Ewangelia Mateusza 22

Ewangelia Mateusza, rozdział 22 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (46 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Mateusza 22 — Biblia Gdańska

1 A odpowiadając Jezus, zasię im rzekł w podobieństwach, mówiąc:

2 Podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który sprawił wesele synowi swemu;

3 I posłał sługi swe, aby wezwali zaproszonych na wesele; ale nie chcieli przyjść.

4 Znowu posłał insze sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Otom obiad mój nagotował, woły moje i co było karmnego, pobito, i wszystko gotowe, pójdźcież na wesele.

5 Ale oni zaniedbawszy odeszli, jeden do roli swojej, a drugi do kupiectwa swego;

6 A drudzy pojmawszy sługi jego, zelżyli i pobili je.

7 Co gdy król usłyszał, rozgniewał się, a posławszy wojska swoje, wytracił one morderce, i miasto ich zapalił.

8 Tedy rzekł sługom swoim: Weseleć wprawdzie jest gotowe; lecz zaproszeni nie byli godni.

9 Przetoż idźcie na rozstania dróg, kogokolwiek znajdziecie, wezwijcie na wesele.

10 Tedy wyszedłszy oni słudzy na drogi, zgromadzili wszystkie, którekolwiek znaleźli, złe i dobre, i napełnione jest wesele gośćmi.

11 A wszedłszy król, aby oglądał goście, obaczył tam człowieka nie odzianego szatą weselną;

12 I rzekł mu: Przyjacielu! jakoś tu wszedł, nie mając szaty weselnej? A on zamilknął.

13 Tedy rzekł król sługom: Związawszy nogi i ręce jego, weźmijcie go, a wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

14 Albowiem wiele jest wezwanych, ale mało wybranych.

15 Tedy odszedłszy Faryzeuszowie uczynili radę, jako by go usidlili w mowie.

16 I posłali do niego ucznie swoje z Herodyjany, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, żeś jest prawdziwy, i drogi Bożej w prawdzie uczysz, a nie dbasz na nikogo; albowiem nie patrzysz na osobę ludzką.

17 Przetoż powiedz nam, co ci się zda? Godzili się dać czynsz cesarzowi, czyli nie?

18 Ale Jezus poznawszy złość ich, rzekł im: Czemuż mię kusicie, obłudnicy?

19 Pokażcie mi monetę czynszową; a oni mu podali grosz.

20 I rzekł im: Czyjże to obraz i napis?

21 Rzekli mu: Cesarski. Tedy im rzekł: Oddawajcież tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu.

22 To usłyszawszy, zadziwili się, a opuściwszy go, odeszli.

23 Dnia onego przyszli do niego Saduceuszowie, którzy mówią, iż nie masz zmartwychwstania, i pytali go,

24 Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz powiedział: Jeźliby kto umarł, nie mając dzieci, aby brat jego prawem powinowactwa pojął żonę jego, i wzbudził nasienie bratu swemu.

25 Było tedy u nas siedm braci; a pierwszy pojąwszy żonę, umarł, a nie mając nasienia, zostawił żonę swoję bratu swemu.

26 Także też wtóry i trzeci, aż do siódmego.

27 A na ostatek po wszystkich umarła i ona niewiasta.

28 Przetoż przy zmartwychwstaniu, któregoż z tych siedmiu będzie żoną, gdyż ją wszyscy mieli?

29 A odpowiadając Jezus rzekł im: Błądzicie, nie będąc powiadomieni Pisma, ani mocy Bożej.

30 Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić, ani za mąż chodzić nie będą, ale będą jako Aniołowie Boży w niebie.

31 A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co wam powiedziano od Boga mówiącego:

32 Jam jest Bóg Abrahama, i Bóg Izaaka, i Bóg Jakóba? Bóg nie jestci Bogiem umarłych, ale żywych.

33 A usłyszawszy to lud, zdumiał się nad nauką jego.

34 Lecz gdy usłyszeli Faryzeuszowie, że zawarł usta Saduceuszom, zeszli się wespół.

35 I spytał go jeden z nich, zakonnik, kusząc go i mówiąc:

36 Nauczycielu! które jest największe przykazanie w zakonie?

37 A Jezus mu rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej.

38 To jest pierwsze i największe przykazanie.

39 A wtóre podobne jest temuż: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie.

40 Na tych dwóch przykazaniach wszystek zakon i prorocy zawisnęli.

41 A gdy się Faryzeuszowie zebrali, spytał ich Jezus,

42 Mówiąc: Co się wam zda o Chrystusie? Czyim jest synem? Rzekli mu: Dawidowym.

43 I rzekł im: Jakoż tedy Dawid w duchu nazywa go Panem? mówiąc:

44 Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.

45 Ponieważ go tedy Dawid nazywa Panem, jakoż jest synem jego?

46 A żaden mu nie mógł odpowiedzieć i słowa, i nie śmiał go nikt więcej od onego dnia pytać.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Mateusza 22

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Mateusza 22:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Człowiekowi królowi” — Bogu Jehowie.

„Synowi swemu” — Panu Jezusowi.

Ewangelia Mateusza 22:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Podobne jest” — Nie jesteśmy powołani aby być gośćmi na wieczerzy weselnej Baranka, lecz powołani jesteśmy aby stać się Oblubienicą, choć pod pewnymi względami musimy zachowywać się jak ci goście. (C198) Królestwo Niebios – Nie ziemskie, ale niebieskie, a jego władca, uwielbiony Chrystus, nie będzie ziemskim królem ale niebieskim, istotą najwyższego rzędu. (R5510:2) Przypowieści Jezusa o Królestwie Niebios zdają się zawsze odnosić do Kościoła walczącego – żyjących, śmiertelnych członków Kościoła. (R58:2*) Do pewnego króla – Jehowa. (R5510:3, 4679:2, C198) Sprawił wesele – Tak jak Mesjasz ma być wielkim królem ziemi jako pośrednik w czasie swego Królestwa, tak przywilejem Ojca jest wybór Oblubienicy. (R4679:2) Swemu synowi – Naszemu Panu Jezusowi. (R5679:2, 5510:3, C198)

Ewangelia Mateusza 22:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Posłał sługi” — W ciągu trzech i pół roku misji naszego Pana.

„Aby wezwali” — Naród żydowski (lecz pogardzili dobrem Pańskim).

„I posłał” — Podczas trzy i pół letniej służby naszego Pana. (R2301:1) Nigdzie nie mamy pokazane, aby to Jezus powoływał swą Oblubienicę. (R4679:2)

„Swe sługi” — Jana Chrzciciela oraz jego uczniów. (R5510:5)

„Aby wezwali” — Przypowieść ta pokazuje trzy fazy, trzy części jednego powołania które gromadzi gości. (R2300:3) Naród Żydowski został zaproszony jako pierwszy. (R2301:1, 4679:2, 343:2) Żydzi otrzymali zaproszenie do tego wielkiego zaszczytu już od czasu otrzymania przymierza Zakonu na górze Synaj. (R4678:2) Wezwanie zostało najpierw skierowane do kapłanów, uczonych w Piśmie, Faryzeuszy i nauczycieli Zakonu, którzy zasiedli na miejscu Mojżesza. (Mat. 23:2) (R342:6)

„Zaproszonych na wesele” — Żydzi jako pierwsi mieli sposobność stać się współdziedzicami wraz z Mesjaszem w jego Królestwie. PD59/70 W czasie Wieku Żydowskiego za pośrednictwem Zakonu i Proroków Bóg informował Izrael, jako swych przyjaciół, o swym zamiarze wyprawienia takiej uczty. (NS317:5)

„Ale ci nie chcieli przyjść” — Wydaje się, że nikt nie opowiedział na pierwsze wezwanie, poza sługami, którzy przekazywali to zaproszenie. (R2301:2) „Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli.” (Jan. 1:11) (R51:5)

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39,43)

„aby wezwali zaproszonych na wesele” — wyobraża dla celów epifanicznych zaproszenie do brania udziału w przywilejach epifanicznych. (TP 1930, s. 39,43)

„ale nie chcieli przyjść” — wodzowie lewitów odmówili. (TP 1930, s. 39,43) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1904 - X.1914) (TP 1930, s. 39,43)

„aby wezwali zaproszonych na wesele” — stosuje się do nauk wiernych żniwiarzy, jak naprzód kler, potem laicy, a potem jeszcze niektórzy światowcy zostali zaproszeni do przywilejów Wysokiego Powołania podczas żniwa W.Ew. (TP 1930, s. 39,43)

Ewangelia Mateusza 22:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Znowu posłał” — W następne trzy i pół roku po ukrzyżowaniu Jezusa do nawrócenia się Korneliusza.

