godzinę czuć ze mną?

41 Czujcież, a módlcie się, abyście nie weszli w pokuszenie; duchci jest ochotny, ale ciało mdłe.

42 Zasię po wtóre odszedłszy, modlił się, mówiąc: Ojcze mój, jeźli mię nie może ten kielich minąć, tylko abym go pił, niech się stanie wola twoja.

43 A przyszedłszy, znalazł je zasię śpiące; albowiem oczy ich były obciążone.

44 A zaniechawszy ich, znowu odszedł i modlił się po trzecie, też słowa mówiąc.

45 Tedy przyszedł do uczniów swoich i rzekł im: Śpijcież już i odpoczywajcie; oto się przybliżyła godzina, a Syn człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników.

46 Wstańcie, pójdźmy! oto się przybliżył ten, który mię wydaje.

47 A gdy on jeszcze mówił, oto Judasz, jeden z dwunastu, przyszedł, a z nim wielka zgraja z mieczami i z kijami, od przedniejszych kapłanów i starszych ludu;

48 Ale ten, który go wydawał, dał był im znak, mówiąc: Któregokolwiek pocałuję, tenci jest; imajcież go.

49 A wnet przystąpiwszy do Jezusa, rzekł: Bądź pozdrowiony, Mistrzu! i pocałował go.

50 Ale mu rzekł Jezus: Przyjacielu! na coś przyszedł? Tedy przystąpiwszy, rzucili ręce na Jezusa i pojmali go.

51 A oto jeden z tych, którzy byli z Jezusem, wyciągnął rękę, i dobył miecza swego, a uderzywszy sługę kapłana najwyższego, uciął mu ucho.

52 Tedy mu rzekł Jezus: Obróć miecz swój na miejsce jego; albowiem wszyscy, którzy miecz biorą, od miecza poginą.

53 Azaż mniemasz, że bym nie mógł teraz prosić Ojca mego, a stawiłby mi więcej niż dwanaście wojsk Aniołów?

54 Ale jakożby się wypełniły Pisma, które mówią, iż się tak musi stać?

55 Onejże godziny mówił Jezus do onej zgrai: Wyszliście jako na zbójcę z mieczami i z kijmi, pojmać mię; na każdy dzień siadałem u was, ucząc w kościele, a nie pojmaliście mię.

56 Aleć się to wszystko stało, aby się wypełniły Pisma prorockie. Tedy uczniowie jego wszyscy opuściwszy go, uciekli.

57 A oni pojmawszy Jezusa, wiedli go do Kaifasza, najwyższego kapłana, gdzie się byli zebrali nauczeni w Piśmie i starsi.

58 Ale Piotr szedł za nim z daleka aż do dworu najwyższego kapłana; a wszedłszy tam, siedział z sługami, aby ujrzał koniec.

59 Ale przedniejsi kapłani i starsi, i wszelka rada szukali fałszywego świadectwa przeciwko Jezusowi, aby go na śmierć wydali.

60 Ale nie znaleźli; i choć wiele fałszywych świadków przychodziło, przecię nie znaleźli. A na ostatek wystąpiwszy dwaj fałszywi świadkowie,

61 Rzekli: Ten mówił: Mogę rozwalić kościół Boży, a za trzy dni zbudować go.

62 A wstawszy najwyższy kapłan, rzekł mu: Nic nie odpowiadasz? Cóż to jest, co ci przeciwko tobie świadczą?

63 Lecz Jezus milczał. A odpowiadając najwyższy kapłan rzekł: Poprzysięgam cię przez Boga żywego, abyś nam powiedział, jeźliś ty jest Chrystus, on Syn Boży?

64 Rzekł mu Jezus: Tyś powiedział; wszakże powiadam wam: Odtąd ujrzycie Syna człowieczego siedzącego na prawicy mocy Bożej, i przychodzącego na obłokach niebieskich.

65 Tedy najwyższy kapłan rozdarł szaty swoje, mówiąc: Bluźnił! Cóż jeszcze potrzebujemy świadków? Otoście teraz słyszeli bluźnierstwo jego.

