Ewangelia Mateusza 12

Ewangelia Mateusza, rozdział 12 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (50 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 12 — Biblia Gdańska

1 W on czas szedł Jezus w sabat przez zboża, a uczniowie jego łaknęli, i poczęli rwać kłosy i jeść.

2 A ujrzawszy to Faryzeuszowie, rzekli mu: Oto uczniowie twoi czynią, czego się nie godzi czynić w sabat.

3 A on im rzekł: Izaście nie czytali, co uczynił Dawid, gdy łaknął, on i ci, którzy z nim byli?

4 Jako wszedł do domu Bożego, i chleby pokładne jadł, których mu się nie godziło jeść, ani tym, którzy z nim byli, tylko samym kapłanom.

5 Alboście nie czytali w zakonie, że w sabat i kapłani w kościele sabat gwałcą, a bez winy są?

6 Ale mówię wam, iż tu większy jest niż kościół.

7 A gdybyście wiedzieli, co to jest: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary, nie potępialibyście niewinnych;

8 Albowiem Syn człowieczy Panem jest i sabatu.

9 A odszedłszy stamtąd przyszedł do bóżnicy ich;

10 A oto był tam człowiek mający rękę uschłą; i pytali go, mówiąc: Godzili się w sabat uzdrawiać? aby go oskarżyli.

11 A on im rzekł: Któryż człowiek z was będzie, który by miał owcę jedną, a gdyby mu ta w sabat w dół wpadła, izali jej nie dobędzie i nie wyciągnie?

12 A czemże zacniejszy jest człowiek niżeli owca? Przetoż godzi się w sabat dobrze czynić.

13 Tedy rzekł człowiekowi onemu: Wyciągnij rękę twoję; a on wyciągnął, i przywrócona jest do zdrowia jako i druga.

14 A wyszedłszy Faryzeuszowie, uczynili radę przeciwko niemu, jakoby go stracili.

15 Ale Jezus poznawszy to, odszedł stamtąd, i szedł za nim lud wielki; i uzdrowił one wszystkie,

16 I przygroził im, aby go nie objawiali,

17 Żeby się wypełniło, co powiedziano przez Izajasza proroka, mówiącego:

18 Oto ten sługa mój, któregom obrał, ten umiłowany mój, w którym się upodobało duszy mojej; położę ducha mojego na nim, a sąd narodom opowie;

19 Nie będzie się wadził, ani będzie wołał, i nikt na ulicach nie usłyszy głosu jego;

20 Trzciny nałamanej nie dołamie, a lnu kurzącego się nie zagasi, aż wystawi sąd ku zwycięstwu;

21 A w imieniu jego narodowie będą nadzieję mieli.

22 Tedy przywiedziono do niego opętanego, ślepego i niemego, i uzdrowił go, tak iż on ślepy i niemy i mówił i widział.

23 I zdumiał się wszystek lud, i mówili: Nie tenże jest on syn Dawidowy?

24 Ale Faryzeuszowie usłyszawszy to, rzekli: Ten nie wygania dyjabłów, tylko przez Beelzebuba, książęcia dyjabelskiego.

25 Lecz Jezus widząc myśli ich, rzekł im: Każde królestwo rozdzielone samo przeciwko sobie pustoszeje, i każde miasto albo dom, sam przeciwko sobie rozdzielony, nie ostoi się.

26 A jeźliż szatan szatana wygania, sam przeciwko sobie rozdzielony jest; jakoż się tedy ostoi królestwo jego?

27 A jeźliż ja przez Beelzebuba wyganiam dyjabły, synowie wasi przez kogoż wyganiają? Przetoż oni sędziami waszymi będą;

28 A jeźliż ja duchem Bożym wyganiam dyjabły, tedyż do was przyszło królestwo Boże.

29 Albo jakoż może kto wnijść do domu mocarza, i sprzęt jego rozchwycić, jeźliby pierwej nie związał mocarza onego? toż dopiero dom jego rozchwyci.

30 Kto nie jest ze mną, przeciwko mnie jest, a kto nie zbiera ze mną, rozprasza.

31 Dlatego powiadam wam: Wszelki grzech i bluźnierstwo ludziom odpuszczone będzie; ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie odpuszczone ludziom.

32 I ktobykolwiek rzekł słowo przeciwko Synowi człowieczemu, będzie mu odpuszczono; ale kto by mówił przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczono, ani w tym wieku ani w przyszłym.

33 Czyńcież albo drzewo dobre, i owoc jego dobry; albo czyńcie drzewo złe, i owoc jego zły; albowiem z owocu drzewo poznane bywa.

34 Rodzaju jaszczurczy! jakoż możecie mówić dobre rzeczy, będąc złymi, gdyż z obfitości serca usta mówią?

35 Dobry człowiek z dobrego skarbu serca wynosi rzeczy dobre, a zły człowiek ze złego skarbu wynosi rzeczy złe.

36 Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, które by mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny;

37 Albowiem z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony.

38 Tedy odpowiedzieli niektórzy z nauczonych w Piśmie i Faryzeuszów, mówiąc: Nauczycielu, chcemy od ciebie znamię widzieć.

39 A on odpowiadając rzekł im: Rodzaj zły i cudzołożny znamienia szuka; ale mu nie będzie znamię dane, tylko ono znamię Jonasza proroka.

40 Albowiem jako Jonasz był w brzuchu wieloryba trzy dni i trzy noce, tak będzie Syn człowieczy w sercu ziemi trzy dni i trzy noce.

41 Mężowie Niniwiccy staną na sądzie z tym rodzajem, i potępią go, przeto że pokutowali na kazanie Jonaszowe; a oto tu więcej niżeli Jonasz.

42 Królowa z południa stanie na sądzie z tym rodzajem, i potępi go; iż przyszła od krajów ziemi, aby słuchała mądrości Salomonowej; a oto tu więcej niżeli Salomon.

43 A gdy nieczysty duch od człowieka wychodzi, przechadza się po miejscach suchych, szukając odpocznienia, ale nie znajduje.

44 Tedy mówi: Wrócę się do domu mego, skądem wyszedł; a przyszedłszy znajduje go próżny i umieciony i ochędożony.

45 Tedy idzie, i bierze z sobą siedm inszych duchów gorszych, niżeli sam: a wszedłszy mieszkają tam, i bywają ostatnie rzeczy człowieka onego gorsze, niżeli pierwsze. Tak się stanie i temu rodzajowi złemu.

46 A gdy on jeszcze mówił do ludu, oto matka i bracia jego stali przed domem chcąc z nim mówić.

47 I rzekł mu niektóry: Oto matka twoja i bracia twoi stoją przed domem, chcąc z tobą mówić.

48 A on odpowiadając, rzekł temu, co mu to powiedział: Któraż jest matka moja? i którzy są bracia moi?

49 A wyciągnąwszy rękę swoję na uczniów swoich, rzekł: Oto matka moja i bracia moi!

50 Albowiem ktobykolwiek czynił wolę Ojca mojego, który jest w niebiesiech, ten jest bratem moim, i siostrą i matką.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 12

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 12:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Szedł Jezus przez zboża” — Przez pole pszeniczne i prawdopodobnie był w drodze do synagogi.

„Rwać kłosy” — Faryzeusze twierdzili, że wycieranie w rękach kłosów i oddmuchnięcie plew miało znaczyć młócenie i przewiewanie, a więc gwałcenie sabatu.

„I jeść” — Faryzeusze trzymali się przepisów starszych, że nie należało się jeść aż dopiero po odbytym nabożeństwie i po wyjściu z synagogi.

