Ewangelia Mateusza 1

Ewangelia Mateusza, rozdział 1 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 1 — Biblia Gdańska

1 Księga o rodzie Jezusa Chrystusa, syna Dawidowego, syna Abrahamowego.

2 Abraham spłodził Izaaka, a Izaak spłodził Jakóba, a Jakób spłodził Judę, i braci jego.

3 A Juda spłodził Faresa i Zarę z Tamary, a Fares spłodził Hesrona, a Hesron spłodził Arama.

4 A Aram spłodził Aminadaba, a Aminadab spłodził Naasona, a Naason spłodził Salmona.

5 A Salmon spłodził Booza z Rachaby, a Booz spłodził Obeda z Ruty, a Obed spłodził Jessego.

6 A Jesse spłodził Dawida króla, a Dawid król spłodził Salomona z tej, która była żoną Uryjaszową.

7 A Salomon spłodził Roboama, a Roboam spłodził Abijasza, a Abijasz spłodził Azę.

8 A Aza spłodził Jozafata, a Jozafat spłodził Jorama, a Joram spłodził Ozyjasza.

9 A Ozyjasz spłodził Joatama, a Joatam spłodził Achaza, a Achaz spłodził Ezechijasza.

10 A Ezechijasz spłodził Manasesa, a Manases spłodził Amona, a Amon spłodził Jozyjasza.

11 A Jozyjasz spłodził Jechonijasza i braci jego podczas zaprowadzenia do Babilonu.

12 A po zaprowadzeniu do Babilonu Jechonijasz spłodził Salatyjela, a Salatyjel spłodził Zorobabela.

13 A Zorobabel spłodził Abijuda, a Abijud spłodził Elijakima, a Elijakim spłodził Azora.

14 A Azor spłodził Sadoka, a Sadok spłodził Achima, a Achim spłodził Elijuda.

15 A Elijud spłodził Eleazara, a Eleazar spłodził Matana, a Matan spłodził Jakóba.

16 A Jakób spłodził Józefa, męża Maryi, z której się narodził Jezus, którego zowią Chrystus.

17 A tak wszystkiego pokolenia od Abrahama aż do Dawida jest pokoleń czternaście, a od Dawida aż do zaprowadzenia do Babilonu, pokoleń czternaście, a od zaprowadzenia do Babilonu aż do Chrystusa, pokoleń czternaście.

18 A narodzenie Jezusa Chrystusa takie było: Albowiem gdy Maryja, matka jego, poślubiona była Józefowi, pierwej niżeli się zeszli, znaleziona jest brzemienną z Ducha Świętego.

19 Ale Józef, mąż jej, będąc sprawiedliwym i nie chcąc jej osławić, chciał ją potajemnie opuścić.

20 A gdy on o tem zamyślał, oto mu się Anioł Pański we śnie ukazał, mówiąc: Józefie, synu Dawidów! nie bój się przyjąć Maryi, żony twojej; albowiem, co się w niej poczęło, z Ducha Świętego jest.

21 A urodzi syna, i nazowiesz imię jego Jezus; albowiem on zbawi lud swój od grzechów ich.

22 A to się wszystko stało, aby się wypełniło, co powiedziano od Pana przez proroka, mówiącego:

23 Oto panna będzie brzemienna i porodzi syna, a nazowią imię jego Emanuel, co się wykłada: Bóg z nami.

24 Tedy Józef ocuciwszy się ze snu, uczynił, jako mu rozkazał Anioł Pański, i przyjął żonę swoję;

25 Ale jej nie uznał, aż porodziła onego syna swego pierworodnego, i nazwał imię jego Jezus.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 1

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 1:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Rodowód” — Ewangelia według Św. Mateusza jest Ewangelią Hebrajską, łączącą Stary Testament z Nowym, mającą dowodzić Mesjanizmu Chrystusa. (R1046:3*)

„Syna Dawidowego” — Mateusz mówi o Chrystusie jako o synu Dawida; wobec tego jego genealogia jest kompletna. (R1046:6*) Konieczność dogłębnego ustalenia rodowodu była niezwykle istotna ze względu na to, że z tego pokolenia (1 Moj. 49:10) miał się wywodzić panujący król Izraela, jak również obiecywany Mesjasz. (A42; HG532:4) Nie było jednak konieczne, aby miał ziemskiego ojca z linii Dawidowej. (R453:1)

