Ewangelia Łukasza 9

Ewangelia Łukasza, rozdział 9 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (62 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 9 — Biblia Gdańska

1 A zwoławszy Jezus dwunastu uczniów swoich, dał im moc i władzę nad wszystkimi dyjabły, i aby uzdrawiali choroby.

2 I rozesłał je, żeby kazali królestwo Boże, i uzdrawiali niemocne.

3 Tedy rzekł do nich: Nie bierzcie nic na drogę, ani laski, ani taistry, ani chleba, ani pieniędzy, ani dwóch sukien miejcie.

4 A do któregokolwiek domu wnijdziecie, tamże zostańcie, i stamtąd wynijdźcie.

5 A którzybykolwiek was nie przyjęli, wychodząc z miasta onego, i proch z nóg waszych otrząśnijcie na świadectwo przeciwko nim.

6 Wyszedłszy tedy, obchodzili wszystkie miasteczka, opowiadając Ewangieliję, a wszędzie chore uzdrawiając.

7 I usłyszał Herod, Tetrarcha, o wszystkiem, co się działo od niego, i był wątpliwym dla tego, że niektórzy powiadali, iż Jan zmartwychwstał.

8 A niektórzy zasię: Iż się Elijasz ukazał; a drudzy, iż prorok jeden z onych starych zmartwychwstał.

9 Tedy rzekł Herod: Janamci ja ściął; któż wżdy ten jest, o którym ja takie rzeczy słyszę? i pragnął go widzieć.

10 A wróciwszy się Apostołowie, powiadali mu, cokolwiek czynili. A on wziąwszy je z sobą, ustąpił osobno na miejsce puste przy mieście, które zowią Betsaida.

11 Czego gdy się lud dowiedział, szedł za nim; a przyjąwszy je, mówił im o królestwie Bożem; a te, którzy uzdrowienia potrzebowali, uzdrawiał.

12 A gdy się dzień począł skłaniać ku wieczorowi, przystąpiwszy oni dwunastu, rzekli mu: Rozpuść ten lud, aby odszedłszy do miasteczek okolicznych, i do wsi, i do gospód, znaleźli żywność; bośmy tu na miejscu pustem.

13 Ale on rzekł do nich: Dajcież wy im jeść. A oni powiedzieli: Nie mamy więcej, tylko pięć chlebów i dwie ryby, oprócz żebyśmy szli, a kupili, na ten wszystek lud żywności.

14 Albowiem było mężów około pięciu tysięcy. I rzekł do uczniów swoich: Rozkażcie im usiąść w każdym rzędzie po pięćdziesiąt.

15 I uczynili tak, i usiedli wszyscy.

16 A on wziąwszy onych pięć chlebów i one dwie ryby, wejrzawszy w niebo, błogosławił im, i łamał i dawał uczniom, aby kładli przed on lud.

17 I jedli, i nasyceni są wszyscy; i zebrano, co im zbyło z ułomków, dwanaście koszów.

18 I stało się, gdy się on sam osobno modlił, że z nim byli uczniowie; i pytał ich mówiąc: Kimże mię być powiadają ludzie?

19 A oni odpowiadając rzekli: Janem Chrzcicielem, a drudzy Elijaszem, a drudzy mówią, iż prorok niektóry z onych starych zmartwychwstał.

20 I rzekł im: A wy kim mię być powiadacie? A odpowiadając Piotr rzekł: Chrystusem, onym Bożym.

21 Ale on przygroziwszy im, rozkazał, aby tego nikomu nie powiadali,

22 Mówiąc: Że Syn człowieczy musi wiele cierpieć, a być odrzuconym od starszych ludu i od przedniejszych kapłanów i od nauczonych w Piśmie, i być zabitym, a trzeciego dnia zmartwychwstać.

23 I mówił do wszystkich: Kto chce za mną iść, niech zaprze samego siebie, a niech bierze krzyż swój na każdy dzień, i naśladuje mię.

24 Albowiem ktobykolwiek chciał zachować duszę swoję, straci ją; a ktobykolwiek stracił duszę swą dla mnie, ten ją zachowa.