66 Cóż się wam zda? A oni odpowiadając, rzekli: Winien jest śmierci.

67 Tedy plwali na oblicze jego, i pięściami go bili, a drudzy go policzkowali,

68 Mówiąc: Prorokuj nam, Chrystusie! kto jest ten, co cię uderzył?

69 Ale Piotr siedział przed domem na podwórzu. Tedy przystąpiła do niego jedna dziewka, mówiąc: I tyś był z tym Jezusem Galilejskim.

70 A on się zaprzał przed wszystkimi, mówiąc: Nie wiem, co powiadasz.

71 A gdy on wychodził do przysionka, ujrzała go insza dziewka, i rzekła do tych, co tam byli: I tenci był z tym Jezusem Nazareńskim.

72 Tedy po wtóre zaprzał się z przysięgą, mówiąc: Nie znam tego człowieka.

73 A przystąpiwszy po małej chwilce ci, co tam stali, rzekli Piotrowi: Prawdziwie i tyś jest z nich; bo i mowa twoja ciebie wydaje.

74 Tedy się począł przeklinać i przysięgać, mówiąc: Nie znam tego człowieka; a zarazem kur zapiał.

75 I wspomniał Piotr na słowa Jezusowe, który mu był powiedział: Pierwej niż kur zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz; a wyszedłszy precz, gorzko płakał.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 26

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 26:6

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1917 - VII.1918) (TP 1930, s. 37,42)

„Jezus” — przedstawia wodzów M.St. w Epifanii. (TP 1930, s. 37,42)

„Szymona trędowatego” — zdaje się wyobrażać wodzów W.G. (TP 1930, s. 37,42) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (TP 1930, s. 37,42)

„Jezus” — wyobraża M.St. w jego wodzach. (TP 1930, s. 37,42)

„był w Betanii” — uczta w Betanii wyobraża udział w pierwszych zarysach Prawdy Parousii, mianowicie owych odnoszących się do sposobu, czasu i celu powrotu naszego Pana i do powrotu łaski dla Izraela od roku 1874 do 1878 r. (TP 1930, s. 37,42)

„w domu Szymona trędowatego” — zdaje się wyobrażać W.G. szczególnie w nominalnym kościele , jego domu (TP 1930, s. 37,42)

Ewangelia Mateusza 26:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Niewiasta” — Maria, siostra Marty i Łazarza.

„Maści drogiej” — Perfumy warte 48 dolarów. Wyciąg z róż oceniają na 100 dolarów za jedną uncję. Dla wydostania jednej uncji perfum, potrzeba około 400 tysięcy dojrzałych róż.

„I wylała” — Gdy Chrystus był jeszcze przy życiu. Tydzień później byłoby już za późno. Pamiętaj i nie trzymaj alabastrowego słoika twojej miłości i sympatii zamkniętym aż do śmierci twoich przyjaciół. Kwiaty złożone na trumnie nie pomogą nic umarłemu.

„Na głowę jego” — Uczynek jej jako dowód wielkiej miłości i uwielbienia dla Mistrza przetrwała wieki i dotąd pozostała pamięć w Kościele jako przyjemna wonność. Również wyraża najprawdziwsze i najszlachetniejsze przymioty serca niewiasty.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1917 - VII.1918) (TP 1930, s. 37,42)

„niewiasta” — (Maria), przedstawia M.St. za wyjątkiem wodzów. (TP 1930, s. 37,42) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (TP 1930, s. 37,42)

„niewiasta” — (Maria) przedstawia M.S. , mianowicie z punktu dawania poparcia wodzom M.St. (TP 1930, s. 37,42)

Ewangelia Mateusza 26:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Na cóż ta strata” — Biorąc na uwagę błogosławieństwo i orzeźwienie, które ten postępek sprawił przez dobry wpływ na lud Boży w ciągu wieku ewangelicznego, to słoik alabastrowy Marii kosztownych perfum, okazał się bardzo tani.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (TP 1930, s. 37,42)

„uczniowie jego rozgniewali się” — chwytający za władzę wodzowie (lewici), gniewali się na miłujących i dających poparcie wodzom M.St. (TP 1930, s. 37,42) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (TP 1930, s. 37,42)

