Ewangelia Mateusza 28

Ewangelia Mateusza, rozdział 28 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (20 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 28 — Biblia Gdańska

1 A gdy się skończył sabat, i już świtało na pierwszy dzień onego tygodnia, przyszła Maryja Magdalena i druga Maryja, aby grób oglądały.

2 A oto stało się wielkie trzęsienie ziemi; albowiem Anioł Pański zstąpiwszy z nieba, przystąpił i odwalił kamień ode drzwi, i usiadł na nim.

3 A było wejrzenie jego jako błyskawica, a szata jego biała jako śnieg.

4 A ci, którzy strzegli grobu, drżeli, bojąc się go, i stali się jako umarli.

5 Ale Anioł odpowiadając, rzekł do niewiast: Nie bójcie się wy; boć wiem, iż Jezusa ukrzyżowanego szukacie.

6 Nie maszci go tu; albowiem powstał, jako powiedział; chodźcie, oglądajcie miejsce, gdzie leżał Pan.

7 A prędko idąc, powiedzcie uczniom jego, że zmartwychwstał; a oto uprzedza was do Galilei, tam go ujrzycie; otom wam powiedział.

8 Tedy wyszedłszy prędko od grobu z bojaźnią i z radością wielką, bieżały, aby to opowiedziały uczniom jego.

9 A gdy szły, aby to opowiedziały uczniom jego, oto Jezus spotkał się z niemi, mówiąc: Bądźcie pozdrowione. A one przystąpiwszy, uchwyciły się nóg jego i pokłoniły mu się.

10 Tedy im rzekł Jezus: Nie bójcie się; idźcie, opowiedzcie braciom moim, aby poszli do Galilei, a tam mię ujrzą.

11 A gdy one poszły, oto niektórzy z straży przyszedłszy do miasta, oznajmili przedniejszym kapłanom wszystko, co się stało.

12 Którzy zgromadziwszy się z starszymi, i naradziwszy się, dali niemało pieniędzy żołnierzom,

13 Mówiąc: Powiadajcie, iż uczniowie jego w nocy przyszedłszy, ukradli go, gdyśmy spali.

14 A jeźliby się to do starosty doniosło, my go namówimy, a was bezpiecznymi uczynimy.

15 A oni wziąwszy pieniądze, uczynili, jako ich nauczono. I rozniosła się ta powieść między Żydy aż do dnia dzisiejszego.

16 Lecz jedenaście uczniów poszli do Galilei na górę, gdzie im był naznaczył Jezus.

17 Ale ujrzawszy go, pokłonili mu się; lecz niektórzy wątpili.

18 Ale Jezus przystąpiwszy, mówił do nich, a rzekł: Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi.

19 Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego;

20 Ucząc je przestrzegać wszystkiego, com wam przykazał. A oto Jam jest z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata. Amen.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 28

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 28:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Już świtało” — "Poratuje go Bóg zaraz z poranku", Psalm 46:6.

„Na pierwszy dzień” — Wyobraża początek siódmego tysiącletniego dnia w którym Kościół miał być wzbudzony. "Rozwalcie ten kościół (figuralny), a ja (Jezus) w 3-ech dniach go postawię", Jan 2:19.

Epifania i Bazylea:

„Maria Magdalena” — Maria Magdalena, która mimo iż swego czasu znajdowała się pod wpływem złych duchów, lecz dostąpiwszy uwolnienia spod ich dominacji stała się wierną i lojalną naśladowczynią Jezusa, i pierwszym świadkiem, jakiemu nasz Pan ukazał się po swym zmartwychwstaniu. (Prawdopodobnie nazwano ją Marią Magdaleną, ponieważ jej miastem rodzinnym była Magdala). Nie była to jednak Maria, siostra Łazarza i Marty, ani też nie była to Maria „jawnogrzesznica”, która własnymi łzami omyła stopy naszego Pana w domu faryzeusza. (TP 1993, s. 23)

Ewangelia Mateusza 28:2

Epifania i Bazylea:

„A oto stało się wielkie trzęsienie ziemi” — odnosi do wielkiej rewolucji, która rozpocznie się albo w przygotowaniu planów, albo w aktualnej walce, ale nie jesteśmy pewni co właśnie nastąpi. Również nie jesteśmy pewni, czy to symboliczne trzęsienie ziemi jest armagedonem, ani nie znamy wyjątków Pisma Św., który by dowodził, że te dwie rzeczy są identyczne; chociaż skłaniamy się do myśli iż one są identyczne. Czas pokaże. (TP 1949, s. 20)

Ewangelia Mateusza 28:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako błyskawica” — Ciała duchowe są chwalebne w ich normalnym stanie.

Epifania i Bazylea:

„błyskawica” — w tym tekście ma znaczenie literalne.-34, 51.

Ewangelia Mateusza 28:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale anioł” — Straszny dla tych, co nie są w harmonii z Bogiem.

Ewangelia Mateusza 28:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Powstał jako powiedział” — Nauka o zmartwychwstaniu jest szczególniejszą doktryną religii żydowskiej i chrześcijańskiej.