25 Albowiem cóż pomoże człowiekowi, choćby wszystek świat pozyskał, gdyby samego siebie stracił, albo sobie uszkodził.

26 Albowiem ktokolwiek by się wstydził za mię i za słowa moje, za tego się Syn człowieczy wstydzić będzie, gdy przyjdzie w chwale swej i w ojcowskiej i świętych Aniołów.

27 Aleć wam powiadam prawdziwie: Są niektórzy z tych co tu stoją, którzy nie ukuszą śmierci, aż oglądają królestwo Boże.

28 I stało się po tych mowach, jakoby po ośmiu dniach, że wziąwszy z sobą Piotra i Jana i Jakóba, wstąpił na górę, aby się modlił.

29 A gdy się modlił, stał się inakszy kształt oblicza jego, i szaty jego stały się białe i świetne.

30 A oto dwaj mężowie rozmawiali z nim, a ci byli Mojżesz i Elijasz;

31 Którzy pokazawszy się w sławie, powiadali o jego śmierci, którą miał podstąpić w Jeruzalemie.

32 A Piotr i ci, którzy byli z nim, obciążeni byli snem, a ocuciwszy się, ujrzeli chwałę jego i onych dwóch mężów, którzy z nim stali.

33 I stało się, gdy oni odeszli od niego, rzekł Piotr do Jezusa: Mistrzu! dobrze nam tu być; przetoż uczyńmy trzy namioty, tobie jeden i Mojżeszowi jeden i Elijaszowi jeden; nie wiedząc, co mówił.

34 A gdy on to mówił, stał się obłok, i zacienił je; i bali się, gdy oni wchodzili w obłok.

35 I stał się głos z obłoku mówiący: Ten jest Syn mój miły, tego słuchajcie.

36 A gdy się stał on głos, znaleziony jest sam Jezus. A oni milczeli, i nie powiadali w one dni nikomu nic z tego, co widzieli.

37 I stało się nazajutrz, gdy oni zstąpili z góry, że mu lud wielki zabieżał.

38 A oto mąż z onego ludu zawołał, mówiąc: Nauczycielu! proszę cię, wejrzyj na syna mego; boć jedynego mam.

39 A oto duch zły popada go, a zaraz krzyczy, a on rozdziera go, śliniącego się, a zaledwie odchodzi od niego, skruszywszy go.

40 I prosiłem uczniów twoich, aby go wygnali; ale nie mogli.

41 Tedy Jezus odpowiadając rzekł: O rodzaju niewierny i przewrotny! dokądże z wami będę, i dokądże was cierpieć będę? Przywiedź tu syna twego.

42 A wtem, gdy on przychodził, rozdarł go dyjabeł i roztargał; ale Jezus zgromił ducha nieczystego i uzdrowił młodzieńca, i oddał go ojcu jego.

43 I zdumieli się wszyscy nad wielmożnością Bożą. A gdy się wszyscy dziwowali wszystkim rzeczom, które czynił Jezus, rzekł do uczniów swoich:

44 Składajcie wy do uszów waszych słowa te: albowiem Syn człowieczy ma być wydany w ręce ludzkie.

45 Lecz oni nie rozumieli słowa tego, i było zakryte od nich, że go pojąć nie mogli, i nie śmieli go pytać o to słowo.

46 I wszczęła się gadka między nimi, kto by z nich był największym.

47 A Jezus widząc myśl serca ich, wziąwszy dziecię, postawił je podle siebie,

48 I rzekł im: Ktobykolwiek przyjął to dzieciątko w imieniu mojem, mnie przyjmuje; a ktobykolwiek mnie przyjął, przyjmuje onego, który mię posłał: albowiem kto jest najmniejszy między wszystkimi wami, tenci będzie wielkim.

49 A Jan odpowiadając, rzekł: Mistrzu! widzieliśmy niektórego w imieniu twojem dyjabły wyganiającego, i zabranialiśmy mu, przeto że za tobą z nami nie chodzi.