„Obiad mój nagotowałem” — Dobre rzeczy należące do duchowej fazy Królestwa Bożego. "Skosztujcie a obaczcie, jako jest dobry Pan", Psalm 34:9.

„Co było karmnego” — Okup został zapłacony. Cielec reprezentował Pana Jezusa.

„Znowu” — Podczas trzech i pół lat po ukrzyżowaniu. (R2301:1) Drugie zaproszenie, po tym jak ich dom, albo naród, stał się pusty. (R2301:1)

„Inne sługi” — Jezus i jego apostołowie. (R5510:5) Apostołowie byli najpierw usprawiedliwionymi ludźmi, lecz później, w czasie i po dniu Pięćdziesiątnicy stali się nowymi stworzeniami, spłodzonymi przez Boga. (1 Piotr. 1:3) (R343:2)

„Powiedzcie zaproszonym” — Zaproszonym wcześniej, którzy odmówili przyjścia w czasie trzy i pół letniej służby naszego Pana. (R2301:1) Drugie wezwanie skierowane było nie do tych spośród Żydów, którzy byli sprawiedliwi i ważni, lecz do ubogich duchem i moralnie, ślepych i nagich. (R2301:2, 342:6)

„Oto ucztę moją przygotowałem” — Dobre rzeczy odnoszące się do duchowej fazy Królestwa Bożego. (R1957:3) „Skosztujcie i zobaczcie, że dobry jest Pan.” (Ps. 34:9) (R1957:5) On przyszedł w ciele do obrazowej, cielesnej Oblubienicy; a uczta weselna była przygotowana. (R70:1*) Świadome wyrażenie gotowości nie mogło być uczynione podczas pierwszego zaproszenia, przed śmiercią naszego Pana. (R2301:2)

„Bydło tuczne pobito” — Cena okupu została zapłacona. Sam nasz Pan pokazany jest w obrazie zabitego cielca. (R2301:1)

„Pójdźcie na wesele” — Prawo do uczestnictwa w uczcie można nabyć tylko w drodze poświęcenia, poprzez stanie się członkiem albo Oblubienicy albo Wielkiego Grona. (R4525:5)

Ewangelia Mateusza 22:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeden do własnej roli” — Przybycie na ucztę wiąże się z pozostawieniem, albo ofiarowaniem wszelkich ziemskich celów i przyjemności. (R343:4)

„Drugi do swego handlu” — Troski obecnego życia: biznes, polityka i schematy religijne którymi się zajmowali. (R4679:3)

Ewangelia Mateusza 22:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Pochwyciwszy jego sługi” — Uwięzili posłańców Króla, apostołów, a kilku z nich zabili. (R2301:3)

„Pozabijali ich” — Jezus został zabity, jego naśladowcy byli prześladowani i zabijani. (R5510:6)

Ewangelia Mateusza 22:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Wytracił morderców” — Najgorszych z żydowskiego narodu.

„Miasto ich spalił” — Doszczętnie zniszczył przy końcu żniwa żydowskiego (w roku 69-70).

„Miasto ich” — Ich rząd został zniszczony. I rozgniewał się – Oburzył się. (R3833:6) Swe wojska – Armię rzymską. (R4679:4, 5510:6) Owych morderców – Odpady, plewy narodu żydowskiego. (R2301:3) Miasto ich – Rząd, naród. (R2301:3, 4679:4) Jerozolimę, w roku 70 n.e. (R4679:4, 5510:6, 343:3) Spalił – Zupełnie zniszczył pod koniec żniwa Wieku Żydowskiego. (R2301:3) ***

„wytracił one morderce i miasto ich zapalił” — Boska zapłata spotkała Żydów przy końcu żniwa żydowskiego, porażając ich kraj klątwą. Rzymskie wojska, którymi Bóg się w tym wypadku posłużył zniszczyły ich państwowość, ich narodowy byt.-94

Źródła: TP 94, 52

Ewangelia Mateusza 22:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozstajne drogi” — Między narody pogańskie, poza obręb miast izraelskich.

„Idźcie przeto” — Słudzy, Ciało Chrystusowe. (R343:1)

„Na rozstajne drogi” — Między narody, między pogan, poza Izrael; trzecie zaproszenie. R2301:4, 4679:4, 5510:6, 343:3, PD59/70, (NS317:6)

„Kogokolwiek” — Przypowieść ta nie mów nam, że wszyscy usłyszeli zaproszenie na ucztę. Historia pokazuje, że była to stosunkowo niewielka część ludzkości. (NS317:6)

„Spotkacie” — Nie mieli zmuszać wszystkich ludzi jaki spotkali po drodze, ale lecz jedynie nalegać na nich, że mogą mieć przywilej otwarcia drzwi na ucztę weselną. (R5511:1)

„Zaproście na wesele” — Trzeci podział, powołanie pogan. (R2301:4) Wędrowanie na ucztę weselną nie oznacza przeniesienia do nieśmiertelnego życia lecz osiągniecie stanu oczekiwania, który może być utracony z powodu braku pewnych kwalifikacji. (R58:5*)

Ewangelia Mateusza 22:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Złe i dobre” — Zdatne i niezdatne. "Sieć, gdy była pełna, wyciągnięto ją na brzeg i siedząc przebierano. Dobre ryby do naczyń, a liche rzucano precz", Mat. 13:48.

„Napełnione gośćmi” — Właściwa i potrzebna liczba gości była zaproszona zanim Król przyszedł zrobić ich przegląd. Nie byłoby miejsca dla nikogo od roku 1881, gdyby nie z powodu tych, co okazali się niegodnymi i zostali usunięci z izby gościnnej.

„Sprowadzili wszystkich” — Słudzy gromadzą, lecz Król przesiewa tych, którzy nie nadają się do Królestwa. (R58:5*)

„Złych i dobrych” — Odpowiednich i nieodpowiednich. „Dobre wybrali do naczyń, a złe wyrzucili.” (Mat. 13:48) (R2301:4) Powołanie pociągnęło wielu bardzo upadłych ludzi, jak i tych znajdujących się w lepszym stanie. (R4679:5) Nie wszyscy z nich byli święci: „Przypatrzcie się zatem sobie, bracia, kim jesteście według powołania waszego, że niewielu jest między wami mądrych według ciała, niewielu możnych, niewielu wysokiego rodu, ale to, co u świata głupiego, wybrał Bóg, aby zawstydzić mądrych, i to, co u świata słabego, wybrał Bóg, aby zawstydzić to, co mocne.” (1 Kor. 1:26 – 28) (R5511:1)

„Sala weselna” — Do sali przygotowania, do światła obecnej prawdy gdzie ucztujemy rozkoszując się wspaniałymi obietnicami, w pięknym świetle obecnie objawianej jasnej prawdy. (C199) Tutaj można znaleźć pokarm dla zaspokojenia wszelkiej potrzeby, jest go więcej i jest on lepszy niż moglibyśmy pomyśleć lub prosić o niego, duchowa uczta przyszłych, dobrych rzeczy, radości i zadowolenia w obecności Pana. (R343:1) Wyobraźmy sobie wszystko co uczynione zostało aby mogli się weselić, piękne sale, wspaniałe oświetlenie, odpowiadające błogosławieństwom otrzymywanym obecnie przez żyjących członków poświęconego Kościoła. Światło zostało zapalone w 1874 roku. (R2303:3, NS319:1)

„Zapełniła się gośćmi” — Beż wątpienia określoną ich liczbą, każde miejsce było zajęte. (R5511:1) Liczba gości była ograniczona. Była to ta sama liczba, jaka początkowo miała obejmować Żydów, gdy tylko oni otrzymali zaproszenie – 144,000. (NS318:2) Liczba gości została ustalona zanim król przyszedł aby przypatrzeć się gościom. (R2301:5) Uzupełnianie liczby wybranych, liczby która została wyznaczona o wiele wcześniej a która będzie liczbą współdziedziców w Królestwie, którzy staną się Oblubienicą małżonką Baranka. (R2301:4) Aby być w świetle, podczas gdy proces weselny jest przywilejem żyjącego pokolenia; z tego względu nazwani są oni gośćmi. (R58:4*) Nie byłoby już miejsca na sali weselnej dla nikogo od roku 1878, gdyby nie nastąpiło odrzucenie pewnej liczby niegodnych. (R2302:6)

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39)

„zgromadzili wszystkie, którekolwiek znaleźli” — wyobraża dla celów epifanicznych pokorniejszych z ludu, którzy przyjęli zaproszenie. (TP 1930, s. 39)

Ewangelia Mateusza 22:11

Paruzja (C.T. Russell):

„A wszedłszy król” — W roku 1878 i od tego czasu, który jest równolegle z tym, gdy nasz Pan figuralnie objął urząd Króla żydowskiego.