Ewangelia Mateusza 28:7

Epifania i Bazylea:

„że zmartwychwstał” — zmartwychwstanie Jezusa wyobraża zmartwychwstanie całej klasy Chrystusowej. (TP 1930, s. 44)

Ewangelia Mateusza 28:9

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy szły” — Z wyjątkiem Marii Magdaleny, która poszła, by zawiadomić Piotra i Jana.

„Jezus spotkał” — To był drugi raz, że Jezus ukazał się po swoim zmartwychwstaniu.

„Uchwyciły się nóg Jego” — Gdyby ukazał się w tym ciele, w którym był ukrzyżowany, to mogłyby zauważyć znaki od gwoździ w Jego nogach. Nie mamy mniemać, że jest rzeczą dostateczną, gdy sami posiadamy znajomość prawdy, ale trzeba pamiętać, że jesteśmy obowiązani zwiastować ją i innym.

Ewangelia Mateusza 28:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie bójcie się” — Jakobyście nie miały mnie już więcej oglądać.

Ewangelia Mateusza 28:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdyśmy spali” — Niedorzecznym byłoby świadectwo ludzi, którzy mieliby mówić co się stało podczas, gdy oni spali.

Ewangelia Mateusza 28:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz 11 uczniów” — Objawili szczególnie swój wybór.

Źródła: zob. też R 2808

Ewangelia Mateusza 28:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Niektórzy wątpili” — Niektórzy z pięciuset braci, lecz żaden z Jego uczniów.

Źródła: zob. też R 2808

Ewangelia Mateusza 28:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Jezus przystąpiwszy” — Jego ósme ukazanie się po zmartwychwstaniu. Prawdopodobnie było to wówczas, gdy ukazał się 500 braciom, o czym wspomina apostoł Paweł.

„Wielka moc” — Władza nad aniołami i ludźmi żywymi jak i umarłymi, jako przedstawiciela Jehowy. Licząc w to i znajomość czasów i chwil planu Bożego, co jest dowodem, że Jezus nie jest więcej człowiekiem.

„Dana mi jest” — Wykonywanie wszelkich zarysów planu Bożego oddane jest w ręce Chrystusa, który od czasu zmartwychwstania jest istotą duchową. Lecz wykonanie tego planu w jego zupełności nie może być dokonane prędzej, aż ostatnie członki Ciała Chrystusowego po udoskonaleniu się przez cierpienie zostaną połączone z Głową.

„Na niebie” — Dzieło Chrystusa odnosi się tak do rzeczy niebiańskich, jak i ziemskich.

Źródła: zob. też R 2808

Epifania i Bazylea:

„wszelka moc” — autorytet -- pełnomocnictwo. (TP 1933, s. 67) [moc - autorytet - greckie exousia]; Bóg dał Jezusowi urząd wykonywania autorytetu (władzy) w całym wszechświecie. Stanowi to urząd Jezusa jako namiestnika Boga. (TP 1985, s. 43,44) Autorytet ten nie jest Jego osobistym autorytetem, lecz Boga, którego On jest namiestnikiem. (TP 1985, s. 43,44) Jezus sprawował urząd namiestnika także wobec imperium szatana stosując środki ograniczające i powstrzymujące przez wiek Ewangelii. A w 1874 roku, gdy Chrystus rozpoczął tysiącletnie panowanie, sprawował ten urząd chwytając mocarza, szatana, jako jednostkę i wiążąc go, aby dłużej nie miał kontroli nad upadłymi aniołami jak poprzednio. (TP 1985, s. 43,44) Piastował ten urząd, rozpoczynając go szczególnie w 1878 roku, w celu zniszczenia domu lub imperium szatana, gdy śpiący święci zostali wzbudzeni otrzymali przywilej udziału w namiestnictwie Jezusa. Wkrótce Jezus rozszerzy ten urząd na realizację zamierzeń restytucyjnych. Przy końcu tysiącletniego panowania Chrystusa w 2874 roku użyje tego urzędu do zniszczenia wszystkich skutków Adamowego grzechu, włączając śmierć Adamową i Adamowy proces umierania. (TP 1985, s. 43,44) W wiekach następujących po małym okresie będzie wiecznie sprawował urząd namiestnika w realizowaniu planów Boga na korzyść nowych rodzajów istot, które mają być stwarzane. (TP 1985, s. 43,44)

Ewangelia Mateusza 28:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Idąc” — Ponieważ Ojciec Niebiański przyjął dokończone przeze mnie dzieło na Kalwarii i uznał mnie za Mesjasza.

„Tedy” — Tego wyrazu nie ma w starych manuskryptach.

„Nauczajcie” — Czyńcie uczniów.

„Wszystkie narody” — "Ta Ewangelia o Królestwie głoszona będzie po całej ziemi na świadectwo wszystkim narodom", Mat. 24:24. Żydom też ma się ją głosić. "Lecz gdy Syn Człowieczy przyjdzie (po raz wtóry na ziemię jako istota niewidzialna dla oka ludzkiego, a wierzymy, że On jest obecny od roku 1874 i sprawuje dzieło Mu powierzone do wykonania i w tym okresie czasu dzieją się takie rzeczy, jakie nie działy się nigdy przedtem), czy znajdzie wiarę na ziemi?", Łuk. 18:8. (Z faktu Jego obecności widzimy, że wiara spala się w milionach serc ludzkich i to jest niezbitym dowodem między innymi dowodami, że Chrystus jest obecny w działalności do spraw ziemskich).

