Ewangelia Mateusza 16

Ewangelia Mateusza, rozdział 16 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (28 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 16 — Biblia Gdańska

1 A przystąpiwszy Faryzeuszowie i Saduceuszowie, kusząc prosili go, aby im znamię z nieba ukazał.

2 A on odpowiadając, rzekł im: Gdy bywa wieczór, mówicie: Pogoda będzie; bo się niebo czerwieni.

3 A rano: Dziś będzie niepogoda; albowiem się niebo pochmurne czerwieni. Obłudnicy! postawę nieba rozsądzić umiecie, a znamion tych czasów nie możecie.

4 Rodzaj zły i cudzołożny znamienia szuka; ale mu znamię nie będzie dane, tylko ono znamię Jonasza proroka. I opuściwszy je, odszedł.

5 A gdy się przeprawili uczniowie jego na drugą stronę morza, zapamiętali wziąć chleba.

6 I rzekł im Jezus: Patrzcie, a strzeżcie się kwasu Faryzeuszów i Saduceuszów.

7 A oni rozmawiali między sobą, mówiąc: Nie wzięliśmy chleba.

8 Co obaczywszy Jezus, rzekł im: O czemże rozmawiacie między sobą, o małowierni, żeście chleba nie wzięli?

9 Jeszczeż nie rozumiecie, ani pamiętacie onych pięciu chlebów, a onych pięciu tysięcy ludzi, i jakoście wiele koszów zebrali?

10 Ani onych siedmiu chlebów i czterech tysięcy ludzi, a jakoście wiele koszów nazbierali?

11 Jakoż nie rozumiecie, żem wam nie o chlebie powiedział, mówiąc: Abyście się strzegli kwasu Faryzeuszów i Saduceuszów?

12 Tedy zrozumieli, że nie mówił, aby się strzegli kwasu chleba, ale nauki Faryzeuszów i Saduceuszów.

13 A gdy przyszedł Jezus w strony Cezaryi Filippowej, pytał uczniów swoich, mówiąc: Kimże mię powiadają być ludzie Syna człowieczego?

14 A oni rzekli: Jedni Janem Chrzcicielem, a drudzy Elijaszem, insi też Jeremijaszem, albo jednym z proroków.

15 I rzekł im: A wy kim mię być powiadacie?

16 A odpowiadając Szymon Piotr rzekł: Tyś jest Chrystus, on Syn Boga żywego.

17 Tedy odpowiadając Jezus rzekł mu: Błogosławiony jesteś Szymonie, synu Jonaszowy! bo tego ciało i krew nie objawiły tobie, ale Ojciec mój, który jest w niebiesiech.

18 A Ja ci też powiadam, żeś ty jest Piotr; a na tej opoce zbuduję kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go:

19 I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; a cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebiesiech; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebiesiech.

20 Tedy przykazał uczniom swoim, aby nikomu nie powiadali, że on jest Jezus Chrystus.

21 I odtąd począł Jezus pokazywać uczniom swoim, iż musi odejść do Jeruzalemu, i wiele cierpieć od starszych i od przedniejszych kapłanów i nauczonych w Piśmie, a być zabitym i trzeciego dnia zmartwychwstać.

22 A wziąwszy go Piotr na stronę, począł go strofować, mówiąc: Zmiłuj się sam nad sobą, Panie! nie przyjdzie to na cię.

23 A on obróciwszy się, rzekł Piotrowi: Idź ode mnie, szatanie! jesteś mi zgorszeniem; albowiem nie pojmujesz tego, co jest Bożego, ale co jest ludzkiego.

24 Tedy rzekł Jezus do uczniów swoich: Jeźli kto chce iść za mną, niechajże samego siebie zaprze, a weźmie krzyż swój, i naśladuje mię!

25 Bo kto by chciał duszę swoję zachować, straci ją; a kto by stracił duszę swoję dla mnie, znajdzie ją.

26 Albowiem cóż pomoże człowiekowi, choćby wszystek świat pozyskał, a na duszy swojej szkodował? albo co za zamianę da człowiek za duszę swoję?

27 Albowiem Syn człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego z Anioły swoimi, a tedy odda każdemu według uczynków jego.

28 Zaprawdę powiadam wam: Są niektórzy z tych, co tu stoją, którzy nie ukuszą śmierci, ażby ujrzeli Syna człowieczego, idącego w królestwie swojem.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 16

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 16:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Faryzeusze” — Silne stronnictwo świętości. OV71:T, (R4986:3, 2939:5, 2485:6)

„Saduceusze” — Wyżsi Krytycy i politycy, lub Żydzi Reformowani. (OV70:3, R2939:6) Praktycznie niewierzący, pochodzący z wyższych, bardziej poważanych warstw społecznych. (R4986:3) Agnostycy i racjonaliści tamtych czasów. (R2756:4)

Ewangelia Mateusza 16:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziś będzie niepogoda” — Nasze zainteresowanie pogodą powoduje, że zwracamy baczną uwagę na stan nieba, który zwiastuje burzę i ładną pogodę. NS632:$

„Znamion czasów” — Nawet ci, którzy nie znają Boskiego Planu, wyraźnie odczytują obecne znaki czasu, zwiastujące zbliżający się nowy porządek rzeczy. (R1619:3)

„Nie potraficie” — Wielu obserwuje znaki nowej dyspensacji, nie wiedząc jak je odczytywać lub nie znając ich znaczenia. (NS632:5) Czyż nie powinniśmy być o wiele bardziej zainteresowani ważniejszymi rzeczami, dotyczącymi rozwoju boskiego planu? (NS632:4) Wówczas, tak jak i dziś, nominalny kościół nie rozróżnia tych znaków. (R384:3)

Ewangelia Mateusza 16:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Znamię nie będzie dane” — Szczególne światło w obydwóch żniwach (żydowskiego od roku 33 i chrześcijańskiego od roku 1874) było dla prawdziwych Izraelitów.

„Znak nie będzie mu dany” — Specjalne światło w czasie obu żniw przyświeca prawdziwym Izraelitom. (B26,27) Mimo, iż niezrozumiałymi i wymijającymi odpowiedziami odprawił Faryzeuszy, zarozumiałych i szukających zaczepki poprzez rozmaite wybiegi, to jednak nasz Pan znalazł czas i zatroszczył się o przedstawienie prawdy jasno i prosto pokornym. (B27)

„Znak” — Wielki znak nie był im dany temu narodowi, aż do Kalwarii. (R5111:3)

„Jonasza” — Tak jak Jonasz był trzy dni i trzy noce (częściowo) w brzuchu wieloryba, tak i Syn Człowieczy był we wnętrzu ziemi przez podobny okres, a następnie wyszedł. (R5111:3) Ten znak wywarł wielkie wrażenie na tysiącach żydów, tak jak mamy to opisane w Dziejach Apostolskich, gdy tysiące wiernych wzięło chrzest po wysłuchaniu kazania Piotra nauczającego o śmierci Jezusa, trzech dniach w grobie i zmartwychwstaniu na trzeci dzień. (R5111:3)

Źródła: Patrz także komentarze do Mat. 12:40

Ewangelia Mateusza 16:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Kwasu” — Korupcji, błędu, grzechu.

„Faryzeuszów” — Figuruje na synody, konferencje, konsylia, itp. w nominalnym kościele.