Ewangelia Mateusza 1:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Dawida, króla” — Mateusz przedstawia Jezusa jako króla Żydów, Łukasz przedstawia go jako pracownika, a dwaj pozostali Ewangeliści jako filantropa i boga. (R1046:6) Zrodził Salomona – jednak linia Salomona nie była linią Mesjańską. (E129) Jedynie prawne dziedzictwo pochodzi z linii Salomona poprzez jego potomka Józefa, prawnego ojca Jezusa. (R2060:4)

Ewangelia Mateusza 1:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Jechoniasz był ojcem” — to, że ta linia genealogiczna nie jest linią Marii – cielesnej matki naszego Pana – jest ostatecznie pokazane przez porównanie tego wersetu z Jer. 22:30. (R2060:4)

Ewangelia Mateusza 1:16

Paruzja (C.T. Russell):

„A Jakub” — prawdziwy ojciec Józefa; w przeciwieństwie do Helego, który był jego teściem (Łuk. 3:23). (E129; Q791:2) Był ojcem Józefa – prawnego ojca Chrystusa; nie jest jednak konieczne, aby Chrystus korzystał z genealogii Józefa. (E130; Q791:2) Gdyby Jezus był synem Józefa i Marii, byłby w takim samym stopniu synem Adama, jak Ty, czy ja; byłby też w równym stopniu dziedzicem grzechu Adama skazującego człowieka na śmierć, dlatego też nie mógłby odkupić i zbawić samego siebie, a co dopiero świat. (Q363:1) Mateusz śledzi genealogię Józefa – mimo tego, że Jezus nie był jego synem - ponieważ Jezus został przez niego adoptowany i jako jego syn mógłby równie dobrze dziedziczyć po nim. (R2555:3, 6; Q791:2) Marii, z której narodził się – podstawa dziedziczenia królewskości przez matkę zilustrowana jest przez dziedzica korony Angielskiej – Księcia Walii – dziedzica nie poprzez ojca, ale poprzez matkę – obecną królową. (R453:1)

Ewangelia Mateusza 1:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Pokoleń czternaście” — po grecku, genea, jak: „Nie przeminie to pokolenie” (Mat. 24:34). (D603) Różnica w liczbie pokoleń od Dawida do Chrystusa – 27 u Mateusza, 42 u Łukasza – nie musi być uważana za niezwykłą. Byłoby niezwykłe, gdyby u obojgu była taka sama. (Q791:2, 1)

Ewangelia Mateusza 1:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Zanim się zeszli” — Maria była razem z Józefem kiedy urodził się Jezus, jednak nie wtedy, kiedy został poczęty; stąd genealogia Józefa, syna Salomona, syna Dawida. (R453:2) Znajomość tych okoliczności była ewidentną przyczyną tego, że jego krewni szydzili z niego: „My nie jesteśmy zrodzeni z nierządu” (Jan 8:41). (R2425:1) Była brzemienna – jeżeli możemy mieć doskonały zarodek życia, możemy mieć doskonałe dziecię z niedoskonałej matki. (R4964:1)

Ewangelia Mateusza 1:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Z Ducha Świętego” — Nie otrzymał życia od ziemskiego ojca, ale od Ojca niebieskiego. (R4964:2) Nie z nasienia męskiego, stąd jego prawdziwa natura była doskonała, święta, niepodobna do naszej natury. (R84:3*)

Ewangelia Mateusza 1:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Imię Jezus” — oznaczające „Zbawiciel” lub „zbawienie Jehowy”. (R3687:6, 5335:3) W dawnych czasach imię było uosobieniem charakteru. (OV423:4) Greckie określenie imienia Jozue, oznaczająca Zbawiciela. W syryjskim Zbawiciel oznacza dawcę życia. Nie stał się jeszcze dawcą życia, ani królem. (R4534:6) Oznacza Zbawiciela lub Wybawcę. Stąd, tylko ci, którzy przyjmą go jako takiego, otrzymają prawo stania się dziećmi Bożymi – nikt inny. (R1006:1) Całe dzieło naszego Pana, Jezusa zawiera się w znaczeniu Jego imienia, Jezus. (R3687:6) Nasz Pan był publicznie rozpoznany jako Zbawiciel już jako dziecię; jednak dopiero kiedy całkowicie wypełnił swoją ofiarę na Kalwarii, uzyskał pełne prawo i został Władcą, inaczej Panem. (R745:1, 4) Dopiero pod koniec wieku Tysiąclecia pełne znaczenie Zbawiciela zostanie przez świat docenione. (R4535:4)

„On zbawi” — imię Jezusa nie znaczy nic poza tym, że oznacza Zbawiciela od grzechu i kary za niego. (R687:6) Zbawienie Kościoła w sensie reformacji i wiary w obietnice Pana rozpoczyna się teraz; nie są jednak zbawieni dosłownie, lecz „zbawieni przez nadzieję” (Rzym. 8:24). (R4535:1)