„Szedł Jezus” — Prawdopodobnie szedł do synagogi. (R3316:6)

„Wśród zbóż” — Pszenicy. (R3754:1)

„Rwać kłosy” — Faryzeusze twierdzili, że rozcieranie kłosów w dłoniach i przedmuchiwanie plew aby wydobyć ziarno, stanowiło proces młócenia, a zatem było to naruszenie sabatu. (R3316:3, 4600:4, 3754:2, 2268:1) Ci, którzy decydują się nie używać samochodów w sabat nie powinni pozwolić by ich myśli biegły do rzeczy światowych i złych. Byłoby to hipokryzją. (R3754:2)

„I jeść” — Faryzeusze wyznawali zasadę, że nie powinno się nic jeść dopóki nie zakończyło się nabożeństwo w synagodze. (R3316:6)

Ewangelia Mateusza 12:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Faryzeusze” — Faryzeizm pod wieloma względami przekształcił się w formalizm. (R2268:6) Istnieje zasadnicze podobieństwo pomiędzy uczonymi w piśmie i Faryzeuszami z czasów naszego Pana i tak zwanymi ortodoksyjnymi Chrześcijanami naszych czasów. Zwłaszcza w niektórych denominacjach daje się zauważyć tego samego ducha pogardy dla wszystkich poza ich grupą religijną. (R3315:3)

„Rzekli” — Ci, którzy w dniu dzisiejszym atakują prawdę tylko z powodu jej piękna i harmonii powinni być wyraźniej dostrzegani przez tych, których oczy wyrozumienia są otwarte. (R3316:2)

„Uczniowie twoi czynią czego nie wolno czynić” — Ci, którzy mają niewielkie poznanie prawdy, są niekiedy niezwykle pedantycznymi formalistami. (R2268:2)

„W sabat” — Wielki Nauczyciel, sam będąc Żydem, był w podobnym stopniu jak i inni Żydzi objęty każdym nakazem Przymierza Zakonu. Możemy jednak być pewni, że nie naruszył on żadnego jego przepisu. (R4600:2, 2268:6) Chrześcijanie winni raczej przestrzegać ducha prawa niż jego litery. Jest to prawdziwą zasadą w odniesieniu zarówno do wszystkich Dziesięciu Przykazań, jak i do czwartego. (R4599:6) Duchowy Izrael zachowuje Sabat każdego dnia, odpoczywając w Chrystusie, odpoczywając od naszych własnych trudów, od wszelkich usiłowań usprawiedliwiania samych siebie poprzez prawo. (R3753:4, 2269:5) Obrazowy. Prawdziwy chrześcijanin doceni pozaobraz. Siódmy dzień przedstawia odpoczynek wyższego rzędu, odpoczynek wiary raczej niż odpoczynek fizyczny. (R4600:1, 2269:4) Tak jak liczba siedem jest symbolem doskonałości lub zupełności, tak też i siódmy dzień przedstawia zupełny lub doskonały odpoczynek, który mamy w Chrystusie. (R2269:4) Najlepiej odpoczywamy podczas ciężkiej pracy. (Q608:1) Niech nasze domy będą najcichszymi miejscami ze wszystkich w wyznaczonym dniu odpocznienia, niech nie będzie w nich słyszany odgłos pracy lub ziemskiej rozrywki, lecz niech obfituje nasza radość nadziei, miłości i wiary. (R3753:6) Pierwotny Kościół spotykał się pierwszego dnia tygodnia ponieważ to właśnie w tym dniu Chrystus zmartwychwstał i w tym dniu się ukazywał. Nic dziwnego, że dzień ten stał się dla nich dniem Pańskim. (R4600:2) Nie zdziwiłbym się, gdyby zwyczaj przestrzegania świętowania dnia siódmego był nadal zachowany między ludźmi w Wieku Tysiąclecia. (Q608:1)

Ewangelia Mateusza 12:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Chleby pokładne” — Typ na prawdę.

„I jadł” — Nadzwyczajna sytuacja usprawiedliwiała odstępstwo od zasady. Było to motywowane koniecznością zachowania życia. (R3316:3, 3754:2, 2268:3) Chleby pokładne - Symbol prawdy. (T22, 115)

Ewangelia Mateusza 12:5

Paruzja (C.T. Russell):

„W świątyni” — Dowodzi to faktu, że praca czyniona jako ofiara, na rzecz innych, jak również dla zaspokojenia własnych potrzeb, nie może stanowić naruszenia czwartego przykazania. (R2268:3) A są bez winy – Prawo Zakonu nakazywało im wykonywanie określonych czynności, wobec czego takie działania nie mogły być uznawane za naruszenie Sabatu. (R3316:3)

Ewangelia Mateusza 12:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Niż kościół” — Uczniowie Jego byli zajęci większą i ważniejszą pracą niżeli lewici w usłudze około figuralnej świątyni.

„Większego niż świątynia” — Apostołowie wykonywali pracę bardziej poświęconą niż kapłani i lewici w świątyni, ponieważ On, jako przedstawiciel Ojca, był większy niż świątynia. (R3316:3)

Ewangelia Mateusza 12:7

Paruzja (C.T. Russell):

„I gdybyście byli zrozumieli” — Określenie to jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że oni tego nie rozumieli. (R539:1*)

„Miłosierdzia chcę, a nie ofiary” — Bóg raczej pragnie widzieć w swych stworzeniach miłosierdzie okazywane sobie wzajemnie niż poświęcanie swojej wygody. (R4600:4) To miłująca natura Jezusa była tym czynnikiem, który tak bardzo przeszkadzał faryzeuszom i wywoływał ich sprzeciw. (R539:1*) Podobnie i wszelkie wyrazy miłosierdzia, współczucia i litości okazywane w Sabat są milsze Bogu niż ofiary odprawiane w obrazowej świątyni. (R2268:3) Miłosierdzie to powstrzymałoby ich od potępiania apostołów. Podobnie i dzisiaj, upadkiem w przypadku wielu krytyków i ludzi wypatrujących upadków innych jest ich brak miłosierdzia, miłości. (R3754:4)

„Nie potępialibyście” — Stan gotowości do wypominania innym ich upadków i wyrażania swego potępienia, wskazuje na zły stan serca. (R3316:4)

Ewangelia Mateusza 12:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest Panem” — Jest właściwym nauczycielem do określania prawdziwego znaczenia tego dnia. (R3754:4, 3316:4)

„Sabatu” — Obraz na dzień Siódmego Tysiąclecia. (B40)

Ewangelia Mateusza 12:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Do ich synagogi” — Gdzie mieli zamiar znaleźć podstawę do oskarżenia Pana przed całym zborem. (R3316:6)

Ewangelia Mateusza 12:10

Paruzja (C.T. Russell):

„W sabat” — Typ na 7-my tysiąc lat (który rozpoczął się w roku 1874 po upadku Adama).

Ewangelia Mateusza 12:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Mając jedną owcę” — On znał czułe punkty ich egoizmu. (R2269:1)

„W sabat” — Pomimo, iż praca była zabroniona przez Zakon, ponieważ był to czas odpoczynku, regeneracji sił i błogosławieństw a nie czas głodu, niewygody i cierpienia, czy to dla człowieka, czy zwierzęcia. (R2268:3)

„Do dołu wpadła” — Biedny kaleka został uwięziony w pułapce grzechu i chorób przez Przeciwnika. (R2269:1)

„I nie wyciągnie” — Motywowani swoją miłością do zysku, aby uniknąć jej śmierci i związanej z tym straty. (R2268:5) Nawet pomimo tego, że wymagałoby to sporego wysiłku kilku osób. Jakże głupim było zatem karcić naszego Pana, który jednym słowem mógł zgromić chorobę. (R3317:1)

Ewangelia Mateusza 12:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Niżeli owca” — To jest coś takiego, czego świat się jeszcze nie nauczył.

„Niż owca” — Tej lekcji świat się chyba jeszcze nie nauczył. (R3754:5)

„W sabat” — Jezus wiele ze swych cudów uczynił w sabat, jako proroczy obraz na Wiek Tysiąclecia. (R4600:5)

Ewangelia Mateusza 12:13

Paruzja (C.T. Russell):

„I stała się znów zdrowa” — Objawiając w ten sposób wyższość miłości nad każdym prawem zgodnie z zacytowanym proroctwem, że miłosierdzie w oczach Bożych było ważniejsze niż ofiara. (R3754:5) Pokazał, iż miał boską łaskę i że prawdziwość jego nauki w tym przedmiocie została potwierdzona. (R4600:4)

Ewangelia Mateusza 12:14

Paruzja (C.T. Russell):

„A faryzeusze” — Objawili ducha sekciarskiego i ważność swojego stanowiska, a co jest naśladowane i w naszych czasach przez tych, którym brak ducha prawdy.

„A faryzeusze” — Pokazując w ten sposób zacietrzewionego ducha sektarianizmu i samouwielbienia, co w naszych czasach jest charakterystyczne dla ludzi którym brakuje ducha Prawdy. (R3754:5)

„Naradzali się co do niego” — Byli oni zdecydowanie mniej popularni w Galilei niż w Judei, a teraz ich wpływ dodatkowo został umniejszony poprzez konflikt z Panem. (R3754:4)

„Jak by go zgładzić” — Nauczanie Naszego Pana wywoływało u Faryzeuszów poczucie zazdrości, napastliwości, nienawiści, a nawet żądzę morderstwa. (R4600:5) Oni czuli, że mają zupełne prawo zamordowania kogoś, kogo słowa i zachowanie tak bardzo ich przerastało, że hamowało rozprzestrzenianie się ich wpływów. (R3754:6)

Ewangelia Mateusza 12:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Odszedł stamtąd” — Użył naturalnego sposobu i ostrożności, by się nie narażać na niebezpieczeństwo, "Ponieważ jeszcze nie przyszła Jego godzina", Jan 8:20.