„Miejcie się na baczności i strzeżcie się” — Bądźcie uważni, ostrożni i czujni. (R1670:6) Bądźmy zawsze czujni, abyśmy nie wpadli w jakiekolwiek sidła przeciwnika. (R1661:6*)

„Kwasu” — Zepsucia, błędu grzechu. (F464, T98) Początek zepsucia, tym samym, symbol nieczystości. (R1800:2) Symbol złego wpływu. (R5390:2) Symbolizuje nie tylko fałszywą doktrynę, lecz także złe usposobienie. (R2283:4)

„Faryzeuszów” — Są oni obrazem na synody, konferencje, rady, itd., nominalnego kościoła.C152

Epifania i Bazylea:

„Kwasu” — Kwas jest wynikiem fermentacji, czyli zepsucia z powodu zawartych w nim składników psujących i jest figurą na umysłowe, moralne i religijne zepsucie -- grzech, błąd samolubstwo i światowość. (TP 1946, s. 59) Kwaszony chleb przedstawiałby zatem stan zepsucia przez grzech, błąd, samolubstwo i światowość, i wolność od Prawdy, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich myśli. (TP 1946, s. 59) Kwasu fałszywej doktryny. (TP 1962, s. 29)

Ewangelia Mateusza 16:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Ile koszy” — Bez wątpienia nasz Pan i jego uczniowie również posilali się chlebami i rybami, gdy już zostały rozmnożone, ale celem było zaspokojenie głodu tłumu, a nie ich własnego. (R2006:5, 1754:6)

Ewangelia Mateusza 16:11

Epifania i Bazylea:

„Kwasu” — Kwas jest wynikiem fermentacji, czyli zepsucia z powodu zawartych w nim składników psujących i jest figurą na umysłowe, moralne i religijne zepsucie -- grzech, błąd samolubstwo i światowość. (TP 1946, s. 59) Kwaszony chleb przedstawiałby zatem stan zepsucia przez grzech, błąd, samolubstwo i światowość, i wolność od Prawdy, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich myśli. (TP 1946, s. 59) Kwasu fałszywej doktryny. (TP 1962, s. 29)

Ewangelia Mateusza 16:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Nauki” — Ze szczególnym odniesieniem do nauki o stanie umarłych. (R433:1*)

„Faryzeuszów” — Faryzeusze wierzyli w nieśmiertelność duszy i wieczne cierpienia grzeszników. (R432:6*)

„Saduceuszów” — Saduceusze nie wierzyli w zmartwychwstanie, ani w istnienie aniołów i duchów. (R432:6*)

Epifania i Bazylea:

„Kwasu” — Kwas jest wynikiem fermentacji, czyli zepsucia z powodu zawartych w nim składników psujących i jest figurą na umysłowe, moralne i religijne zepsucie -- grzech, błąd samolubstwo i światowość. (TP 1946, s. 59) Kwaszony chleb przedstawiałby zatem stan zepsucia przez grzech, błąd, samolubstwo i światowość, i wolność od Prawdy, sprawiedliwości, miłości i niebiańskich myśli. (TP 1946, s. 59) Kwasu fałszywej doktryny. (TP 1962, s. 29)

Ewangelia Mateusza 16:13

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy Jezus przyszedł” — Prawdopodobnie pod koniec trzeciego roku swej działalności. (R3339:2, 2287:3)

„W okolice Cezarei Filipowej” — Była to najdalej na północ wysunięta podróż naszego Pana po Palestynie, u źródeł Jordanu. (R3788:1)

„Za kogo ludzie uważają” — Nie z powodu własnej niewiedzy, lecz jego zamiarem było wywołanie wypowiedzi apostołów, ich myśli, na ten temat. (R4645:1) Przez wypytywanie apostołów, pragnął wykrystalizować ich poglądy, o których wiedział że już zaczęły się formować lub były już uformowane. (R3339:6)

„Syna Człowieczego” — Tytuł rozpowszechniony pomiędzy Żydami jako właściwy w stosunku do Mesjasza; tytuł zastosowany w odniesieniu do Mesjasza przez proroka Daniela. (Dan. 7:13,14) (R3788:1)

Ewangelia Mateusza 16:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Jedni za Jana Chrzciciela” — Wydaje się, że Herod, który ściął Jana Chrzciciela, zaczął rozpowszechniać opinię, że Jezus był Janem wzbudzonym z martwych. (R2656:2) Odpowiedź mówiąca, że niektórzy mają go za Jana wzbudzonego z martwych wskazuje na fakt, że poglądy ówczesnego społeczeństwa były doświadczane, czy nie jest on oszustem. (R3339:6)

„Inni za Eliasza” — Eliasz prorokował, aby poprzedzić przyjście Mesjasza. (R2656:2)

„Inni za Jeremiasza” — W odpowiedziach tych sugerowana jest zupełnie niebiblijna doktryna o reinkarnacji. (R4645:1)

„Albo za jednego z proroków” — Niewielu myślało o nim jako o Mesjaszu, gdyż oczekiwali nadejścia Mesjasza jako wielkiego króla. (R2656:2)

Ewangelia Mateusza 16:15

Paruzja (C.T. Russell):

„A wy za kogo mnie uważacie” — Było to celowe pytanie, którym chciał wydobyć od nich zupełne wyznanie wiary. (R1760:2) Jezus przebywał już od dwóch lat ze swymi uczniami, czyniąc rozmaite cuda, zanim zadał to pytanie. (R5767:5) Biorąc pod uwagę naszą bliską znajomość, jaka jest wasza opinia? (R3339:6) Jest to wielkie pytanie na dziś. (R5120:5)

Ewangelia Mateusza 16:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Szymon Piotr” — Był zapewne najstarszym z uczniów i ich rzecznikiem.

„Tyś Syn” — Pismo Święte nigdzie nie mówi, żeby Pan Jezus był wszechmogącym Bogiem Jehową.

„Boga żywego” — Tyś Boży, żyjący, to znaczy mający prawo do żywota według prawa Boga Ojca, a w dodatku jesteś Synem Boga. Wszyscy inni znajdują się pod przekleństwem.

„Szymon Piotr” — Prawdopodobnie był najstarszy z apostołów i wypowiadał się w ich imieniu. (R3339:6)

„Rzekł” — Wykazując nie tylko siłę swej wiary w Pana, lecz także siłę swego charakteru i swą gorliwość. (R2656:3) Piotr miał odwagę i przekonanie aby przemówić. (CR151:5) Wyjątkowe błogosławieństwa stają się udziałem tych, którzy nie tylko że wierzą w Chrystusa, lecz również wyznają go przed innymi. (R4645:2)

„Chrystus” — Pomazaniec Pański; po hebrajsku: Mesjasz. (R3339:6) „Człowiek Chrystus Jezus, który siebie samego złożył jako okup za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwym czasie” (1 Tym. 2:5-6) (R5120:5) Mesjasz, wielki odkupiciel Izraela i całej ludzkości. (NS194:5) Aby być Chrystusem, musiał być „człowiekiem Jezusem Chrystusem”, który dał siebie samego jako okup za wszystkich, który się narodził w nadnaturalny sposób; w przeciwnym wypadku, gdyby pochodził z linii Adama, podlegał by wyrokowi śmierci. (R5120:5) Jako Pomazaniec, nasz Pan będzie wielkim Królem, Prorokiem i Kapłanem. (R5120:6) Który opuścił chwałę Ojca i stał się ciałem, aby móc być wielkim Odkupicielem. (R5120:5) Była to pierwsza publiczna deklaracja mesjanizmu Jezusa. (SM464:1, HG737:2) Nasz Pan nie chciał sam tego rozgłaszać, wolał, żeby opinia ta wyszła od samych apostołów. (R4645:1) Nikt nie zaprotestował, ich milczenie był znakiem aprobaty. (R3788:2)

„Syn Boga żywego” — Apostołowie nie zaprzeczyli Panu i nie mówili, że on jest Ojcem, ani nie twierdzili, że jest równy Ojcu. (NS195:3) Pismo Święte nigdzie nie mówi o Jezusie Chrystusie jako o jego własnym Ojcu, wszechmocnym Jehowie. (R3788:3) Nie narodził się on w zwykły sposób, lecz był Bożym posłańcem. (R5120:5) Nie tylko uznali Jezusa za Mesjasza, ale uznali także jego Boski autorytet i pochodzenie. (R2656:3) Możliwe, że jest Bożym Synem, twórcą życia; prawdopodobnie zaś, jest Bożym Synem, Żyjącym – tym, który ma prawo do życia według prawa; podczas gdy wszyscy inni są pod wyrokiem śmierci. (R5120:5, 2656:3,5) Piotr wyraził w ten sposób swą wiarę, że Jezus był synem Bożym, a nie Józefa. (R5767:5, OV328:4) Wiara, że Jezus, Syn Człowieczy (werset 13), był także Chrystusem, synem Boga żywego, jest bezwzględną podstawą Chrześcijaństwa. (R944:4*)

Ewangelia Mateusza 16:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Błogosławionyś” — Jesteś błogosławiony od Boga, że mogłeś poznać tę prawdę.

„Synu Jonaszowy” — Bar-Jona.

„Ciało i krew” — Żaden człowiek nie powiedział.

„Nie objawiły” — Nie dał ci tego poznać.

„Ale Ojciec mój” — Tutaj znowu Chrystus Pan nie rości sobie prawa być dla siebie ojcem.

„Który jest w niebie” — A nie tutaj przed wami.