50 I rzekł do niego Jezus: Nie zabraniajcie mu; bo kto nie jest przeciwko nam, za nami jest.

51 I stało się, gdy się wypełniły dni, aby był wzięty w górę, że się on na to udał, aby szedł do Jeruzalemu.

52 Tedy posłał posły przed sobą; którzy weszli do miasteczka Samarytańskiego, aby mu nagotowali gospodę.

53 Lecz oni go nie przyjęli, przeto że oblicze jego obrócone było do Jeruzalemu.

54 A widząc to uczniowie jego, Jakób i Jan, rzekli: Panie! chceszże, iż rzeczemy, aby ogień zstąpił z nieba i spalił je, jako i Elijasz uczynił?

55 Ale Jezus obróciwszy się, zgromił je, i rzekł: Nie wiecie wy, jakiego jesteście ducha.

56 Albowiem Syn człowieczy nie przyszedł, zatracać dusz ludzkich, ale zachować. I szli do inszego miasteczka.

57 I stało się, gdy oni szli, że w drodze rzekł niektóry do niego: Pójdę za tobą, gdziekolwiek pójdziesz, Panie!

58 A Jezus mu rzekł: Liszki mają jamy, i ptaszki niebieskie gniazda; ale Syn człowieczy nie ma, gdzie by głowę skłonił.

59 I rzekł do drugiego: Pójdź za mną! Ale on rzekł: Panie! dopuść mi pierwej odejść i pogrześć ojca mego.

60 Ale mu Jezus rzekł: Niechaj umarli grzebią umarłych swoich; a ty poszedłszy, opowiadaj królestwo Boże.

61 Rzekł też i drugi: Pójdę za tobą, Panie! ale mi pierwej dopuść pożegnać się z tymi, którzy są w domu moim.

62 Rzekł do niego Jezus: Żaden, który by przyłożył rękę swoję do pługa, a oglądałby się nazad, nie jest sposobny do królestwa Bożego.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 9

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 9:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad diabłami” — Nad wszystkimi złymi duchami.

„Aby uzdrawiali” — Kosztem siły, mocy Jezusa.

„Choroby” — Wyobrażało to na obecny czas otwieranie się uszu głuchych i oczu ślepych (w duchowym znaczeniu), by mogli ludzie usłyszeć i poznać cudowny plan Boży.

Ewangelia Łukasza 9:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo Boże” — Które było nadzieją każdego Izraelity.

Ewangelia Łukasza 9:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Taistry” — Torby, walizki. Nie mieli urządzać żadnych składek, ani nosić żadnych tłumoków (bagaży podróżnych).

Ewangelia Łukasza 9:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Proch” — To wyobraża zrzucenie z siebie wszelkiej odpowiedzialności za odrzucenie poselstwa (o Królestwie Bożym).

Ewangelia Łukasza 9:9

Epifania i Bazylea:

„Janam ci ja ściął” — ścięcie Jana przez Heroda wyobraża cywilną władzę, odbierającą prawa prawdziwemu Kościołowi. (TP 1935, s. 103) senator Pat Mc Carran, rzymsko-katolik, był narzędziem, które pozafiguralna Herodiada użyła do poparcia "Aktu Mac Carrana", przez który to akt było dokonane pozafiguralne ścięcie Jana. (TP 1954, s. 21) Pozafiguralne ścięcie Jana ostatecznie wypełniło się we wrześniu 1950 roku. (TP 1954, s. 21)

Ewangelia Łukasza 9:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Dajcie wy im jeść” — Powinniśmy zawsze być gotowymi do wydawania naszych zapasów posiadanej Prawdy, wiedząc o tym, że jest ktoś taki, co łaknie i pragnie sprawiedliwości.

„Dwie ryby” — Znaczy to, że Pan przyjmuje nasze zdolności bez względu jak małoznaczącymi one są. Błogosławi je, używa tychże w swej służbie i dokonywa wielkich rzeczy z nimi.

Ewangelia Łukasza 9:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Około 5 000 mężów” — Jednak Jezus odmówił, gdy był kuszony, by w cudowny sposób zaspokoić swój głód.

Ewangelia Łukasza 9:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwie ryby” — Zaprzeczając tym sposobem teorii jaroszów.