„Odszedł stamtąd” — Dał w ten sposób przykład, jak należy wyglądać boskiej opatrzności i otwarcia drogi ucieczki od rzeczy zbyt ciężkich do zniesienia. (F508; R1735:1)

Ewangelia Mateusza 12:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Na ulicach” — Nie przekrzykując się z innymi słowami ewangelii na ulicach. Ani Biblia, ani zdrowy rozsądek nie dyktuje wywoływania kłótni dla sprawy prawdy. (R1468:4)

Ewangelia Mateusza 12:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Trzciny nałamanej” — Chrześcijanin niezupełnie ofiarowany.

„Lnu kurzącego” — Symbolizuje tlejącą się wiarę.

„Wystawi sąd” — Sprawiedliwość, sąd, prawdę.

„Ku zwycięstwu” — Czyniąc tym sposobem podnóżek Boga Jehowy chwalebnym.

„Trzciny nadłamanej” — Chrześcijanin nie poświęcony całkowicie. (F684) Pokorne, skruszone, wierne serce. Bóg bada je i daje mu swe błogosławieństwo. (R1945:5)

„Nie dołamie” — Bóg łaskawie zniża się do poziomu ludzkiej niewiedzy i słabości. (R1675:1) Jeżeli dostrzeże najmniejszą skłonność do skruchy, on opiekuje się nią i pielęgnuje ją. (R1614:5)

„Lnu tlejącego” — Tlejąca wiara. (F684)

„Nie zagasi” — Jeśli istnieje najmniejsza iskra miłości do Boga, on będzie ją rozdmuchiwał, w nadziei, że rozpali się w płomień. (R1772:5, 2073:1*)

„Dopóki nie doprowadzi do zwycięstwa” — Czyniąc wspaniałym podnóżek Jehowy. (E47) Życie i nieśmiertelność zostały wyprowadzone na jaśnię przez wytrwanie Jezusa w jego próbie. (HG40:3) Gdy całe zło i wszyscy rozmyślnie zło czyniący zostaną pokonani. Jego zwycięstwo zaowocuje ustanowieniem sprawiedliwości i pokoju, bez względu na to, czy liczba upadłych w tym konflikcie będzie duża, czy mała. (R1443:5)

„Sprawiedliwości” — Prawdy, słuszności, sprawiedliwości. (D18) Gdy Chrystus przyjmie królewski urząd podczas drugiego przyjścia. (NS640:5)

Ewangelia Mateusza 12:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Syn Dawidowy” — Długo oczekiwany Król z rodu Dawida, Mesjasz.

„Syn Dawida –” — „I da mu Pan Bóg tron jego ojca Dawida.” – (Łuk. 1:32) (C257) Dawno temu obiecany król z linii Dawidowej, Mesjasz. E130, 133, C257, PD65/77, (SM210, 2)

Ewangelia Mateusza 12:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez Belzebuba” — Najpierwszy i największy wróg Boskiego rządu. Jezus odrzucił i wzgardził wszelkim świadectwem demonów.

„Książęcia” — Był on z natury wyższego stopnia istotą duchową, pierwszym i głównym przeciwnikiem Boga i człowieka.

„Diabelskiego” — Aniołów, którzy nie zachowali pierwotnego stanu swego przed potopem.

„Faryzeusze” — Gdy spojrzymy na ślepą nienawiść jaką żywili do Jezusa uczeni w piśmie i faryzeusze, na wszelkie złe rzeczy jakie o nim mówili, widzimy tym wyraźniej, że rzeczywiści byli oni po stronie szatana. (R4608:3)

„Tylko przez Belzebuba” — Szatana, pierwszego i przez długi okres jedynego wroga boskich rządów. (R2171:5) Zarzut obalony przez Jezusa, gdy odmówił przyjęcia świadectwa jakiegokolwiek demona. (R3310:4) Zwiedzieni Faryzeusze oskarżyli nawet Pana o to, że sam jest Szatanem. (Mat. 10:25) (R4608:5) Taka demonstracja nienawiści, złości i przeciwstawiania się światłości, nie była spowodowana „upadkiem” i nie może być jako taka przebaczona. (R723:5)

„Księcia” — Wodza, bez wątpienia z powodu wyższej natury. (R2171:5, 4608:5)

„Demonów” — Aniołów upadłych w czasach potopu. (R2171:5) Jego wpływ lub duch oddziałuje na jego sługi w mniej więcej ten sam sposób, jak duch Boży działa w jego dzieciach. (R370:6)

Ewangelia Mateusza 12:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł im” — Mistrz poświęcił trochę czasu na filozoficzną rozmowę z nimi na ten temat. R4608:5. „Gdy mu złorzeczono, nie odpowiadał złorzeczeniem.” (1 Piotr. 2:23) (R4802:6)

„Każde królestwo rozdwojone” — Walka Szatana o utrzymanie kontroli nad ludzkością stanie się szczególnie desperacka przy jej końcu, zanim zostanie „związany” na tysiąc lat. (R2189:2)

„Samo w sobie” — W swych ciągłych podziałach na kolejne sekty, siła Kościoła Protestanckiego uległa takiemu zdziesiątkowaniu, że – jak przewidział to już nasz Pan dawno temu – kościół ten skazany jest na upadek. (R1294:6*)

Ewangelia Mateusza 12:26

Paruzja (C.T. Russell):

„A jeżeli szatan” — Którego istnienie wielu zaprzecza.

„Wygania szatana” — Przez cudowne leczenie chorób.

„Jako ostoi się jego królestwo” — Gdy ucieka się do różnych rozpaczliwych środków, aby podtrzymać swoją władzę.

„A jeśli szatan” — Którego istnienie jest teraz przez wielu zaprzeczone. (F609) Ukazywanie się duchów dokonywane jest przed demony, które nienawidzą Boga i nie mają społeczności z tym, co dobre. Odrzucają one Biblię jako słowo Boże, określając ją jako bajkę niewartą dania wiary. (HG327:3*)

„Szatana wygania” — Cudownie lecząc chorych. (F641) Nie odrzucamy cudownych uzdrowień jako generalnie pochodzących od Szatana, ale zalecamy uważne sprawdzenie każdej osoby i systemu starających się zdobyć pozycję poprzez cuda. (F638) Tak jak obecnie stara się to czynić poprzez ideologię „Christian Science”. (R2189:1,2, 3784:3) Obecnie, gdy królestwo Szatana będzie wkrótce obalone, stara się on je utrzymać za pomocą wielu cudów. (R5802:1, 3275:1, 1644:4) Moc śmierci Szatana czyni wielce prawdopodobnym, że umacnia on wpływ swych narzędzi przez obdarzenie ich mocą leczenia z chorób, aby wzmocnić ich fałszywe doktryny. (R1685:6, 1644:3) Demony przybierają postać aniołów światłości, nauczycieli zaawansowanych prawd i dobrych lekarzy dla ciała i duszy, aby tylko ponownie omotać tych, którzy poszli za Bogiem. (R2189:2) Przez długi czas utrzymywał, że jest nauczycielem, lecz jego działalność jako uzdrowiciel wiary jest czymś nowym, właściwym dla naszych czasów, choć bez wątpienia miał on również do czynienia z cudami Papiestwa w ciągu wieków. (R3120:2)

„Ostoi się królestwo jego” — Jeżeli Szatan będzie działał przeciwko swym wspólnikom, będzie to wskazywać na rychły upadek jego imperium. (R3784:2, 4608:5) Fakt, że musi on dziś odgrywać rolę reformatora i dobrego lekarza jest dowodem na to, że jego upadek jest bliski. (F641)

Ewangelia Mateusza 12:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Belzebuba” — Szatan, z racji tego, że został stworzony na wyższym poziomie, uznawany jest za księcia demonów, w odniesieniu do upadłych aniołów. (R4608:5, 1686:1)

„Synowie wasi przez kogo wyganiają” — Wykazał im, że duchy wyganiali również ludzie spomiędzy nich samych, którzy cieszyli się powszechnym poważaniem. (R4608:5)

Ewangelia Mateusza 12:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Duchem Bożym” — Nie przyznaje jakoby czynił własną mocą.

„Duchem Bożym” — Wpływem lub mocą Bożą. (R372:5) Której nie uważam za swoją własną moc. (E271) Jeżeli on, mocą bożą, wyganiał demony, było to dowodem że Królestwo Boże jest blisko, tak jak przepowiedział. (R4608:5)

Ewangelia Mateusza 12:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Związał mocarza” — "I uchwycił smoka, węża onego starego, który jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat", Obj. 20:2.