„Błogosławiony jesteś” — Wielkie błogosławieństwo Boże stało się twoim udziałem, że ujrzałeś tę prawdę. (R2656:5) Jezus uznał poprawność odpowiedzi Piotra. (R5120:1) Nie tylko Jezus uradował się gorliwością Piotra; on sam również odniósł błogosławieństwo. (R785:2)

„Szymonie” — Piotr, który jako pierwszy wyznał, że Jezus jest Mesjaszem, otrzymał pierwszą i najcieplejszą pochwałę oraz nagrodę. (R1760:2)

„Synu Jonasza” — Bar-Jona. (R2656:5)

„Ciało i krew” — Wyobrażające ludzką naturę. (R4793:6, 611:2) Ludzkość w ogólności. (R2656:5)

„Objawiły ci to” — Oczy twojego wyrozumienia zostały otwarte. (R2656:5)

„Lecz Ojciec mój” — Jezus ponownie nie utożsamia się z Ojcem. (R3788:3) Człowiek fizyczny nie może wglądać w głębokie sprawy Boże, ponieważ one mogą być dostrzegane jedynie w sposób duchowy. (1 Kor. 2:14) (R5920:3) Apostoł św. Piotr nie dostąpił jakiejś wizji lub objawienia, lecz duchowe sprawy mogą być doceniane tylko przez tych, których tą łaską obdarzył Ojciec. (R4645:1, 5563:2)

„Który jest w niebie” — Jezus odnosił się do niebieskiego a nie ziemskiego ojca. (R5767:5, 3788:3) A nie na ziemi, choć jest tu reprezentowany. (R3788:3)

Epifania i Bazylea:

„Ciało i krew” — istota ludzka jako taka. (TP 1961, s. 63) ludzka natura z jej ciałem, krwią, kośćmi itd. przystosowana i niezbędna do egzystencji wśród ziemskich warunków. (TP 1963, s. 95)

Ewangelia Mateusza 16:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Zaś ty jest Piotr” — Petros, kamień, jeden z "żywych kamieni". Kamień reprezentuje mocny charakter, silną wolę.

„Na tej opoce” — Petra, skała podstawowa, prawda. Ta wielka prawda, że jestem Chrystusem.

„Zbuduję Kościół mój” — Który składać będzie się jedynie z tych, co uczynili pokutę za grzechy, poprawę na ile to było możebne, przyjęli ofiarę Chrystusa i ofiarowali się. Nie ma tu żadnej wzmianki o licznych kościołach i różnych systemach, lub możnowładnym duchowieństwie.

„Bramy piekielne” — Hades, zniszczenie, śmierć, a nie męki wieczne. Nie mamy rozumieć, ażeby Kościół Chrystusowy stał przy bramie prowadzącej do miejsca mąk, gdzie wiecznie płonie ogień i starał się dostać do środka, by się spalić, lub stamtąd wydostać kogoś. "O piekło, gdzież zwycięstwo twoje", 1 Kor. 15:55.

„Nie przemogą go” — By zupełnie był zniszczony na zawsze.

„Ty jesteś Piotr –” — Skała. (NS194:3) Słowo Piotr oznacza kamień średniej wielkości. (HG737:2, SM464:2) Kamień, silny i wytrwały charakter. (R4645:2, 2658:5) Z greckiego petros, kamień, skała, jeden z „żyjących kamieni” duchowej świątyni. (1 Piotr. 2:5) (E375, F220, R4645:2, 3789:2, 2656:6, 1525:1, NS194:4, SM464:2) Jego obrazem jest jeden z dwunastu kamieni Nowego Jeruzalem; pozostałe kamienie to inni apostołowie. (Obj. 21:12) (R2656:6) Zostało mu nadane nowe imię – Skała, albo Piotr – na pamiątkę tego, że jako pierwszy rozpoznał wspaniałą Opokę – Jezusa Chrystusa. (R813:1*)

„I na tej opoce” — Z greckiego petra, oznaczającego masyw skalny, fundament, prawdę. (SM464:2, F220, R2656:6, NS194:3) Na tej wielkiej prawdzie, że ja jestem Chrystusem. (E375, SM464:1, R4645:2, 3789:2) Wyznanie Piotra o Nim było wyznaniem fundamentalnym – deklaracją podstawowych zasad będących podwalinami Boskiego planu. (F220) Apostołowie, dwanaście kamieni z fundamentów Nowego Jeruzalem, nie zostali osadzeni na piasku, lecz na pewnej i stabilnej skale, Jezusie Chrystusie. (R1522:1) „Albowiem fundamentu innego nikt nie może założyć oprócz tego, który jest założony, a którym jest Jezus Chrystus.” (1 Kor. 3:11) (HG736:6, SM463:1) Uznanie św. Piotra za jedyną podstawę Kościoła byłoby równoznaczne z zaprzeczeniem naukom Chrystusa i świadectwu samego św. Piotra, który powiedział, że cały Kościół jest symbolicznie przedstawiony w żywych kamieniach, z których buduje Pan przez swego Ducha Świętego. (1 Piotr. 2:4-10) (HG736:3)

„Zbuduję” — Mówi o przyszłości. Fundamenty nie były położone aż do chwili, gdy Chrystus został wzbudzony jako istota duchowa. Sama budowla jest domem duchowym, który powstaje na duchowej skale. (R97:3*)

„Kościół mój” — Królestwo Boże w zarodku, w przygotowaniu. (R5616:4) Składający się tylko z tych, którzy podjęli kolejne kroki pokuty za swe grzechy, restytucji na miarę swych możliwości, przyjęli ofiarę Chrystusa i poświęcili się. (F275) Prawdopodobnie była to pierwsza wzmianka, że Jezus pragnie wznieść Kościół. (R2657:1) Kościół zorganizowany przez Chrystusa istniał przez wieki i składa się z wszystkich tych jednostek, które znajdują się wewnątrz i poza ludzkimi kościołami, sektami i stronnictwami. (NS193:6) Kościół Rzymskokatolicki utrzymuje, że Piotr był jego założycielem, lecz nie może przedstawić dowodów na ten fakt. (R2657:2, 812:3*) Lecz nie dzisiejszy, ludzki, przywiązany do wyznań wiary, rządzony przez duchowieństwo. (R2657:2)

„A bramy piekielne” — Z greckiego hades, zniszczenie, śmierć, a nie tortury. (E375, SM459:1, NS195:5) Nie bramy do jakiegoś miejsca tortur, ani do czyśćca; lepszym tłumaczeniem byłoby: „Bramy grobu”. (R4645:2) Nie chodzi tu o zakratowaną bramę do ognistego piekła i o Kościół, który próbuje ją zniszczyć, ani też o Kościół, który jest w środku i próbuje wyłamać tę bramę by się wydostać na zewnątrz. „Gdzież jest, o śmierci, zwycięstwo twoje? Gdzież jest, o śmierci, żądło twoje?” (1 Kor. 15:55) (R3789:4)

„Nie przemogą go” — Tak jak Ojciec Niebieski wzbudził Chrystusa od umarłych, tak i bramy śmierci nie przemogą Kościoła. (OV363:4, SM463:3, R4693:2, NS196:1) Bramy hades zamknęły się nad naszym drogim Odkupicielem na okres trzech dni, lecz nie przemogły go. (R2657:2, 1760:3) Nasz Pan zwyciężył hades w trzecim dniu, gdy zmartwychwstał; Kościół również zwycięży w trzecim, tysiącletnim dniu. (R1760:3) Zapewnienie zmartwychwstania umarłych. HG737:! Zerwanie więzów śmierci, zerwanie pęt sheol, hades poprzez moc Ojca. (R3789:4) Prześladowania, nawet te na śmierć, dotykały Kościół Wieku Ewangelii, lecz nigdy nie przezwyciężyły go aż do zupełnego wyniszczenia. (R4645:2, 2600:2, 1760:3, E375, 376) Nie oznacza to, że jego naśladowcy nie przejdą przez bramę śmierci, lecz to, że ostatecznie bramy więzienia śmierci zostaną otwarte. (R2657:2)

Epifania i Bazylea:

„ty jest Piotr” — petros — kamień. (TP 1985, s. 156)

„a na tej opoce” — wyznaniu, które Piotr uczynił, iż Jezus jest Chrystusem, Synem Boga żywego. (TP 1984, s. 59) przedstawia Prawdę, którą Piotr przed chwilą wyznał. (TP 1933, s. 68) [petra — masa opoki]; na tym epokowym wyznaniu, na tej fundamentalnej prawdzie, którą Piotr przed chwilą wyznał, a mianowicie, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga żywego. (TP 1985, s. 156)

„zbuduję kościół mój” — jako z żywych kamieni (1Piotra 2:5). (TP 1985, s. 156)

„a bramy piekielne” — [hadesu]. (TP 1984, s. 59)

„nie przemogą go” — Jezus nie dopuści by stan śmierci zatriumfował w zwycięstwie nad Kościołem, który wszedł do tego stanu, lecz daje mu chwalebne zwycięstwo, które następuje, gdy wzbudzi go z martwych jako Swe Ciało w zaraniu 1000-lecia. Jezus także nie pozwoli, by wejście do stanu śmierci zatriumfowało nad W.G., St.G. i M.G. którzy podobnie są zbudowani na tym fundamencie, lecz zniszczy go w takim stopniu, w jakim on ich dotyczy, gdy wzbudzi ich od umarłych. (TP 1984, s. 59)

Ewangelia Mateusza 16:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Tobie dam klucze” — Dwa, każdy do oddzielnych drzwi, dla Żydów i dla pogan. Klucze symbolizują władzę otwierania. Drzwi dla Żydów zostały zamknięte osiemnaście stuleci temu, zaś drugie drzwi zamykają się teraz i zostaną zupełnie zamknięte, gdy mądre panny wejdą na wesele.