„Wejrzał w niebo” — Trudno pojąć, jak niektórzy poświęceni chrześcijanie mogą zaniedbywać składania dziękczynienia za codzienny pokarm. Formalność i pozorna pobożność także nie może podobać się Bogu.

„Błogosławił” — Złożone dziękczynienie sprawiły błogosławieństwo na pokarm.

„Dawał uczniom” — Wyobraża Małe Stadko podczas Tysiąclecia. Pan Jezus mógłby nakarmić lud i bez pomocy uczniów.

Ewangelia Łukasza 9:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Nasyceni wszyscy” — Proste pożywienie prędzej zaspokaja głód i jest pożyteczniejsze. Niedowiarkowie zaprzeczają możności tego cudu.

„Ułomków” — Nie tych, jakie pozostawili jedzący, lecz te, które łamał Pan i nie były rozdane.

„12 koszów” — Aby nic z tych rzeczy, w które Bóg zaopatruje, nie było zmarnowane. Ci, co rozdawali innym, w końcu sami obfitowali. Którzy starają się usilnie, by nakarmić innych chlebem żywota, tacy są obficie napełnieni. Nasza pamięć jest ośrodkiem, w który gromadzimy duchowe kawałki Prawdy, tak dla nas samych, jako i dla innych.

Ewangelia Łukasza 9:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Piotr” — Prawdopodobnie był najstarszym między apostołami i był ich mówcą.

Ewangelia Łukasza 9:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Nikomu nie opowiadali” — Bo to mogłoby przeszkodzić w spłacaniu przez Jezusa okupu, lub sprowadzić śmierć przed właściwym czasem.

Ewangelia Łukasza 9:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto chce” — Kto się stał uczniem.

„Za mną iść” — Chce mnie naśladować.

„Niech zaprze siebie” — Ofiaruje się i wszelkie swoje osobiste korzyści. Poświęci swoją wolę Bogu zupełnie, a nie częściowo. To nie powinno być uważane za krzyż cierpień. Oddanie swojej woli Bogu, a przyjęcie woli Bożej za swoją, powinno być czynione ochotnie i z radością, bo inaczej Panu Bogu nie będzie przyjemną nasza służba. "Pragnę czynić wolę Twoją, o Boże", Psalm 40:8. "Jeżeliśmy z Nim umarli, z nim też żyć będziemy", 2 Tym.2:11.

„Niech bierze krzyż swój” — Próby, doświadczenia, trudności, zawody, krzyżowanie swojej woli jest niezbędne, jeżeli chcemy czynić wolę Bożą w obecnych warunkach nieprzyjaznych.

„I naśladuje mnie” — Postępuje nie według ciała, ale według ducha.

Ewangelia Łukasza 9:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Zachować duszę” — "Psyche", znaczy duszę, istotę.

„Straci ją” — "Psyche", duszę, istotę.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem ktobykolwiek chciał zachować duszę swoją” — swoje obecne ziemskie życie. (TP 1982, s. 4)

„a ktobykolwiek stracił duszę swą” — swoje obecne ziemskie życie, przez życie w samozaparciu dla sprawy Chrystusa. (TP 1982, s. 4)

„ten ją zachowa” — zyskując życie wieczne w Królestwie. (TP 1982, s. 4)

Ewangelia Łukasza 9:25

Epifania i Bazylea:

„Albowiem cóż pomoże człowiekowi, choćby wszystek świat pozyskał, gdyby samego siebie stracił” — na życiu swoim — przyszłym życiu w Królestwie. (TP 1982, s. 4)

Ewangelia Łukasza 9:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto by się wstydził mnie” — Wstydził się przyznać, że jest uczniem Chrystusa, lub wstydził się być jego bratem i przyznać się do Jego naśladowców.

„I za słowa moje” — Kto by wstydził się wyznać moje nauki i wstydził się mojej Prawdy, Biblii i pism, które je tłumaczą i ilustrują w tym czasie żniwa. Pan Jezus stawia słowo swoje na równi ze sobą.