„Jak może kto wejść” — Będzie to miało miejsce podczas drugiej obecności naszego Pana. Od czasu parousia naszego Pana, chaos wdarł się do posiadłości Szatana. (R4609:6)

„Do domu mocarza” — Jego domostwa, obejmującego również upadłych aniołów. (R4609:3)

„I jego sprzęty rozgrabić” — Wszelkie instytucje obecnego świata są elementami wprowadzonymi przez Szatana i są jego dobrami. (Q626:1, SM103:1, R1626:6) W swym Królestwie Sprawiedliwości, nasz Pan zniszczy wszelkie wytwory zła, grzechu, uprzedzeń, niewiedzy, itp. (SM243:1)

„Jeżeli pierwej nie zwiąże” — Może wskazywać to na fakt, iż stanie się to nagle. (R4609:3) Pierwszym zadaniem nowego króla jest związanie Szatana. Prawda będzie łańcuchem, który skrępuje zło. Gdy znajomość Pana napełni ziemię, Szatan będzie zupełnie związany. (R430:3,6*) Zanim nadejdzie anarchia, Szatan musi zostać związany. Upadek Babilonu, systemu kościelnego i fałszywych doktryn będzie znakiem, że Szatan został już prawie zupełnie związany. (Q626:1) Książę tego świata powoli się wycofuje, ponieważ jego władza wygasła. Zostanie on usunięty, jego ręce i nogi zostaną związane, co przyczyni się do wzrostu ucisku. (R5328:6) Każdy krok naprzód w kwestiach prawdy i wiedzy jest ograniczeniem ciemności i zabobonów. (R4609:6) Jak zostanie związany Szatan? Z pewnością nie za pomocą kajdanek. (Q627:2)

„Mocarza” — Szatan. (SM103:1, R4609:3) „I pochwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat.” (Obj. 20:2) (C341, R4609:3) Panowanie pogan. (R5526:2) Porządek rzeczy, w którym głową jest Szatan. (R4609:3)

„Wtedy” — Jeżeli dom jest właśnie okradany, to czyż nie musimy wnioskować, że Diabeł już od jakiegoś czasu musi być osobiście związany? (R4695:3*)

„Dom jego ograbi” — Nasz Pan zniszczy dobra Szatana, obali jego rządy i instytucje, które są tak zwodnicze. Sm103:1 Zostanie on zniszczony w czasie wielkiej anarchii, która przygotuje grunt na ustanowienie Królestwa Mesjasza. (Q626:1) Chrystus nie tylko zwiąże mocarza, lecz później splądruje jego dom, a podczas swego królestwa zagrabione dobra zwróci ludzkości, królestwu ziemi. (R575:1) Obali jego system, aby ustanowić lepszy. (R688:5) Pozbawi jego dom mocy. (C341) . „Dlatego dam mu dział wśród wielkich i z mocarzami będzie dzielił łupy (...)” (Izaj. 53:12) (R575:1) Gdy moc Szatana zacznie zanikać, ponieważ silniejszy od niego zacznie ograbiać jego dom, wtedy prawdziwy charakter tego systemu ten zostanie rozpoznany i objawiony jako „tajemnica nieprawości”. (R711:1) Z tego powodu nie możemy w modlitwach prosić Ojca o obfite żniwa, deszcze, zapobieganie suszom, głodom, wojnom i epidemiom. (R798:4)

Epifania i Bazylea:

„i sprzęt jego rozchwycić” — Jesienią 1874 roku zmartwychwstały Pan, w innym ze Swych potężnych dzieł wtórego przyjścia, pochwycił szatana jako jednostkę i związał czyli ograniczył go w jego władzy nad upadłymi aniołami, a w 1878 roku przystąpił do rozchwytywania „jego domu” i „jego sprzętu” (TP 1980, s. 59)

„jeśliby pierwej nie związał mocarza” — szatan był indywidualnie wiązany od 1874 do 1878 roku w przygotowaniu do rozchwycenia jego domu. (TP 1934, s. 59) Związał Prawdą w jej biblijnych, faktycznych i racjonalnych dowodach oraz silniej ograniczającej mocy. (TP 1974, s. 22,23) Wiązanie Szatana zanim zostanie ukończone, będzie przebiegało przez cztery stadia. (TP 1974, s. 22,23) PIERWSZE STADIUM WIĄZANIA SZATANA (TP 1974, s. 22,23) Pierwsze stadium miało miejsce od 1874 do 1914 r. We wzrastającym ograniczaniu na skutek potężnych świeckich i religijnych prawd, tak iż nie mógł on dłużej kontrolować narodów przez trzy fundamentalne doktryny swego imperium: o Boskim prawie (1) królów, (2) arystokratów i (3) kleru, a także przez trzy podtrzymujące błędy: (1) o świadomości umarłych, (2) przemianie podczas śmierci na istoty duchowe i (3) ich wiecznej szczęśliwości lub mękach. (TP 1974, s. 22,23) Koniec pierwszego stadium wiązania go był zaznaczony uderzeniem Jordanu przez pozaobrazowego Eliasza i rozpoczęciem Wojny Światowej, do której Szatan się uciekł, ażeby utrzymać swe imperium, po stwierdzeniu, iż dłużej nie będzie go mógł kontrolować za pośrednictwem trzech fundamentalnych doktryn i trzech podtrzymujących błędów. Tak więc przez Wojnę Światową, „wiatr” z wizji Eliasza (1 Król. 19:11, l2), Szatan na jakiś czas zjednoczył konserwatywne klasy i radykalne masy w chrześcijaństwie i odsunął wszechświatową rewolucję, która zagrażała powszechnym zniszczeniem jego imperium. On bez wątpienia wiedział, że nowoczesna Wojna osłabi jego imperium, lecz wolał osłabione imperium, aniżeli żadne. (TP 1974, s. 22,23) DRUGIE STADIUM WIĄZANIA SZATANA (TP 1974, s. 22,23) Od 1 fazy Wojny Światowej Szatan starał i utrzymać swoje imperium przez liczne inne błędy, szczególnie przez ich kombinacje, jak okazały się w różnych układach, Lidze Narodów, NATO, SEATO, w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej oraz innych porozumieniach i przymierzach między narodami, w porozumieniach finansistów, w uniach, federacjach i ruchach ekumenicznych potęg religijnych. Ale tym stadium wiązania Szatana przez użycie potężnych biblijnych, faktycznych i racjonalnych świeckich i religijnych prawd, Jezus jasno wykazał i w dalszym ciągu będzie jasno wykazywał mylność tych fałszywych doktryn, aż do momentu wywołania wszechświatom rewolucji („trzęsienia ziemi” z 1 Król. 19:12) mas przeciwko klasom. Obecnie, (pisane w 1974 r.) na każdym kroku dostrzegamy wzrastającego bardzo ducha rewolucji. (TP 1974, s. 22,23) TRZECIE STADIUM WIĄZANIA SZATANA (TP 1974, s. 22,23) Po obaleniu rządowego, finansowego i kościelnego chrześcijaństwa Szatan założy na podstawie fałszywych nauk nową formę rządu, którego doktryny, w trzecim stadium wiązania Szatana, Jezus przez świeckie i religijne prawdy ujawni jako błędne. Wówczas Szatan stopniowo będzie wiązany na tym punkcie swego oszukaństwa dowodzącego, że braterstwo ludzi sprowadzi dla ludzkości upragnione błogosławieństwa. Gdy to stadium wiązania Szatana zostanie wypełnione, a tym samym nie będzie on w stanie kontrolować dłużej swego imperium przez odnośne zwodzenie, nastąpi anarchia („ogień” z 1 Król. 19:11, 12) niszcząc całkowicie każdy ślad jego imperium. (TP 1974, s. 22,23) CZWARTE STADIUM WIĄZANIA SZATANA (TP 1974, s. 22,23) Czwartym i ostatnim stadium wiązania Szatana będzie wyjawienie przez naszego Pana, za pośrednictwem świeckich i religijnych prawd rozpaczliwego i nienawistnego wysiłku Szatana czynionego przez anarchistyczne resztki wszystkich narodów w drugiej fazie ucisku Jakubowego. Tak więc przy końcu Wielkiego Ucisku i drugiej fazy ucisku Jakuba, wiązanie Szatana będzie zakończone. (TP 1974, s. 22,23)

Ewangelia Mateusza 12:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeciw mnie jest” — W naszych czasach jest sporo wierzących co się zgadzają ze sobą na zebraniach zborowych, lecz ci wszyscy jednakowo sprzeciwiają się głoszonej Prawdzie na czasie.