„Królestwa” — Które w czasie apostołów nie było zamknięte. W tym i poprzednich wierszach Chrystus Pan używa wyrażeń "Kościół" i "Królestwo" na przemian, co dowodzi, że Kościół był Królestwem w zarodku.

„A cokolwiek” — Wszyscy apostołowie i w tym Piotr.

„Zwiążesz na ziemi” — Zabronisz na podstawie pism apostolskich.

„Rozwiążesz na ziemi” — Zezwolisz na podstawie pism apostolskich.

„I dam ci klucze” — Symbolizują one moc otwarcia daną temu, kto został upoważniony do działania; jak to czasami się mówi, że ktoś „ma klucz do sukcesu”. (Q783:4, 795:4) Moc otwierania. (F221, E214, R4345:4) Symbol mocy, upoważnienia, inicjatywy. (HG737:4, SM465:3) Istnienie klucza wskazuje na obecność zamka. Oznacza, to, że Królestwo Boże było zamknięte i nikt nie mógł do niego wejść. (R3789:5) Nasz Pan nie otwarł wówczas drzwi do Królestwa w pełnym znaczeniu tego słowa, one nie mogły być otwarte aż do momentu zakończenia wielkiej ofiary na Kalwarii. (R2657:4) Kluczem, którego wtedy użył Piotr, była prawda na czasie, która została mu uświadomiona przez Ducha Świętego. (R1525:2) Klucze symbolizują moc i władzę. Potrzebował więcej niż jednego klucza, ponieważ Żydzi i Poganie stanowili odrębne społeczności; Poganie nie byli wówczas współdziedzicami, nie byli częścią jednego ciała. (R376:1) Określenie „klucze”, użyte w liczbie mnogiej, wskazuje na fakt, że miały być otwarte więcej niż jedne drzwi. Prawdę mówiąc, były tylko dwoje drzwi i tylko dwa klucze, po jednym do każdych drzwi, żydowskich i pogańskich. (E214, NS803:1) Pierwszy klucz został użyty w dniu Pięćdziesiątnicy, w celu otwarcia drzwi dla Żydów, trzy i pół roku później drugim kluczem otwarł on na oścież drzwi dla pogan. PD73/87, (SM465:3,4; R4645:4, 4345:4, 3789:6, 1760:5, 1525:2, 795:4, Q783:4) W roku 69 naszej ery zamknęły się drzwi łaski dla Żydów. Od tamtej pory, mogą oni brać udział w Wysokim Powołaniu tylko na tych samych warunkach, jak poganie. (NS186:6) Nikt, ani Piotr, ani jakikolwiek inny człowiek nie może zamknąć drzwi które raz zostały otwarte. Nasz Pan ma „klucz Dawida”. (Obj. 3:7) (R1525:2) Klucz Królestwa użyty przez Piotra był tak potężny, że za jednym razem 3000 ludzi uwierzyło ewangelii – sześć razy więcej niż przyjęło naszego Pana podczas trzech i pół roku jego działalności. (NS185:5) Inni apostołowie byli także zaangażowani w tę pracę, lecz Piotr był ich przywódcą i głównym mówcą na początku prowadzenia dzieła Wieku Ewangelii. (NS185:4) Drzwi te zostaną zamknięte na zawsze, gdy wszystkie mądre panny wejdą na wesele. (R3789:6)

„Królestwa Niebios” — Które w chwili, gdy Jezus wymawiał te słowa, było niedostępne. (R3789:5) Klasy powoływanej ze świata do sprawowania nad nim władzy wraz z Chrystusem. (SM465:2) Nasz Pan używał zamiennie słów „Kościół” i „Królestwo”, wskazując na fakt, że Kościół jest początkiem Królestwa. (R32:3*)

„Cokolwiek zwiążesz” — Każdy z apostołów, włączając w to Piotra. (R3789:6, 1760:5, 1525:2) Tak jak Piotr był tylko jednym z węgielnych kamieni Kościoła, tak też był on tylko jednym z dwunastu, do których skierowana była ta wypowiedź. (Mat. 18:18) (HG736:4, SM462:2) Nasz Pan nie przekazał żadnej władzy Piotrowi ani nie uczynił z niego pana nieba i ziemi; również żaden z pozostałych apostołów nie został zaszczycony taka godnością. (R4645:4) Nie ma to zastosowanie do całego Kościoła, lecz głównie do apostołów. (Jan. 6:70, 15:16, Obj. 21:14) (R2658:1)

„Na ziemi” — Określenia wiązania i rozwiązywania były powszechne w tamtych czasach dla wyrażenia zakazu i pozwolenia. (R3789:6) W odniesieniu do samych apostołów, możemy być pewni, że cokolwiek oni zakazali albo na cokolwiek oni pozwolili, było pod niebiańskim przewodnictwem i aprobatą. (R3789:6, CR415:4) Jeżeli związali oni pewne doktryny i nauki, musimy być pewni, że związane i pewnie ugruntowane są one i w niebie. (R4645:5) Było im dane zrozumieć, które zasady Zakonu Żydowskiego były wiążące w stosunku do Kościoła, a które nie były wiążące. HG736:5, SM463:T Informując nas, że pewne grzechy, grzechy świadome, nie podlegają przebaczeniu i mogą być w rzeczywistości grzechami na śmierć, na drugą śmierć. (R2658:2)

„Będzie związane” — Musimy uznać apostołów za nieomylnych wyrazicieli woli Bożej. (R4645:5) Oznacza to, że Bóg w szczególny sposób kontrolował ich wypowiedzi, tak, że wszelkie ich decyzje i pisma mogą być uważane za poparte Jego autorytetem. (R2658:1, 1760:5, 1525:2, HG673)

„Cokolwiek rozwiążesz na ziemi” — Na co dozwolisz w pismach apostolskich. (R3789:6, CR415:4) Cokolwiek rozwiązali pod Prawem Mojżeszowym, uczynili to pod Boskim kierownictwem. (R1760:6, 1525:2) Jeżeli powiedzieli oni, że któreś z żydowskich przykazań nie jest wiążące dla chrześcijan, wiemy, że jest to prawdą i że w niebie taka zmiana jest uznawana. (R4645:5, 4122:2) Pokazane zostało w ten sposób, że pewne grzechy mogą być odpuszczone lub przebaczone: grzechy wynikające ze słabości, niewiedzy, które mogą być przypisane naszej upadłej naturze. (R2658:2)

„Będzie rozwiązane” — Kierownictwo Pańskie uczyniło z dwunastu Apostołów pewnych przewodników dla Kościoła. (SM462:4) Słowa te wypowiedziane były tylko do Apostołów i tylko do nich się odnosiły; do nikogo innego ani za ich czasów, ani później. (R5002:2)

Epifania i Bazylea:

„I tobie dam klucze” — przedstawia dwojaką władzę daną Piotrowi na otworzenie zamkniętych drzwi do wejścia do Królestwa w zarodku: (TP 1933, s. 68) 1/ Żydom, (TP 1933, s. 68) 2/ Poganom. (TP 1933, s. 68)

„a cokolwiek zwiążesz ... a cokolwiek rozwiążesz” — władze związywania i rozwiązywania dotyczyły tajemnic Królestwa. (TP 1933, s. 68)

Ewangelia Mateusza 16:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie powiadali” — Bo to mogłoby powstrzymać Jego śmierć, lub też ją przyspieszyć zanim przyjść miał właściwy czas.

