Ewangelia Mateusza 2

Ewangelia Mateusza, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 2 — Biblia Gdańska

1 A gdy się Jezus narodził w Betlehemie Judzkiem za dnia Heroda króla, oto mędrcy ze wschodu słońca przybyli do Jeruzalemu, mówiąc:

2 Gdzież jest ten, który się narodził, król żydowski? Bośmy widzieli gwiazdę jego na wschód słońca, i przyjechaliśmy, abyśmy mu się pokłonili.

3 Co gdy król Herod usłyszał, zatrwożył się, i wszystko Jeruzalem z nim.

4 Przetoż zebrawszy wszystkie przedniejsze kapłany i nauczyciele ludu, dowiadywał się od nich, gdzie by się miał Chrystus narodzić.

5 A oni mu rzekli: W Betlehemie Judzkiem: bo tak napisano przez proroka:

6 I ty Betlehemie, ziemio Judzka! żadną miarą nie jesteś najmniejsze między książęty Judzkimi; albowiem z ciebie wynijdzie wódz, który rządzić będzie lud mój Izraelski.

7 Tedy Herod wezwawszy potajemnie onych mędrców, pilnie się wywiadywał od nich o czasie, którego się gwiazda ukazała.

8 A posławszy je do Betlehemu, rzekł: Jechawszy, pilnie się wywiadujcie o tem dzieciątku; a gdy znajdziecie, oznajmijcie mi, abym i ja przyjechawszy, pokłonił mu się.

9 Oni tedy, wysłuchawszy króla, poszli; a oto ona gwiazda, którą widzieli na wschód słońca, prowadziła je, aż przyszedłszy, stanęła nad miejscem, gdzie było dzieciątko;

10 A gdy ujrzeli onę gwiazdę, uradowali się radością bardzo wielką;

11 I wszedłszy w dom, znaleźli dzieciątko z Maryją, matką jego, a upadłszy, pokłonili mu się, i otworzywszy skarby swoje, ofiarowali mu dary: złoto i kadzidło i myrrę.

12 Lecz będąc upomnieni od Boga we śnie, aby się nie wracali do Heroda, inszą drogą wrócili się do krainy swojej.

13 A gdy oni odeszli, oto Anioł Pański ukazał się we śnie Józefowi mówiąc: Wstawszy, weźmij to dzieciątko i matkę jego, a uciecz do Egiptu, a bądź tam, aż ci powiem; albowiem Herod będzie szukał dzieciątka, aby je zatracił.

14 Który wstawszy, wziął dzieciątko i matkę jego w nocy, i uszedł do Egiptu;

15 I był tam aż do śmierci Herodowej, aby się wypełniło, co powiedziano od Pana przez proroka, mówiącego: Z Egiptum wezwał syna mego.

16 Tedy Herod ujrzawszy, że był oszukany od mędrców, rozgniewał się bardzo, a posławszy pobił wszystkie dziatki, które były w Betlehemie i po wszystkich granicach jego, od dwóch lat i niżej, według czasu, o którym się był pilnie wywiedział od mędrców.

17 Tedy się wypełniło, co powiedziano przez Jeremijasza proroka, mówiącego:

18 Głos w Ramie słyszany jest, lament, i płacz, i narzekanie wielkie: Rachel płacząca synów swoich nie dała się pocieszyć, przeto, że ich nie masz.

19 A gdy umarł Herod, oto Anioł Pański ukazał się we śnie Józefowi w Egipcie,

20 Mówiąc: Wstawszy, weźmij dzieciątko i matkę jego, a idź do ziemi Izraelskiej; albowiem pomarli ci, którzy szukali duszy dziecięcej.

21 A on wstawszy, wziął do siebie dzieciątko i matkę jego, i przyszedł do ziemi Izraelskiej.

22 Lecz gdy usłyszał, iż Archelaus królował w Judzkiej ziemi na miejscu Heroda, ojca swego, bał się tam iść; ale napomniany będąc od Boga we śnie, ustąpił w strony Galilejskie;

23 I przyszedłszy mieszkał w mieście, które zowią Nazaret, aby się wypełniło co powiedziano przez proroki: Iż Nazarejczykiem nazwany będzie.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy się Jezus narodził” — Około 1 października 2-go roku przed przyjętą datą ery chrześcijańskiej, 33 i pół roku przed śmiercią Chrystusa, a 29 i pół lat przed rozpoczęciem misji Jana Chrzciciela, która miała miejsce w 15-tym roku panowania cesarza Tyberiusza.