„Kto nie jest ze mną” — Po stronie Boga, sprawiedliwości prawdy. (R4608:3) Jeżeli wierzymy, że Wielki Żniwiarz już działa, powinniśmy go uznać i oczekiwać jego przewodnictwa na polu żniwa. Możemy obserwować wiele wydarzeń, dziejących się pod jego kierownictwem. (CR63:4) Czy potrzebujemy innego Żniwiarza? Czy może obecny Żniwiarza zmieni plany? Czy może raczej powinniśmy oczekiwać, że Wielki Żniwiarz będzie kontynuować swe dzieło tak, jak je rozpoczął, aby je doprowadzić do końca? (CR62:6) Jeżeli ktoś uważa, że może prowadzić odrębne dzieło żniwa i że każdy powinien je prowadzić samodzielnie, zgodnie ze swym wyrozumieniem, ten nie rozumie właściwie boskiego planu. (R3885:4)

„Jest przeciwko mnie” — Odpowiedziawszy w ten sposób na ich sprzeciw, wykazał, że byli oni przeciwko niemu a tym samym występowali przeciwko Bogu. (R4608:5) Jest po stronie błędu, Szatana. (R4608:3) Cała ludzka rodzina jest albo po jednej stronie, albo po drugiej w wielkiej bitwie pomiędzy prawością a bezprawiem, prawdą, a błędem. (R4608:2) Saduceusze, Faryzeusze i Herodianie mieli w zwyczaju sprzeciwiać się Panu i dziełu żniwa, zwłaszcza pod koniec wieku Żydowskiego. (R3883:5) W naszych czasach, gorliwi wyznawcy wielu sekt chętnie spotykają się ze sobą w harmonii, lecz wszyscy oni gwałtownie sprzeciwiają się prawdzie. (R3883:3) W czasach obecności Jezusa, staje się naszym obowiązkiem a zarazem naszym przywilejem, aby rozsądzać, kto jest po stronie Pana; ponieważ kto jest przeciwko niemu, ten jest przeciwko nam. (R1362:3) O ile mówimy o naszym Panu, to nikt nie może zniszczyć jego dzieła, lecz można wspomagać dzieło Przeciwnika poprzez przeszkadzanie w dziele Pańskim. (CR64:5)

„Kto ze mną nie zbiera” — Ich gorliwość nie współgra ze znajomością Boskiego planu, nie współdziałają z Bogiem. (R634:4*)

„Rozprasz” — a – Jeżeli ktoś chce pracować osobno, niech tak czyni. Niech Główny Żniwiarz przerwie pracę takiego, jeżeli uzna to za stosowne. (CR64:5) Oni powstrzymują dzieło żniwa, próbują siać niesnaski pomiędzy żniwiarzami, mówiąc fałszywie wszelkie zło przeciwko niektórym z nich. (R3884:5)

Ewangelia Mateusza 12:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszelki grzech” — Z powodu ignorancji światła Prawdy.

„Nie będzie odpuszczony” — Lecz musi ponieść karę.

„Dlatego powiadam wam” — Nie potrafimy stwierdzić, czy uczeni w Piśmie i Faryzeusze pojęli świętą moc Bożą zdolną uczynić ich podległymi Drugiej Śmierci. (E272)

„Każdy grzech” — Powszechne rodzaje grzechu, wynikłe z upadku, niewiedzy, uprzedzeń, itp. (R4608:6, E273) Zła interpretacja lub złe reprezentowanie niewidzialnego Boga, byłoby znacznie lżejszym przestępstwem. (E271)

„I bluźnierstwo” — Złośliwe słowa sprzeciwu (jak w wersecie 36). (R723:5)

„Będzie ludziom odpuszczone” — Będą przez Boga całkowicie odpuszczone, o ile nie były świadome. (R4608:6, E273) Nie mogą, lecz będą, ale nie bez pokuty. Bóg swą dobrocią poprowadzi ludzkość do pokuty. (R78:1*) Pod pewnymi względami jest miłosierdziem fakt, że świat jest w dużej mierze głuchy i ślepy, ponieważ w wyniku tego, proporcjonalnie, nie jest odpowiedzialny według nauk przekazywanych pokornym. (NS208:3) Podczas tego wieku, z powodu braku światła, a w czasie przyszłego wieku, w miarę jak wiedza i siła będą stopniowo zdobywane, wszelkie niedoskonałości i braki będą przebaczone przez Odkupienie Chrystusa, aż do chwili, gdy ludzkość osiągnie doskonałość. (R569:6) W przypadku niewiedzy, kara pozostaje w proporcji do stopnia świadomości. (Q281:5) Grzechy i bluźnierstwa jako takie mogą zostać przebaczone gdy popełnione zostały w niewiedzy. Grzechy, które nie mogą zostać przebaczone, to grzechy umyślne. (R1984:4)

„Ale bluźnierstwo” — Obmowa, złe czyny, przeciwne duchowi prawdy, duchowi sprawiedliwości, Duchowi Pańskiemu pomimo, że je poznali. (NS244:1) „Kto popełnia grzech, z diabła jest”. (1 Jan. 3:8) Ci, którzy rozmyślnie grzeszą, celowo, są z diabła i nie są prowadzeni bożym duchem świętym. NS 243:6 Duchowi – Wszelki grzech przeciwko Duchowi Świętemu, przeciwko jasnemu światłu i znajomości boskiej mocy, jest nieprzebaczalny. (E273, R4608:6, 2612:2) Duch Święty w tym miejscu oznacza światło, inteligencję, szanujące boże zamiary. (R5105:6) Ktokolwiek umyślnie i świadomie zgrzeszyłby przeciwko Jezusowi, winny byłby bluźnierstwa przeciwko Duchowi Świętemu. (R5106:1, Q280:7) Przypisując moc bożą lub jego Ducha do mocy Szatana. (R4608:5) Według Bożej oceny, może istnieć wiele stopni haniebności, małych i dużych grzechów. (R5452:6) Mogli oni nie odebrać demonstracji mocy i ducha bożego w czynieniu dobra jako dowodów dla słów Jezusa, lecz niewybaczalnym było to, że przypisali je mocy Szatana. (R723:5, 260:2) Faryzeusze nie bluźnili celowo i bezpośrednio przeciwko Bogu, ani nie bluźnili szczególnie przeciwko Jezusowi, lecz bluźnili przeciwko Duchowi Świętemu który w nim działał. (E271, R5453:1)

„Nie będzie odpuszczone” — Niektóre grzechy przeciwko Duchowi Świętemu mogą być ukarane poprzez baty, inne poprzez śmierć. (R5452:6) Musi zostać odpokutowane poprzez obycie kary. (E273) Faryzeusze, do których adresowane były te słowa, nie mogli popełnić tego grzechu, ponieważ nie mieli pełni poznania. (R5293:4, 5452:6) Każda miara świadomości w przypadku grzechu wpływa na jego ocenę w ten sposób, że stosownie do jej udziału w grzechu, przenosi go z listy grzechów podlegających przebaczeniu na listę grzechów przebaczeniu nie podlegających. (NS244:3) Grzech Adama był grzechem nieprzebaczalnym ponieważ był to grzech doskonałej istoty, świadomy grzech przeciwko Duchowi. (NS243:2) Gdybyśmy byli doskonali, tak jak Adam był doskonałym, każde przekroczenie prawa byłoby tak samo niewybaczalne jak przestępstwo, jakiego dopuścił się ojciec Adam. (NS243:4)

Epifania i Bazylea:

„Bluźnierstwo przeciwko Duchowi Św.” — Wyrażenie "grzech przeciwko Duchowi Św." ma szersze wyrażenie niż "bluźnierstwo przeciwko Duchowi Św."; ponieważ taki grzech może być popełniony przez: (TP 1968, s. 64) 1/ pobudkę, 2/ myśl, 3/ słowo, 4/ czyn, (TP 1968, s. 64) podczas gdy "bluźnierstwo przeciwko Duchowi Św." jest popełnione tylko przez słowa. (TP 1968, s. 64) "Bluźnierstwo przeciwko Duchowi Św." - jest tylko jedną z czterech form "grzechu przeciwko Duchowi Św." (TP 1968, s. 64) Jeśli więc - w następujących zasadniczych cechach: (TP 1968, s. 64) 1\ że Boskie sprawy przeciwko którym się bluźni muszą być przez mówcę znane jako takie, (TP 1968, s. 64) 2\ że rozważanie poprzedza jego mowę, (TP 1968, s. 64) 3\ że złośliwość pobudza go do mowy, (TP 1968, s. 64) 4\ że opozycja do Pana znamionuje jego postępowanie, (TP 1968, s. 64) 5\ że jakaś samolubna pobudka pobudza go do mówienia, (TP 1968, s. 64) 6\ że jest to wypowiedziane świadomie - mówiłoby się przeciwko jakiejkolwiek z Boskich rzeczy, takich jak: Boska Osoba, charakter, prawda, dzieła, przedstawiciele itp., to taka mowa stanowiłaby "bluźnierstwo przeciwko Duchowi Św." (TP 1968, s. 64) Jezus wykazuje, że są dwa okresy czasu na przebaczenie grzechów: (TP 1960, s. 102) 1\ w tym świecie (Wieku) i (TP 1960, s. 102) 2\ w tym, który ma nadejść; ale (TP 1960, s. 102) w żadnym z nich nie będzie przebaczony "grzech przeciwko Duchowi Św." (TP 1960, s. 102) Stąd ustęp ten znaczy, że te grzechy, które nie są przeciwko Duchowi Św. i które nie zostały przebaczone w tym świecie, przebaczone będą w przyszłym. (TP 1960, s. 102)

Ewangelia Mateusza 12:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł słowo” — Nieświadomie, jest mniejsza odpowiedzialność.