„Nikomu nie mówili” — Ponieważ rezultatem takiego działania byłoby bez wątpienia zwiększenie się radykalnych nastrojów w społeczeństwie co mogłoby spowodować wybuch powstania. (R2658:2) Ponieważ mogłoby to utrudnić Jego ukrzyżowanie lub spowodować je przed nadejściem właściwego czasu. (R3790:1) Ponieważ ludzie nadal potrzebowali raczej stopniowych dowodów i stopniowania nauki, zanim byli w stanie uwierzyć. (R1760:6) Gdyby Jezus ogłosił się Mesjaszem na początku swej misji, to biorąc pod uwagę żydowskie wyobrażenia co do chwały Królestwa, efektem byłoby ogromne rozczarowanie graniczące z niesmakiem. (R3339:3) Właściwy czas na ogłoszenie Jezusa Mesjaszem nie nadszedł aż do chwili po jego śmierci i zmartwychwstaniu. Prawdą jest także i to, że prawdziwym Mesjaszem stał się On od chwili zmartwychwstania. (R4645:5) Musi kupić świat ludzkości zanim stanie się jego Panem, dawcą życia, Zbawicielem, jego Mesjaszem. (R3340:2)

„Że On jest” — On nie musiał rozgłaszać tego faktu, ponieważ zdawał sobie sprawę, że kogo Ojciec pociągnie, ten do niego przyjdzie. (R2658:3)

Ewangelia Mateusza 16:21

Paruzja (C.T. Russell):

„I odtąd” — Po trzech latach głoszenia o błogosławieństwach Królestwa. Tym sposobem Pan Jezus zostawił przykład, ażeby naszych słuchaczy najpierw dobrze powiadomić o czasach naprawienia - Restytucji, zanim ma się mówić o cierpieniach na wąskiej drodze.

„Od tej pory” — Po tym, jak głosił o błogosławieństwach Królestwa od trzech lat. (R3340:2) Prawdopodobnie w okresie Paschy. (R3178:3, 1238:2) Na tej podstawie możemy wnosić, że od tego czasu temat jego zbliżającej się śmierci był często dyskutowany i omawiany pomiędzy nimi. (R3340:3) Najwidoczniej, wcześniejsza część misji naszego Pana poświęcona była budowaniu wiary apostołów poprzez uzdrowienia, cuda i nauczanie. (R2287:3) Prawda powinna być głoszona w taki sposób, aby słuchacze byli w stanie ją sobie przyswoić: mleko dla dzieci, twarde pokarmy dla dorosłych. (R2287:6) W tej historii tkwi lekcja dla nas: naszym słuchaczom powinniśmy najpierw opowiadać o błogosławieństwach restytucji, zanim będziemy im mówić o trudach i cierpieniach wąskiej ścieżki. (R3340:5)

„Wiele wycierpieć” — Sprawdziany wiary są tak samo niezbędne dla naśladowców Jezusa, jak były dla niego. Są one niezbędne z jednego powodu: aby rozwinąć i wykształcić charakter. PD76/90

„Musi być zabity” — On wiedział, że jego kielich się napełnia, ale uczniowie nie zdawali sobie z tego sprawy. (R5421:2) Oni musieli być wcześniej przygotowani na jego śmierć; w przeciwnym razie, byłoby to ogromnym szokiem dla ich wiary, z którego mogliby się nie podnieść i stracić wiarę w jego zmartwychwstanie. (R3340:2)

Ewangelia Mateusza 16:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Piotr” — Może być, że z przyczyny słów, które Jezus mówił przedtem, że Piotr czuł się pewnym.

„Wziąwszy go” — Na stronę, od innych uczniów.

„Nie przyjdzie to na cię” — Śmierć i rozproszenie uczniów Twoich Panie i zatriumfowanie złego.

„A Piotr” — Prawdopodobnie był zanadto rozentuzjazmowany słowami pochwały jakie niedawno usłyszał. (R3790:1, 3340:3, 2287:6) Wytłumaczeniem zachowania Piotra może być fakt, że był on nie tylko najstarszy ze wszystkich apostołów, ale był także dużo starszy od naszego Pana, był bardzo żarliwy, silny i impulsywny. (R3340:3) Powodowały nim na pewno nie tylko motywy samolubne, lecz przede wszystkim miłość do swego Pana. (R2658:4) Tak jak ma to miejsce w przypadku wszystkich silnych charakterów, miał on również wiele okazji do błędnego wykorzystania swej siły w złym kierunku. (R2656:2)

„Wziąwszy go na stronę” — Aby w prywatności z nim porozmawiać i napomnieć. (R2658:4)

„Począł” — Nasz Pan nie poczekał, aż skończy. (R2658:4)

„Go upominać” — Piotr podjął się roli nauczyciela, nie traktując „głowy” z należytym szacunkiem. (R3790:2) Musimy nauczyć się z tego przykładu lekcji, abyśmy na podobieństwo Piotra nie próbowali być mądrzejsi od naszego Pana i pouczać go w jaki sposób mają być przeprowadzane różne sprawy. (R3340:5)

„Miej litość nad sobą, Panie!” — Panie, nie mów w ten sposób. (R5585:2) Kusząc naszego Pana, by ten porzucił swą ofiarę. (R3178:6) Nalegał, aby Mistrz nie myślał o żadnych krokach, które mogłyby prowadzić do śmierci, lecz powinien raczej myśleć o dostatku i ziemskich przywilejach. (R4645:5) Próbował przekonać Pana, aby ten zrezygnował z pragnienia uczynienia z siebie ofiary za grzech. (R1217:3)

„Nie przyjdzie to na ciebie” — Ta śmierć, rozproszenie twoich naśladowców, to zwycięstwo zła. (D564) Apostołowie nie mogli pojąć, jak Mesjasz może być ukrzyżowany. (R5331:2, 5330:5, 4831:6)

Ewangelia Mateusza 16:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Obróciwszy się” — Pan Jezus nie czekał aż Piotr skończy swoje strofowanie Go.

„Idź ode mnie szatanie” — Przeciwnik Boga i wszystkich zostających w harmonii z Bogiem. Przeszkadzający dziełu Bożemu. "Komu się oddajecie za sługi w posłuszeństwo, tego jesteście sługami" (Rzym. 6:16). "Niech was niewielu będzie nauczycielami bracia" (Jakub 3:1), bo kto jest nauczycielem, podlega ciężkim doświadczeniom.

„Zgorszeniem” — Kamieniem obrażenia. To doświadczenie dla Piotra wydarzyło się około czasu Wielkanocy, gdy lud Boży zdaje się znajdować w największym niebezpieczeństwie potknięcia się.

„Co jest Bożego” — Mądrość pochodząca z góry.

„Co jest ludzkiego” — Ziemska mądrość. A On, obróciwszy się – Chociaż był kuszonym zignorował swą własną wolę i sugestie innych, które były sprzeczne z Bożym planem. W tym właśnie tkwi tajemnica jego zwycięstwa. (R1125:5, HG292:6)

„Rzekł” — Nie na osobności, lecz w obecności wszystkich apostołów. (R3340:4)

„Szatanie” — Przeciwnik Boży i wszystkiego tego, co znajduje się w harmonii z Bogiem. (R5585:2, 5427:1, 2658:4) Przeciwnik, wroga istota duchowa – Konkordancja Young’a. (F611) Ten, który przeszkadza w pracy. (R5585:2, 4645:5, 3790:6) Stajesz się moim przeciwnikiem. (R5585:2, 3340:4) Poprzez taką wypowiedz, św. Piotr sprzeciwiał się Boskiej woli i zamiarom, w których śmierć Jezusa zajmowała centralne miejsce. (R5120:2, 4756:2) „Stajecie się sługami tego, komu jesteście posłuszni” (Rzym. 6:16) (R5427:1, 3340:4) Piotr znalazł się pod wpływem Szatana i stał się głosicielem błędnej nauki. Wielki Przeciwnik Boży starał się wykorzystać Piotra jako narzędzie kuszenia. (R2288:1, 1217:3, 450:3) Stał się nieświadomym sługą Szatana, gdyby jego zła rada została wysłuchana, stałaby się przyczyną złamania przymierza zawartego przez Jezusa. (R1217:3) Tak jak Piotr stał się przeciwnikiem naszego Pana, tak i świat staje się często przeciwnikiem dzieci Bożych. (R5546:5) Naśladowcy Jezusa Chrystusa czasami muszą sprzeciwić się swym przyjaciołom, którzy oferują radę sprzeczną z Boską wolą. (R5585:2, 4645:5, 2658:5) Należy poinformować przyjaciół idących na kompromis, że ich wpływ jest wykorzystywany w złym kierunku, przeciwko prawdzie, naszym najlepszym interesom i przeciwko Boskim zamierzeniom; a tym samym, staja się oni nie tylko naszymi przeciwnikami, ale przeciwnikami Pana. (R2658:5) Należy wystrzegać się, aby Szatan nie przejął władzy nad naszymi talentami i abyśmy pod pozorem pracy dla Jezusa nie używali w rzeczywistości naszych talentów przeciwko prawdzie. (R451:1) Starajmy się nie być narzędziem przeciwnika w gorszeniu innych i sami nie bądźmy zgorszeni przez tych, którzy przyjmują taka postawę, bez względu na to, jak łagodne i współczujące są ich intencje. (R2288:2) Nawet łagodne zachęty do pominięcia naszych obowiązków, kierowane ze strony naszych przyjaciół, albo naturalnych potrzeb ciała, powinny być przez nas uznawane za zwodnicze działania przeciwnika. (R1760:6) Jezus był pełen miłości, lecz w zdecydowany sposób wypowiadał się przeciwko wszystkim czyniącym zło; z drugiej strony, w jakże różny sposób napomina Jezus swych ukochanych apostołów i dumnych faryzeuszów. (R664:1*, 416:1*)