„Aby oglądał gości” — Którzy przyjęli zaproszenie w czasie żniwa Kościoła, bo "sąd rozpocznie się od domu Bożego", 1 Piotra 4:17.

„Zobaczył człowieka” — Wyobraża klasę ofiarowaną, która dla swej wysokomyślności i braku poświęcenia doszła do zaparcia okupu, a tym samym figuralnie okazała się na uczcie w ramach własnego usprawiedliwienia.

„Szatą weselną” — Przypisaną sprawiedliwość Chrystusa. U Żydów przyjęty był zwyczaj dawania gościom szat weselnych z białego płótna A gdy – Od roku 1878. (C204, R2301:5, 41:4*) Jako że przypowieść ta dotyczy ziemskiej fazy kościoła wieku ewangelii, tak opis tej końcowej sceny dotyczyć musi tych, którzy „pozostaną przy życiu”. (1 Tes. 4:15) (R49:2*) Od roku 1878 możemy oczekiwać powstawania różnych teorii zaprzeczających okupowi, które zaprzeczać będą temu, że zostaliśmy odkupieni przez Pana. (2 Piotr.2:1) (R2302:5) Król - Sam Jehowa, poprzez okazanie w jakiś sposób swej boskiej sprawiedliwości. (R5511:2) Lub sam Chrystus, ponieważ z chwilą jego przyjścia została mu dana od Ojca królewska władza (jak sugeruje to przypowieść o talentach). (R5511:2) Pokazuje to naszego Pana podczas drugiego przyjścia. (NS318:3) Wierzymy, że nasz Pan objął królewski urząd w kwietniu 1878 roku. (R2301:5, 343:5)

„Wszedł” — Odniesienie poprzez równoległość czasową do objęcia przez naszego Pan urzędu króla żydowskiego. (C204) Tuz przed samą ucztą. (C204) Obecnego w celu zebrania ze swego królestwa „wszelkich zgorszeń” (Mat. 13:41) i zarania do siebie swych klejnotów, swej Oblubienicy. (Mal. 3:17) (R1937:1) Niewidzialny, lecz obecny król. (C202) Tuż przed zaślubinami, wskazując dokładnie na czas w jakim żyjemy: żniwo wieku Ewangelii, poprzedzające zaślubiny Baranka. (R954:5*)

„Aby przypatrzeć się gościom” — Przypowieść ta wskazuje, iż wymagany jest stan gotowości oraz indywidualna ocena, która akceptuje jednych a odrzuca drugich. (C198) Inspekcja tuż przed ucztą. (R5511:2) Sprawdzenie gości jest ostatnia czynnością przed nasza przemianą. (R180:5*) Jest to próba tych, którzy usłyszeli i rozpoznali naukę żniwa. (C197) „Nadszedł bowiem czas, aby się rozpoczął sąd od domu Bożego” (1 Piotr. 4:17) (R2301:6) Wskazuje to na próbę, wstrząśnięcie, sprawdzenie i wyrzucenie niektórych po tym, jak przyjdzie Oblubieniec. (R40:3*) W czasie drugiego przyjścia, Chrystus osobiście sprawdzi wszystkich tych, którzy uważają się za jego wierne sługi. (R5511:2) Gdy nadejdzie król i rozpocznie sprawdzanie, nie powinniśmy być zaskoczeni, że będzie miało miejsce przesiewanie zamiast zbierania. (R58:6*, 41:5*) Tak jak nikt nie mógł wejść bez szaty weselnej jako oznaki uznania zasługi ofiary Chrystusowej, tak nikt nie mógł pozostać tam bez zachowania postawy zaufania Chrystusowi. (R4679:5) Koncepcja przesiewania jakie będzie miało miejsce pod koniec Wieku Ewangelii obecna jest także w przypowieści o sieci, pszenicy i kąkolu, mądrych i głupich pannach a także o talentach. (NS318:3) Ciało Chrystusowe przedstawione jest jako mądre panny, jako słudzy oczekujący powrotu Pana z wesela, jako goście weselni oraz jako Oblubienica. Są to odrębne i różne ilustracje, które nie powinny być ze sobą mieszane. (C197)

„Ujrzał” — Bóg, poprzez okazanie w jakiś sposób swej boskiej sprawiedliwości, lub Chrystus, obdarzony królewskim autorytetem przez niebieskiego ojca. R5511q:2

„Tam” — Nie mamy co go szukać pomiędzy tymi, którzy pozostają w ciemnościach zewnętrznych i którzy nie zobaczyli wewnętrznego blasku uczty. (NS319:1)

„Człowieka” — Klasa, która odrzuca szaty weselne. (R5511:3, 4525:3, C204) Mała klasa. (R343:6) Klasa ograniczona w liczbie, składająca się z tych, którzy niegdyś doceniali okup i korzystając z jego łaski otrzymali szczególne światło czasu żniwa. (C204) Klasa, która z powodu niedbałego poświęcenia się doprowadzona jest w końcu do stanu zaprzeczającego okupowi, potrzebie, wartości i zasłudze pojednawczej ofiary na Kalwarii i w skutek tego pojawia się na uczcie w brudnych szatach własnej sprawiedliwości. (R2302:1,2, 5511:4, C201)

„Nie odzianego” — Który odrzucił swe przyrzeczenie śmierci wraz z Chrystusem, picia z jego kielicha, kroczenia za nim poza obóz, znosząc jego pohańbienia. (R4548:4, 4525:5,6; Q339:3) Odrzucenie ofiarniczego dzieła Chrystusa. (R4548:4) Odrzucenie kontraktu małżeńskiego, polegającego na cierpieniu wraz z nim. (Q734:3) Odrzucili Jezusa jako Zbawiciela, Odkupiciela, tego, który zgładził ich grzechy. (R5511:4) Bóg zwraca uwagę na każdego, kto deklaruje wierność, a z drugiej strony odrzuca zasługę śmierci Chrystusa. (R5511:2) Tacy zdają się tracić z pola widzenia swą własną niedoskonałość i nieskażoną doskonałość Pana. (C200) Wszyscy którzy biorą udział w tym weselu muszą być przyodziani w weselne szaty, muszą być okryci zasługą sprawiedliwości chrystusowej. (R5511:1) Jeżeli ktoś pokaże się na weselu bez weselnej szaty, oznaczać to będzie, że musiał ją zdjąć, ponieważ nikt nie byłby bez niej wpuszczony. (R5511:2) Co wskazuje na fakt, że choć szata została mu dana, on wolał jednak bardziej swe własne odzienie niż to, które otrzymał. (R954:4*) Wszyscy chrześcijanie, którzy odrzucają ufność w ofiarę Chrystusa i przyjmują teorię ewolucji i tzw. wyższy krytycyzm, zdejmują swą szatę weselną. (R4679:5) Wielu zdeklarowanych sług Chrystusowych, podobnie jak agnostycy, oświadcza, że choć przyjmują Jezusa jako nauczyciela, to jednak zupełnie odrzucają przykrycie szaty jego zasługi. (NS318:5) Odrzucenie skupowej ofiary Chrystusa pojawiło się po raz pierwszy pomiędzy oświeconymi światłem obecnej prawdy w lecie 1878 roku. (C202) W przeciwieństwie do zasad takiej uczty. (NS318:4) Haniebna niewłaściwość, wskazująca na dumę i brak szacunku ze strony jej głosiciela. (C198)