„Lud swój” — zwiastowanie przyjścia Zbawiciela będzie skierowane do wszystkich ludzi (Łuk. 2:10, 11), jednak wybawienie od grzechu i śmierci przyjdzie jedynie do jego ludu, ludu który w niego uwierzy. (A107) Wszyscy, którzy ostatecznie staną się jego ludem, nikt inny. (R4534:4, 3687:6, 1604:4; SM502:2) Upewnijmy się, czy przyjęliśmy go i staliśmy się „jego ludem”. (R1604:4) Tak dostojnie rozbłyskujące pogańskie światła jak Arystoteles, Platon, Konfucjusz i inni również są „owcami” i „przyjaciółmi” Pana – „jego ludem”, który przyszedł wybawić od ich grzechów. (Jan 10:16)

„Od grzechów jego” — od wszystkich umysłowych, moralnych i fizycznych degradacji, które nastały poprzez nieposłuszeństwo ojca – Adama. (R4702:4; A107) I od kary za ich grzechy – śmierci, która obejmuje umysłowe, moralne i fizyczne zepsucie. (R1604:4)

„Imię jego Jezus” — Znaczy "Zbawiciel".

„Zbawi lud swój” — Tych, którzy w Niego uwierzą. Wszystkich, którzy ostatecznie staną się Jego ludem, a nie innych.

Źródła: MANNA - 24 GRUDNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 24 GRUDNIA

Ewangelia Mateusza 1:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby się spełniło” — charakterystyczny dla Mateusza wstęp do cytatu. Marek używa zwrotu: „jak jest napisane”. Jan: „jak mówił Ezajasz”, a Łukasz rzadko kiedy robi jakiekolwiek odwołania wprowadzające. (R1047:1*) Cytując fragment Iza. 7:14, częściowo wypełniony w tamtym czasie, jako figura, gdzie prorok reprezentuje Jehowę, prorokini przedstawia Marię, natomiast ich dziecko – Jezusa. (R436:2,4)

Ewangelia Mateusza 1:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Panna pocznie i porodzi syna” — pokazuje, że nie było to dziecko Józefa, lecz dziecię poczęte mocą boską. (R4964:1) Przekaz o cudownym poczęciu Jezusa ma poparcie w najlepszych i najstarszych greckich manuskryptach – Synaickim i Watykańskim, Aleksandryjski zawiera go w ew. św. Łukasza, natomiast w ew. św. Mateusza część z tym opisem zaginęła, a nie została pominięta. Zoroaster nauczał, że w późniejszych dniach dziewica pocznie dziecię i że przy jego narodzeniu na niebie pojawi się gwiazda świecąca niezmiennym blaskiem, nawet w południe. (R4098:4*, 1674:6) Nadadzą mu imię Immanuel – czy musimy unieważniać to proroctwo dlatego, że dziecię nazwano imieniem Jezus? Wiele imion i wiele usług jest mu przypisanych. Nazywano go Immanuel (Bóg z nami). Kościół – w ogóle – rozpoznawał go według tego imienia przez 1800 lat. (R436:4) Bóg z nami – „Ten, który objawił się w ciele” (1 Tym. 3:16). (R27:2*)

Epifania i Bazylea:

„Oto panna” — [hebr. almah - Iz.7:14]. (TP 1959, s. 87,88)

„będzie brzemienna i porodzi” — cud polegał na tym, że panna poczęła i porodziła syna co dowodzi, że stosunek seksualny nie poprzedzał poczęcia i porodzenia. (TP 1959, s. 87,88)

„a nazowią imię jego” — tu chodzi o Jego urząd jako Najwyższego Kapłana, tzn., że On jednając Boga z człowiekiem dokonuje tego, że Bóg jest po naszej stronie. (TP 1959, s. 87,88)

„Emanuel” — znaczy Bóg z nami tj., że Bóg jest po naszej stronie i darzy nas łaskami. (TP 1959, s. 87,88)

Ewangelia Mateusza 1:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Powiła syna” — (inne przekłady dodają: „pierworodnego”, przyp. tłum.) – narodziny Jezusa były darem boskiej miłości. (R5135:2) Co popiera tezę, że później powiła jeszcze czwórkę potomstwa – jego braci i siostry (Mar. 6:3); zaprzeczenie katolickiej doktryny, że Maria pozostała „na zawsze dziewicą”. (R560:2*)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 1

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.