„Zgorszeniem” — „kamieniem obrażenia” (Revised Version); trudnością, zawadą. Ten sam Piotr, który wcześniej został nazwany opoką, co wskazywało na jego silny charakter miał teraz zostać nazwany „kamieniem obrażenia”. (R2658:5) Zamiast pomagać, przeszkadzasz mi. (R5585:2) Był to czas w okolicach Paschy, kiedy ludzie Pana wydawali się najbardziej narażeni na błędy i potknięcia. (R3178:3) „Niechaj was niewiele będzie nauczycielami, bracia moi!” (Jak. 3:1) wiedząc, że osoba będąca nauczycielem poddawana jest ciężkiej próbie. (R3790:2)

„Myślisz” — masz udział. (R2658:5)

„Co Boskie” — Boska mądrość. (R3340:4, 3790:3)

„Co ludzkie” — ludzka mądrość. (R3790:3, 3340:4) Co uznawane za rozsądne i preferowane przez ludzi. (R5120:2) Nie patrzycie z punktu widzenia Boga, ale ze stanowiska omylnego i upadłego człowieka. (R2658:5) Twoja rada jest zgodna z podejściem ludzi świeckich, ale nie Boga. (R4645:5) Twoja sugestia jest przeciwna boskim zamysłom; konieczne jest, aby Syn Człowieczy ofiarnie cierpiał. (R4756:2)

Epifania i Bazylea:

„Idź ode mnie szatanie” — przeciwniku. (TP 1967, s. 46,47) Jezus nie miał na myśli, że Piotr był opętany przez diabła. Raczej słowo szatan w oryginale znaczy „przeciwnik” i było ono właściwie używane w odniesieniu do jakiejkolwiek osoby zajmującej przeciwne stanowisko lub sprzeciwiającej się drugim. Wielki przeciwnik nazwany jest Szatanem i słowo to użyte w odniesieniu do niego jest imieniem własnym. (TP 1967, s. 46,47)

„jesteś mi zgorszeniem” — kamieniem obrażenia. (TP 1967, s. 46,47) przeszkodą. (TP 1981, s. 63)

„albowiem nie pojmujesz tego” — nie zwracasz uwagi na to. (TP 1981, s. 63)

Ewangelia Mateusza 16:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeśli kto chce” — Kto jest uczniem Pana.

„Iść za mną” — Kto chce mnie naśladować.

„Niech zaprze siebie” — Ofiaruje swoje osobiste korzyści i dążenia. Pozbędzie się własnej woli zupełnie. Pozbycie się własnej woli nie powinno się uważać za krzyż lub cierpienie. Pragnienie wypełniania woli Bożej zamiast woli swojej, powinno stanowić radość i zadowolenie, inaczej nasza służba nie może być przyjemną Bogu. "Oto idę, abym czynił wolę Twoją o Boże" (Psalm 40:8,9). "Jeśliśmy z Nim umarli, z Nim też żyć będziemy" (2 Tym. 2:11).

„Weźmie swój krzyż” — Uchwyci się odważnie doświadczeń, trudności, zawad i będzie "krzyżował" swoją ludzką wolę, bo to jest niezbędne, by można czynić wolę Stwórcy w obecnych warunkach niekorzystnych.

„Naśladując mnie” — "Nie według ciała chodząc, a według ducha", Rzym. 8:4.

„Jeśli kto” — Ktoś, kto już jest wierzącym. (R5003:5, 3235:6) Słowa te skierowane są tylko do tych, którzy postępują „wąską drogą” i nie mają zastosowanie do ludzkości. (R2615:5) Wielu – wszyscy wierzący Wieku Ewangelii – jest powołanych, lecz nie wszyscy z nich troszczą się o zachowanie warunków ofiary, z którymi wiąże się to powołanie. (R1310:4) Jego słowa wskazują na to, że jest to kwestia wyboru dla każdego z osobna, a nie przymusu w jakimkolwiek znaczeniu tego słowa. (R3235:3, Q282:1, NS344:5)

„Chce pójść za mną” — Będzie mnie naśladował, stanie się moim uczniem. (R5654:1, 5596:6, 5588:3, 5553:1, 5223:1, 5003:5, 3790:3) A nie tylko ogranicza się do wiary, że Jezus umarł, że był świętą osobą, itd. (R5833:2) Bądź moim naśladowcą, krocz moimi śladami posłuszeństwa wobec woli Ojca i bądź razem ze mną współuczestnikiem w nagrodzie, jakiej on udzieli. (R3236:4)

„Niech się” — Niech podejmie kroki, jakie nasz Pan określił jako niezbędne, a nie do wyboru, aby stać się członkiem domu wiary. (SM636:1) Jego naśladowcy powinni obliczyć koszty uczniostwa w ten sam chłodny, dokładny i metodyczny sposób, w jaki obliczaliby koszt wzniesienia budowli. (R3235:6, NS344:5, 654:3) Każdy, kto odmawia uznania tych zasad, sprzeciwia się tym samym jedynym warunkom umożliwiającym wstęp do szkoły chrystusowej. (NS671:5)

„Zaprze samego siebie” — Poświęci się, swe ziemskie zainteresowania i ambicje. R5696:6, 5588:3,4; 5570:1, 3845:5, Q399:T Niech odstawi na bok swoje „ja”, ignoruje je, zaprzeczy swej własnej woli. R5691:1, 5596:6, 5588:3,4; 2616:1. Q399:T, (CR409:4) Samoofiarowanie się aż na śmierć. (R5006:3) Niech zda sobie sprawę z tego, że nie jest sam w stanie zmyć swych własnych grzechów, niech zrezygnuje ze swej własnej sprawiedliwości i przyjmie moją. (R761:5) Ukorz się. (R5303:3) Zgiń sam dla siebie. (R5719:2) Łatwiej jest zrezygnować z czegokolwiek, niż z samego siebie. (CR149:1) Czyniąc w ten sposób siejemy Duchowi i będziemy żąć wielką nagrodę. (R5665:6) Pierwszym krokiem jest wyparcie się siebie, pełne poświęcenie. (R5719:2, 5654:1, 5303:3) Niech odstawi na bok swoje „ja”, ignoruje je, swoje talenty, zaprzeczy swej własnej woli, bogactwu, wszystkiemu – ponieważ na pierwszym miejscu jest uczniostwo. 5588:3 Samozaprzeczenie, konieczne aby być uczniem. (R2658:6) Wyparcie się samego siebie oraz post, w szczególnym znaczeniu tego słowa, oznacza post względem cielesnych pragnień (złych i dobrych) na rzecz nowego stworzenia i efektywnej służby. (NS154:2) Wyzbądź się własnej woli, wszystkich ziemskich ambicji i pragnień, zarówno tych grzesznych jak i tych zaszczytnych u słusznych. (R2616:1) Wszystko to, co uważamy za słodkie dla życia, musi być zapomniane; pokazane jest to w zakazie używania miodu przy sprawowaniu ofiar. (R84:6*) Nie tylko zewnętrzna forma praktykowana przez Chrześcijaństwo w czasie postu, lecz samoofiarowanie się i poświęcenie, na które wskazują słowa naszego Pana. (R2616:6) Całkowicie zniszcz swoją wolę, nie poprzestając jedynie na jej okaleczeniu i zranieniu. Nie jest to bowiem krzyżem. Pragnienie oddawania naszej woli i przyjmowania woli Bożej musi być przyjemnością. „Pragnę czynić wolę twoją, Boże mój” (Ps. 40:9) (R3237:2) Pierwszym krokiem w naśladowaniu Pana jest uczynienie ofiary, lecz nie jest nim branie krzyża. (R3236:6) Zaparcie się samego siebie odnosi się bardziej do biernego posłuszeństwa, noszenie krzyża do działalności w służbie dla Pana; samozaparcie oznacza odwagę i gorliwość, noszenie krzyża to zwycięstwo, zapieranie się samego siebie to odnoszenie zwycięstw w naszym sercu, natomiast noszenie krzyża jest widziane przez innych. (R2616:2) Aby ofiara naszej woli została w ogóle przyjęta przed Panem, nie może być ona dla nas krzyżem. (R3237:1) Wszelkie kolejne ofiary jakie będziemy ponosić w służbie dla Pana są pokazane i przedstawione w ofiarowaniu woli. (R3236:6) Nie powinniśmy poświęcać innych, aby być jego uczniami. Mamy zaprzeć się samych siebie, poświęcić samych siebie. (R3845:5)