„Szatę weselną” — Przypisana sprawiedliwość Chrystusowa, usprawiedliwienie. W zwyczaju żydowskim było zaopatrywanie wszystkich gości w białe, lniane szaty weselne. (C198, R4525:3, 4998:4, 5197:6, 2301:6, Q490:2, 507:6, NS318:4) Nie wyobrażalne jest aby na żydowskim weselu szaty weselne były dane przechodniom, którzy jedynie zdawali sobie sprawę, że przygotowuje się wesele. (Q734:1) Czyste i białe, przedstawiające zupełną czystość i nieskazitelność świętości naszego Pana; każdy powinien „zachowywać siebie nie skażonym przez świat”. (Jak. 1:27) (R2160:2) Zakrywając swe własne szaty. W ten sposób wszyscy uczestniczący w weselu znajdowali się na tym samym poziomie pod względem godności, ponieważ wszyscy byli gośćmi gospodarza. (R5511:2, 2301:6, 343:3, NS121:4, 318:4) Przykrywa wszelkie wady zarówno tych którzy są bardzo dalecy od doskonałości jak i tych którym niewiele do niej brakuje. (R4679:5) Szata ta nie przykrywa grzechów nowego umysłu. Gdyby nowy umysł nie był lojalny wobec Boga, wówczas nie byłby już nowym umysłem. (R4842:4) Nowe stworzenia w Chrystusie Jezusie znajdują się na tym samym poziomie dzięki szacie Chrystusowej. Nie ma różnicy jeżeli chodzi o poprzednie warunki, wolnym czy związanym, mężczyzną czy kobietą. (Gal. 3:28) (R2301:6) Szata usprawiedliwienia, która staje się naszą w chwili poświęcenia. Zostaje dana nie staremu stworzeniu, ale nowemu, aby przykryła skazy niedoskonałego ciała. (R4842:1, 5855:3, 4525:5, 5902:3, Q507:6) Przedstawia coś więcej niż tylko usprawiedliwienie – poświęcenie, uświęcenie, cierpienie z Chrystusem, picie z jego kielicha, chrzest w jego śmierć. (R4525:5) Uznanie zasługi ofiary chrystusowej. (R4679:5) Umożliwia uznanie każdego, bez względu na upadek, degradację, niegodziwość jego natury. (R5511:1) Dana jest ona jedynie tym którzy odpowiedzieli na zaproszenie i weszli przez drzwi. (R4525:4) Przyjęcie i założenie szaty symbolizowało uczynienie i przyjęcie poświęcenia. (R4525:5) Symbolizuje relację z Bogiem poprzez wiarę opartą na zasłudze Chrystusowej. PD59/70 Symbolizuje wejście do rodziny Bożej, jako członkowie Kościoła. (R5960:4) Pokazana pięknie także jako szata oblubienicy. (Ps. 45:13,14) (R5197:6) „Czysty, lśniący bisior” w jaki przyodziana jest Oblubienica. (Obj. 19:8) Nie ogranicza się on jedynie do wymiaru teologicznego, ale musi obejmować także charakter. (R50:2*) Niech nikt nie myśli, że szatą tą jest teologia; musimy być przyodziani w sprawiedliwośc.R50:4*, 41:5* Każdy może haftować swoją dobrymi uczynkami. (C199)

Epifania i Bazylea:

„A wszedłszy król... obaczył tam człowieka nieodzianego szatą weselną” — Wśród ludu w Prawdzie p. Barbour był pierwszym, któremu zaczęło się przykrzyć i który zrzekł się Okupu. Uczynił to wiosną 1878 r., gdy "wszedł król", stając się wodzem klasy zrzucającej szatę godową. (TP 1963, s. 78) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921)

„człowieka nieodzianego szatą weselną” — wyobraża dla celów epifanii tych, którzy przez pewien czas ucztowali, a potem całkiem utracili wiarę w Prawdę i Pana, weszli do ciemności zewnętrznych. (TP 1930, s. 39,43) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1904 - X.1914)

„człowieka nieodzianego szatą weselną” — pokazuje nauki wiernych żniwiarzy względem przesiewaczy, którzy zaniechali swoich przywilejów łaski, miłosierdzia i prawdy. (TP 1930, s. 39,43)

Źródła: 30'39,43; 63'78;

Ewangelia Mateusza 22:12

Paruzja (C.T. Russell):

„A on zamilkł” — Nikt nie może przyjść do znajomości o obecności Chrystusa i innych rzeczy głębokich, gdyby nie posiadał wpierw szaty usprawiedliwienia.

„Przyjacielu” — Towarzyszu. (C202)

„Jak wszedłeś tutaj” — Łagodne lecz stanowcze przypomnienie że noszenie szaty jest warunkiem koniecznym otrzymania łaski, oraz że jedną otrzymał za darmo. (C202)

„Szaty weselnej” — Zasługa Chrystusowa, okrycie jaki on daje. (Q732:2) Co wskazuje, że musiał ją zdjąć. (Q732:2) Symbolizującej odrzucenie ofiarniczego dzieła Chrystusa lub naszej umowy ślubnej, że będziemy wraz z nim cierpieć. (Q734:2)

„A on oniemiał” — Ponieważ on nie wszedł bez niej. (C203, R5511:4, 2302:1, Q732:2) Nikt nie rozpoznał obecności Chrystusa i innych głębokich rzeczy charakterystycznych dla obecnego czasu jeżeli nie miał na sobie szaty. (C203, 202) Nie miał się jak bronić, ponieważ był winny. (NS318:5)

Ewangelia Mateusza 22:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Związawszy go” — Nie dozwolić mu dalej pozostawać w izbie gościnnej.

„Nogi i ręce” — Pozbawiając go wszelkiego wpływu.

„Ciemności zewnętrzne” — Poza obrębem prawdy, aby otrzymał swój dział w wielkim ucisku, a nie do wewnątrz ognia piekielnego.

„Tam będzie” — Niezadługo od roku 1898.

„Zgrzytanie zębów” — Wielki kłopot, smutek, boleść i ucisk po całym chrześcijaństwie. "Ludzie szaleć będą ze strachu i oczekiwania tego, co na cały świat przypadnie", Łukasz 21:26. "Słysząc to, wściekali się w sercach swoich i zgrzytali na niego zębami", Dz. 7:54.

„Rzekł król” — Niech nikt nie będzie szybki do sądzenia swego brata, Pan jest sędzią i to on będzie decydował kto posiada szatę weselną a kto nie. (R58:6*)

„Zwiążcie mu” — Przez przedstawienie prawdy w przeciwstawieniu błędowi, ponieważ wpływ prawdy ma charakter ograniczający zasięg błędu – jest to obowiązkiem wszystkich, którzy widzą prawdę. (R2302:4) Ograniczcie jego wpływ poprzez gruntowne odpowiedzi na jego argumenty. (R1453:5) Uczyńcie z niego przykład przed wspólnotą poświęconych. (C203) Oddając ich pod straż, przez co ograniczony będzie ich wpływ na Kościół. (R954:6*) Nie pozwólcie, aby nadal postępował w kierunku uczty. (C201)

„Nogi i ręce” — Zniszczcie cały jego wpływ. (C203) Nie podlega to dowolności, nasz Pan zmusi takiego do opuszczenia światła. (Q199:4) Wskazuje to na fakt, że osoba taka może się opierać i chcieć zostać w świetle, lecz nikomu nie będzie dozwolone cieszyć się nim poza tymi, którzy doceniają szatę sprawiedliwości Chrystusowej i są w nią przyodziani. (NS319:2)

„I wyrzućcie go” — Taki nie może zajmować jakiegokolwiek miejsca w Królestwie, bez względu na to, jakie inne błogosławieństwa może on otrzymać z rąk wielkiego Króla dzięki jego łasce. (NS318:6) Skoro niektórzy zostaną odrzuceni po wyborze zupełnej liczby i skoro liczba ta musi być zupełną, wobec tego musi istnieć sposób zastępowania odrzuconych kimś innym. (R2676:5) W przypadku odrzuconych od światła i przywilejów uczty weselnej powstaje puste miejsce, możliwość dla kogoś innego, aby zająć takie miejsce i objąć po nim koronę. (R2302:6) Zostanie on potępiony za to, iż „zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony” i uznał ją za rzecz zwykłą i pospolitą. (Hebr. 10:29) (C201) Odetnijcie takiego od wszelkiej społeczności która dawałaby mu przywilej brata lub siostry w Chrystusie. (R1453:5, 954:5*) Jako oczywiście niegodnego bycia członkiem Oblubienicy Chrystusowej. R5511:4, PD59/70

„Do ciemności zewnętrznej” — Z której początkowo przyszedł. (R1698:4) Poza światło obecnej prawdy, aby dzielił cierpienie i trudy czasu wielkiego ucisku. C201, 203, PD59/70, (Q732:2) Usunięty z zasięgu przywilejów, światła i błogosławieństw jakimi obdarzona została klasa obdarzona łaską do zewnętrznych ciemności świata i nominalnego chrześcijaństwa, do zamieszania i zdezorientowania. (R4679:5, 5511:5, 5949:1, 2302:4, Q199:4, 732:2, NS319:1) Tacy musieli najpierw znajdować się pod wpływem światła obecnej prawdy żniwa, wobec czego ponoszą większą odpowiedzialność i karę w porównaniu do tych, którym nigdy nie dana była taka łaska. (C203) Odebranie wiedzy i radości przedstawionych przez światło sali weselnej. (R5511:5) Zapowiada to los wszystkich tych, którzy zaprzeczają skuteczności ofiary Chrystusowej. PD59/70 Głupie panny znalazły się w ciemności, gdy ich lampy zgasły. (R88:5) Nawet to, co mają, zostanie im odebrane. (Mat. 25:28) (R41:5*) Ciemności rozumowania ludzkiego pozbawionego kierownictwa Słowa Bożego i niezłożonego objawionym planem okupu i restytucji. (C203) Nie powinniśmy tracić naszego współczucia dla tych, którzy odchodzą. Gdy Pan usunie kogoś z zasięgu światła, nie można mieć nadziei, że możliwy będzie jego powrót. (R5949:1, 1860:6) Do ciemności a nie do wnętrza pałającego ogniem piekła. (R2302:4, Q199:4, 732:2) Nie w wieczne tortury lub ogień piekielny, ciemność zewnętrzna a środek ognia to dwie sprzeczne ze sobą koncepcje. (R2302:4, 5511:4, Q199:4)