„Duchowi Świętemu” — Rozmyślnie i złośliwie przypisując, iż pochodzi ze złego źródła, podczas gdy nikt nie może zaprzeczyć, że jest to dobry uczynek wolny od grzechu i samolubstwa.

„A jeśliby ktoś rzekł słowo” — Nieświadomie. (E271, R5390:6)

„Przeciwko Synowi Człowieczemu” — Jeżeli ktoś bluźni imieniu Jezus, będąc pod pewnym względem zwiedzionym, wówczas grzech ten nie jest bluźnierstwem przeciwko Duchowi Świętemu i może zostać przebaczony. Q281:T Błędna interpretacja motywów Jezusa poprzez stwierdzenie, że on jedynie próbował uzurpować sobie tron i wywyższać się w mocy, była więc stosunkowo lekkim występkiem. (E271, R732;5, 260:2)

„Będzie mu odpuszczone” — Każdy grzech podlega przebaczeniu odpowiednio do stopnia świadomości i słabości, jednakże w przypadku grzechów umyślnych, zamierzonych, nie podlegają one przebaczeniu i muszą być odpokutowane przez karę. (E273, R5453:1, 5390:6, 5106:4, 4608:6)

„Duchowi Świętemu” — Oznacza on światło, inteligencję służącą boskim zamiarom. (R5105:6) Złośliwe przypisywanie wszystkiego tego, co jest dobrym dziełem, wolnym od grzechu, samolubstwa i ambicji, jako pochodzącego ze złego źródła. (E271, R5390:6) Wszelkie grzechy przeciwko światłu nie podlegają przebaczeniu w żadnym czasie i muszą zostać ukarane. (R260:5) Grzechy przeciwko jasnym objawom boskiej łaski nie mogą być przypisane słabości ciała, ale muszą być przypisane celowej deprawacji serca, która nie jest wybaczalna. (E272)

„Nie będzie odpuszczone” — Nie oznacza to, że jednostka będzie karana na wieki. Oznacza to po prostu, że taki grzech nie może być przebaczony i musi być odpokutowany. (R5690:2, 723:5, 372:5, 260:3) Jeżeli kara nie przyniesie poprawy, będzie oznaczało to wyrok drugiej śmierci. (R5390:6) Wszyscy, którzy „otrzymują razy”, otrzymują je za grzechy nieprzebaczalne, ponieważ gdyby grzechy te były przebaczane, to nie byliby za nie karani. (R260:3) Pan zaakceptuje nasz samodzielny osąd swego postępowania jako zasługującego na karę i prawdopodobnie nie ukarze nas już więcej, widząc naszą poprawę. (NS245:6) Ci, którzy nie przyjmą zachęty do poprawy, mimo iż otrzymają taką możliwość, umrą drugą śmiercią, z której nie ma już wybawienia przez okup. (R44:2)

„Ani w tym wieku” — Podczas wieku Ewangelii. (R4608:6) Nauczanie i cuda Jezusa zapoczątkowały Wiek Ewangelii, tak jak on jest głową Kościoła Ewangelii. (R723:5) Istnieje coś takiego jak przebaczenie grzechów, zarówno w tym wieku Ewangelii jak i w przyszłym wieku Tysiąclecia. (R260:2)

„Ani w przyszłym” — W wieku Tysiąclecia. (R4608:6) W przyszłości. Słowo „wiek” pojawia się tylko raz w tekście. (R723:5) Ci, którzy zupełnie odstąpili w tym wieku nie mogą uzyskać przebaczenia w przyszłym, lecz szczerzy ale słabi, którzy nie zdobyli korony w tym wieku z powodu słabości ciała, mogą uzyskać przebaczenie w przyszłości. (R779:5*)

Epifania i Bazylea:

„Bluźnierstwo przeciwko Duchowi Św.” — Wyrażenie "grzech przeciwko Duchowi Św." ma szersze wyrażenie niż "bluźnierstwo przeciwko Duchowi Św."; ponieważ taki grzech może być popełniony przez: (TP 1968, s. 64) 1/ pobudkę, 2/ myśl, 3/ słowo, 4/ czyn, (TP 1968, s. 64) podczas gdy "bluźnierstwo przeciwko Duchowi Św." jest popełnione tylko przez słowa. (TP 1968, s. 64) "Bluźnierstwo przeciwko Duchowi Św." - jest tylko jedną z czterech form "grzechu przeciwko Duchowi Św." (TP 1968, s. 64) Jeśli więc - w następujących zasadniczych cechach: (TP 1968, s. 64) 1\ że Boskie sprawy przeciwko którym się bluźni muszą być przez mówcę znane jako takie, (TP 1968, s. 64) 2\ że rozważanie poprzedza jego mowę, (TP 1968, s. 64) 3\ że złośliwość pobudza go do mowy, (TP 1968, s. 64) 4\ że opozycja do Pana znamionuje jego postępowanie, (TP 1968, s. 64) 5\ że jakaś samolubna pobudka pobudza go do mówienia, (TP 1968, s. 64) 6\ że jest to wypowiedziane świadomie - mówiłoby się przeciwko jakiejkolwiek z Boskich rzeczy, takich jak: Boska Osoba, charakter, prawda, dzieła, przedstawiciele itp, to taka mowa stanowiłaby "bluźnierstwo przeciwko Duchowi Św." (TP 1968, s. 64) Jezus wykazuje, że są dwa okresy czasu na przebaczenie grzechów: (TP 1960, s. 102) 1\ w tym świecie (Wieku) i (TP 1960, s. 102) 2\ w tym, który ma nadejść; (TP 1960, s. 102) ale w żadnym z nich nie będzie przebaczony "grzech przeciwko Duchowi Św." (TP 1960, s. 102) Stąd ustęp ten znaczy, że te grzechy, które nie są przeciwko Duchowi Św. i które nie zostały przebaczone w tym świecie, przebaczone będą w przyszłym. (TP 1960, s. 102)

Ewangelia Mateusza 12:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Rodzaju jaszczurczy” — Gennema, oznacza rodzaj.

„Usta mówią” — Jeżeli mówią oszczerstwa, wtedy pokazują prawdziwy stan serca.

„Plemiona” — Z greckiego gennema, oznaczającego rasę.

„Żmijowe” — Tak bardzo skupionych na tradycjach swojego kościoła, że niezdolnych do przeprowadzenia najprostszego rozumowania. (E271, R372:5)

„Z obfitości” — Cokolwiek gromadzimy w umyśle, z pewnością to wypowiemy. (R5518:6) Skarb człowieka pokazuje, w którą stronę skłania się jego umysł. Jego upodobania pokazują jego charakter. Rzeczy, które kultywujemy są wskazówką naszego charakteru. (R5519:1)

„Serca” — określenie to użyte w tym miejscu w znaczeniu słowa „umysł”. (R5518:4) Serce jest wykładnikiem charakteru, natomiast usta są jego wskazówką. (R5518:4, 5122:6, 1937:1) Jeżeli właściwe nastroimy serce, efektem będzie proporcjonalne oczyszczenie ciała. (SM335:1) Aby głosić właściwe słowa, konieczny jest właściwy stan serca. (R1937:1) Stosunek serca. (R5470:6) Serce przepełnione duchem miłości i prawdy przekaże go dalej dla innych. (R4770:6, 2444:1) Pismo Święte wszędzie nawołuje Lud Boży do czystości serca. SM336:T Naszą największą troską powinno być zatem serce i jego stan, aby jego uczucia były całkowicie pod kontrolą boskiej łaski. (R1937:2)

„Mówią usta” — Jeżeli zasady prawdy, sprawiedliwości, szacunku do Boga i miłości dla piękna świętości są zakorzenione w sercu, nie powinniśmy mieć trudności w kontrolowaniu języków. (R5519:4, 5247:3) Kto kontroluje swój język, sprawdza w ten sposób stan swego serca, wobec czego może je lepiej poznać i okiełznać. (R2445:1) Jeżeli język pomawia, pokazuje w ten sposób prawdziwy stan serca. (F408, NS590:5) Nasze słowa są ciągłym świadectwem stanu naszych serc. (R5122:6) Złe usta, które czynią wiele krzywdy innym, są symptomem złego serca. (R2444:1) Ogromna odpowiedzialność przywiązana zostaje do języka, który porusza się w zły albo nonszalancki sposób, który okazuje brak szacunku dla Boga. (R1938:2) Pan osądza nasze serca na podstawie naszych słów. (R5122:5) W ten sposób możemy badać i sprawdzać sami siebie. (OV208:4) W dzisiejszych czasach, przeciwnicy prawdy używają raczej oszczerczej mowy, niż fizycznej przemocy. (R5545:2)