„I weźmie” — Przepełnieni gorliwością dla Boga i dla sprawiedliwości. (R3236:1) Policzywszy uprzednio koszty uczniostwa. (R3235:6) Nie wystarczy, jeżeli rozpoczniemy z odważnymi intencjami, śmiałym wyznaniem Jezusa i swego wyboru. (R5426:4) Nie wystarczy go podnieść; trzeba go jeszcze nieść. (R5223:2) Podnoszenie krzyża ma miejsce wówczas, gdy przychodzimy do poznania prawdy. Nie możemy go podnieść, dopóki nie dowiemy się, czym on jest. (R5223:2,4) Noszenie krzyża oznacza trwanie w nim. (R5223:4) Noszenie krzyża to droga wzrostu w charakterze poświęconego dziecka Bożego. (R5223:5)

„Krzyż swój” — Próby, doświadczenia, rozczarowania; „krzyżowanie” ludzkiej natury sprowadzi na nas to wszystko poprzez czynienie woli Bożej w obecnych niesprzyjających warunkach. (R5596:6, 5553:4, 3237:3, 3236:4, 2658:6) Sugestie świata, ciała i szatana, które stoją w sprzeczności z boską wolą. (R5426:4) Zaparcie się samego siebie i noszenie krzyża to ofiary, konieczne aby być naśladowcami Jezusa w obecnym czasie. (R5055:3, SM642:2) Jak tylko przyłożymy naszą dłoń do krzyża i włożymy w to nasz wysiłek, nasz Pan weźmie na siebie cały rzeczywisty jego ciężar. (R3236:6) Jako symbol zaparcia się samego siebie, samoofiarowania, cierpienia dla sprawiedliwości, sprzeciwiania się duchowi tego świata, ciału i przeciwnikowi. (NS622:4) W znaczeniu swego ofiarowania, nawet swych ziemskich korzyści. Q399:T Krzyżowanie swej woli, poddanie jej woli Bożej. (R3341:1) Nasza wierność w noszeniu krzyża sprawdza się w naszej chęci do obrony prawdy, bez względu na cenę złamanych przyjaźni lub przysporzenia sobie wrogów. (R3237:3) Wstyd krzyża, hańba krzyża, doświadczenia, zobrazowane w krzyżu. (NS622:3) Wrogość męża lub żony wywołana wiernością do Pana, znoszenie przeciwieństw ze strony naszej konkurencji w zawodzie z powodu wierności Chrystusowi – to wszystko jest częścią noszenia krzyża. (R5223:3) Noszenie krzyża przez Jezusa wykonywało się przez trzy i pół roku jego służby. (R2616:3) Noszenie krzyża przez naszego Pana nie polegało na zwalczaniu przez niego słabości ciała, ponieważ nie miał on takowych; słabości ciała nie są również naszym krzyżem. (R3237:2) Jest naszym szczęściem, że na samym początku naszej drogi nie mamy do czynienia z noszeniem krzyża w pełnym tego słowa znaczeniu, w przeciwnym bowiem razie, niewielu z nas miałoby się odwagę poświęcić. (R3536:5) Gdybyśmy byli w niebie, w stanie zupełnej zgodności z wolą Bożą, nie mielibyśmy krzyży do noszenia od czasu pełnego poświęcenia się Panu. (R3236:4) Zadziwiającym faktem jest to, że krzyż, symbolizujący najbardziej haniebna karę śmierci w państwie Rzymskim, stał się symbolem Chrześcijaństwa. (NS622:2)

„I niech idzie za mną –” — Iść, jak On szedł, tą samą drogą, w tym samym kierunku. (R3237:5) Cierpliwie niosąc krzyż. (CR347:4) Krocząc śladami Jezusa, w ofiarowaniu ludzkiego życia i praw restytucyjnych. (R5596:6, 3237:6, OV251:3, 123:3) „Nie według ciała postępujemy, lecz według Ducha.” (Rzym. 8:4) (R3237:5) W przeciwną stronę niż prąd świata. (R2616:5, 1790:5) Lepiej nie brać krzyża, jeżeli nie ma się determinacji by iść do samego końca. (R5223:2)

Źródła: zob. również MANNA - 21 STYCZNIA

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Jezus do uczniów swoich” — Jego zaproszenie było skierowane do tych, którzy już byli przynajmniej w pewnym znaczeniu tego słowa „uczniami” Pańskimi — wierzącymi w Pana i w pewnej mierze już współpracowali z Nim.Tak więc rozumiemy te słowa jako nie stosujące się do grzeszników, ale do tych, którzy przyjęli łaskę Bożą w Chrystusie celem uzyskania przebaczenia grzechów. (TP 1964, s. 35,36,37)

„Jeśli kto chce iść za mną” — Słowa te oznaczają: czy ktoś pragnie stać się uczniem Moim, czy pragnie kroczyć Moimi śladami w posłuszeństwie woli Ojca i czy pragnie mieć udział ze Mną w nagrodzie Ojca? . (TP 1964, s. 35,36,37)

„niechajże samego siebie zaprze” — Samozaparcie ze strony poświęconego oznacza odmówienie zaspokojenia właściwych naturalnych uczuć ludzkich względem siebie i świata zawsze wtedy, gdy pobłażanie im przeszkadza w poświęcaniu się sprawie Bożej. (TP 1964, s. 35,36,37)

„a weźmie krzyż swój” — Noszenie krzyża polega na czynieniu woli Ojca wśród nieprzychylnych warunków. (TP 1964, s. 35,36,37) Noszenie naszego krzyża następuje gdy widzimy, że Prawda tak piękna i zachwycająca dla nas — jest nienawidzona przez drugich; ona więc sprowadza na nas ich zazdrość, gniew, złośliwość, nienawiść, walkę i prześladowanie. (TP 1964, s. 35,36,37) W ziemskim królestwie ludzie nie będą musieli nosić krzyża, by przysposobić się do życia wiecznego. Jedyną rzeczą, jaką będą musieli uczynić, będzie okazanie z serca posłuszeństwa spotykającym ich próbom w stosunkowo łatwych warunkach. (TP 1992, s. 37,38)

„i naśladuje mię” — Oznacza to uczynienie Go naszym przykładem i wzorowanie się na Nim jako takim. Dwie poprzednie rzeczy, które stanowią pójście za Jezusem (samozaparcie i przyjęcie krzyża), są przygotowaniem do tej trzeciej, ponieważ samozaparcie i podjęcie krzyża, czyli jarzma Chrystusowego, umożliwiło nam naśladowanie Go. (TP 1992, s. 37,38) ... P: W Ew. Mateusza 16:24 czytamy, "Tedy rzekł Jezus do uczniów swoich: Jeśli kto chce iść za mną, niechajże samego siebie zaprze, a weźmie krzyż swój, i naśladuje mię." Kiedy Jezus wypowiedział te słowa, czy Jego uczniowie rozumieli, co On miał na myśli przez wyrażenie "weźmie krzyż swój"? - więcej patrz SB 2004, 42.

Źródła: TP 64'35,36,37; 92'37,38;

Źródła: patrz też MANNA - 21 STYCZNIA

Ewangelia Mateusza 16:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Duszę swoją zachować” — Psychę, istotę zachować.

„Straci ją” — Psychę, istotę straci.