„Oto mędrcy przybyli” — uczeni filozofowie, prawdopodobnie trzech. Jest przypuszczeniem, że byli obznajomieni z proroctwami Daniela przez Zoroastra (założyciela religii starożytnych Irańczyków - Persów, według którego rządzą światem dwa duchy, dobry i zły, ciągle walczące ze sobą), który jak wielu twierdzi był uczniem proroka Jeremiasza. Podobno byli oni reprezentantami dwunastu pokoleń Izraela będących w rozproszeniu, którzy ustawicznie służąc Bogu, spodziewali się i oczekiwali pociechy izraelskiej. Lat 30 (od narodzenia Pana do Jordanu) zanim Pan został pomazany na Mesjasza, figurowało ruch Millera w roku 1844. Ci co zostali w zgodzie z Bogiem, nie byli zostawieni w nieświadomości o tak ważnym zdarzeniu narodzenia się Pana. Ze wschodu=> Prawdopodobnie z Persji.

„Gdy zaś Jezus narodził się” — Dla cierpienia śmierci; pierwszy krok w Boskim planie do naszego zbawienia. (R1603:6) Około 1 Października, w 2 roku przed naszą erą; 33 i ½ roku przed swoją śmiercią w Kwietniu, w 33 roku naszej ery. B60.

„Za króla Heroda” — z rodu Ezawa, Edomita. (R4956:2)

„Oto mędrcy ze Wschodu przybyli” — Magowie, mędrcy, filozofowie. (R1674:3) Tradycja podaje, że było ich trzech. (R3702:3, 4098:4) Gdy weźmiemy pod uwagę, iż Daniel był swego czasu księciem w Persji, z łatwością można zauważyć jak jego proroctwo odnośnie narodzin Mesjasza mogło zostać przekazane dalej i być dobrze znane uczniom Zoroastry. (R3702:3) Nestorianie uważają, że Zoroastra był uczniem Jeremiasza. (R3703:3) Nie wiemy, czy byli oni Hebrajczykami, ale uważamy za prawdopodobne, iż należeli oni do dwunastu rozproszonych plemion, „oczekujących na pocieszenie Izraela” (Dzieje 26:7, Łuk. 2:25). (R4098:3) Byli oni nie tylko mędrcami, ale również ludźmi godnymi szacunku, pełnymi wiary. (R3703:3) Pomimo tego, że byli poganami, byli oni dobrymi ludźmi. (R3703:3) Na trzydzieści lat zanim nasz Pan został pomazany jako Mesjasz. (B247) Nawet świat pogański oczekiwał na przyjście Mesjasza. (Łuk. 3:15) (R1674:3; B21; C85) Obrazujący ruch Millera w 1844 roku n.e. B247, 241, C85. Ci, którzy pozostawali w pełnej harmonii z Bogiem, nie byli pozostawieni w nieświadomości zaistnienia tak ważnego wydarzenia. B21. Byli to raczej astrologowie niż astronomowie; próbowali z gwiazd odczytać historię narodów i jednostek. (R3703:1) Określenie to początkowo było stosowane do określania członków klasy kapłanów w państwie Medów i Persów. Stanowili oni królewską tajną radę, zajmowali się astrologią, medycyną, naukami przyrodniczymi i tajemnymi. R1674:3.