„Syn człowieczy” — Chrystus, który w swoim czasie był synem Adama (gdy przyjął stan ludzkiej natury, będąc narodzonym z niewiasty).

„Gdy” — W Tysiącleciu.

„Świętych aniołów” — "Oto Pan idzie z tysiącami świętych", Judy 14.

Ewangelia Łukasza 9:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo Boże” — Widzenie tego Królestwa jest przedstawione w następnych dziesięciu wierszach.

Ewangelia Łukasza 9:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Po ośmiu dniach” — Włączając w to dzień, w którym te słowa były wypowiedziane, jako też i dzień, w którym dane było widzenie.

„Piotra, Jakuba i Jana” — Najbardziej ugruntowani w wierze i gorliwości.

„Na górę” — Typ na Królestwo.

Epifania i Bazylea:

„jakoby po ośmiu dniach” — po sześciu dniach (Mat.17:1) - nie licząc dnia, w którym słowa te były wypowiedziane i dnia, w którym się to wypełniło. (TP 1968, s. 66)

„że wziąwszy z sobą Piotra i Jana i Jakóba, wstąpił na górę, aby się modlił” — Wydaje się, że (TP 1974, s. 47) Starożytni Godni w ich tysiącletnim urzędzie są przedstawieni przez Piotra; (TP 1974, s. 47) Wielkie Grono jako istoty w ich tysiącletnim urzędzie przez Jakuba; (TP 1974, s. 47) a M. G. w ich tysiącletnim urzędzie przez Jana. (TP 1974, s. 47) W ten sposób cztery wybrane klasy są wyobrażone w Tysiącletnim Królestwie: Królewskie Kapłaństwo i trzy grupy pozafiguralnych Lewitów — Starożytni Godni przedstawieni przez Piotra, Wielkie Grono przez Jakuba i M. G. przez Jana. Te trzy grupy będą wielce zainteresowane w obserwowaniu działalności i postępu chwalebnego Królestwa i jego wspaniałego dzieła. (TP 1974, s. 47)

Ewangelia Łukasza 9:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy się modlił” — Najjaśniejsze pojęcie rzeczy duchowych zwykle przychodzi w szczerej modlitwie.

„Białe i świetlne” — Wyobraża chwałę, jaka ma nastąpić, gdy się skończą cierpienia.

Epifania i Bazylea:

„stał się inakszy kształt oblicza jego, i szaty jego stały się białe i świetne” — ZNACZENIE WIZJI: (TP 1968, s. 67,68) I/ Przede wszystkim reprezentowała ona, że chociaż nasz Pan Jezus musi ponieść śmierć i to śmierć krzyżową zgodnie z Boskim Planem, niemniej jednak pozostawał On w dalszym ciągu Synem Bożym, którego chwalebny majestat i królewska moc będzie później całkowicie wykazana. (TP 1968, s. 67,68) II/ Następnie obraz ten lub wizja może być zrozumiana, jako przedstawiająca Królestwo podczas Wieku Ewangelii — Królestwo uznane przez lud Boży, lecz nie uznane przez świat, raczej Królestwo zarodkowe, Królestwo cierpiące aniżeli Królestwo panujące. (TP 1968, s. 67,68) W tym widoku wizji twarz naszego Pana jaśniała jak słońce, a Jego szaty lśniące białością reprezentowały naszego Pana w zmartwychwstałym stanie w ciągu Wieku Ewangelii już nie jako istotę ludzką, lecz wielce wywyższonego i uwielbionego Syna Najwyższego, istotę duchową najwyższej natury, tj. natury Boskiej. (TP 1968, s. 67,68) W symbolach Biblii twarz często jest użyta do przedstawienia znajomości, (TP 1968, s. 67,68) a szaty są często użyte do przedstawienia (TP 1968, s. 67,68) 1) łask Ducha Świętego i (TP 1968, s. 67,68) 2) władz urzędowych. (TP 1968, s. 67,68) Jezus więc był przedstawiony w Swojej chwale jako posiadający zupełną i jasną znajomość Bożą, odnoszącą się do Jego wielce wywyższonego stanu na prawicy Bożej i jako posiadający chwalebny charakter, doskonale i odpowiednio zrównoważony we wszystkich łaskach Ducha Świętego bez skazy i zmazy wraz z władzami urzędowymi wyższymi i chwalebniejszymi od tych, jakie ktokolwiek inny posiada z wyjątkiem Samego Boga. (TP 1968, s. 67,68) GŁÓWNE ZASTOSOWANIE (TP 1968, s. 67,68) ( tj. zastosowania do Wtórego Przyjścia Chrystusa i do Królestwa Tysiącletniego.) (TP 1968, s. 67,68) Chociaż powyższe dwa tłumaczenia wykazują niektóre bardzo dobre myśli, to jednak nie uznajemy żadnego z nich jako główne tłumaczenie zamierzone przez naszego Pana. (TP 1968, s. 67,68) III/ wizja na górze była obrazem na chwalebną parousię Jezusa — obecność — w Jego Królestwie, w Jego najszerszym znaczeniu parousji, tj. tysiącletniej obejmującej Jego parousię w jej ograniczonym znaczeniu (pierwszą część Jego Wtórego Przyjścia, okres żęcia Żniwa, w którym świat był nieświadomy o Jego obecności), potem Jego epiphaneia lub apokalipsis (czas Jego objawienia lub okazania się światu w następującym wielkim Czasie Ucisku) i ostatecznie Jego basileia (okres Królestwa, w którym ziemska faza Jego Królestwa z jej panowaniem sprawiedliwości będzie ustanowiona po Czasie Ucisku). (TP 1968, s. 67,68) Ta część wizji, w której Jezus jest tylko Sam wpierw widziany w świetle, oznacza Jego Wtóre Przyjście w okresach parousji i epifanii lub apokalipsie; zaś ta część wizji, w której ukazali się Mojżesz i Elijasz rozmawiający z Jezusem oznacza Wtóre Przyjście naszego Pana w okresie bazylei (Królestwie). (TP 1968, s. 67,68)

Ewangelia Łukasza 9:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozmawiali z Nim” — Mówiąc figuralnie o ofiarach i cierpieniach Chrystusa i mającej nastąpić chwale.

„Dwaj” — Każdy z nich pościł 40 dni, tak, jak i Jezus. To pokazuje, że byli podobni Jezusowi w miłości ku Bogu.

„Mojżesz” — Figura Mojżesza reprezentowała: Prawo Mojżeszowe. Zwycięzców Wieku Żydowskiego.

„Eliasz” — Figura Eliasza wyobraża okres ewangeliczny, czyli chrześcijański. Zwycięzców Wieku Ewangelii.

Epifania i Bazylea:

„a ci byli Mojżesz i Eliasz” — ZNACZENIE WIZJI: (TP 1968) I/ Ukazanie się Mojżesza i Elijasza przedstawiających w tym zastosowaniu Zakon i proroków, ilustrowało w jaki sposób śmierć Chrystusa była w zupełności przedtem poświadczona. Mojżesz mówił o cierpieniach Chrystusa i o chwale, jaka miała nastąpić za pośrednictwem zarządzeń Zakonu, jego ofiar, błogosławieństw, itp. Prorocy również ogłaszali nie tylko o nadchodzącej chwale, lecz także o cierpieniach, które musiały poprzedzać chwałę. (TP 1968) II/ W tym (II) poglądzie sprawy na Wiek Ewangelii można rozumieć, że Mojżesz przedstawia wiernych minionych wieków, a Elijasz wiernych obecnego Wieku Ewangelii, Ciało Chrystusowe w ciele. Wierni ci będą połączeni z Nim w chwale w nadchodzącym Królestwie w jego panowaniu sprawiedliwości. (TP 1968) GŁÓWNE ZASTOSOWANIE (TP 1968) ( tj. zastosowania do Wtórego Przyjścia Chrystusa i do Królestwa Tysiącletniego.) (TP 1968) Chociaż powyższe dwa tłumaczenia wykazują niektóre bardzo dobre myśli, to jednak nie uznajemy żadnego z nich jako główne tłumaczenie zamierzone przez naszego Pana. (TP 1968) III/ Elijasz był użyty w głównym zastosowaniu tej wizji, by reprezentować Kościół, stojący za duchową fazę Królestwa, a Mojżesz by reprezentował Godnych Starego Testamentu, stojących za ziemską fazę Królestwa. W ten sposób widziana scena przemienienia daje zupełną reprezentację Królestwa — w jego Głowie, Jezusie i w jego dwóch fazach zwycięskiego Kościoła Ewangelicznego i Godnych. (TP 1968)