„Tam będzie” — Wkrótce. (R2302:4)

„Płacz” — Myśleli, że są gotowi do zaślubin a spotkało ich takie gorzkie rozczarowanie. (R49:3*) Stopniowo z rozgoryczeniem uświadomią sobie, że utracili Królestwo. PD59/70

„I zgrzytnie zębów” — Wielkie rozczarowanie, smutek, ból, ucisk i cierpienie w całym chrześcijaństwie. R3771:4, 5511:5, CR253:3, PD59/70, (Q732:2) Symbolizujące cierpienie, rozczarowanie, krańcową niechęć; tak jak w przypadku Szczepana, gdy „słuchając tego, wpadli we wściekłość i zgrzytali na niego zębami.” (Dzieje 7:54) R4329:1, PD59/70, (Q732:2, NS317:3) Przedstawiające czas wielkiego ucisku. (R4679:5, 2302:5, Q732:2, NS319:3) Wyrażenie „płacz i zgrzytanie zębów” pojawia się w sumie siedem razy w Nowym Testamencie. (NS317:2)

Źródła: Patrz komentarz do Mat. 13:42.

Epifania i Bazylea:

„rzekł król sługom: Związawszy nogi i ręce jego” — Wierni nauczyciele pozostający w harmonii z wolą Bożą wkrótce potem zaczęli bronić Prawdy przed fundamentalnym błędem p. Barboura, pokonując go zupełnie. (TP 1963, s. 78)

„do ciemności zewnętrznych” — ciemności tego świata, ciemności tych, którzy są tylko nominalnym ludem Boży. (TP 1955, s. 3)

„tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” — smutek i zawód. ... odnosi się to do klasy wtórej śmierci. (TP 1926, s. 13)

Ewangelia Mateusza 22:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielu wezwanych” — Lecz nie wszyscy byli powołani do wysokiego powołania, będąc pierwotnie usprawiedliwieni. Tylko mała liczba okazała się godną łaski, do której zostali powołani.

„Lecz mało” — Z tych usprawiedliwionych (tymczasowo), uczyniło niezbędne poświęcenie się (oto idę czynić wolę Twoją o Boże).

„Wybranych” — Spłodzonych z ducha świętego i przysposobionych za synów Bożych.

„Wielu jest wezwanych” — Ale nie wszyscy zostali wezwani. (R2302:5) Niebieskim powołaniem, po tym, jak zostali usprawiedliwieni. (R4078:2, CR131:6) Do wysokiego powołania współdziedzictwa z Odkupicielem. (CR131:6) Naród Żydowski był powołany, zaproszony na ucztę weselną i zawiódł, poza kilkoma „prawdziwymi izraelitami”. (R5511:5, 5435:3, 2302:5) Lecz niewielu na to powołanie odpowiada. (NS654:5) Lecz tylko ci, którzy mają uszy ku słuchaniu. (NS331:4) Stosunkowo wielu w porównaniu do liczby ostatecznie wybranych, lecz nie tak dużo w stosunku do liczebności ludzi na ziemi. (HG746:1, NS376:6) Powołanie dotarło do milionów w ciągu ostatnich 18 stuleci, lecz niewielu zdecydowało się przyjąć zaproszenie. (R2302:5) Mogą się cieszyć z tymi nielicznymi, lecz powstrzymując się od uczynienia pełnego poświęcenia, nie mogą stać się jednymi z nich. (NS294:3)

„Ale mało” — Niewielu udowadnia iż są godni łaski, do jakiej zostali powołani. (C214) Ponieważ nieliczni z usprawiedliwionych czynią konieczne poświęcenie. (R4078:2) Ponieważ tylko nieliczni będą posiadali cechy wymagane przez Pańskie powołanie i wybór. (NS294:3) Tym samym, wszyscy powołani powinni być głęboko zainteresowani w ustaleniu okoliczności, które warunkują ich przyjęcie przez Pana jako wybranych. (NS372:1) W przeciwieństwie do uczty Wieku Tysiąclecia, ta biesiada nie jest dla wszystkich ludzi, lecz dla nielicznych wybranych spośród wielu zaproszonych w obecnym wieku. (R342:3) Ponieważ nic, co się wiąże z powołaniem, nie jest obowiązkowe. (R4138:6)

„Wybranych” — Spłodzeni z Ducha Świętego i przyjęci jako synowie boży spłodzeni z Ducha Świętego. (R4078:3) Zostaliśmy zaproszeni, przyjęliśmy zaproszenie, nasze imiona zostały zapisane i otrzymaliśmy białą szatę abyśmy mogli wejść. (CR301:2) Pomiędzy tymi nielicznymi wybranymi, będzie klasa która nie doceni tej łaski i zostanie odrzucona. (R5511:5) „Powołani”, którzy dopełnią swego poświęcenia, zostaną „wybranymi”. (R1151:5*) Pan wybiera spośród tych, którzy przyjmą zaproszenie. Odrzuca tych, którzy nie przyjmują jako łaski zaproszenia i przywilejów z niego wynikających. (R2302:6) Określenie „wybrani” pochodzi z tego samego greckiego słowa. (R3586:3) Nie oznacza to, że wszyscy którzy pozostaną będą wiecznie torturowani. (R5511:5)

Epifania i Bazylea:

„mało wybranych” — słowo "wybrani" określa tych, którzy pozostaną wiernymi w wysokim powołaniu. (TP 1934)

Ewangelia Mateusza 22:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Faryzeuszowie” — Którzy sekretnie głosili ludowi, że Żydzi, jako lud Boży nie powinni płacić podatków obcym władcom.

„Faryzeusze” — Którzy potajemnie nauczali, że Żydzi, jako naród Boży, nie powinien nigdy płacić władcom podatków. (R3852:6) Mądrzy według ciała, lecz ślepi duchem. (R5512:3) Sprzeciwiali się oni Jezusowi, ponieważ ich nie uznawał. Nie lubili go za to, że krytykował hipokryzję ich twierdzeń, że są doskonali oraz brak współczucia dla biednych. (R4687:1, Q273:3) Triumfalny wjazd obudził trwogę w umysłach faryzeuszów. (R4687:1)

„Jakby go usidlić” — Albo przez wykazanie, że doradza prowadzenie działalności wywrotowej gdyby powiedział, że płacenie podatków jest nielegalne, albo przez odwrócenie od niego sympatii tłumów w razie gdyby uznał płacenie trybutu za legalne. (R4687:1, 5512:3, 3461:1, Q273:6) Starali się odwieść sympatię tłumu od Wielkiego Nauczyciela, próbując usidlić w słowach. (R4687:1, 5512:3, Q274:1)

Ewangelia Mateusza 22:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Zwolennicy Heroda” — Byli Ismaelitami a nie Żydami i stali po stronie Heroda, uznając zwierzchnictwo Rzymu.

„Z Herodianami” — Ismaelitami, którzy nie byli Żydami. (R2756:2) Którzy stali po stronie Heroda i publicznie popierali zwierzchność Imperium Rzymskiego. (R3853:1)

„Jesteś szczery” — Zręcznie próbowali usidlić Mistrza miłymi słowami komplementów. (R4687:2) Wszelkie komplementy działały na jego korzyść z punktu widzenia prostego tłumu. (Q274:1)

Ewangelia Mateusza 22:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Powiedz nam” — Niekiedy najbardziej sprzeczne pojęcia gotowe do współdziałania przeciw prawdzie.

„Godzili się” — Według prawa Mojżeszowego.

„Powiedz nam przeto” — Autorzy nawet najbardziej sprzecznych ze sobą teorii gotowi są współpracować ze sobą aby tylko sprzeciwić się prawdzie. (R2756:2)

„Czy należy” — Zgodnie z prawem mojżeszowym. (R3853:2)

„Podatek” — Żydzi uważali, że skoro są Królestwem Bożym, to wobec tego nie muszą płacić danin żadnej ziemskiej władzy. (R4687:1)

Ewangelia Mateusza 22:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Czemuż kusicie mnie?” — Dlaczego próbujecie mnie usidlić? To było wielką niedorzecznością dla człowieka upadłego starać się usidlać człowieka doskonałego.