„Chrzcząc” — Zanurzając, według lepszego tłumaczenia i pierwotnego sposobu chrztu jak przyznają Kalwin, Luter, Wesley i inni.

„W imię” — Z upoważnienia. (Formułka przy symbolu wodnego zanurzenia - chrztu - winna poprawnie brzmieć następująco: Bracie Janie (Janino), w imię Ojca i Syna, z Ich upoważnienia przez ducha świętego, ja ciebie chrzczę).

Źródła: zob. też R 2808

Epifania i Bazylea:

„chrzcząc je” — odnosi się tylko do wybranych z pośród wszystkich narodów (dowodzi tego grecki zaimek przetłumaczony na polskie słowo je). (TP 1946, s. 88)

„w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” — prawdziwy chrzest, dokonywał w nich podobieństwa charakteru Ojca, Syna i Ducha Św. (jaki się odbywa w naśladowcach Chrystusowych). (TP 1946, s. 88) Duch Św. oznacza tu Boskie usposobienie w Kościele, wyrażenie Duch Św., nie może tu oznaczać Ducha Św. jako usposobienie Ojca, ani jako usposobienie Syna, gdyż Ich usposobienia zawierają się w wyrażeniu "w imię Ojca i w imię Syna"; ale to wyrażenie łączy się z usposobieniem Ducha Św. jakie istnieje w Wiernych. (TP 1961, s. 133) Trzeba pamiętać, że gdy bywamy chrzczeni w Boga i w Chrystusa, to w dodatku chrzczeni jesteśmy w Kościół. (TP 1961, s. 133) A zatem to wielkie polecenie dane nam tu, między innymi nakazuje, abyśmy pomagali naszym braciom w upodobnieniu się w charakterze do Boga, do Chrystusa i do Wiernych Świętych. (TP 1961, s. 133) Uważamy, że następujące słowa byłyby dobrą formą do wypowiedzenia przez chrzciciela, gdy zanurz M..G.: "Bracie (lub Siostro) A., w Imię Ojca i Syna i Ducha Św. ja cię chrzczę." Sądzimy, że jakaś podobna forma słów podoba się Duchowi Św. w Kościele wszędzie. (TP 1928, s. 93)

Ewangelia Mateusza 28:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Ucząc je” — Powiadamiając ich odnośnie charakteru i planu Bożego, o łasce ducha świętego i wykorzenieniu ze siebie ducha światowości i samolubstwa.

„Przestrzegać” — Że wszyscy ludzie są grzesznikami, że Chrystus przyszedł na ten świat, by wydał samego siebie okupem i że On jest drogą do żywota, a ktokolwiek do Niego przychodzi, musi wziąć swój krzyż. Że wszyscy wierzący są z Nim połączeni, że każda latorośl będąca w Nim musi przynosić owoce, lub zostanie odciętą i że ci, co w Nim ufają, powinni wierzyć w Jego wtórą obecność. Że naszą ostateczną nadzieją jest zmartwychwstanie i że miłość jest wykonaniem prawa.

„Jam jest z wami” — Przez ducha świętego i przez Słowo Boże. W miłości, w myśli i w staraniu się o wasze dobro, lecz nie cieleśnie.

„Skończenia świata” — Dopełnienia się wieku (dla idących przez wiarę, a i potem, też On będzie zawsze z nimi przez wieki wieków. Po skończeniu się okresu wiary, nie będzie już potrzebne, bo wiara przeminie, nadzieja też. Wszystko stanie się realne i widoczne oraz namacalne).

Źródła: MANNA - 30 LISTOPADA

Źródła: zob. też R 2808

Epifania i Bazylea:

„Ucząc je” — odnosi się tylko do wybranych z pośród wszystkich narodów (dowodzi tego grecki zaimek przetłumaczony na polskie słowo je). (TP 1946, s. 88) Nauczanie było dokonywane: (TP 1946, s. 88) 1/ przez przyprowadzanie ich do uczniostwa przez prawdziwy chrzest, który dokonywał w nich podobieństwa charakteru Ojca, Syna i Ducha Św. (jaki się odbywa w naśladowcach Chrystusowych). (TP 1946, s. 88) 2/ przez nauczanie ich rozkazów Jezusowych danych Jego naśladowcom. (TP 1946, s. 88)

„A oto Jam jest z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata” — daje nam obraz Boga przebywającego ze Swym ludem nie cieleśnie, ale w sposób współczujący, udzielając mu pomocy, opieki itd.; Jezus bowiem nie przebywał cieleśnie na ziemi w Wieku Ewangelii, lecz znajdował się w niebie (Dz. 3:21). A więc Bóg nie jest z nami cieleśnie w miejscu naszego pobytu, lecz działa tu poprzez Swą moc i przymioty. (TP 1965, s. 60)

Źródła: patrz też MANNA - 30 LISTOPADA

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 28

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.