„uczniowie jego” — Judasz przedstawia klasę wtórej śmierci w Prawdzie i w nominalnym kościele. (TP 1930, s. 37,42) Jedenastu pozostałych Apostołów -- W.G. w Prawdzie i nominalnym kościele, przewidziane w podziałach jakie miało być w skończonym obrazie, najpierw w trzech wielkich grupach, potem podzielone na 8 mniejszych grup. (TP 1930, s. 37,42) Ci jedenastu wyobrażają także usprawiedliwionych jako poczytalnych lewitów i prospektywnych M.G., jako trwałych lewitów. (TP 1930, s. 37,42)

Ewangelia Mateusza 26:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Dać ubogim” — Błędne jest to mniemanie, że wydane pieniądze na służbę Bożą, lub na badanie planu Bożego, byłyby uszczerbkiem dla biednych.

Ewangelia Mateusza 26:10

Ewangelia Mateusza 26:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Niektórego człowieka” — Możebne, że już przedtem było w tej sprawie porozumienie z owym człowiekiem.

Ewangelia Mateusza 26:23

Paruzja (C.T. Russell):

szczególnie na Wschodzie, było dowodem przyjaźni.

Epifania i Bazylea:

„w misie” — misa wyobraża Boskie nauki w tych względach, które tylko mogą brać wierni - Prawdy w celach ofiarniczych. (TP 1928, s. 13)

Ewangelia Mateusza 26:24

„Nowego Testamentu” — Nowy Testament wielkiego miłosierdzia.

„Która się wylewa” — Nowy Testament nie może rozpocząć swej działalności dopóki kielich cierpień Chrystusowych, które pozostały, nie będą wypite przez ostatnich członków Ciała Chrystusowego.

„Za wielu” — Oddane życie Chrystusa zapłaciło okup za świat w ogólności dopóki kielich cierpień Chrystusowych, które pozostały, "nie ma odpuszczenia grzechów", Żyd. 9:22.

Epifania i Bazylea:

„to jest krew moja nowego testamentu, która się za wielu wylewa” — Wyrażenia te dają nam obraz usprawiedliwienia z wiary, symbolizujący przypisanie nam wszystkich błogosławieństw, które zostaną aktualnie dane światu w 1000-leciu i Małym Okresie przez Nowe Przymierze. (TP 1935, s. 58)

„na odpuszczenie grzechów” — w znaczeniu usprawiedliwienia. (TP 1933, s. 30)

Ewangelia Mateusza 26:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Z tego owocu” — Z tego, co było wyobrażone przez ten owoc.

„Gdy będę pił” — Kielich radości i błogosławieństw, honor i chwałę Królestwa.

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten kielich” — Nie kielich śmierci, który nasz Pan miał pić, lecz szczególna hańba towarzysząca śmierci.

„Nie jako ja chcę” — Jako człowiek.

„Ale jako Ty” — Ojcze mój Niebiański chcesz.

Epifania i Bazylea:

„smętna jest dusza moja” — doświadczenia naszego Pana składały się częściowo z bojaźni, że może niezupełnie wszystko uczynił, a częściowo z bojaźni, że nie będzie mógł zupełnie wytrwać w przychodzącym na Niego cierpieniu. (TP 1936, s. 12,13)

„kielich” — kielich, wyobraża w symbolach biblijnych doświadczenia, jakie Bóg wylewa dla Swego ludu -- Jezusa i Kościoła -- ażeby je przyjmowali,. rozumiemy, że nasz Pan użył tutaj słowa kielich w tym znaczeniu, że kielich reprezentuje także nasze cierpienia z Nim aż do śmierci. (TP 1933, s. 30) nie Jego śmierć, lecz okropności barbarzyńskiego krzyżowania. (TP 1936, s. 12,13)

„minie” — zostanie odjęty od Niego, wiedząc, że jeśli On wśród nich nie wytrwa, umrze wtórą śmiercią. (TP 1936, s. 12,13) Pokusa w Getsemane, by został usunięty kielich (nie kielich śmierci, lecz szczególnego rodzaju śmierci, publicznego ukrzyżowania, z jego wstydem i hańbą ekskomuniki oraz wyjęcia spod prawa), miała u podstawy lęk - nie Jego człowieczeństwa, lecz nowego stworzenia, tj. podstawą tej pokusy była niższa pierwszorzędna łaska duchowej ostrożności.-E15'111

Źródła: TP 33'30; 36'12,13;

Ewangelia Mateusza 26:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Czujcie a módlcie się” — To zdaje się jest szczególnie potrzebne po czasie obchodzenia pamiątki śmierci naszego Pana.