„Czemu mnie” — Było to zaiste nierozważne ze strony niedoskonałych ludzi aby próbować usidlić doskonałego człowieka. (R104:2)

„Kusicie” — Czemu staracie się mnie usidlić? (R3853:2)

„Obłudnicy” — Czemu ukrywacie swe prawdziwe zamiary pod pozorem chęci dowiedzenia się prawdy? (R4687:2, Q274:1)

Ewangelia Mateusza 22:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Monetę podatkową” — Była to moneta z okresu spisu ludności, za pomocą której płacony miał być podatek. (R4687:2, Q274:1) Denar, który był średnią dzienną stawką za pracę robotnika, wartością odpowiadająca około 17 centom. (Q274:1, R4687:2)

Ewangelia Mateusza 22:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Co cesarskiego” — "Komu podatek, temu podatek", Rzym. 13:7. Sprawy światowe możemy zostawić spokojnie światu.

„Co Bożego Bogu” — Z tego jest nauka dla ludu Bożego, aby spraw religijnych nie mieszać ze sprawami światowymi.

„Co jest cesarskiego” — „Oddawajcie każdemu to, co mu się należy; komu podatek, podatek; komu cło, cło; komu bojaźń, bojaźń; komu cześć, cześć.” (Rzym. 13:7) (A266) Sprawy świata można bezpiecznie zostawić światu. (R3853:3) Skoro władza była w rękach Rzymu, należało go wspierać, a wsparciem takim w wystarczającym stopniu były podatki. (R5513:1) Nie można oddawać cesarzowi rzeczy Bożych. (R5513:4)

„Cesarzowi” — Jezus i apostołowie nauczali Kościół przestrzegać prawo i szanować tych, którzy mieli władzę z racji pełnienia swoich funkcji, nawet gdyby osobiście nie byli oni warci wielkiego szacunku. (A266) We wszelkich sprawach, które nie łączą się z pogwałceniem naszych osobistych wolności i sumienia, powinniśmy uznawać oficjalne stanowisko tych, którzy rządzą światem. (R3778:2) Lecz gdy jego prawa stoją w sprzeczności z boskimi wymogami, wówczas Chrześcijanie nie mają alternatywy. (R5929:2) Naśladowcy Pana nie mieli zajmować się działalnością wywrotową, lecz zachować postawę pełną dziękczynienia, świętą, szczęśliwą i poddaną władzy, jako dozwolonej od Boga a nie jedynie od ludzi. (R5512:6) W przypadku Jezusa, wszelka ziemska władza wykonywana była przez ludzi niższego stanu i to oni byli jego prawnymi zwierzchnikami; a mimo to on był lojalny i wierny względem nich. (R4809:2, 1114:4) Przed Piłatem pokazując fałszywość oskarżeń jakoby zakazywał płacenia trybutu. (Łuk. 23:2) (R1810:1)

„Co Bożego –” — Wszelkie talenty i środki jakie posiadamy powinny być używane w służbie naszemu Stworzycielowi i ku jego chwale. (R5513:1) Lekcja dla ludu Bożego jest następująca: należy oddzielać sprawy religijne od światowej polityki. (R2756:3) Jeżeli zmieniliśmy naszą lojalność wobec świata na lojalność wobec nieba, tym samym jesteśmy tutaj obcymi a nie obywatelami kraju gdzie mieszkamy; powinniśmy zatem dochodzić i wykorzystywać tylko takie prawa jakie przysługują obcym. Nie powinniśmy głosować ani sprawować funkcji publicznych. (R424:3)

Ewangelia Mateusza 22:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Zdziwili się” — Zauważmy mądrość, z jaką Jezus odpowiadał gdy oni próbowali usidlić go w jego słowach. (R575:2)

Ewangelia Mateusza 22:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Saduceusze” — Agnostycy, niedowiarkowie.

„Saduceusze” — Agnostycy, praktycznie niewierzący, pochodzący z bogatszych, bardziej szanowanych klas społecznych. (R4687:3, 4986:3, 3854:1, 5079:5, Q273:3, 594:3) Sprzeciwiali się oni Jezusowi ponieważ z ich punktu widzenia jako niewierzących, był on oszustem i zdobywał wpływy wśród ludu, co według ich obaw mogło zakłócić pokój z Imperium Rzymskim. (R4687:1, Q273:4) Triumfalny wjazd wywołał strach w Saduceuszach. Obawiali się oni, że prosty lud ogarną rozruchy które wplączą cały naród w konflikt z Imperium. (R4687:1)

Ewangelia Mateusza 22:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Przy zmartwychwstaniu” — Nie w niebie, czyśćcu lub w czasie wiecznych tortur. Ani Jezus ani Żydzi nie wyznawali takich nauk. (R5079:5, 4687:3) Prawdopodobnie chodziło tu o anastasis w przyszłości w przeciwieństwie i w odróżnieniu do wszelkich tymczasowych wzbudzeń w obecnym wieku. (R3461:4) Z greckim rodzajnikiem którego użycie z pewnością wskazuje na konkretne, pierwsze lub specjalne zmartwychwstanie. (R1512:2, 734:5, 92:6) Chociaż w zdaniu tym przed słowem „zmartwychwstanie” użyty został pewien grecki rodzajnik, to jednak nie jest to wystarczająco silnym dowodem na to, że chodziło tutaj o konkretne zmartwychwstanie, chyba że byłyby w kontekście wzmianki o innych zmartwychwstaniach, użyte dla kontrastu. (R3461:3)

Ewangelia Mateusza 22:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie znając” — Pism – Nie znacie nauki Pism odnośnie przedmiotu takich pytań. (R4687:4, 5079:6, Q588:3, 594:4)

„Mocy Bożej” — Która rozwiąże wszelkie takie problemy. (R4687:4, 5079:6, Q588:3, 594:4) Nasza radość rośnie, w miarę jak coraz głębiej rozumiemy Pismo Święte i coraz bardziej doceniamy moc Bożą. (CR50:2)

Ewangelia Mateusza 22:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Przy zmartwychwstaniu” — Anastasis, znaczy całe, zupełne powstanie ze śmierci.

„Jako aniołowie” — Bezpłciowi, przyprowadzeni do stanu, w którym był Adam zanim była stworzona Ewa. Jak aniołowie nie umierają, tak i przyprowadzeni do doskonałości ludzie umierać nie będą (chociaż jedni i drudzy podlegać będą śmiertelności, to będąc Bogu posłusznymi, umierać nie będą).

„Przy zmartwychwstaniu” — Z greckiego anastasis, oznaczającego podniesienie, odnowienie, zupełne i całkowite podniesienie z śmierci. (R1510:4, F712, 713) Proces podnoszenia rozpoczyna się wzbudzeniem jednostki i trwa aż do czasu osiągnięcia przez nią pełnej ludzkiej doskonałości – wówczas będzie to zmartwychwstanie. (R3461:4) Niektórzy ze wzbudzonych nie zostaną uznani za godnych osiągnięcia zupełnego podniesienia do doskonałości, zmartwychwstania. (R3461:4) Pan nie mówi, jakie będą warunki w trakcie trwania tysiąclecia, pozostawiając nam wnioskowanie, że ludzkość zostanie wzbudzona z takimi samymi różnicami płci jak obecnie. (R3461:5)

„Żenić nie będą” — Rodzaj ludzki będzie się rozprzestrzeniał aż do zapełnienia się całej ziemi. SM37:3, Q852:T Adam łączył w sobie cechy męskie i żeńskie. Gdy została stworzona Ewa, aby móc się rozmnażać, cechy żeńskie został włączone w jej osobowość. Przedstawiciele obu płci ponownie staną się jak Adam zanim Ewa została stworzona. Q852:T, (NS297:4) Prawdą jest, że uwielbiony kościół nie będzie się żenił, lecz w tym miejscu nie ma odniesienia do Kościoła. (R3461:3) Człowiek nie będzie sam, jak na początku, aby potrzebował towarzystwa. (R3461:6)

„Jak aniołowie w niebie” — Bezpłciowi, przywróceni do stanu pokazanego w Adamie zanim Ewa została od niego oddzielona. (T100, 101) Cechy płciowe będą stopniowo zanikać. Podczas pierwszego 1000 lat po upadku, narodzin było mniej niż obecnie; w czasie Tysiąclecia, rozdzielność płci i jej funkcje zaczną stopniowo zanikać, aż zupełnego zatarcia pod koniec tego wieku. (R3461:6, NS297:4) Wierzymy, że pomiędzy doskonałym człowiekiem a niebem zostanie ustanowiona podobna łączność jaka była na porządku dziennym przed okazaniem nieposłuszeństwa i zanim został wydany wyrok. (R3462:5) W miejscu swego zamieszkania, aniołowie nie posiadają zdolności do rozmnażania się. Gdy materializowali się jako istoty ludzkie, czynili użytek z mocy ludzkości przywodząc na świat dzieci o cielesnej naturze. (Q744:3) Tak jak aniołowie nie umierają, podobnie i doskonałe istoty ludzkie nie będą umierać. (R3461:6)

Epifania i Bazylea:

„ale będą jako Aniołowie Boży w niebie” — słowa naszego Pana pouczają nas, że gdy wiek restytucji nastąpi i dzieło restytucji będzie dokonane, wtedy wszyscy, którzy będą godni, zostaną w ten sposób udoskonaleni i będą takimi jakim był Adam na samym początku — co się tyczy płci i uwolnienia od śmierci. (TP 1964, s. 52)

Ewangelia Mateusza 22:31

Paruzja (C.T. Russell):

„O powstaniu umarłych” — Tylko umarli potrzebują zmartwychwstania. Czy nie byłoby niedorzecznością ze strony Pana powiedzieć: "Co się tyczy zmartwychwstania żywych". Umarłych – Jezus bronił doktryny zmartwychwstania. PD32/44, (CR374:2) To zmarli potrzebują zmartwychwstania. Pan nie powiedział: „A co do zmartwychwstania żywych”. (R3854:5)

Ewangelia Mateusza 22:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Bogiem umarłych” — Pan Jezus nie wspominałby o istotach, które przestały istnieć.