„Ze Wschodu” — prawdopodobnie z Persji. (R4534:3, 3702:2, 1674:3) Na Dalekim Wschodzie, wśród ludów Chin, Japonii i innych państw, istniało starożytne podanie mówiące o Bogu który zstąpi na ziemię w widzialnej postaci aby oświecić człowieka i odkupić go z jego grzechów. (R1674:3) W dniu dzisiejszym, nawet Mahometanie i Bramini Wschodu oczekują nadejścia Mesjasza i Złotego Wieku, i szukają na to dowodów. Skontrastujmy to z ogólną niewiarą różnych czołowych osobistości „Chrześcijaństwa” (R4956:5)

„Do Jerozolimy” — Widocznie gwiazda prowadząca ich zatrzymała się, gdy dotarli do Judei. (R4534:3, 4098:6) Pan być może dał im dodatkowo zrozumieć całą sytuację, nawet jak później ostrzegł ich we śnie. (R3703:1)

Ewangelia Mateusza 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Król żydowski” — Tacjusz, Seteniusz, Józefus, Wirginiusz, Konfucjusz i Zoroaster świadczą, że na całym Wschodzie około tego czasu panowało przekonanie otrzymane z proroctw, że miało urodzić się w Judei dziecię z nieba, które miało ująć władzę nad całym światem, ustanowić Złoty Wiek i zniszczyć zło.

„Bośmy widzieli gwiazdę jego” — "Noc nocy pokazuje umiejętność", Psalm 19:2. Może być, że w astrologii jest cokolwiek prawdy, lecz Słowo Boże (Biblia) jest dostateczne, aby "człowiek Boży był doskonały ku wszelkiej sprawie dobrej dostatecznie uzdolniony", 2 Tymot. 3:17.

Ewangelia Mateusza 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Zatrwożył się Herod” — Z powodu zazdrości, obawy o stanowisko jak również i państwa rzymskiego. Podobnie i ci co są teraz wpływowi i możni trwożą się, gdy zanosi się na zmianę rządów, którą ich uczeni zapowiadają iż jest nieunikniona.

„I wszystko Jeruzalem” — Wszyscy na dworze Heroda byli w trwodze.

Ewangelia Mateusza 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„2:4 I zgromadziwszy” — Widocznie będąc świadomy tradycji Żydowskiej odnośnie Mesjasza, posłał po tych, którzy byli biegli w Pismach. (R4098:5)

„Arcykapłanów i nauczycieli ludu” — Chociaż udzielili oni poprawnej odpowiedzi, nie wykazali oni entuzjazmu cytując proroctwa mówiące o narodzinach Mesjasza. (R4956:3)

Ewangelia Mateusza 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„A oni mu rzekli” — Pokazując swoją wiarę, nawet chociaż była to wiara nieodpowiednia i samolubna, pośrednio wskazuje to na szacunek, jaki wypływał z nakazów Pism hebrajskich. (R1675:2)

„W Betlejemie Judzkim” — Oddalony tylko o 6 mil. (R3703:2)

„Bo tak napisał prorok” — Chociaż nauczyciele i najwyżsi kapłani znali miejsce jego narodzenia z zapisu proroctwa Micheasza 5:1, to jednak nie mogli dostrzec że jako sędzia Izraela będzie „bity kijem po twarzy” – Micheasza 4:14. (R436:1)

Ewangelia Mateusza 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Donieście mi” — Niech władze świeckie, jeśli tego chcą, zwalczają wszystko co jest związane z nową dyspensacją; elementy religijne pozostaną obojętne. (?) (R4956:5)

„Abym i ja poszedł” — Samolubna wiara Heroda jest przeciwstawiona oddanej i nabożnej wierze mędrców. (R1675:4)

„Oddać mu pokłon” — Herod w swej przebiegłości jedynie udawał szacunek, ale jedynie w celu aby zniszczyć dzieciątko. (R4534:3,5)

Ewangelia Mateusza 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„A oto ona gwiazda” — Zapewne było to jasne świetliste zjawisko krążące blisko ziemi.