Źródła: zob. MANNA - 19 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. MANNA - 19 KWIETNIA

Ewangelia Mateusza 12:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Z dobrego skarbca” — Musimy osiągnąć stan, w którym nie tylko że nie będziemy chętni czynić zło naszym bliźnim, ale gdzie w szczery sposób będziemy pragnąć czynić im dobro. (OV209:1)

„Dobre rzeczy” — Owoce uprzejmości, miłosierdzia i miłości – dobre uczynki. (SM335:2, OV208:4) Powinniśmy wieść takie życie, aby wszyscy nasi przyjaciele i znajomi byli gotowi wydać nam świadectwo, że jesteśmy dobrymi ludźmi a nasze słowa niosą ze sobą pociechę. (R4277:6)

„Złe rzeczy” — Gorzkie rzeczy, zatrute strzały, raniące każdego, kogo zdołają dosięgnąć. (OV208:4) Zobacz w.34 - MANNA

Epifania i Bazylea:

Zobacz w.34 - MANNA

Ewangelia Mateusza 12:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Słowa próżnego” — Bezpożyteczne, szkodliwe, niewierne, błahe, nieprzyjemne, niewdzięczne, brudne, złe, itp..

„Dadzą z niego liczbę” — Będą odpowiednio traktowani, ćwiczeni w sprawiedliwości, by ich przyprowadzić do odmiany serca i umysłu, poprawy i doskonałości.

„A powiadam wam” — Faryzeuszom i Uczonym w Piśmie, którzy usiłowali przyłapać go na słowie za pomocą niuansów językowych. R5538:1. 5517:2, 2613:1, 722:2

„Z każdego nieużytecznego słowa” — Nie przynoszącego korzyści, szkodliwego, zgubnego, nielojalnego, frywolnego, lekkomyślnego, niemiłego, nonszalanckiego, niewdzięcznego, bezbożnego, nieczystego. R1938:1, 5517:2, 2613:1, 722:2 W mowie lub w piśmie. (OV208:3) Nasz Pan mówił o myślach, ukrytych za słowami. (R5518:2) Bezpieczną postawą duszy znajdującej się w ucisku i w czasie doświadczeń, jest zachowanie ciszy przed Bogiem, oczekując jego kierownictwa a nie snucie przedwczesnych domniemań brzemiennych w skutki. (R1937:5) Osiągnięcie doskonałego opanowania słów i zachowania jest możliwe tylko poprzez czujny wysiłek wiary. (R4805:2) Każdy zły uczynek oraz każde zgubne słowo będzie zapisane w naszym własnym charakterze. (OV209:2) W tym kontekście, mówił o celowych i złośliwych słowach wrogów wymierzonych przeciwko światłu.(zobacz wersety 24, 31,32) (R2613:1, 722:3) O, jakże straszna jest siła oszczerczego słowa! Moc insynuacji! A nawet wzruszenia ramionami! (OV208:3)

„Zdadzą sprawę” — Zostaną rozliczeni, skorygowani i zdyscyplinowani w sprawiedliwości, aby osiągnęli końcową doskonałość poprzez poprawę. (R1469:5, 5517:3) Ten, który czyni zło, sam siebie rani i naznacza złem swych słów i uczynków. (OV209:2, R5517:6) Chrześcijanin powinien codziennie zdawać rachunek u tronu łaski. (R4805:2, 5517:6) Pamiętajmy, aby codziennie wyrównywać nasz rachunek u Pana, aby mieć pewność, że nie pozostawiamy za sobą jakichś nieużytecznych słów, których nie odpokutowaliśmy, a które w konsekwencji nie byłyby przebaczone, będąc świadectwem przeciwko nam. (R1938:6)

„W dzień sądu” — Dzień próby, sprawdzania, sumowania. (OV207:1, R5517:6) A nie w dzień zagłady. (OV207:1) Z Kościołem, w tym wieku Ewangelii. R5517L6, 1938:1, (HG40:6, OV208:2) Kościół stoi teraz przed Boską sądową stolicą. Zarówno serce jak i umysł podlegają bacznej lustracji. (R5518:3, 4805:5) Dzień Tysiącletni, dający Adamowi i każdemu członkowi jego rasy możliwość indywidualnej, osobistej próby. (OV207:2) W czasie wieku Tysiąclecia, w czasie „dnia sądu”, odbywać się będzie rozliczanie z każdego zgubnego słowa. (R1654:1)

Źródła: MANNA - 22 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 22 KWIETNIA

Ewangelia Mateusza 12:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem na podstawie słów twoich” — Poświęceni członkowie Ludu Bożego ponoszą odpowiedzialność za wpływ, jaki ich słowa mają na innych ludzi. (OV208:3) Pan zgodził się, że nie będzie sądził Kościoła tylko w oparciu o jego słowa i uczynki, lecz również w oparciu o jego ducha, intencję i wolę. (OV208:4)

„Będziesz usprawiedliwiony” — Nic, poza zasługą ofiary Chrystusa, nie może usprawiedliwić jakiejkolwiek formy potępienia w Adamie. (OV209:3) Słowo to użyte jest tutaj w ograniczonym znaczeniu. (R5470:3) Dobre słowa stanowią wskaźnik nawróconego stanu serca. PT391:T* Poprzez nasze słowa skruchy, zaopatrzone w zasługę ofiary Chrystusa przyjętą wiarą. R1938:3, Uniewinniony. (R1937:4) Nie chodzi tu o to, że każdy człowiek może być usprawiedliwiony z potępienia w Adamie poprzez jakiekolwiek słowa, które wypowie. (OV209:3)

„Na podstawie słów twoich –” — Słowa są wskazówką serca. (R5470:5)

„Będziesz potępiony –” — Poniesiesz konsekwencje. Pierwszą będzie szkoda dla samego ciebie, a kolejną – zły przykład dla innych. (R1938:3) „Szczęśliwy ten, kto nie osądza samego siebie za to, co uważa za dobre.” (Rzym. 14:22) (OV209:4) Poprzez swe słowa, faryzeusze dowiedli, że są nieczyści, że nie są warci Bożej łaski. (R5470:5) Dla faryzeuszów, to była próba. (R5470:2) Nieużyteczne słowa będą świadczyć przeciwko nam, jeżeli ich nie odpokutujemy. (R4805:5)

Źródła: MANNA - 14 LUTEGO

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 14 LUTEGO

Ewangelia Mateusza 12:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Chcemy widzieć od ciebie znak” — Dowód, że był Mesjaszem; jego nauczania i cudów nie uznawali za wystarczający dowód. (R4608:6)

Ewangelia Mateusza 12:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Jonasza proroka” — Powiedział im o jednym znaku, który przyjdzie do nich zbyt późno. (R4608:6)

Ewangelia Mateusza 12:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako Jonasz” — Wbrew twierdzeniom nowoczesnych teologów.

„Trzy dni i trzy noce” — Figuruje na początek piątego dnia tysiącletniego (od Adama, a 1-go od Jezusa), cały szósty (dzień tysiącletni, a 2-gi od Jezusa) i początek siódmego (dnia tysiącletniego od Adama, a 3-go od Chrystusa, w którym to okresie Ciało Chrystusowe, Jego naśladowcy od Szczepana, który został ukamienowany) znajdowało się w grobie - więzieniu śmierci (do roku 1878).