Ewangelia Łukasza 9:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Pokazał się w sławie” — To było tylko widzenie, a nie rzeczywistość, bo Chrystus był pierworodnym z umarłych, przeto tak Mojżesz, jak i Eliasz nie stali się jeszcze doskonałymi.

„O Jego śmierci” — Łączność i społeczność między ojcami świętymi a Kościołem jest ofiara Chrystusa, której oni wyglądali, my zaś spoglądamy na nią jako na dzieło dokonane.

Ewangelia Łukasza 9:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Trzy namioty” — Wielu (poświęconych na służbę Bogu) na podobieństwo Piotra chcą budować ziemskie namioty, a nie pojmują, ani oceniają widoku przychodzącego Królestwa.

Epifania i Bazylea:

„uczyńmy tu trzy namioty” — wielu jest takich, którzy na podobieństwo Piotra pragną coś czynić, pragną wystawić ziemskie namioty! Jak mało jest w stanie od razu uchwycić prawdziwego ducha wizji i zdać sobie sprawę, że ona reprezentuje rzeczy, które są jeszcze do osiągnięcia, nie rzeczy teraźniejsze tymczasowych namiotów! (TP 1968, s. 69)

„tobie jeden” — usposobienie do wznoszenia Panu kosztownych świątyń ziemskiego rodzaju, a zaniedbywanie wizji w jej rzeczywistym znaczeniu, uczuciu i nauce. (TP 1968, s. 69)

„Mojżeszowi” — budować namiot Mojżeszowi przez usiłowanie przestrzegania sabatu żydowskiego, starając się usprawiedliwić przez uczynki Zakonu. (TP 1968, s. 69)

„Eliaszowi” — wystawić namiot Elijaszowi przez umieszczenie głosu Kościoła ponad lub na równi z głosem Pana (jak to niektórzy usiłują czynić w swoich, twierdzeniach o nieomylności kościoła w dekretach soborowych, w wypowiedziach papieży, itd. i w ich twierdzeniach o Boskim prawie kardynałów, biskupów, doktorów teologii, itd.). (TP 1968, s. 69)

Ewangelia Łukasza 9:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Stał się obłok” — Wyobraża obłok ucisku, w który dostali się apostołowie po śmierci Jezusa.

„I bali się” — Otrzymali potrzebną naukę poszanowania. Wyobraża naszą bojaźń, uchybienia w tym wielkim przedsięwzięciu. Nasze widzenia rzeczy niebiańskich sprowadzają próby i doświadczenia, które są zamierzone, by nas wypróbowały i doświadczyły.

Epifania i Bazylea:

„stał się obłok i zacienił je” — Obłok ten jako część wizji może właściwie być zrozumiany jako przemawiający do uczniów i do nas. Aczkolwiek chwała i majestat Pana Jezusa niewątpliwie należą do Niego, niemniej jednak chwała ta w znacznej mierze będzie ukryta, zakryta, zaciemniona przez pewien czas, tak abyśmy widzieli naszego chwalebnego Pana i Króla tylko oczami wiary. (TP 1968, s. 68,69)

Ewangelia Łukasza 9:35

Paruzja (C.T. Russell):

„I stał się głos” — "A głos ten myśmy słyszeli z nieba przyniesiony, będąc z Nim na onej górze świętej", 2 Piotra 1:18. "Owce moje słuchają głosu mego", Jan 10:27. "Niech będzie każdy człowiek prędki ku słuchaniu, ale nie rychły ku mówieniu", Jakub 1:19. Wyobraża to, jak podczas wieku ewangelicznego mgliste chmury otaczały i zasłaniały chwałę Pańską, przeto potrzebujemy bardzo i ustawicznie udawać się do Słowa Bożego.