„Oni zaś, wysłuchawszy króla, odeszli” — Żaden kapłan ani nauczyciel nie poszedł wraz z nimi do Betlejem aby odszukać nowonarodzonego króla żydowskiego. Ich postawa stała się wysoce krytyczna i nie wierzyli już więcej proroctwom. Wierzyli im mniej niż sam Herod. (R4956:3)

„A oto gwiazda” — Prawdopodobnie jasne wyładowanie elektryczne przemieszczające się nisko nad ziemią. (R3703:2) W ten sposób, nawet w okresie swego dzieciństwa, Światłość Świata mająca oświecić pogan opromieniła kilka oczekujących i oddanych pogańskich serc. (R1675:5) Niedaleko grobu Racheli, koło Betlejem, mieści się zbiornik wodny, gdzie według tradycji ukazać się miała mędrcom po raz drugi gwiazda, aby wieść ich do Betlejem i do żłobu. (R1401:2)

„A doszedłszy” — Z greckiego elthon, co znaczy „zaprzestać poruszać się”. Jej misja wypełniła się i zatrzymała się. (R149:5)

„Do miejsca” — Najwidoczniej wskazała dokładnie dom w którym odnaleźli nowonarodzonego króla. (R4098:6)

Ewangelia Mateusza 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„A upadłszy” — Wyrażając w ten sposób swoją cześć przez fizyczny pokłon.

„Pokłonili Mu się” — Biedne i skromne otoczenie nie zmieniło ich serc pełnych poszanowania dla Jezusa.

„Złoto” — Wyobraża ich posłuszeństwo i poświęcenie dla Bożego Dziecięcia.

„Kadzidło” — Wyobraża chwałę, modlitwę, serdeczne uwielbienie, poważanie i wdzięczność.

„Myrrę” — Wyobraża uległość i gotowość służenia, choćby to miało nawet sprowadzić cierpienia.

„Upadłszy” — Padli na twarz, fizycznie wyrażając swe oddanie i cześć. R3703:4.

„Oddali mu pokłon” — poprzez fakt iż padli na twarz, w swych sercach i swym językiem, poprzez wyrażanie i okazywanie swej radości i poprzez ofiarowanie mu swoich skarbów. (R3703:4) Ubogie otoczenie nie zmieniło oddanego i pełnego szacunku stanu ich serca. R4534:5, 3703:4.

„Złożyli mu w darze” — Bądźmy i my mędrcami i ofiarujmy mu nasze skarby – wszystko to, co mamy i czym jesteśmy: nasze serca. (R4534:6, 1604:4)

„Złoto” — Przedstawia posłuszeństwo i poświęcenie. (R4534:5, 3703:4,5) Nasza ziemska istota. (R3703:5)

„Kadzidło” — Przedstawia wychwalanie, oddanie, uwielbienie sercem, uznanie, wdzięczność. (R4534:6, 3703:4,5)

„I mirrę” — Przedstawia uległość, chęć posługiwania, aż do gorzkości i cierpienia. (R4534:6, 3703:4,5) Czy okazaliśmy radość, aby uczcić Króla aż do cierpienia z nim? (R3703:5)

Epifania i Bazylea:

„I wszedłszy...” — królowie wyobrażają wiernych. (TP 1929, s. 10)

„ofiarowali mu dary” — jako ich najlepsze dary dla Chrystusa. (TP 1929, s. 10)

„złoto” — ich Boskie Nowe Stworzenia. (TP 1929, s. 10)

„kadzidło” — ich chwały i cnoty. (TP 1929, s. 10)

„myrrę” — ich ofiarnicze cierpienia. (TP 1929, s. 10)

Ewangelia Mateusza 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Anioł Pański” — "Czy oni wszyscy nie są duchami usługującymi, posłani na posługę tym, którzy będą dziedzicami zbawienia", Żyd. 1:14.

„Uciekaj do Egiptu” — Unikaj niebezpieczeństwa, a ono cię nie spotka. Bóg nie czynił cudu, by przeszkodzić planom Heroda, "Boć nie masz zwierzchności (samej przez się postanowionej, jak) tylko od Boga, aż się wypełnią czasy pogan", Rzym. 13:1.

„Oto anioł Pański” — „Czyż nie są oni wszyscy służebnymi duchami, posyłanymi do pełnienia służby gwoli tych, którzy mają dostąpić zbawienia?” (Hebr. 1:14) (R1681:3)

„Uchodź do Egiptu” — Powinniśmy wyglądać boskiej opatrzności i otwarcia drogi ucieczki z okoliczności zbyt ciężkich do wytrzymania. (F508) Bóg nie wtrącił się w cudowny sposób do zamierzeń Heroda. Władza użyczona królestwom tego świata jeszcze nie wygasła. (R1681:6)

Ewangelia Mateusza 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Wstał więc” — Wiara i posłuszeństwo Józefa i Marii wobec ostrzeżenia i rady anioła Pańskiego są godne odnotowania. Oni nie zawahali się ani nie stawiali pod znakiem zapytania jego słów, lecz natychmiast podjęli działanie.