„Ale” — Jest Bogiem.

„Żywych” — Z Jego punktu zapatrywania oni tylko śpią.

„Jam jest Bóg” — Z pewnością oznaczało to, że Abraham, Izaak i Jakub mieli zmartwychwstać. PD32/44 Bogiem umarłych – Z pewnością nie miał na myśli istnień, które wymazał na zawsze. (E352) Bóg nie objawiłby się jako Bóg tych, którzy nie istnieją. (NS282:1) Lecz – On jest Bogiem. (R2198:1) Żywych – Wszyscy „żyją Bogu” (Gal. 2:19) w takim sensie, że dzięki Chrystusowi zapewnił on wszystkim możliwość wzbudzenia. PD32/44, (E353) Z jego punktu widzenia, oni tylko śpią. (E353) Wskazuje to na prawo, władzę i moc dawania życia, a po drugie, oznacza to że umarli są tak zupełnie martwi, że potrzebują innego Ojca aby ich ożywił. (R810:2)

Ewangelia Mateusza 22:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Zdumiewał” — się – Pytanie Saduceuszów, na które wydawało się że nie ma żadnej odpowiedzi upadło, a ich niewiedza została obnażona. (Q594:4)

Ewangelia Mateusza 22:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Które przykazanie” — Bóg ma tylko jedno prawo dla swych inteligentnych stworzeń – aniołów, człowieka lub nowych stworzeń. Jego podstawą jest sprawiedliwość i nie ma ani nie może istnieć żadne wyższe prawo. (R5072:2) Biorąc pod uwagę ducha, ciągle jesteście pod prawem i macie obowiązek przestrzegania ducha wszelkiego prawa, którego Żydzi mieli przestrzegać według litery. (Q449:3)

Ewangelia Mateusza 22:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Będziesz miłował” — Z powodu, iż to przykazanie nie było przestrzegane, przyjdzie czas wielkiego ucisku. "Miłość jest wypełnieniem Zakonu" Bożego, Rzym. 13:10.

„Pana Boga” — Boga Jehowe.

„Ze serca wszystkiego” — Taka miłość nie czeka na rozkaz, lecz jest gotową do usług. Posłuszeństwo Chrystusa tej części Zakonu uczyniło Go zdolnym wypełnić Prawo Zakonu, a przez to stał się dziedzicem Przymierza Abrahamowego, a jednocześnie stał się Odkupicielem rodu ludzkiego. Pan Jezus w ten sposób określił dziesięć przykazań, które są treścią Prawa Zakonu. Ostatecznie to Prawo będzie obowiązywało wszystkich, którzy osiągną żywot wieczny na jakimkolwiek poziomie.

„Ze wszystkiej duszy” — Całym sobą.

„Będziesz miłował” — To jest prawo Boże i ono nigdy nie wygaśnie. (Q431:5) Nikt nie będzie mógł być przyjęty przez Ojca, o ile nie spełni standardów tego prawa. (Q438:6) Duchem prawa Bożego jest miłość. (R614:6) Każdy, kto kiedykolwiek osiągnie wieczne życie na jakimkolwiek poziomie, będzie musiał osiągnąć stan doskonałej miłości. (Q449:3, A136) Miłość do Pana będzie nakazywać posłuszeństwo wobec jego sprawiedliwych przykazań, miłość do bliźniego będzie popychać do czynienia dobrze wszystkim ludziom, w miarę możliwości. Q799:T Niedotrzymanie tego przykazania jest bezpośrednią przyczyną wielkiego ucisku. (A309) „Miłość bliźniemu złego nie wyrządza; wypełnieniem więc zakonu jest miłość.” (Rzym. 13:10) A246, 136, Q799:T

„Pana” — Jehowę. (E41) Stwierdzenie to nie stoi w sprzeczności z myślą, że powinniśmy miłować także Pana Jezusa, ponieważ apostoł mówi: „Każdy, kto wierzy, iż Jezus jest Chrystusem, z Boga się narodził, a każdy, kto miłuje tego, który go zrodził, miłuje też tego, który się z niego narodził.” (1 Jan. 5:1) (R4052:2)

„Z całego serca swego” — Miłość taka nie czeka na rozkazy, lecz doprasza się możliwości służby. (F124) Posłuszeństwo wobec Zakonu pozwoliło Chrystusowi mu go wypełnić i stać się dziedzicem Przymierza Abrahamowego w tym samym czasie, gdy odkupił Adama i jego rodzaj. (F356, 357) Miłość do Boga prowadzić nas będzie do wszystkich tych rzeczy, które są wpisane w jego Słowo. (R5359:6) Miłować Boga oznacza poddanie mu wszelkich innych zainteresowań i rzeczy dla jego przyjemności. (R543:2) Suma naszego serca, centrum naszych uczuć. (CR6:1) Gdy już wyznamy, że Boskie Prawo jest święte, sprawiedliwe i dobre, zdajemy sobie sprawę, że nie możemy go w zupełności wypełnić. (R4820:6) Oddanie całego serca Bogu nie oznacza, że powinniśmy przestać miłować nasze rodziny i naszych braci. (CR6:1) Jeżeli twoje serce nie jest w takim stanie, nie będziesz częścią Małego Stadka ani Wielkiego Grona. Wszyscy muszą osiągnąć taki poziom w swych sercach, albo zginą drugą śmiercią. (Q449:3)

„I z całej duszy swojej” — Istnieniem. (R205:2, 276:3) Nikt, poza doskonałym człowiekiem, nie byłby w stanie wypełnić tych wymogów. (SM69:2) Każdy podział serca, umysłu lub duszy jest przekroczeniem tego przykazania. (R5286:3) W ten sposób streścił Pan Dziesięć Przykazań, które same w sobie są zwięzłym uosobieniem całego prawa. (A45) Ostatecznie, posłuszeństwo temu prawu będzie wymagana od wszystkich, którzy będą chcieli żyć na jakimkolwiek poziomie. (A136)

Ewangelia Mateusza 22:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Największe i pierwsze” — Główne, najważniejsze. (R4687:4, E41) Dzieląc Dziesięć Przykazań na dwie części, podsumował w ten sposób pierwszą część, odnoszącą się do zobowiązań wobec Boga. (R5699:3, 4687:4)

Ewangelia Mateusza 22:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako samego siebie” — Zobacz komentarz Mat. 19:19.

„A drugie” — Dzieląc Dziesięć Przykazań na dwie części, podsumował w ten sposób część odnoszącą się do zobowiązań wobec bliźniego, wobec ludzi. (R5699:3, 4687:4, 5359:6)

„Podobne temu” — Wypływa z niego. (R1117:5*) Pozostające w harmonii z tą samą zasadą. (Q704:1)

„Będziesz miłował bliźniego swego” — Jeżeli akceptujemy koncepcję prawdziwego bliźniego, daną przez naszego Pana, wówczas przestrzegajmy Złotej Zasady. (R5699:6) W stosunku do naszych braci mamy nie tylko przestrzegać Złotej Zasady, ale mamy być gotowi uczynić dla nich to, co uczynił Jezus – położyć za nich swoje życie. (R5700:4) Złota Zasada mierzy wymogi sprawiedliwości, lecz prawo Boże nie wymaga tylko sprawiedliwości, ale także miłości – najwyższej miłości w stosunku do Boga i miłości do bliźniego. (R5643:6) Wypełnij wszelkie swoje zobowiązania wobec niego. (R5359:6) Mamy wyrażać tę miłość poprzez swą troskliwość i dbanie o dobro bliźniego oraz jego interesy, poprzez bycie pomocnym tak dalece jak tylko jest to w naszej mocy, przy uwzględnieniu innych naszych obowiązków. (R5700:1) Miłość wobec bliźniego oznacza, że nie będziesz go zabijał, ani okradał, ani pożądał jego własności. (R543:2) W swej przypowieści Jezus pokazał im pod postacią Samarytanina, kto jest prawdziwym bliźnim. (R5699:6)