„Abyście nie weszli” — Nie potknęli się i nie upadli.

„W pokuszenie” — W tej godzinie doświadczeń, które na nas przyszły lub przyjść mogą.

Źródła: MANNA - 3 LISTOPADA

Epifania i Bazylea:

„Czujcie” — Czuwanie stanowi wartowniczą część chrześcijańskiego życia. Oznacza więc ono staranne zwracanie uwagi na nasze usposobienie, pobudki, myśli, słowa, czyny, otoczenie i wpływy działające na nas i przez nas. Oznacza to, że musimy być przebudzeni, uzbrojeni i mający się na baczności przed jakąkolwiek rzeczą wchodzącą w nasze usposobienie, pobudki, myśli, słowa, czyny, otoczenie i wpływy działające na nas i przez nas, która nie byłaby w zgodzie z prawdą, sprawiedliwością, miłością i niebiańskomyślnością; oznacza to również, że musimy zachęcać wszystko w nich co jest w zgodzie z prawdą, sprawiedliwością, miłością i niebiańskomyślnością. (TP 1972, s. 3,4)

„a módlcie się” — Czuwanie jednak jest niewystarczające. Regularna i specjalna modlitwa jest również konieczna. Czuwanie daje nam niezbędną znajomość i pobudza nas w naszym pełnieniu służby wartowniczej. Modlitwa zaś przynosi nam Boską pomoc nawet wśród zwykłych warunków; ale są również nadzwyczajne warunki, które zachodzą w naszym życiu stania na warcie, a które wymagają specjalnego wzmocnienia. (TP 1972, s. 3,4) Chrześcijańska prośba jako modlitwa, jest to szczere pragnienie serca wyrażone słowami lub nie, a które wznosi się do Boga o dobre rzeczy w imieniu Jezusa. (TP 1972, s. 3,4)

„duchci jest ochotny” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28) On oceniał fakt, że w sercu byli oni Jemu wierni. (TP 1967, s. 21)

Źródła: patrz też MANNA - 3 LISTOPADA

Ewangelia Mateusza 26:42

Epifania i Bazylea:

„minąć” — Pokusa w Getsemane, by został usunięty kielich (nie kielich śmierci, lecz szczególnego rodzaju śmierci, publicznego ukrzyżowania, z jego wstydem i hańbą ekskomuniki oraz wyjęcia spod prawa), miała u podstawy lęk - nie Jego człowieczeństwa, lecz nowego stworzenia, tj. podstawą tej pokusy była niższa pierwszorzędna łaska duchowej ostrożności.-E15'111 (TP 1933, s. 30)

Ewangelia Mateusza 26:43

Paruzja (C.T. Russell):

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeden z nich” — Był nim Piotr.

„Dobył miecza” — Co dowodzi, że Pan Jezus nie był wzięty przeciw Jego woli.

Ewangelia Mateusza 26:52

Paruzja (C.T. Russell):

„Obróć miecz do pochwy” — Napomnienie Jezusa nigdy nie było tak potrzebne jak jest ono dzisiaj.

„Mieczem wojują” — Przez niego wzywają do walki. Nie powinniśmy nigdy używać ziemskiej władzy lub siły do prowadzenia sprawy Bożej. Jedyny miecz, który zawsze powinniśmy używać jest "Miecz Ducha".

Epifania i Bazylea:

„którzy miecz biorą, od miecza poginą” — Według słów Jezusa wszyscy poświęceni sięgający po miecz i zabijający nim, zginą od miecza. (TP 1992, s. 64)

Ewangelia Mateusza 26:53

Paruzja (C.T. Russell):

„Aniołów” — Gdybym zechciał, użyłbym moc Bożą dla mojej potrzeby. Chrystus nigdy nie prosił Ojca o wyswobodzenie Go z naturalnych trudności, lecz z poddaniem znosił je jako część Jego ofiary, podobnie powinniśmy i my czynić. Chrystus użył swej wyższej siły dla dobra swych naśladowców.