Ewangelia Mateusza 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez proroka” — To proroctwo ma trojakie wypełnienie, to jest: wyswobodzenie nominalnego domu Izraela za czasów faraona, powrót dzieciątka Jezus do kraju rodzinnego i ostateczne wyswobodzenie ludu Bożego z królestwa ciemności.

„Z Egiptu” — Typ na świat.

„Wezwałem Syna mego” — Do wyższej natury, natury boskiej.

„Śmierci Heroda” — Mało wiarygodnie i różnie datowana przez naukowców na 4 r. p.n.e., 2 r. n. e.,7 r. n. e.; stąd wynikają trudności w jednoznacznym ustaleniu daty narodzin Jezusa. B56, 57.

„Przez proroka” — To proroctwo ma trzy wypełnienia: wyratowanie Izraela za dni Faraona, powrót dzieciątka Jezus do kraju narodzin oraz w Chrystusie powołanym ze świata (Egiptu). (R1681:6, 436:1, C316)

„Z Egiptu” — Obrazuje świat. (C316)

„Wezwałem Syna mego” — Do wyższej, Boskiej natury. C316. W podobny sposób jego współdziedzice są powoływani z Egiptu. „Nie są ze świata jak i Ja nie jestem ze świata” (Jan. 17:16) (C316)

Ewangelia Mateusza 2:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Pozabijać wszystkie dzieci” — Chciał w ten sposób usunąć Chrystusa, aby królestwo Izraela zostało zachowane dla jego własnej rodziny, tak jak uczyniło jego 6 następców. (R4534:3)

Ewangelia Mateusza 2:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Ich nie masz” — Przestali istnieć, zostali wymordowani.

„Płacz i żałosną skargę” — Jeszcze jeden fragment opisujący płacz niezadowolenia uciśnionego stworzenia, który będzie dozwolony dla jego własnego dobra aż do „czasu restytucji”. (R1682:4)

„Rachel –” — Rachel była matką dwóch pokoleń, Józefa i Benjamina, które to plemiona zamieszkiwały Palestynę podczas czasu pierwszej obecności. (R436:1)

„Bo ich nie ma” — nie są w piekle lub czyśćcu; one przestały istnieć. (CR430:2, R822:5)

Epifania i Bazylea:

„Rachel” — wyobraża: Rzeczywistego duchowego Izraela i jego obietnice. (Rut. 4:11; Jer.31:15) - TP 27, 8.

Ewangelia Mateusza 2:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Duszy dziecięcej” — Psyche - dusza, istota.

„Na życie dziecięcia” — z języka greckiego psyche, dusza, istnienie. (E335)

Ewangelia Mateusza 2:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Archelaus” — Syn Heroda i jego następca, który prześcignął nawet swego ojca w bezwzględności, okrucieństwie, egoizmie i pożądliwości. (R1681:3)

„Udał się” — Nie w lekceważeniu Pańskich wskazówek, które kierowały go do ziemi Izraelskiej, do jakiejkolwiek części, gdzie mogliby osiąść. (R1681:3)

Ewangelia Mateusza 2:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Które zowią Nazaret” — Miejsce wzgardzone zapewne w tym celu, aby zniweczyć Prawdę, podobnie jak adwentyści spwodowali przez niewłaściwe liczenie czasów proroczych.

„Zwanym Nazaret” — Miejsce pogardzane, które bez wątpienia nie mogło przynieść prawdzie poważania, tak jak Wtóre Przyjście spowodowało brak poważania dla kwestii czasowych. (B29)

„Nazarejczykiem nazwany będzie” — Chociaż narodził się w Betlejemie, to dorastał w Nazarecie, „Nazarejczykiem nazwany będzie” - aby nie miał chwały królewskiego miasta Dawida, lecz nienawiść lichego miasta. (R4556:3)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.