„Jak siebie samego” — Nie mówi tutaj „Więcej niż siebie samego”. Ofiara Chrystusa na naszą rzecz wykraczała poza to zobowiązanie. (R3804:6, 3805:1) Oznacza to sprawiedliwość. Ci, którzy rzeczywiście miłują tę zasadę, nie gorszą się łatwo. Q529:T My zgodziliśmy się czynić więcej, kłaść swe życie za braci. (R5072:3, Q449:4) Jest to ważniejsze niż płacenie dziesięciny. (R5094:4) W odniesieniu do ludzi, należy ich traktować tak, jak byście chcieli aby was traktowano. (Q449:4) Należy być łagodnym, hojnym, niesamolubnym, sprawiedliwym. (R5947:3) Nie można rozsądnie wymagać, aby ktoś czynił cos więcej dla kogoś, niż by uczynił dla samego siebie. Taka postawa może być mile widziana, ale nie jest objęta nakazem. To jest różnica pomiędzy sprawiedliwością a miłością. (T5072:2) Nasza miłość wobec wielu z naszych bliźnich musi koniecznie być zgodna z ich charakterami, nadziejami i planami. (R3804:6)

Źródła: MANNA - 1 GRUDNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 1 GRUDNIA

Ewangelia Mateusza 22:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwóch przykazaniach” — Pierwsza tablica z przykazaniami zawierała prawo regulujące zobowiązania człowieka do jego Stwórcy, druga regulowała stosunki międzyludzkie. Q757:T, 133:11, 704:1 Każde z nich zalecało kochać bliźniego jak siebie samego, a Boga jeszcze bardziej. (R1462:5) Z pewnością nikt poza doskonałym człowiekiem nie byłby w stanie w pełni wykonać tych wymogów. (SM69:3) Chrześcijanie nie znajdują się pod Dziesięcioma Przykazaniami, lecz każdy Chrześcijanin oraz aniołowie znajdują się pod tymi dwoma przykazaniami. (Q134:3) Kościołowi dane zostało jeszcze trzecie przykazanie. Jezus powiedział: „Nowe przykazanie daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem; abyście się i wy wzajemnie miłowali.” (Jan. 13:34) (Q134:4)

„Cały zakon” — Bóg ma tylko jedno prawo obowiązujące jego inteligentne stworzenia, oparte na sprawiedliwości. (R5072:2) Jest to podstawa prawdy. E41; Q757:T Prawo dane na Synaju posłużyło za podstawę wszystkich kolejnych systemów prawnych; to zwięzłe ujęcie jest wciąż standardem wszelkich praw pomiędzy najmądrzejszymi i najlepszymi ludźmi na ziemi. SM380:T Prawo to jest prawem Ojca. Istniało jeszcze przed przyjściem Jezusa. Istnieje nadal. Zawsze będzie istniało. Jezu go nie zakończył i nigdy go nie unieważni. (Q431:5) Jedynym sposobem aby utrzymać ciągłość władzy człowieka nad ziemią jest osiągniecie zgodności i harmonii wykonywanej władzy z Najwyższym władcą Wszechświata i jedynym prawem, miłością. (A246) Jest tak ponieważ zdeprawowany, cielesny umysł sprzeciwia się temu prawu Bożemu a nie jest mu poddany, wobec czego muszą przyjść doświadczenia jako naturalna konsekwencja tego faktu, jak żniwo po zasiewach. (A309) „Wypełnieniem więc zakonu jest miłość”. (Rzym. 13:10). Miłość była jedynym prawem danym w Edenie, najwyższa miłość dla Boga i miłość wzajemna, mierzona jedynie miłością do siebie samego. (R1462:5)

„I prorocy” — Wierni słudzy i nauczyciele Zakonu. Q757:T

Ewangelia Mateusza 22:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Dawidowym” — W czasie gdy był w ciele, był synem Dawida, lecz po uwielbieniu jest Panem Dawida. (Q365:5, R809:6) Nie był on synem Dawida zanim opuścił wyższą naturę i stał się człowiekiem – „korzeń Isajego”. (Izaj. 11:10) (R809:6) Stał się potomstwem Dawida w Betlejem; stał się jego panem dzięki zasłudze swej śmierci. (R810:1) Pierwszy Adam był pierwotnym „korzeniem”, wobec tego nasz Pan w ciele, syn Marii, syn Dawida, syn Abrahama był w tym samym rozumieniu gałęzią z rodu Adama. (W139) Imię Dawid oznacza „umiłowany”, a Jezus podawał się za rzeczywistego Dawida – „I oto rozległ się głos z nieba: Ten jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem.” (Mat. 3:17) (R2551:4) Odnosi się to nie do jego przedludzkiej egzystencji, lecz do jego relacji z rodziną ludzką, jego genealogii która sięgała Dawida zarówno od strony Marii jak i Józefa. (Łuk.3:31, Mat. 1:6, 16) (E129)

Ewangelia Mateusza 22:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Dawid w duchu” — W natchnieniu.

„Dawid w natchnieniu” — Inspirowany, proroczo. (E129, 136, Q365:4, R4687:5, 808:3)

„Panem” — Dawid otrzyma od niego nie tylko zmartwychwstanie, lecz także błogosławieństwo udziału w Królestwie Mesjańskim. (Q365:5) „Jam jest korzeń i ród Dawidowy” (Obj.22:16); czyli On jest ojcem Dawida. (R809:5, E136) Nie z powodu czegokolwiek co mogłoby się wydarzyć zanim stał się ciałem, lecz z powodu wielkiego dzieła jakie dokonał jako Pośrednik Pojednania. (E134) Słowo Logos mogłoby być właściwie przetłumaczone jako Pan, osoba wysoka rangą i obdarzona władzą; lecz nasz Pan Jezus stał się Panem, Mistrzem, w innym i szczególnym sensie, dzięki zasłudze swej śmierci i zmartwychwstania. (E134, 135) Jezus stał się korzeniem, Panem, dawcą życia, dzięki zasłudze swej śmierci i zmartwychwstania; zatem w tym sensie nie był korzeniem Dawida ani jego Panem przed swą śmiercią. (R809:6, E135) Dzięki temu, że wykupił rodzaj ludzki, stał się w oczach sprawiedliwości jego właścicielem, Panem wszystkich. (E135) „Na to bowiem Chrystus umarł i ożył, aby i nad umarłymi i nad żywymi panować.” (Rzym. 14:9) (E134, R810:1)

Ewangelia Mateusza 22:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan” — Bóg Jehowa.

„Rzekł Panu memu” — Adon, mistrz, władca i tyczy zmartwychwstałego Chrystusa.

„Po prawicy mojej” — Stanowisko łaski i władzy.

„Pan” — Jehowa. (E129, R808:6, 296:5)

„Panu memu” — Z greckiego adon, mistrz, władca, zmartwychwstały Chrystus. (E49, 129; R296:5) „Stwierdzenie Jehowy do mego Pana” (PS. 110:1, Przekład Young’a) (R296:5) Odnosi się to nie do Jezusa składającego ofiarę, lecz do Jezusa zwycięskiego. (E136)

„Po prawicy mojej” — Na pozycji łaski i mocy. (A92, R808:1, 2935:2, 256:1) Dał mu władzę nad wszystkim innym, obok Ojca. (R256:1)

„Aż” — Będzie po prawicy podczas swego przyjścia i pozostanie po prawicy podczas Tysiącletniego Królestwa. (R256:1) Jehowa nie oddałby i nie mógłby mu sprawiedliwie oddać królestwa i ujarzmić je dla niego aż do chwili, gdy zostało zwolnione z przekleństwa, wykupione za określoną ceną. (R810:5)

Epifania i Bazylea:

„siądź po prawicy mojej” — To jednak nie stanowi materialnego tronu, ani nie ogranicza Jezusa, jako istotę Boską, do jednej sfery. Raczej fakt, że jest po prawicy Ojca pokazuje Jego najwyższy autorytet i panowanie pod zwierzchnictwem Ojca, bez względu na to, gdzie ono jest sprawowane. (TP 1980)

Ewangelia Mateusza 22:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Nazywa Panem” — Adon, mistrz.

„Nazywa go Panem” — Z greckiego adon, pan. E12 Nasz Pan Jezus może być zarówno Korzeniem i Potomstwem Dawida, jego Synem i Ojcem, jego Panem. (E144, 145) Jakże może być synem jego? – Ojcowie Mesjasza w ciele staną się synami uwielbionego Mesjasza. (R4687:5, Q365:5)

Literatura o rozdziale Ewangelia Mateusza 22

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Mateusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.