Epifania i Bazylea:

Nowy przekł. "12 legionów" - Jeden legion składał się w tym czasie z 6000 żołnierzy - E2. 75

Ewangelia Mateusza 26:56

„Tedy się począł przeklinać i przysięgać mówiąc: Nie znam tego człowieka” — są trzy rodzaje grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Grzechy wynikające ze słabości lub z ignorancji, albo z obydwóch rzeczy nazywane czasami grzechami powszednimi. (TP 1968, s. 62,63) 2) Grzechy, które są zupełnie samowolne, nazywane czasem grzechami śmiertelnymi. (TP 1968, s. 62,63) 3) Grzechy częściowo dobrowolne a częściowo wynikające ze słabości lub ignorancji, albo też z ignorancji i słabości nazywane czasami grzechami mieszanymi. (TP 1968, s. 62,63) Werset ten mówi o trzecim rodzaju grzechów. (TP 1968, s. 62,63) Ogólnie są cztery sposoby popełnienia grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Myślą. (1 Moj. 6:5); (Przyp.30:32); (Izaj. 59:7). (TP 1968, s. 62,63) 2) Pragnieniem. (Mat. 5:28). (TP 1968, s. 62,63) 3) Mową. (Jak. 3:2). (TP 1968, s. 62,63) 4) Uczynkiem ( Jana 3:19). (TP 1968, s. 62,63)

Ewangelia Mateusza 26:75

Paruzja (C.T. Russell):

„Gorzko płakał” — Podanie niesie, że Piotr przez resztę swego życia wstawał rano, gdy koguty piały, by sobie przypominać postępek zaparcia się Mistrza.

Epifania i Bazylea:

„się mnie zaprzesz” — są trzy rodzaje grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Grzechy wynikające ze słabości lub z ignorancji, albo z obydwóch rzeczy nazywane czasami grzechami powszednimi. (TP 1968, s. 62,63) 2) Grzechy, które są zupełnie samowolne, nazywane czasem grzechami śmiertelnymi. (TP 1968, s. 62,63) 3) Grzechy częściowo dobrowolne a częściowo wynikające ze słabości lub ignorancji, albo też z ignorancji i słabości nazywane czasami grzechami mieszanymi. (TP 1968, s. 62,63) Werset ten mówi o trzecim rodzaju grzechów. (TP 1968, s. 62,63) Ogólnie są cztery sposoby popełnienia grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Myślą. (1 Moj. 6:5); (Przyp.30:32); (Izaj. 59:7). (TP 1968, s. 62,63) 2) Pragnieniem. (Mat. 5:28). (TP 1968, s. 62,63) 3) Mową. (Jak. 3:2). (TP 1968, s. 62,63) 4) Uczynkiem ( Jana 3:19). (TP 1968, s. 62,63)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 26

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Studium biblijne: Upadek niewiernego skarbnika — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 14, 24
Studium biblijne: Jezus fikcyjnie sądzony — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 55, 57
Krew pokropienia Paschy — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, w. 29
„Abyście nie weszli w pokuszenie” — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, w. 38
Beznadziejny stan Judasza — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, w. 24
Sztandar Biblijny nr 97 (1996) — ww. 14, 15, 26, 27, 28, 31, 47, 56…
Sztandar Biblijny nr 275 (2017) — ww. 27, 28, 41
Sztandar Biblijny nr 81 (1994) — ww. 39, 42, 44, 45
Sztandar Biblijny nr 110 (1997) — ww. 27, 28, 38, 39
Sztandar Biblijny nr 194 (2004) — ww. 28, 38, 39, 40
3 listopada — Niebiańska Manna, ww. 38, 41, 42
Przezwyciężanie samotności i zwątpienia — Niebiańska Manna, ww. 31, 38, 40
21 maja — Niebiańska Manna, ww. 54, 56
19 lipca — Niebiańska Manna, ww. 39, 42
2 listopada — Niebiańska Manna, ww. 39, 42

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.