„Albowiem jak Jonasz” — Różne części Biblii są wzajemnie powiązane ze sobą poprzez świadectwa różnych pisarzy, tak, że zaprzeczenie jednemu z nich prowadzi do zaprzeczenia całości. (R1145:5, A61) Jest to zaprzeczeniem wiary wielu nowoczesnych teologów. (A61, HG317:5)

„W brzuchu wieloryba” — Jeżeli byłoby to fałszem, oznaczało by to, że Jezus nas oszukał i nie byłby Synem Bożym. Oznaczało by to także, że był o wiele mniej mądry niż nowożytni naukowcy badający te fakty. (R4151:6)

„Trzy dni i trzy noce” — Wskazał przez to, że jego zmartwychwstanie będzie miało miejsce trzeciego dnia. Q586:T, (R4608:6, 4603:2) Było to obrazem na koniec piątego, całe szóste i początek siódmego tysiącletniego dnia, podczas którego ciało Chrystusa znajdować się miało w więzieniu śmierci. (R2888:3, 3568:5*) Było to idiomatyczne wyrażenie się Jezusa, które oznaczało, że będzie w sercu ziemi „do trzeciego dnia.” (Mat. 16:21, 20:19) Zobacz również: 1 Moj. 42:17,18; 2 Kronik 10:5,12; Estery 4:16; 5:1; (R3574:5*)

Epifania i Bazylea:

„Albowiem jako Jonasz był w brzuchu wieloryba trzy dni i trzy noce, tak będzie Syn człowieczy w sercu ziemi trzy dni i trzy noce” — rozumiemy, że Jezus przez słowo ziemia rozumiał społeczeństwo żydowskie. W swych wodzach i ich zwolennikach społeczeństwo to dało upust pragnieniu (serc) odnoszącemu się do Jezusa. Ten upust uczuć zaczął się ujawniać w aresztowaniu Go w czwartek w nocy. Wówczas to Jezus wstąpił do „serca ziemi" — został poddany złej woli głównych wodzów i ich zwolenników spośród żydowskiego społeczeństwa — i pozostał w nim aż do Swego zmartwychwstania w niedzielę rano. Przez części trzech dni — piątku, soboty i niedzieli — i części trzech nocy — czwartku, piątku i soboty — pozostawał w „sercu ziemi" podporządkowany mocy Swych nieprzyjaciół. (TP 1984, s. 12) Z takiego punktu widzenia „...Syn człowieczy — był — w sercu ziemi trzy dni i trzy nocy" i okres ten był dłuższy niż pozostawanie Jezusa w grobie. Czas ten szczególnie obejmuje okres od pojmania Jezusa w ogrodzie, aż do Jego zmartwychwstania. To znaczy, że przez okres obejmujący trzy dni i trzy noce nieprzyjaciele Jezusa, jako przedstawiciele społeczeństwa żydowskiego, triumfowali nad Nim, spełniając swoje życzenia związane z Jego osobą a Jezus był poddany tym życzeniom przez ten okres czasu. Zatem Jezus nie odnosił się wyłącznie do czasu, w którym był w grobie, ale do czasu obejmującego ten okres a trwającego dłużej — cały czas podczas którego Jezus był poddany złości i przemocy Swoich wrogów. (TP 1984, s. 12)

Ewangelia Mateusza 12:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Na sądzie” — W czasie restytucji.

„Z tym rodzajem” — Genea, ludzie żyjący w owym czasie.

„Potępią go” — Podobnie jak poganie potępią chrześcijaństwo z imienia za niewłaściwe użycie łaski Bożej.

„Staną na sądzie” — W czasie wieku Tysiąclecia, mieszkańcy Niniwy będą stali wyżej od nich. (R4608:6)

„Z tym pokoleniem” — Z greckiego genea, ludzie żyjący równocześnie. (D603)

„Spowodują jego potępienie” — Tak samo jak narody pogańskie spowodują potępienie Chrześcijaństwa, za błędne wykorzystanie łaski. (D72)

Ewangelia Mateusza 12:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Królowa z Południa” — Królowa Saby pokonała daleką drogę, aby zasięgnąć mądrości Salomona. (R4608:6)

„Potępi je” — Zarzut skierowany pod adresem własnego narodu, wskazujący, iż byli oni beztroscy, nie wykazujący starania o prawdę, obojętni. (R3284:6)

„Z krańców ziemi” — Saba, ojczyzna królowej, leżała w południowej Arabii, krainie znanej wówczas ze swego bogactwa a zwłaszcza z wyszukanych perfum. (R2067:5)

„Słuchać mądrości Salomona” — Jej gorliwość dla mądrości potwierdzona jest faktem, że przywiozła ze sobą bogate dary z tak odległej krainy, drogą przez pustkowia i pustynie, gdzie narażona była na rabunkowe napady ze strony Beduinów. (R2067:5) Wskazuje to na akceptację ze strony Pana wobec żądzy mądrości, jaką okazywała królowa. (R3284:6)

„Więcej niż Salomon” — Pozaobraz okazała się być większym od obrazu. (R2068:1, 1517:2) Mądry człowiek, dziedzic świata, poszukujący oblubienicy, która objęła by wraz z nim jego dziedzictwo. (R5722:5) Nasz Pan, Jezus Chrystus, uosobienie mądrości, sprawiedliwości, prawości, bogaty w łaskę, chwałę, cześć i władzę. (R2068:1, 3284:6) Ci, którzy byli w jego obecności, nie zdali sobie z tego sprawy i nie nakłonili swego ucha ku słuchaniu jego nauki. (R4608:6, 5722:4)

Ewangelia Mateusza 12:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Wymienionym i przyozdobionym” — Grzechy zostały przebaczone a łaska Boża dana. R 5378:5

Ewangelia Mateusza 12:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy idzie” — Jeżeli umysł człowieka, który poprzednio był owładnięty przez złego ducha, nie został wzmocniony wiarą w Chrystusa.

„Wówczas idzie” — Jeżeli Chrystus nie został osadzony na tronie w umyśle osłabionym poprzednia obsesją. (R2173:3, 4291:5) Szatan będzie szukał możliwości odzyskania swych wpływów za pośrednictwem ducha tego świata – dumy, złości, nienawiści, niesnasek. (R5378:5)

„Siedem duchów innych” — Liczba siedem obrazuje doskonałość albo zupełność. Tych siedem duchów stanowi przeciwieństwo siedmiu duchów Bożych, (Obj. 1:4, 3:1). (R370:6)

„I wszedłszy mieszka tam” — Nawet jeżeli zostaniemy usprawiedliwieni z naszych grzechów, potrzebujemy kogoś, kto zamieszkałby w naszym sercu i strzegł go – Boga. (R4291:5)

„Gorszy niż pierwotny” — Gorszy niż stan w jakim człowiek znajdował się zanim przyszedł do społeczności z Chrystusem. (R5378:5) „Lepiej bowiem byłoby dla nich nie poznać drogi sprawiedliwości, niż poznawszy ją [po spłodzeniu słowem Bożym], odwrócić się od przekazanego im świętego przykazania.” (2 Piotr. 2:21) (R1698:3)

Ewangelia Mateusza 12:48

Paruzja (C.T. Russell):

„Któż jest moją matką?” — Gdy w pełni wejdziemy do naszego nowego stanu, nie będziemy już więcej mężami, żonami, rodzicami, dziećmi, braćmi, siostrami w stosunku do tych, którzy będą na ziemskim poziomie. (R943:6) Nasza miłość wówczas, w stosunku do naszych ukochanych, nie będzie mniejsza niż obecnie. Nasza miłość zostanie wręcz wzmocniona i nie będzie związana uprzednimi ograniczeniami więzów krwi. (R943:6) Nie oznacza to, że niewierzący mąż lub żona mają być zaniedbywani, aby ten czas i społeczność przeznaczyć dla tych, którzy mają nowy umysł; wprost przeciwnie, zobowiązanie każdego w stosunku do współmałżonka pozostaje. (F590) I kto to bracia moi? – Nie każdy, kto wymawia imię Chrystusa. (R5938:4) Słowo to wskazuje na społeczność, i na to, że jesteśmy dziećmi jednego Ojca. (R2798:4)

Ewangelia Mateusza 12:49

Paruzja (C.T. Russell):

„Bracia moi” — Tu po raz pierwszy Jezus nazwał swoich uczniów braćmi.

„Oto matka moja” — Nasze najserdeczniejsze więzy pokrewieństwa nie są już więcej więzami wywodzącymi się z ziemi. (R943:3) I bracia moi – Jakże to piękna nauka i głębia ducha Wielkiego mistrza. (R5037:6)

Ewangelia Mateusza 12:50

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten jest bratem” — W Jezusa nowej rodzinie. "Domownicy wiary".

„Ktokolwiek” — Bez względu na klasę czy warstwę społeczną. (R5037:6) Czyni wolę Ojca mojego – Poprzez nasze uczynki, a nie jedynie poprzez nasze wyznania wiary, jesteśmy przyjmowani przez Pana. (R5938:3) Mamy cieszyć się prawdziwą społecznością tylko z tymi, którzy gorliwie pragną czynić wolę Bożą, służyć jego sprawie oraz wyrażają nakazy jego Słowa zarówno poprzez swoje uczynki jak i wyznanie wiary. (R5938:4, 2235:3) Ten jest moim bratem – Ci, którzy gorliwie pragną pełnić wolę Bożą. (R5938:4) W mojej nowej rodzinie, wśród „domowników wiary”. (F590) Bardzo emocjonalne wyznanie, określające nasz bliski stosunek do niego i do Ojca. (R297:1) Nadeszła jednak godzina, gdy nawet oni zostali rozproszeni a on został sam. Prześladowania nasiliły się tak bardzo, że wszyscy oni uciekli. (R1069:4*)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 12

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.