„Bo kto by chciał” — Ktokolwiek z uczniów Chrystusa. (R5806:6, 5425:6)

„Życie swoje zachować” — Z greckiego psyche, dusza, byt. (E335) Stosownie do tego stwierdzenia, wielu z praktykujących Chrześcijan nigdy nie stało się Chrześcijanami. (R5425:3) Zachować swoje dotychczasowe życie społeczne i duchowe, włączając w to reputację. (R591:6) Będąc zapobiegliwym w zachowywaniu swych praw i trzymając się kurczowo obecnego życia. (R5120:3) Stwierdzenie to jest równoznaczne z pytaniem, czy kochamy bardziej obecne czy przyszłe życie. (R3341:1) Odmawiając ofiarowania go po tym, jak się poświęciliśmy. (R2615:5) Jeżeli jako poświęceni wierzący powrócimy do życia według ciała, umrzemy; sprzyjanie cielesnemu sposobowi życia oznacza śmierć, sprzyjanie duchowemu zmysłowi oznacza życie i pokój. (R5806:6, 1748:3)

„Utraci je –” — Nie jest to kwestia tortur, ale życia lub jego utraty, istnienia lub nieistnienia, życia wiecznego lub zniszczenia w drugiej śmierci. (R2288:5) Zachowanie nastawione na zachowanie obecnego życia i jego wygód za wszelką ceną jest zachowaniem, które nie wiedzie do życia wiecznego. (R2288:2) Całkowita utrata nadziei na przyszłe życie. (R2615:5) Są dwa wyjścia: albo zdobyć duchowe życie, o które rozpoczęło się walkę, albo stracić wszelkie życie. (R2615:5) Straci wielką nagrodę boskiej natury. (R5120:3) Bycie uczniem niosło ze sobą wymogi zupełnie obce początkowym oczekiwaniom apostołów. (R3790:3)

„Kto by utracił życie swoje –” — Z greckiego psyche, dusza, byt. (E335) Ofiarować wszelką ziemską nadzieję, cel, zamiar i oddać swoje życie. (R5426:2) Chodzi o oddanie swego ziemskiego życia a zdobycie niebieskiego. (R3790:4) Tylko poprzez ucisk wejdą oni do Królestwa. (R5426:1) Takie poświęcenie z konieczności oznacza zerwanie wielu ziemskich więzów. (R5426:2)

„Odnajdzie je –” — Tylko tym, którzy zgodzą się na takie zasady, okazującym swą lojalność i oddanie, zostanie powierzona wielka moc, chwała i cześć, należne klasie Królestwa. (R5426:1) Otrzyma nagrodę życia na poziomie duchowym. (R5120:3)

Epifania i Bazylea:

„ktoby chciał duszę soją zachować, straci ją” — ktoby chciał zachować swoje ofiarowane życie, straci je. (TP 1938, s. 29)

Ewangelia Mateusza 16:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Za duszę swoją” — Istotę, istnienie, najcenniejsza posiadłość.

„Albowiem cóż pomoże człowiekowi –” — Człowiek pracuje dla zdobycia bogactw, aby zebrać ich jak najwięcej, a gdy je już zdobędzie, odkrywa, że zdobył je kosztem zdrowia. (R276:6, 205:2, E258)

„Choćby cały świat pozyskał –” — Jeżeli pragną zdobyć cały świat z egoistycznych pobudek, samolubstwo rozwinięte w ten sposób uczyni ich niezdatnymi dla życia wiecznego. (R5120:3)

„A na duszy swej szkodę poniósł –” — Utracił życie. (R2288:4) Utracił wieczne obietnice, znajdujące się w zasięgu ręki poprzez Chrystusa. (NS265:5) W wyniku samolubnej woli, sprzeciwiającej się woli Bożej i jego prawu miłości. (R3341:2)

„Za duszę swoją –” — Za swój byt, istnienie; to, co ma najdroższego. (E258) Słowo „dusza” użyte w tym wersecie jest tłumaczeniem z greckiego słowa „psyche”, użytego także w poprzednim wersecie, a oddanego tam jako „życie”. (R2658:6, 2288:2, 248:6, E335) Swoje przyszłe istnienie. (R2615:6)

Epifania i Bazylea:

„za duszę swoją” — czyli za życie. (TP 1963, s. 7)

Ewangelia Mateusza 16:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Syn Człowieczy” — Jezus według ciała po matce był synem Adama.

„Tedy” — W Tysiącleciu.

„Odda każdemu” — Nikt przed Chrystusem nie otrzymał żadnej nagrody. Licząc w to należy i niesprawiedliwych, bo "umie Pan ... niesprawiedliwych na dzień sądu ku karaniu zachować", 2 Piotra 2:9.

„Uczynków jego” — Teraz w tym czasie jest: "Niech wam się stanie według wiary waszej", Mat. 9:29.

„Syn Człowieczy –” — Właściwe jest myślenie o Jezusie jako o potomku Dawida oraz jako o potomku Adama, poprzez Ewę. (E152)

„Przyjdzie –” — W czasie drugiego przyjścia. (R4645:6, 4142:5*, 2288:5)

„Z aniołami swymi –” — Posłańcami. (R4645:6)

„I wtedy –” — Podczas wieku Tysiąclecia. (R2304:2) Zupełna nagroda nie zostanie dana Kościołowi aż do czasu przyjścia Chrystusa. (A103) Zapewniając ich tym samym, iż nie odziedziczą Królestwa aż nadejdzie odpowiedni czas, należący do przyszłości. (R3790:5) Nie należy oczekiwać w obecnym życiu nagrody za kroczenie śladami Chrystusa. Wszystko, czego możemy się obecnie spodziewać jako nagrody to pokoju i błogosławieństwa Pańskiego w naszych sercach oraz wspaniałej nadziei na przyszłość. (NS602:4) Pełnej rekompensaty, nagrody lub kary, nie należy się spodziewać przed zmartwychwstaniem. (R1881:4) Tym samym, ci, „którzy zasnęli”, nie otrzymali jeszcze swej nagrody. (HG347:4)

„Odda każdemu –” — Włączając w to niesprawiedliwych, ponieważ „Umie Pan wyrwać pobożnych z pokuszenia, bezbożnych zaś zachować na dzień sądu celem ukarania” (2 Piotr. 2:9) (A103)

„Według uczynków jego –” — Jednakże w obecnym czasie zastosowanie mają słowa: „Według wiary waszej niechaj się wam stanie.” (Mat. 9:29) (R2304:2) Ktokolwiek by świadomie podał naśladowcy Pańskiemu kubek zimnej wody, otrzyma nagrodę. (R1469:6)

Epifania i Bazylea:

„przyjdzie” — rozciąga się przez okres całych 1000 lat. (TP 1929, s. 31)

„a tedy” — nie przedtem, jak to niektórzy błędnie nauczają. (TP 1968, s. 66)

„odda każdemu według uczynków jego” — nagrodzi wszystkich proporcjonalnie do wykonanej przez nich pracy. (TP 1985, s. 19) żywot wieczny na ziemi dla wiernych restytucjonistów, a wieczne zniszczenie dla złych. (TP 1959, s. 163)

Ewangelia Mateusza 16:28

Paruzja (C.T. Russell):

„W Królestwie swoim” — Wytłumaczone jest w następnych wierszach 17 rozdziału.

„Zaprawdę powiadam wam –” — Werset ten rozpoczyna nowy rozdział. W przekładzie Revised Version zostało to uwzględnione. (R2288:5)

„Że są wśród stojących tutaj tacy –” — Piotr, Jan i Jakub: trzej apostołowie najbardziej rozwinięci pod względem wiary i gorliwości. (R2659:1)

„Aż ujrzą –” — Na Górze Przemienienia. (Q797:2)

„Syna Człowieczego –” — Trzej apostołowie w wizji widzieli Syna Człowieczego w chwale swego Królestwa. W rzeczywistości jeszcze nie miało to miejsca. (R4649:6)

„W Królestwie swoim –” — Właściwe tłumaczenie powinno brzmieć: „W królewskim majestacie”. (Q797:2) Tak jak zostało to wyjaśnione w pierwszych dziewięciu wersetach 17 rozdziału. (R3790:5)

Epifania i Bazylea:

„są niektórzy z tych, co tu stoją” — Piotr, Jakub i Jan. (TP 1985, s. 20)

„którzy nie ukuszą śmierci, ażby ujrzeli Syna człowieczego, idącego w królestwie swojem” — widzieli Go przychodzącego w Królestwie podczas sceny Przemienienia - nie w rzeczywistości, lecz w obrazie Jego drugiego adwentu i Królestwa. (Mat.17:1-9). (TP 1985, s. 20) słowo "idącego" rozciąga się przez okres całych 1000 lat. (TP 1929, s. 31)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 16

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.