Epifania i Bazylea:

„głos z obłoku mówiący” — głos Boży mówiący w tym obłoku, wydaje się przedstawiać jak przez cały Wiek Ewangelii, gdy mglisty obłok otaczał chwałę Pańską, lud Pański potrzebował i nadal bardzo potrzebuje stale słuchać Słowa Bożego i spolegać wiarą na jego oświadczeniu odnoszącym się do Syna Bożego, naszego Odkupiciela. (TP 1968, s. 68,69)

Ewangelia Łukasza 9:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale nie mogli” — Lud Boży znajduje się w dolinie zamętu i walce z ciałem i diabłem, podczas gdy oczami wiary spogląda ku wierzchołkowi góry, ich chwalebnemu Panu, z którym wkrótce podzielą chwałę Jego Królestwa.

Ewangelia Łukasza 9:44

Epifania i Bazylea:

„do uszów waszych” — Uszy w symbolach biblijnych reprezentują wyrozumienie, zwłaszcza rzeczy wiary. (TP 1938, s. 21)

Ewangelia Łukasza 9:47

Paruzja (C.T. Russell):

„Jezus postawił dziecię” — Gdziekolwiek to możebne, najlepiej unikać osobistości.

Ewangelia Łukasza 9:48

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyjął to dzieciątko” — Uznał i okazał dobry uczynek jako ucznia, posiadającego tego rodzaju charakter. Dzieci zwykle bywają prostymi w sercu, pokorne, prawdziwe, wolne od ambicji, wierzące, pokładające zaufanie, miłujące, posłuszne, dające się uczyć, nie zwracają uwagi na różnicę stanowiska i ogólną opinię i są bez zdrady.

„W imieniu moim” — Dlatego, że jest moim.

„Będzie wielkim” — Będzie najbardziej uczczony. Pokora i charakter zbliżony do dziecinnego, powinny być uważane między braćmi za cnotę prawdziwej wyższości.

Ewangelia Łukasza 9:50

Paruzja (C.T. Russell):

„Za nami jest” — Powinniśmy miłować i życzyć powodzenia wszystkim, którzy miłują Pana i objawiają Jego ducha bez względu, czy oni z nami obcują lub nie.

Ewangelia Łukasza 9:54

Paruzja (C.T. Russell):

„Ogień zstąpił z nieba” — To pokazuje, do czego może doprowadzić porywczy charakter. Jednak ci uczniowie byli z Jezusem na górze Tabor, przy wskrzeszeniu córki Jaira i w ogrodzie oliwnym.

Ewangelia Łukasza 9:55

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 6 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 6 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Łukasza 9:56

Paruzja (C.T. Russell):

„Zatracić dusz ludzkich” — "Psyche" znaczy istota, dusza. "Bóg nie posłał Syna swego na świat, aby świat potępił", Jan 3:17. Zobacz MANNA w.55

Epifania i Bazylea:

Zobacz MANNA w.55

Ewangelia Łukasza 9:59

Paruzja (C.T. Russell):

„Pogrzebać ojca mego” — Opuszczę Twą służbę, Panie, a będę służyć ojcu memu aż umrze.

Ewangelia Łukasza 9:60

Paruzja (C.T. Russell):

„Niechaj umarli” — Z Bożego punktu zapatrywania to wszyscy pozostający pod przekleństwem śmierci są uważani jako umarli. Szczególnie niewierzący, bo nie mają społeczności z Dawcą Życia. "Przyjdzie godzina, gdy umarli usłyszą głos Syna Bożego", Jan 5:25.

Ewangelia Łukasza 9:62

Paruzja (C.T. Russell):

„Oglądałby się nazad” — Z bojaźni, żeby Pan go nie opuścił w próbach i doświadczeniach, lub nie zechciałby się poddać dalszemu polerowaniu. "Jeśliby się kto schraniał, nie kocha się w nim dusza moja", Żyd.10:38. "Pamiętajcie na żonę Lota", Łuk.17:32.

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 9

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.